Opinions

Nu er een paar koude dagen zijn geweest in april was er weer eens een ideaal moment om een beetje kerstnostalgie te ondergaan.

Deze Christmas Inheritance was een aangename verassing. Alles waar een kerstfilm aan moet voldoen kan weer keurig worden afgevinkt en als je ervoor in de stemming bent is dit een aangename kerstfilm De film is uiteraard mierzoet maar het acteerwerk was heel behoorlijk. De beelden erg sfeervol en innemend en de momenten van ergernis werden tot een minimum beperkt.

De twee hoofdrolspelers deden het charmant en ook de bijrollen waren prima bezet. Speciale vermelding verdiend nog Andie MacDowell die een erg sympathieke rol neerzet.

Tussen het overweldigende aanbod van televisiekerstfilms is dit wel een van de betere.

Boven gemiddeld.

Nu te zien op Netflix.

Nadat Chad Micheal Murray het prima deed in The Merry Gentlemen (Film, 2024) hebben mijn vrouw en ik nog maar een kerstfilm met de beste man gekeken en ook in deze Canadese Hallmarkfilm zet hij weer een leuke rol neer naast de mij relatief onbekende Christa Taylor Brown,.

Uiteraard kun je elk cliche weer met het grootste plezier afvinken maar wat deze film extra leuk maakt is het Nederlandse folklore tintje wat eraan vast zit. Windmolens, stroopwafels en klompen. Ze komen allemaal voorbij. Dit extra vleugje van herkenning in combinatie met de leuke hoofdrolspelers maakt dit een ideale tip voor kijkers die op zoek zijn naar een romantische kerstfilm voor de donkere dagen.

Net als The Merry Gentlemen, een van de betere hallmark films.

Verassend leuke film met een knipoog. De cast is sterk, het verhaaltje heel onderhoudend en de personages zijn zeker de moeite waard. Erg sfeervol filmpje. Alleen de schoolbordscene hadden ze van mij weg mogen laten.

Goed.

Aardige documentaire over Bob Clarke en de films die hij maakte. Vooral de stukken over Black Christmas en Childrens shouldn't play with dead things waren erg leuk. De anekdotes over Rhinestone en Blonde and Blonder waren zeer vermakelijk en niet te vergeten de Porkey films.

Enig nadeel was de prekerige toon tegen het einde van de documentaire. De speech tegen alcohol achter het stuur voelde als een smet op de rest van het materiaal.

Kortom een redelijk onderhoudende documentaire die net iets te lang duurt maar aandacht geeft aan een regisseur die altijd zijn eigen weg is gegaan.

The Clinic is een typische Australische thriller. De sfeer is goed aanwezig en het acteerwerk is ok. Tabrett Bethell is overtuigend genoeg en ook een aantal bijrollen waren goed te doen. Het voornaamste probleem was echter het scenario. Het verhaal weet zeker te boeien maar een aantal dingen waren toch wel erg vreemd en onwaarschijnlijk.

Maar alles bijelkaar heb ik me zeker vermaakt.

Gemiddeld.

Afschuwelijke prul van een film heel vervelend en onsympathiek het einde heb ik dan ook niet gehaald maar ik denk niet dat het iets uit had gemaakt voor mijn beoordeling.

Hele aardige film die zeker zijn momenten heeft. Het acteerwerk van zowel de oudjes als de jonkies is zeer de moeite waard en het scenario heeft zeker zijn charme. Enig kritiekpunt is dat de film wat te lang duurt en alle emoties wat overdone zijn maar aan de andere kant is dat ook wel weer de charme van de film. Voor mensen die er gevoelig voor zijn is dit een meesterwerk. Zelf kies ik voor de middenweg. De film heeft veel kwaliteiten maar echt een blijvende indruk maakt hij niet.

Zo stompzinnig dat het weer leuk word. Moest er in het begin even inkomen maar toen de film eenmaal begon te lopen was hij best genietbaar. Het is een soort Scooby Do met een horrorsausje maar dan zonder Scooby.

