Opinions

Met ‘End of the Lonely Farm Berghof’ één van de weinige films waarin de Volksduitsers (in dit geval Sudetenduitsers) een prominente rol spelen. Zij (of: sommige van hen) kwamen tijdens de en na de oorlog tussen twee vuren te staan en waren niet erg benijdenswaardig. De film is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal en ligt ook dicht bij het levensverhaal van de Slowaaks-Joodse regisseur Juraj Herz. Tijdens de oorlog zat Herz met zijn familie ondergedoken bij Sudeten-Duitse boeren, die na de bevrijding het land werden uitgegooid. Wat dat betreft is Herz dan ook de enige die deze film had kunnen maken. Goed gedaan en goed dat het eens gedaan is.

Niet origineel, maar best een vermakelijke thriller. Begint vooral sterk en sfeervol, maar de clou valt inderdaad helaas nogal tegen. Degenen die een hekel aan wiskunde hebben hoeven niet bang te zijn, dit vervult slechts een minimale bijrol.

Kurosawa op de Ozu-toer.

Beviel me wel, al lijdt de film wel onder onnatuurlijke 'verklarende' dialogen. Typisch Aziatich, denk ik....

Ik bedoel dan dialogen als:

Neef: "waar zijn die verbrande ceders?"

Nicht: "oma zei dat ze er nog stonden!"

Neef: (als ìk hèm was geweest!): "Ja tuthola! Daar was ik zelf òòk bij, nietwaar?"

Of: "Opa is omgekomen door de atoomaanval op Nagasaki"

Ik mag toch hopen dat de andere 3 kleinkinderen dit toch ook al wisten???? Lekker overbodige opmerking!

Ha! Dat had ik ook, al vind ik wel dat Gere er totaal niet uiziet alsof hij Japans bloed in zich heeft stromen. Zeker een kind van de Hawaïaanse melkboer in plaats van van de broer van oma!

Toch: het kleinburgelijke Ozu-achtige en de af en toe heel mooie plaatjes (de eindscène!) maken de film tòch de moeite van het bekijken waard!

Vergeet Lassie, Benji, Bobby en Old Yeller, dit is dè hondenfilm!

Deze film heeft een streepje voor op die andere hondenfilms omdat deze is gebaseerd op een waargebeurd verhaal. Er is in Shibuya Tokyo zelfs tweemaal (het eerste is in de oorlog omgesmolten) een standbeeld voor het beestje opgericht:

Hachiko

Lieve ontroerende èn realistische film met tot mijn verbazing (een al wat ouder wordende) Tatsuya Nakada in één van de hoofdrolleni!!!

Voor hondenliefhebbers een must, voor hondenhaters misschien een geneesmiddel.....

Zeer genietbare film die doet denken aan de latere films Vengeance Is Mine van Imamura en Tracked van Gosha. Shindô snijdt een onderwerp aan dat nog steeds actueel is en volgens mij in de toekomst alleen nog maar actueler gaat worden: jongeren zonder opleiding en toekomst die, zelfs als - of eerder juist als- ze hard en eerlijk werk doen, nooit zullen krijgen en bereiken wat anderen wel hebben. Het werk dat dit soort jongeren kan uitvoeren wordt wegbezuinigd of door machinerie vervangen. Het is vaak saai en weinig uitdagend en wordt zelfs bij goede uitvoering ondergewaardeerd door de massa. En voor jou tien anderen als je piept. Geen wonder dat velen opwinding zoeken in rottigheid uithalen, drugs en andere ongewenste activiteiten.

De film is gebaseerd op het leven van een echte moordenaar die in 1968 vier mensen vermoordde. Shindô laat zien wat hem - of in dit geval Michio Yamada- zou kunnen hebben bewogen tot het plegen van zijn wandaden. De groeiende frustratie van Michio maakt hij wel begrijpelijk en als hij per ongeluk iemand vermoordt en er mee wegkomt is het hek van de dam.

Hij vertoont geen enkele wroeging, wat te verklaren valt doordat andere wandaden in zijn verleden (de massaverkrachting van zijn zuster) óók straffeloos bleven.

