Opinions

Een totaal andere film dan dat ik van tevoren had ingeschat. Ik vermoedde een komedie, maar het gaat hier meer om een sociaal drama met een licht-komisch randje. De film is geen hoogvlieger, maar biedt wel een kijkje in het gewone leven in Peking en sommige voor ons opmerkelijke gebeurtenissen en intermenselijke verhoudingen daarin.

Lao Er is een beetje een loser en zijn vrouw heeft Cala alleen voor hem aangeschaft om hem weg te houden bij het Mahjongen èn de vrouw die dat organiseert. Inmiddels is Cala nog het enige pleziertje in Lao Ers leven, maar ook dat van zijn vrouw en hun zoon. Tussen hen allen in is er nog maar weinig affectie voor elkaar over.

Eigenlijk geeft de film verholen kritiek op een aantal punten. Alle mensen in de film zijn een beetje koudbloedig en sociale cohesie ontbreekt. Opmerkelijk verder dat de Chinese regering zo'n achterlijk hoge prijs voor een hondenvergunning vraagt!

Het einde van de film is en komt wel een beetje plompverloren. Was het geld op?

Yôji Yamada heeft bij mij zijn vakmanschap als maker van gevoelige tearjerkers al bewezen en ook hier faalt hij niet.

In een tempo dat doet denken aan Kinoshita's '24 Eyes' brengt hij een eenvoudig, maar voor mij nieuw verhaal. Gelukkig doet hij dat ietwat lichtvoetig en kan dat mede doen door de aanwezigheid van Asano, die hier (ik wist niet dat hij in deze film zat!) een enorme stoethaspel speelt. Zijn entree in de film (zoals als gezegd: ik had hem niet hierin verwacht!) gaf mij dezelfde lachkrampen als de eerste minuten van Brad Pitt in 'Burn after Reading'.

Nu heb ik Asano al meer in hilarische rollen gezien, maar daar heeft hij toch nog een zekere coolheid over zich, die hier helemaal van hem afgestript is! Voor de Asano-fan al een reden om deze film eens te kijken.

De oom was ook wel grappig. Dit houdt de boel luchtig en niet tè zwaar te verteren gedurende toch een lange speelduur.

Voor de rest moet je houden van dit soort films en ik ben hier wel vatbaar voor.

Zoals ik inmiddels wel gewend ben van de films van Nomura zit ook weer de voornaamste charme van deze film in de afbeelding van het 'gewone' dagelijkse Japanse leven van eind jaren zestig. Dit alleen al maakt het kijken van de film voor mij de moeite waard. Het plotje is hier wel vrij dun in vergelijking met sommige andere films, al verraste het einde me toch nog iets. In het begin wel vreselijke cheesy muziek, die later gelukkig beter passend wordt (al blijft het zo nu en dan pathetisch!).

Wel opvallend dat Hamajima's personage resiagent was in deze film, omdat Nomura altijd veel mooie toeristische plaatjes van Japan laat zien in zijn films. Ook in deze. De fraaie herfstbladeren mogen er best wezen en ik kan me niet herinneren deze zo in eerdere Japanse films te hebben gezien.

Raar dat deze film tot nu toe door slechts twee personen lijkt te zijn bekeken, want hij is best de moeite waard en licht te verteren.

Nou, wat deze uitspraak klopt wat mij betreft. Al doet de film me ook wel denken aan films als 'Memories of Matsuko' of die van Satoshi Miki, al zijn die op vele vlakken allemaal wel wat gekkiger.

Het acteren is inderdaad wel hèt hoogtepunt van de film. Prima in orde, wat mij betreft. Leuke droge grapjes in het begin, maar later wordt het serieuzer en iets minder boeiend.

Sowieso leuke kijkjes rondom Senso-ji tempel.

Leuke film die nog leuker wordt met wat historische achtergrond informatie (zoals gegeven door ags50!). Voor mij is deze film leuker dan Ran, die af en toe gewoon saai vond.

Veel mooie beelden en sterk acteerwerk (de dief speelt èrrug goed!) zorgden ervoor dat ik me totaal niet verveelde, ondanks de lange speelduur.