Heb een aantal keren gelachen en best genoten maar er zijn betere in het genre.

Ik vond het allemaal nietszeggend en oppervlakkig. Deze film pakte mij geen moment en dan is de lol er vrij snel af.

Voor de liefhebbers van dit genre misschien de moeite waard maar ik kon er niets mee.

In zijn genre is dit een uitstekende film. Het is allemaal nogal moralistisch en soms ook wat onwaarschijnlijk, maar het blijft boeiend en sfeervol en Samuel L. Jackson is in zijn element.

Boven Gemiddeld

Tegenvaller.

Als liefhebber van de schaaksport kijk ik graag naar films waarin het schaken op wat voor manier dan ook langs komt. Vaak is de uitwerking hiervan nogal pijnlijk om naar te kijken en dat is hier zeker het geval. Zelden een dergelijk onrealistische weergave van schaakpartijen gezien. Na pakweg de tweede ronde van het evenement kon ik de film daardoor niet meer serieus nemen en werd ook het scenario steeds stompzinniger.

Pullman en onze eigen Lotte Verbeek doen hun best maar slecht materiaal blijft slecht materiaal. Het scenario komt geen moment uit de verf is nergens geloofwaardig en wordt alleen maar slechter met elke minuut die voorbij gaat.

Door het redelijke eerste half uur krijgt deze film niet de laagste score.

Bijzonder matig.

Aardige Sundance film met een prima hoofdrolspeler en een hoop mooie beelden. Daarnaast was het scenario boeiend genoeg en werden ook de karakters voldoende uitgediept. Kleine en erg prettige film.

Goed.

Heel erg slechte film, niets is grappig, niets is leuk, de acteurs en actrices zijn om te janken en het kleine varkentje is nog het meest charismatisch.

Ik vond deze ietsje beter dan rotzooifilms zoals Epic movie en Disaster Movie

In het begin was ik voor deze film in de stemming en kon ik om de droge toon best lachen maar het probleem met dit soort films is dat als de eerste twintig minuten voorbij zijn het leuke er wel af is. Alles heb je dan al eens gezien en is het niets meer dan herhaling van zetten.

Tegen het einde lukte het me nog nauwelijks om mijn ogen open te houden. Maar omdat de film redelijk rustig was en ik toch heel af en toe heb kunnen lachen geef ik niet de allerlaagste score.

Sympathieke tv-film die me vooral is bijgebleven vanwege de erg leuke titel. Nooit gedacht dat deze regisseur later zoveel grotere films zou maken. Deze was in ieder geval best koddig.

Gemiddeld.

Enige Arnie film die ik raar genoeg nog niet gezien had. Het was lang geleden dat ik weer eens een film op een commerciele zender had gekeken en dat ging toch wel zeer ten koste van de kijkervaring. Ik zal wel van een andere planeet zijn maar is het nu werkelijk nodig dat wannneer een niet onaantrekkelijke dame sensueel door mijn beeld kruipt dan ineens Johan Derksen en die Genee in mijn beeld moeten springen om aan te kondigen dat hun programma weer gaat beginnen. Zeer maar dan ook zeer storend.

Maar goed de film. Eerlijk gezegd was hij nogal verouderd. Uit sentimentele gevoelens geef ik hem een voldoende. Het is gewoon heerlijk om een waardeloos acterende Arnie weer eens te zien. En de bombast en kitchfactor is enorm hoog. Maar dat maakt de film heel erg schattig. Alleen Uwe Boll zou het waarschijnlijk in deze tijd nog presteren om iets vergelijkbaars te maken. Leuk voor tussendoor maar dan niet op RTL 7.

Deze Conan heeft niets te maken met de orginele films uit de jaren 80 maar dat is geen ramp. Wat overblijft is een kitcherig actiespectakel dat het vooral moet hebben van het hoge tempo.