Shindô schampt in deze film langs rebellerende-jongerenfilms als die van Oshima, Wakamatsu, Fukasaku en Imamura van die tijd, maar focust meer op de sociale achtergrond van hen dan die cineasten en vormt daarmee dus een interessante variant.

Heel apart. Ik heb welgeteld één woord gehoord in de film (iets van: 'hatsjiekidee' toen de vader één van zijn zoontjes in het water mieterde).

Het zou mij niet verbazen als deze film van invloed is geweest op regisseurs als Kim Ki-duk. Ook een film als 'Village of Dreams' lijkt me schatplichtig aan deze.

De briljante hypnotiserende muziek past goed bij het monotome ritme in de film, dat alleen wordt verstoord door de klap en de plotse dood van het jongetje.

De mensen in de film nemen het leven zoals het komt en lijken tevreden met wat ze hebben. Zelfs de dood van hun zoontje accepteren ze uiteindelijk (vrij snel).

Ik wil wel meer zien van deze regisseur!

Ik wilde deze film toevoegen aan MM, maar nergens was een deugdelijke plotbeschrijving te vinden. Mezelf dus maar opgeofferd en deze (familie?)film gaan kijken, wellicht als luchtig tegenwicht voor de zware kost van gisteren en vanochtend. De film slaagt daar sowieso in, maar blijkt daarnaast een mooi drama dat een prachtig inkijkje geeft in het Japan van eind jaren vijftig. Protagonist Genta is een van de vele Japanse kinderen van die tijd wiens vader niet is teruggekeerd uit de oorlog en zijn moeder en hij staan er alleen voor. Overigens een opvallend tedere rol voor Rentarô Mikuni, die blijkbaar niet te beroerd was om in een film als deze te spelen. Ook zou ik zweren dat ik Chishû Ryû ook nog in een cameo voorbij zag stiefelen als blinde vader.

De film is levendig en laat zien hoe de Japanners hun kinderen proberen humanistisch op te voeden. Opvallend daarin zijn de sportdag en het debat tussen kinderen en volwassenen. Toch zeker aanbevelenswaardig.

Niet de mooiste animatie, deed me denken aan wat er in mijn kindertijd als tv-series werd uitgezonden (Heidi, Alleen op de Wereld, Candy etc.). Het verhaal maakt een hoop goed, al kende ik dat al van films als Imamura's 'Black Rain' en Shindô's 'Children of Hiroshima'.

Ik wordt altijd intens verdrietig van uitspraken van Amerikaanse en Israëlische haviken die 'preventief' een atoombom willen gooien op landen als Noord-Korea en Iran. Dat soort mensen (?) zijn ècht niet goed bij hun hoofd en zouden gekneveld moeten worden en gedwongen een marathon van deze films moeten aanschouwen. Of een bezoek moeten brengen aan het Vredesmuseum in Hiroshima. Onder een regime leven gewone mensen en die verdienen geen verschrikking als dit, zelfs al steunen ze dit regime met hart en ziel.

Knap dat men tòch positieve nootjes heeft kunnen aanbrengen in deze toch wel deprimerende terajerker.

Ik ben het met Ramon eens: dit tweede deel is ook best het aankijken waard. Volgens maakt deze film wellicht nog wel meer impact als realistische films als 'Black Rain' en 'Children of Hiroshima'.

Ik hou wel een retrogevoel over aan de tekenstijl (vanwege soortgelijk uitziende tekenfilmseries als 'alleen op de wereld', 'Heidi', 'Candy' etc., die toen ik klein werd altijd op tv waren!

Nou, ik moet het maker Je-gyun Yun nageven: hij is de eerste die zich aan het sub-genre 'komische rampenfilm' durft te wagen!!!

Tja, niet best dit. En dat met zo'n budget? Het begin is nog wel leuk en dan is het komische ook helemaal niet erg, maar tijdens de ramp???

Omdat dit zo bizar is en omdat het me daardoor tòch nog wel enigzins amuseerde nog wat puntjes.

Na alle genderperikelen van afgelopen week was dit natuurlijk wel een mooi moment om deze film te bekijken!