Mooi stijlvol spookverhaal in de trant van de films van Kobayashi (Kwaidan) en Shindô (Kuroneko en Onibaba) uit de jaren zestig.

Shinkichi heeft wel een enorm irritante, suffe gepenkop, maar afgaande op de Japanse prenten van die tijd vond men dat toen knap, dus is hij als authentiek te beschouwen. Wat authentiek betreft heeft Nakata zeker zijn best gedaan! Alles wat betreft, decors, requisieten, lokaties enzovoort, ziet er tot in de puntjes verzorgd uit en verhogen de sfeer in de mooi geschoten film.

Grapig dat de horrorfanaten alleen naar de regisseursnaam en daarna op hun neus kijken met deze film!

Dapper van Nakata dat hij deze film maakte, een mooi ingetogen traditioneel spookverhaal van eigen bodem!

De ingetogen films van Yôji Yamada blijven me bekoren. Ook hier heb ik weer ontzettend genoten.

Hoewel het heftigere samoerai hack 'n slashwerk mij ook best kan bekoren is deze film naturlijk veel beter qua realisme. Mensen die denken een film à la Zatoïchi of Lone Wolf & Cub te zien zullen hier op hun neus kijken. Slechts één zwaardgevecht moeten we het mee doen en die ziet er prachtig houterig gespannen - realistisch! - uit!

Centraal thema van de film is natuurlijk 'verandering' en dat dan zowel technisch (de introductie van vuurwapens en andere krijgskunst) als qua denken. Hazama is revolutionair, maar hoofdpersoon Katagiri op zijn manier ook. Prachtig hoe hij (met de duivelsklauw!) wraak neemt op de Chief Retainer (good old Ken Ogata in een voor hem bijna karakteristieke rol als geile bok!) en daarna gewoon breekt met de traditie en zijn positie opgeeft. Hij realiseert zich dat je beter gelukkig kunt zijn zonder status als ongelukkig mèt status.

Nu moet ik wel zeggen dat ik òòk al mijn status wel op zou geven voor Takako'tje, hoor! (zwijmel! ) Potdikkie!

Grappig om ook Yamada-muze Chieko Baisho te zien als moeder van Katagiri. Wat is ze oud geworden! Ik ken kaar voornamelijk als de zus van Tora-san!

Briljante film! Wat moeten de mensen in de bioscoop eind jaren vijftig bij het bekijken van deze film op het puntje van hun stoel hebben gezeten, net zoals ik dat deed toen ik bijvoorbeeld 'Raiders of the Lost Ark' voor het eerst zag.

De voorgaande discussies gevolgd hebbend: hoe kan je deze film nu vergelijken met de hedendaagse actiefilms? Enig historisch besef lijkt me tijdens het beoordelen van deze film op zijn plaats. Je vergelijkt toch ook niet beroemde fotografen van pakweg begin 1900 met kunstfotografen van nu en zegt dat ze toen maar onscherpe foto's maakten en saaie onderwerpen fotografeerden? Kurosawa moest het doen met wat hij had en ook nog eens werken volgens de moralen van die tijd en heeft toch grensverleggende films weten te maken die voor een heleboel mensen nu nog het bekijken waard zijn!

Ching?
Anyway, toen ik nog op school zat gingen ik en degenen waar ik mee optrok aan het begin van het jaar altijd helemaal vooraan zitten, recht tegenover de leraar. Perfecte plaats om te spieken, want de leraar kijkt dwars over je heen naar de achterkant van de klas waar hij de ergste spiekers vermoedt!!! Soms visten we zelfs de proefwerken van zijn bureau en verbeterden ze recht onder ze neus. We zijn nooit betrapt!
Ander voorbeeld. Met voetballen sta ik spits en met de aftrap ren ik altijd direct in een rechte lijn naar het doel van de tegenstander. Je moest eens weten hoe vaak ik zo binnen 10 seconden al een doelpunt heb gemaakt. Ergo, mensen verwachten een bepaald soort van lef niet, ze worden er blind voor, al gebeurt het recht voor hun neus.

Rokurota Makabe maakte volgens mij gewoon gebruik van dit principe door een domme eerlijke boer te spelen....