Pearlman heeft wel een leuke bijrol en het is geen straf om naar Rachel Nichols te kijken. De rest van de cast is zo inwisselbaar als de pest en het scenario is erg zwak maar de film kijkt lekker weg en dat is wel een klein pluspunt.

Onderhoudend maar nietszeggend.

Ik had me erg lang verheugd op het zien van deze film maar telkens kwam er iets tussen. Vanavond was het dan eindelijk zover. Ik ging mij er eens goed voor zitten en werd gelukkig niet teleurgesteld.

Toegegeven Le Concert is zeker niet de meest briljante film. Het scenario laat hier en daar zwaar te wensen over en ook de humor komt niet altijd even goed uit de verf maar de sentimentele toon en de ontroerende personages maken deze film zeer de moeite waard.

Vooral Dmitri Nazarov zette een erg mooie rol neer als de cellist. Heb erg van hem genoten.

Een ander hoogtepunt is natuurlijk Mélanie Laurent. Een uitstekende actrice en prachtige verschijning. In elke film dat ik haar zie is het opnieuw genieten. Ik hoop dat ik haar vaker mag bewonderen op het witte doek.

En tenslotte de muziek!!! Alleen al voor het slotstuk moet deze film gezien worden.

Gewoon schitterend.

Kortom het is geen geweldige film maar ik heb met volle teugen genoten en daarom krijgt deze van mij een hoge beoordeling.

Erg goed.

Ik heb het boek niet gelezen maar ging vooral om Isla Fisher te zien. En ik moet zeggen ze draagt de hele film en doet het uitstekend. Ze is grappig, vertederend en toch ook erg sexy. Hier deed ze me erg denken aan Reese Whiterspoon in Legally Blonde. Deze film is in feiten een soort kruising tussen Legally Blonde en Brigdet Jones waarbij ik deze toch een stuk aangenamer vind dan de laatste titel. Maar om een lang verhaal kort te maken. Erg leuke en onderhounde film met een geweldige Isla Fisher en verder erg leuke cast die het prima doet. In zijn genre zeker een aanrader.

Hele slechte film.

Vooraf had ik me er niets van voorgesteld maar dat Hewitt zo ver was afgezakt had ik niet gedacht. Alles aan deze film is eigenlijk vervelend en vooral het personage van Hewitt blinkt daarin uit. Op zich hoeft dat niet erg te zijn maar de uitvoering is dan ook nog eens beneden peil en dat gaat toch wel zeer ten koste van het kijkplezier.

Wat mij betreft is het acteerniveau van Hewitt afgezakt naar softporno niveau en gezien haar looks zou ze daar nog het beste in passen. Dit is in ieder geval zonde van de tijd.

Verassend leuke onzinfilm die zichzelf gelukkig niet te serieus neemt. Reeves en vooral Weisz acteren heel behoorlijk en zorgen ervoor dat je blijft kijken. En de special effects zijn inderdaad erg leuk gedaan. En ja het einde wat zal ik daar over zeggen het past bij de rest van de film en mij stoorde het niet. Ik vond het smierwerk van Lucifer zelfs erg vemakelijk. Constantine is eigenlijk zo kitcherig dat het weer leuk wordt. Ik heb de strip waarop de film gebaseerd is nooit gelezen maar er zijn toch zeker strips die het met slechtere verfilmingen moeten doen.

The Counselor is een film die ik niet meteen achter Ridley Scott had gezocht. Het is een dialogen film met incidenteel wat seks en geweld.

Zonder enige voorkennis was ik hier aan begonnen en gedurende de hele film heb ik me af zitten vragen waar ik nu eigenlijk naar zat te kijken. De dialogen zijn erg abstract maar boeien wel voldoende om te blijven kijken. Belangrijk hierbij is het prima acteerwerk van met name Michael Fassbender (toch wel de sterkste hollywood acteur van dit moment). Ook al is zijn personage niet erg goed uitgewerkt zijn performance maakt een hoop goed en is acteraf het enige wat ervoor zorgt dat ik de film geen lagere beoordeling geef.