Met onderstaande commentaren eens dat de film op twee - eh- hakken hinkelt en dat de speelduur wel iets te lang is. De vreemde combinatie tussen dit drama en harde politiefilm is wel uniek, dat moet ik de makers nageven. Het drama werkte bij mij wel. Tevens zet Seung-won Cha wel een karakter neer die enerzijds enorm dreigend overkomt en daarnaast erg kwetsbaar. Een extra pluim voor de casting. De jonge versies van Seung-won Cha´s karakter en Jang-mi lijken ook echt op hun volwassen versies!

Iets viel me nog op wat me constant opvalt in Koreaanse films: de vreemde vertaling van de eigennamen naar ons schrift? Politieman Jin-woo (waarvan je dus zou verwachten dat zijn naam zal worden uitgesproken als iets van 'Djin Woe' of 'Jien Woe') zijn naam wordt uitgesproken als iets van 'Sjee-Raee'??? Ja, ik ben geen vertaler, maar kun je dan niet beter in de ondertiteling Sjee-ra in plaats van Jin-woo zetten??? Blijft bijzonder dit!

Inderdaad! Zit dus helemaal mijn straatje!

Goed gedoseerd ook, wordt nergens te klef en vliegt niet uit de bocht. De tijd vloog ook om, hoewel ik (terugkijkend) het tòch een film vind waarin weinig opzienbarends gebeurt? Het zal een film zijn die velen maar beter kunnen mijden (zal vanzelf door natuurlijke selectie gebeuren) en waarbij een beetje interesse in wiskunde wel een plus zal zijn, zoals OH hier al aanstipte.

Ik vroeg me af waar ik die markante kop van kende? Om te voorkomen dat dat de hele dag door mijn kop ging malen heb ik hem maar even op IMDB opgezocht: Akira Terao; had ik dus gezien in Yamada's 'Harakara'. Net als de oudere 'Root' een Yamada-regular is, die kom ik om de haverklap tegen in diens films. Ziet er hier trouwens véél jonger uit als in b.v. 'Always Sunset on Third Street' van een jaar daarvoor, waar hij ook in zit.

De animatie is werkelijk briljant en ook voor volwassenen erg leuk. Ichiro is daar echt een vreselijk vuilbekkend etterbakje die echter behoorlijk daarvoor wordt teruggepakt door zijn contact met de geesten. De familieleden zijn eigenlijk een soort sociale Flodders, die onderling elkaar regelmatig de hersenen inslaan.

Wat de serie leuk maakt is dat de opdrachten die de geesten Ichiro geven hem vaak de pet boven gaan. Hij is natuurlijk nog maar een kind en dan nog een vrij dom exemplaar ook en, naast zijn natuurlijk dwarsheid en onwilligheid om wat dan ook te moeten doen, kan hij niet begrijpen waarom de volwassen geesten zoveel belang stellen in b.v. het achteroverdrukken van liefdesbrieven naar maitresses, het éénmaal willen bevoelen van borsten of als respectabele heer niet dood gevonden willen worden met je tong uit je mond en je leuter half uit je broek.

Daarnaast zijn natuurlijk veel grappen te halen uit de voorkennis die Ichiro soms per ongeluk heeft en het feit dat hij geesten ziet, maar de rest van de wereld niet (wat hij wel eens vergeet).

Toen deze film dus tijdelijk voor een prikkie bij Yesasia te verkrijgen was, werd ik dus wel nieuwsgierig wat men er van had gebakken, want het is natuurlijk een prachtig gegeven voor een leuke film!

Helaas.....

Allereerst heeft men de setting verplaatst naar de tegenwoordige tijd en één of ander vissersdorp i.p.v. een bergdorpje. Is moeder geen lelijke kijvende heks, maar best knap en normaal (diegene rechtsboven op de poster). Is Ichiro een stuk minder dom en een stuk beschaafder. Hij is alleen in het begin een beetje de Ichiro van de animatie. Verder is vader vrij normaal en heeft men eigenlijk alle humor uit het verhaal gesneden om een soort feelgood drama te creëren.

Jammer, jammer!