Toch wel een amusant voortkabbelend niemendalletje. De eerste hoofdrol voor een hier nog jonge Bolek Polivka in een voor hem typische rol. De film wordt nergens echt bijzonder, maar is goed uit te kijken. De satire zal vast een diepere laag hebben, maar ik kon die er niet uit destileren.

Eindelijk (per ongeluk) de titel van deze film weer teruggevonden. Ik dacht eigenlijk dat ie veel ouder was!

Ooit op de Duitse tv gezien en het gegeven en plot sprak me wel aan. Sowieso goed uitgewerkt hier. Geniaal bedacht van het joch Pawel om zijn kloon (gespeeld door een eeneiïge tweeling) in zijn plaats naar school te sturen, maar zijn kinderlijke redenatie kan de gevolgen daarvan niet overzien. De kloon krijgt na een dag school daar natuurlijk ook al genoeg van!

Deze film had als jeugdfilm meer aandacht of een moderne remake verdiend.

Tjemig, wat gort- en gortdroog, zeg! Zo droog dat het briljant wordt. Mijn - helaas - door een teveel aan Hollywoodfilms veminkte brein zat tòch te wachten op een soort van Michael Myers onzinplotje, maar nee! Er gebeurt gewoon niks! Gaaf!

Vlak voor mijn vakantie naar Tsjechië deze film bekeken die zich afspeelt op en om de Karelsbrug in Praag. Op zich vermakelijk, maar nu drie weken later is de strekking ervan me weer ontschoten, wat natuurlijk nooit een best teken is.

De film is nog wel bijzonder doordat deze wel een van de zeer weinige films ooit zal zijn waarin een zittende president van een land meespeelt. Vaclav Havel speelt in een klein rolletje zichzelf en heeft een paar zinnetjes. Grappig.

Ik had eigenlijk verwacht dat deze film allang zou zijn toegevoegd door één of andere A-ha groupie omdat die zanger hierin zit?

Ooit op de VPRO gezien deze film. Was volgens mij niet onaardig, een beetje eenAstrid Lindgrenn-achtig verhaaltje.

Diegenen die van films naar verhalen van deze schrijfster houden zullen ook deze film wel kunnen waarderen.

Leuk!

Ooit was deze film me aangeraden door Onderhond en dat was een goede tip!

Ik kijk toch te weinig dit soort filmpjes, waar ik eigenlijk toch altijd het meeste van geniet! Vooral Japan heeft (had) veel van dit soort droogkloterige films, die heerlijk wegkijken en bijna nergens over lijken te gaan of heen te gaan.

Apart de setting in Finland. Ik verwachtte telkens een Kaurismäki-typetje binnen te zien lopen en uiteindelijk gebeurde dit ook nog!

Toch ook maar eens Yoshino's Barber Shop opsnorren!

Wel heel wat anders dan Green Tea. Qiang is wel een heerlijk stout jochie, maar zijn avonturen zijn wel wat fragmentarisch en de film wordt uiteindelijk wel een beetje -hoe heet die serie die vroeger op de VPRO was - kinderen in Waterland of zo?- in China. Of Tik Tak in China (voor de Vlaamse MM-users). Een beetje simpele avonturen.

Toch een voldoende, want visueel weer fraai in beeld gebracht en leuk om eens gezien te hebben. Blij toe dat ik daar niet ben opgegroeid trouwens. Zou niets voor mij zijn geweest om in op te groeien zo'n een collectivistische samenleving!

Tja. Vond het als geheel niet zo geslaagd. Wel vind ik knap hoe Kitano de draak steekt met een aantal genres en type films (of eigenlijk: met waarom HIJZELF deze niet kan of wil maken). Hij doet dit subtiel zonder de makers en liefhebbers van dit soort films belachelijk te maken.

Want eerlijk gezegd: hoeveel invloed Ozu ook heeft gehad op de verdere filmwereld, met films als die hij maakte hoef je nu niet meer aan te komen! Ook raak is de 'poging' van Kitano om een feelgooddrama à la Yamada/ 'Always - Sunset on Third Street' te maken over 'de goede jaren vijftig en zestig'! De parodieën vond ik erg leuk.

Met het tweede deel van de film kreeg ik een probleem: ik vatte het niet en/of ik vond er gewoon geen bal aan. De twee dames: niet leuk. Het domme WWE wrestling gedoe, de karate en alles erna: niet leuk!