De rest van de cast drijft voornamelijk op naamsbekendheid en charisma. Brad Pitt doet het niet onaardig en datzelfde kan ook worden gezegd van Peonopele Cruz. Barden en met name Cameron Diaz maken zich nogal schuldig aan overacteren. Met name Diaz heeft in mijn beleving toch wel haar beste tijd gehad. Ik heb haar zelden zo ordinair gezien als in deze film.

Het meest teleurstellende is echter dat het uiteindelijk allemaal te weinig aanspreekt. Wat begint als een sensuele film ontaard uiteindelijk in een hoop afstandelijkheid en nihilisme. Het deed me hier en daar nogal denken aan de boeken van Bret Easton Ellis. Als het de bedoeling was om een dergelijke sfeer neer te zetten dan is Scott daar zeker in geslaagd en heeft hij misschien zelfs een meesterwerk neer gezet maar in mijn beleving is het toch vooral een wat lange en abstracte film waarin te weinig structuur zit en teveel pretentie. Toen de aftiteling in beeld kwam voelde het totaalplaatje erg geforceerd en blijft eigenlijk alleen het goede werk van Fassbender over.

Matig

Geen geweldige film maar de leuke bijrol van Jean Reno maakt wel wat goed. Daarnaast komt Vaughn in deze film goed over en Malin Akerman blijft natuurlijk prachtig. De rest is inwisselbaar.

Redelijk.

In theorie had dit best leuk kunnen zijn maar met deze uitwerking bevallen Cowboys & Aliens voor geen meter.

Het begin is nog best aardig en sfeervol. Craig is absoluut niet mijn acteur maar het eerste half uur komt hij hier goed uit de verf. Zolang het verhaaltje zich beperkt tot de Cowboys doet de film het best aardig. Zodra de Aliens dan om de hoek komen kijken kakt het allemaal in tot een bedenkelijk niveau.

Het grootste probleem is het gebrek aan zelfspot. Een combinatie als deze is natuurlijk moeilijk serieus te nemen en het had veel gescheeld als de makers dat ook hadden begrepen. Wat nu overblijft is een veel te lange film met een belachelijk scenario en vervelende personages.

Het enige pluspunt is Oliva Wilde. Het is alleen jammer dat haar kwaliteiten zich voornamelijk beperken tot haar uiterlijk. Oh en niet te vergeten de hond was ook leuk!

Een gemiste kans.

Matig.

Dit is gewoon een erg slechte film. Het heeft voor mijn gevoel ook helemaal geen zin om het uit te gaan leggen. Dit is gewoon op alle fronten ondermaats.

Aardige tv-film die prettig wegkijkt en het vooral moet hebben van het toch wel vreemde verhaal. Agnes Bruckner kende ik van Blood and Chocolate (2007) en ook hier speelt ze best ok. Maar eigenlijk geldt dat voor de hele cast.

Kortom voor een waargebeurd tv-drama was deze prima te doen.

Darwin had beter verdiend. Dat is het gevoel dat achterblijft na het zien van deze film. Bettany en Connelly doen het heel aardig maar helaas is de film veel te kleurloos om echt te kunnen boeien. Het verhaaltje met het dochtertje van Darwin overtuigd niet en dat komt vooral omdat het een vervelend kind is.

Het enige dat deze film de moeite van het kijken waard maakt zijn de dieren. Het vosje en vooral het aapje waren erg vertederend.

Matig.

Vrije bewerking van Crime and Punishment die het vooral moet hebben van de mooie Monica Keena. Pakweg de eerste drie kwartier zijn best te pruimen. Daarna lijkt de regisseur die later bekend werd door Wrong Turn niet goed meer te weten wat hij met de film aan moest. Hierdoor werkt het allemaal net niet maar echt slecht wordt het nergens.

Redelijk

Verassend leuke film. Ik moest er even inkomen maar dit is toch een typisch Raimi product.