Toch heeft men niet helemaal hopeloos gefaald. De jongetjes die Ichiro en Sota spelen doen het goed tot voortreffelijk, óók in vergelijking met de animatie. Ook opa is goed gecast en lijkt zo tot leven geworden vanuit de animatie. Heel spaarzaam maakt men gebruik van het leuke gegeven dat Ichiro de geesten zien en zijn familie niet. Daar had men veel meer en beter mee moeten uitpakken!

Voor diegenen die de animatie nooit zagen is dit ook best een feelgoodfilm waar je je mee kunt vemaken. Voor diegenen die wèl de animatie zagen heerst vooral de teleurstelling over de gemiste kans tot geweldige komedie, maar als je daar overheen kunt stappen en probeert dit als een op zichzelf staande film-gebaseerd-op te zien, is het ook nog net te pruimen.

Na Loreak (2014) mijn tweede film in de nog steeds erg vreemd klinkende Baskische taal. Zoals veel films uit Spanje van de laatste jaren ziet deze productie er prachtig verzorgd uit. Jammer van de slechts 15 stemmen hier, want de film is gewoon op Netflix te bekijken!

Overigens een film in een rustig beschouwend tempo dat niet voor iedereen zal bevallen. Mij wel. Ik zat me steeds af te vragen of Joaquin nu ècht een reus is (hieronder lees ik van niet) en - indien niet- hoe men dit dan zo knap overtuigend heeft weten te doen overkomen? Wellicht met oude trucjes zoals in At Zijí Duchové (1979)?

Ik ga die '80 Egunean' toch ook maar eens proberen op te snorren, want dit regisseursduo bevalt me wel!

Hannah Arendts gedachtegoed is interessant genoeg om de film te kunnen uitkijken, maar verder is de film nogal saaiìg. En fragmentarisch met stukjes die volgens mij nergens toe doen? De stukjes tribunaal vond ik nog het meeste interessant en zeker de observatie van Arendt dat er allerlei getuigen worden opgevoerd, waarmee Eichmann eigenlijks niets van doen heeft gehad en die eigenlijk niet terzake zijn. En natuurlijk dat Eichmann zelf eigenlijk maar ee zielig mannetje is, waar toch zoveel kwaad uit is voortgevloeid. 3*

Sterke film die net als Mephisto volledig wordt gedragen door Klaus Maria Brandauer. De film is inderdaad erg interessant door het weegeven van het tijdsbeeld en er zijn zat parallelen te trekken met het al eerder genoemde Mephisto. Hanussen heeft dus echt bestaan en er bestaan allerlei myhes rondom zijn persoon en zijn contacten met de Nazi's.

Grappig detail overigens: als de soldaat de opdracht krijgt namen te verzinnen voor op de kruizen van het nep-erekerkhof geeft de officier als voorbeelden: Wajda, Menzel, Jancsó (regisseurs). Hanussen zegt trouwens dat hij ze kent. Vraag me af wat Szabó hiermee wil aangeven, is het een hommage?

Inderdaad! Benjamin Button kwam ook in mijn gedachten op als schatplichtige film.

In ieder geval een ontzettend knap script! Ik moet zeggen dat Oldrich Lipsky's films (en de scriptschrijvers daarvan) me iedere keer verrassen in hun originaliteit. Op een gegeven moment probeer je hen te betrappen op inconsistentie, maar dat lukte mij gewoonweg niet. De charme van de film lag voor mij vooral hierin, want op een gegeven moment begon het mij toch ietsepietsje te vervelen. Tot de laatste tien minuten die weer briljant zijn.

Apart en knap gemaakt!

De enige keer dat ik om deze film moest lachen was zojuist:

toen ik zag dat jullie allemaal zo mild voor deze film zijn geweest....

Hopeloze crap dit. Seth Gaaikema is nog grappiger!

Viel me ontzettend mee! Wat mij betreft een betere Harry Potter-verfilming dan de laatste twee en ondanks dat dit maar een half boek is toch wel boeiend. Ik blijf de casting voor deze film overigens wel zeer goed vinden en leuk acteurtje/actrice spotten voor de cinefiel. Iedere Britse acteur die er een beetje toe doet zit toch wel in de film. Dit keer weer o.a. Rhys Ifans als de vader van Loena en Peter Mullan. Nu nog Anthony Hopkins en Sean Connery in een rolletje en de boel is dan aardig compleet.