Wat mij betreft half geslaagd.

Nog steeds wel aardig, maar wel een veel minder leuke film dan sommige andere Shimizu's die ik zag. Een beetje 'Anma to Onna' deel 2, zeker ook qua setting, die het geheel wel weer bekijkenswaardig maken.

Ik vraag me af in hoeverre dat familiaire representatief is voor hoe men zich in dat soort plaatsen gedroeg gedurende die tijd? Ik bedoel bijvoorbeeld het kamers delen en bij elkaar op de kamers slapen?

De professor was wel een enorm irritant personage!

Ja, wel geinig: 'de geelzucht is hem naar de kop geschoten!' (o.i.d.).

Deze film deed me sterk denken aan Kurosawa's 'Red Beard' en 'Drunken Angel'. Maar wellicht alleen omdat hier ook een dokter centraal staat, maar óók eentje met een interessant karakter. Wel een heel andere film als ik gewend ben van Imamura. Af en toe is de film bijna komisch en daar heb ik deze regisseur niet eerder op betrapt.

Veel mensen zullen deze film saai vinden, maar ik vind het een interessante variatie op de vele Japanse oorlogstijdfilms die ik eerder zag.

Minpunt is de slecht passende jazz-score!

Blijkbaar niet de populairste film op het Koinobori-label, want twee stemmen is wel erg weinig! Toch wel een film die wat afsteekt van de gemiddelde Japanse film. Allereerst vanwege de lead-actrice. Onhandige, klunzige Japanse dames zien we veel vaker in films, maar deze zijn altijd nog knap en/of slank.

Hier hebben we voor de verandering eens te maken met een soort Japanse Roseanne Barr: lelijk, dik, dom, lomp en onhandig. Het is knap dat Naomi Fujiyama in haar debuutrol met zo'n onaantrekkelijk personage zich toch voor je inneemt!

De film heeft niet een standaard plot en veranderd telkens van richting, waardoor het geheel leuk blijft om te volgen. "Waar draait dit op uit?", blijf je denken. Alles blijft echter geloofwaardig, al krijgen we een aardbeving en diverse moorden voor onze kiezen. Fraai trouwens, de aardbeving en het festival op het einde.

Voorlopig voor mij de beste Sakamoto tot nu toe.

Tegen beter weten in tóch bekeken (tot nu toe konden de Taviani-broers me totaal niet bekoren!).

Kaos vond ik nog wel aardig, maar doet me toch wel denken aan een wat matige mix van Fellini en Pasolini.

Wel veel mooie beelden en daardoor en daarvoor toch nog een dikke voldoende.

Niet de beste Slowaakse oorlogfilm uit de reeks, maar zeer zeker bekijkenswaardig. De held hier is iemand die constant dronken is en als Slowaaks militair begint aan de zijde van de Nazi's, maar die al gauw walgt van hun praktijken en niet meer tegen mede-Slaven (de Oekraïners) wil vechten. Als hij switcht van kant, wordt hij door de partizanen met zowel wantrouwen als bewondering bejegend.

Sowieso een plot wat we niet al te vaak zien en daardoor interessant. We zien hier eigenlijk niet zoveel films uit landen die de asmogendheden welgevallig waren en van hoe het in die landen tijdens en na de Tweede Wereldoorlog er aan toe ging weten we (of in ieder geval: ik) niet veel. Nu blijft het natuurlijk altijd de vraag in hoeverre de films van die tijd (achter het IJzeren Gordijn) objectief zijn, maar veel andere keuze hebben we niet! We krijgen in ieder geval een beeld hoe het zou kunnen geweest zijn voor gewone mensen.

Bielik heeft flink uit mogen pakken met requisieten en decors en dat maakt de film leuk om te bekijken. Bevat ook zeker spectaculaire beelden (de crashende vrachtwagens! ). Ladislav Chudík (Kapitan Dabac, leeft trouwens tot mijn verbazing nog! ) overacteert wel teveel, maar de rest van de cast doet het prima.

Weer een prima film van de SFU, chapeau! Wat een mooie reeks hebben ze uitgebracht en voor wat een fijne prijzen verkrijgbaar!