The Crow uit 1994 was voor mij een erg belangrijke film. Ik zag hem voor het eerst in mijn tienerjaren en werd geconfronteerd met een personage dat ik op alle fronten fantastisch vond. The Crow had lang zwart haar en dito jas. Hij had iets gevaarlijks, iets romantisch , een geweldige muzieksmaak, een woning die ik ook zou willen hebben en bovenal hij had de liefde gevonden die bij hem paste voor de eeuwigheid.

Daarnaast was er natuurlijk het tragische verhaal van Brendan Lee dat mijn fascinatie nog wat meer versterkte. Gedurende meerdere tijdsfases in mijn leven heb ik de film herbekeken en steeds opnieuw werd ik diep geraakt door het verhaal en de sfeer van die film. Het was en is voor mij een uniek stukje cinema dat voelt als thuiskomen en veel troost en herkenning geeft.

Nu 30 jaar later is er een nieuwe verfilming van The Crow verschenen met Bill Skarsgård in de hoofdrol. Uiteraard is Skarsgård een prima acteur die net als Brandon Lee een bepaalde tragiek uitstraalt. Alleen daarom al is de keuze voor deze acteur zeker te begrijpen. Een ander positief punt is de soundtrack waarop een aantal mooie sfeer verhogende new wave nummers staan.

Helaas zorgen deze twee positieve punten niet voor een goede film. Een groot probleem is de ronduit rommelige regie van Rupert Sanders en het ontzettend matige scenario. Waar het origineel onder de streep een Gotische wraakfilm was slaagt deze film er maar niet in om een duidelijke keuze te maken. Het eerste uur wordt er een poging gedaan om binding te creëren met de personages voordat de actie gaat beginnen maar op alle fronten slaagt de film daar voor geen meter in.

We krijgen te maken met een afkickkliniek waar mannen en vrouwen roze pakjes dragen en is het merendeel van het eerste uur gefilmd bij daglicht. Hierdoor is er nooit sprake van een Gotische sfeer. Als er dan eindelijk wel iets gaat gebeuren voel je haast een soort opluchting maar ook dan breken de veranderingen ten opzichte van het origineel de film flink op. Een groot probleem is dat deze Crow voortdurend twijfelt aan alles. Hij is geen romantische wreker maar een verward personage die zich voortdurend afvraagt of hij wel in de goede film zit.

Kortom de film is oppervlakkig, leeg en doet nergens eer aan het origineel. Zelfs als The Crow dan in de laatste twintig minuten flink los gaat is dit op een dergelijk lompe manier gedaan dat je voortdurend voelt dat er nauwelijks iets van de essentie van het origineel overblijft. De grootste storende factoren zijn voor mij, dat de begeleidende kraai nauwelijks nog een rol speelt. Het absolute dieptepunt is echter de rol van FKA Twigs. Deze actrice heeft de uitstraling van een zoutzak en kan simpelweg voor geen meter acteren. Bill Skarsgård is een prima acteur maar hij en vooral de film had een vele betere tegensspeelster verdiend dan FKA Twigs. Haar ultra slechte acteerprestatie ondermijnt de hele geloofwaardigheid van de film.

The Crow anno 2024 is een film geworden die uitblinkt in het maken van verkeerde keuzes, gezegend is met een slecht scenario en bovenal, vrijwel niets te maken heeft met Gothic. Het karakter van het origineel is nergens te bekennen en waarschijnlijk was het beter geweest als de film een andere titel had gekregen en de markt op was gegaan als een soort John Wick film.

Ik geef nog 2 sterren omdat Bill Skarsgård oprecht zijn best doet en ik de muziek genietbaar vond. Maar eerlijk is eerlijk, dan ben ik heel mild.

Ik troost mezelf door het origineel nog eens op te zetten.

Voor de liefhebbers heeft de band Life of Agony afgelopen week een nummer over The Crow uitgebracht als hommage aan Brandon Lee.

https://www.youtube.com/watch?v=9lxhiCkFjGo