Hoogtepunt qua acteren vond ik toch wel de acteurs die Harry, Hermelien en Ron spelen tijdens de infiltratie in het ministerie van Toverkunst.

Men heeft mooie lokaties gezocht en gebruikt en de hele film ziet er gelikt genoeg uit. De animatie kwam voor mij als verrassing en kon ik erg waarderen. Leuk als afwisseling!

Het kost me altijd moeite om onbevooroordeeld een Nederlandse film te beoordelen. Daarom maar even me proberen in te beelden dat dit bijvoorbeeld een IJslandse film zou zijn en hoe ik het geheel dan zou vinden. Niet onaardig, denk ik, dus een voldoende vind ik nog op zijn plaats. Soms moet je de slechte dingen niet de goede laten overschaduwen en als ik de ergernissen even weg denk, dan zat er nog genoeg leuks in de film waar ik wèl over te spreken was. Ik vond van Doesburgh en Marwan Kenzari het erg goed doen en zeker het middenstuk van de film was goed te pruimen. Ook Georgina Verbaan vond ik eigenlijk wel leuk in haar bizarre rol.

Maar het geheel is natuurlijk nauwelijks origineel en de typetjes zijn zo uitvergroot neergezet dat het de geloofwaardigheid van het verhaal niet ten goede komt.

Na 'The Yellow Handkerchief' zal ook dit vakwerk van Yamada wel binnenkort een Holywood be- of mishandeling krijgen.

En over mishandelingen gesproken: Gretverdriepotvergrrr! wat een ellendige dvd-uitgave van Panorama!!!! Aspect Ratio: 1.29:1 (origineel 2.35:1 !!!) Volkomen misdadig verkloot dus.

Maar ja! Voorlopig zijn zij wèl de enige die tenminste deze film op dvd uitbrachten??? Het schijnt overigens dat de schuld hiervan bij Shochiku ligt, die Panorama een inferieure 4:3 mastercopy heeft toebedeeld. En zelf nooit deze film uitbrengen, die ......(vul hier maar wat obsceens naar keuze in!).

Overigens een dijk van cast deze film, met Ken Takakura (de Clint Eastwood van Japan) in een voor hem typische rol, de lieve Chieko Baisho en zoontje is Hidetaka Yoshioka die nu beter bekend is door o.a. zijn rollen in 'The Hidden Blade' en "Always - Sunset on Third Street '. Verder een geniale bijrol van komiek Hajime Hana en een hilarische cameo van Tora-san himself Kiyosho Atsumi!

Jammer dat wat we uit Japan te zien krijgen 'alleen' maar animatie, samoeraigeweld en horror is. Het 'gewone' drama is zeker net zo de moeite waard!

Ondanks de dramatische kwaliteit van de dvd, tòch genoten van deze film!

Nee, Marianne Thieme zal deze film niet in haar Toptien hebben staan, denk ik?

Deze film staat me vooral bij vanwege de muziek van Henry Mancini, o.a. de Baby Elephant Walk. Voor de rest 'gewoon' aardig.

Inderdaad ook eens leuk om John Wayne eens niet in het Wilde Westen te zien.

Gisteren op de BBC gezien. Wat een ontzettend leuke film, zeg! Ik moet mezelf toch wat meer openstellen voor animatie, denk ik....

Enige minpuntje vond ik het toch wat gemakkelijke einde wat aan dit verhaal is gebreid. Qua sfeerschepping wel zeer leuk en 'moving' (maar dan figuurlijk).

Wel even wat anders dan een Charlie Chaplin film! De 'diashow' in het begin vond ik wel wat tam en zorgde ervoor dat ik bijna afhaakte. Daarna werd het snel beter met verzorgd uitziende taferelen en sfeervolle beelden. Qua pathetisch acteerwerk kenmerkend voor de stomme film viel het ook erg mee.