Tja, ik ben het met je eens. De artistieke waarde van de film kan ik ook wel zien, maar toch vond ik hem ook nogal saai!

Ongelofelijk hoe Tarr met zulke lelijke decors en settings (nergens is ook maar één stukje franje te zien; geen bloemetje geen schilderijtje, niets!) tòch zulke mooie plaatjes tevoorschijn kan toveren.

En ook in deze film weer ontzettend mooie scènes, zoals die waar je afwisselend water langs de muren ziet lopen en een menigte (wachtende?) mensen. Of Karrer die tegen een hond staat te blaffen!

Aan de andere kant heb ik toch iets meer van een verhaal nodig dan het hier geboden poëtische geneuzel. De teller van mijn dvd-speler werd zo interesanter dan de film.

De eerste Japanse film in kleur en best wel de moeite van het kijken waard. De wat dommige Orin, of naar ze nu zegt te heten Carmen, komt na lange tijd weer naar huis na te zijn weggelopen naar Tokio. Ze krijgt met verve gestalte door de pas overleden Hideko Takamine in een heel andere rol als die in Kinoshita's 'Twenty-four eyes'.

Het verhaal heeft eigenlijk niet veel om het lijf en we krijgen veel korte liedjes te horen. De film is erg Japans, maar komt daarnaast haast over als één van de vele films die in Duitsland werden gemaakt in die tijd, ook qua setting, ware hier niet dat de rokende Mount Asama constant op de achtergrond prijkt! Alle personages zijn goedig, maar hebben allen ook hun manco's, wat ze allen sympathiek maakt.

Zag ik Chishu Ryu niet lang geleden voor het eerst zingen (doet ie hier ook!), gooit hij hier er een onvervalste judoworp tegenaan! Hier heeft hij best een leuke rol als conservatieve schooldirecteur.

Niet van het niveau van 'Twenty-four eyes', maar best nog wel leuk!

Hee! beavis is me voor met een stem!

De eerste film van Ján Kadár, nog voor hij met de Tsjech Elmar Klos ging samenwerken. De film doet visueel wel denken aan zijn latere films. Tevens het filmdebuut in een klein rolletje van Jozef Kroner, de Slowaakse acteur van de Twintigste Eeuw.

Verwacht geen hoogstaande klassieker. De charme van de film zit hem vooral in het historische perspectief dat het biedt. De film heeft nogal een propagandistische karakter, wat hier eigenlijk nog best redelijk te pruimen is. De hele film fungeert als een politieke propaganda van de Communistische Partij met als doel zoveel mogelijk mensen naar de industriële productie te trekken. Het leven in het dorp wordt afgeschilderd als verouderd en geschikt voor de oude generatie, terwijl de jongeren naar plaatsen en fabrieken moeten gaan.

In de fabriek werken is vooral 'leuk' en 'gezellig'. Zelfontplooiing door werkprocessen te verbeteren wordt aangemoedigd. Nu allemaal lachwekkend, gezien wat we nu weten over het enorm falende systeem daar gedurende zo'n vijftig jaar.

Toch is het geen irritante propagandafilm zoals sommige andere die ik wel eens zag. De film heeft een vrolijk en blij karakter, maar niet op een slijmerige evangelische manier. Daarnaast is de film best positief feministisch en moedigt vrouwen aan om ook een carrière te beginnen, zelf geld te gaan verdienen en actief mee te doen en denken in de gemeenschap.

Uiteindelijk viel de film me best mee.

Ook kunnen kijken dankzij Calvé....

Moeilijk te beoordelen dit filmpje. Wel een Tarkovsky die voor de verandering eens lekker wegkijkt! Ik vond het best leuk.

Tarkovsky's talent is duidelijk zichtbaar in o.a. de speigelscène. Tevens zijn 'handtekening' (veel water weer!).

Wat me verder opviel waren de volledig naturelle dialogen en gedragingen van de acteurs en actrices.

Is die vriend Erwin Koeman? Het (best lieve) joch had zo een kind van Ronald of Ronald als kind kunnen zijn...

Prachtige Slavische kop had die arbeider trouwens ook! Kan zo op de communistische pamfletten!