Wat betreft de heksen en heksenvervolgingen niets nieuws voor mij. Geïnteresseerden hierin zou ik dan ook de Tsjechoslowaakse film Kladivo na Carodejnice (1970) (Witches' Hammer) willen aanraden, waarin een soortgelijk onthutsend beeld van de heksenjagers geschetst wordt. De duivel vond ik wel erg gaaf ontworpen in deze film!

Vanuit een filmhistorisch perspectief is dit nog steeds een heel bijzondere film.

Mooie film die ik best leuk vond om te kijken, maar waarschijnlijk niet eentje die me lang zal bijblijven. Ik vond het ook allemaal wat tè gemaakt om me werkelijk te overtuigen. Het acteren was meer dan voldoende en ook filmisch meer dan okay. Ik kom uit op 3*

Leek me oersaai, maar bleek - zo als zo vaak- dat niet te zijn. De film geeft een goed beeld van de grootste zwakte van de wetenschap: het ego van de wetenschappers zelf! Waar de wetenschappers vaak over religieuzen klagen dat ze de vooruitgang tegenhouden doen ze dit zelf ook vaak uit egoïstische redenen. Hoe je jezelf of iets presenteert lijkt soms ook belangrijker dan het resultaat zelf.

Helemaal mee eens! Dat tweede had ik bij mezelf niet verwacht. Mijn eerste indruk van de zoon was slecht, maar ik bleek hem inderdaad steeds sympathieker te gaan vinden.

Verder vond ik de film soms best droog grappig. De scène met het gestolen worden van de kleren van Uriel stoorde mij niet zo, maar het voegde inderdaad niets toe.

Wellicht de meest schokkende en weerzinwekkende film die ik ooit zag. En zeker niet vanwege de af en toe ranzige beelden!

Hoewel ik donders goed weet tot wat voor walgelijke daden mensen in staat zijn, is dit toch weer confronterend en ziekmakend.

Veel mensen noemen bepaalde scènes als meest shockerend: frostbite, het doofstomme jongentje (en dan niet eens vanwege diens tragische lot, maar omdat een echt lijkje werd gebruikt en opengesneden, wtf ), de kat en ratten en/of de decompressiekamer.

Voor mij was het meest shockerende van de film het naschrift: de hiervoor verantwoordelijke fuckers zijn hun straf gewoon onlopen!!!

Ik vraag me af wie ik zieker vind: die Ishii en zijn beulen of de Amerikanen die hen in ruil voor hun data nooit hebben aangeklaagd of uitgeleverd?

De gore maakt de film helaas zowel effectief als ineffectief. Diegenen die de film zien zullen door hierdoor (hopelijk) wat onpasselijk worden. Helaas zullen velen de film door diezelfde gore niet gaan/kunnen/willen/mogen zien, wat het weer ineffectief maakt!

Ik las hier dat men de film verwijt propgandistisch te zijn? Ja, natuurlijk is dat zo! Maar is dan erg dan? Volgens mij is het hier vertoonde ècht wel gebeurd, hoor! En er zijn toch ook zat films over de andere kant van het verhaal? Dus waarin de Jappen NIET als volledig onmenselijk worden neergezet of als slachtoffer. Ik noem maar: Ningen no Joken I,II, III; Grave of the Fireflies etcetera...

Technisch hadden sommige dingen beter gekund. De Chinese dub van de Japaners en Russen zijn irritant , bijvoorbeeld of de special effects. Overigens vond ik de Japanners er wèl uitzien als Japanners. Zijn het echt Japanners of heeft men Chinezen gebruikt die op Japanners lijken????

Absoluut geen leuke of mooie film, maar wel eentje die zal blijven hangen!

Heel anders dan The Wayward Cloud, wat mij betreft saaier en iets te traag, maar nog steeds intrigerend. Alles is weer totaal onopgesmukt en 'in your face' wat betreft sommige scènes, iets wat ik eigenlijk altijd wel kan waarderen in Tsais films.

Je kaapt mijn woorden weg! Inderdaad hebben de beelden van de lelijke grauwe appartementen toch ergens iets moois en blijf je er gebiologeerd naar kijken??? Weet ook niet waarom, het is bijna hypnotiserend!

Al met al geen teleurstelling, maar ook geen film die je vermoeid moet ingaan (zoals ik vanavond was).