Typische Kaurismäki-film. Je moet er van houden en gelukkig doe ik dat. Outinen doet ook weer haar ding al ziet ze er hier wat liever uit en soms dreigt er zelfs een lachje door te breken?

Ik ben wel blij dat er uiteindelijk een happy end uitrolt!

Met mijn avatar mòest ik deze film natuurlijk eens zien!

Op zich nog wel een aardige film, maar veel van Apollinischs kritiek deel ik wel. Zeker wat betreft de Engelse leenwoorden. Het 'happy birthday to you' klonk wel erg slecht en ongeloofwaardig. 'Lang zal ze leven' kon echter ook niet en 'er is er één jarig' had ook niet ècht jofel geklonken. Vandaar Koole's keuze, denk ik...

Toch vond ik de film niet onaardig, maar wellicht komt dat alleen doordat ik zelf ook ooit een kauwtje, mijn avatar Gerrit dus, heb grootgebracht en daardoor veel herkenning in de film zag. Geweldig intrigerend sociale en intelligente beestjes! Het acteren vond ik wel okay, zoals al gezegd, het zat de acteurs met de teksten die ze moesten uitbraken niet mee.

De cinematografie vond ik lelijk. Doffe kleuren en veel onscherpte. Bovendien onverklaarbare en niet werkende freeze frame shots (ik dacht dat er een storing was?). Muziekkeuze vond ik ook geen bezwaar, al is het Ilse de Lange-achtige gejengel niet mijn smaak.

Wellicht brengen we niets beters voort. De rest lijkt me nog minder soeps.

Een absurdistische kijk op de militaire dienst en een typische New Wave film. De film verloopt precies zoals de plotbeschrijving en hoewel het eerste segment me niet verveelde begon ik op een gegeven moment toch te denken: 'waar slààt dit op?'

Het tweede segment is erg fragmentarisch en wisselend qua vermakelijkheid. Het laatste kwartier met het dansfeest is echter briljant absurd en een grote grijns waard. Het maakt ook duidelijk (?) waarom alle vrouwen die de twee soldaten tegenkomen in het eerste segment op elkaar lijken.

Wat uiteindelijk Pavel Juráceks doel met de film is, daar kan ik alleen maar naar gissen. Waar ik ook slechts naar kan gissen is waarom in vredesnaam het Tsjechoslowaakse leger ooit aan deze film heeft meegewerkt (want dat kan haast niet anders)?????

Liefhebbers van Godart zullen deze film ook wel kunnen waarderen, net als de andere film van Pavel Jurácek die op deze site staat.

Enthousiast geworden na het kijken van 'Mikaheri no Tou' van deze regisseur, meteen deze er maar achteraan bekeken!

Wat een verfrissend, levendig, leuk filmpje! Oogt véél moderner als zijn ware leeftijd.

Daar zei ik ook al het volgende: op één of andere manier denk ik aan Japan van de jaren dertig/veertig aan een soort enge polititestaat met alleen maar strenge, zuurpruimige, traditionele mensen. Nou, ook hier zie je daarvan bar weinig terug!

Sterker nog, de broertjes ruzieën over wat er leuker is: Robinson Crusoë of Tarzan, en Sanpei wint dit keer op punten met de opmerking "dat Tarzan (ik neem aan Johnny Weismüller) tenminste meedoet met de volgende Olympische Spelen!"

De film is wel wat vergelijkbaar met Ozu's 'I Was Born But..', maar eigenlijk vind ik deze film nog leuker. Veel memorabele scènes, zoals de discussie tussen vader en moeder over Sanpei's slechte rapport, waar vader nu eens niet de traditionele rol als strenge, opvoedkundig verantwoorde ouder krijgt opgelegd!

Ook geinig: Zen en Sanpei die de Olympische Spelen nadoen, hun voortdurende gekibbel (Baka! Bakabakabakááá!!!!)! En natuurlijk Sanpei in de tobbe op de rivier.

Voor diegenen die Ozu's 'I Was Born But..' leuk vonden is dit een ontzettende aanrader!

Een erg leuke pop-art comedy met een lekkere blonde babe! Vol van leuke en originele vondsten zoals dat de stripfiguren alleen met tekstballonnen kunnen praten.

Vooral de evil-superman vond ik een giller en hoe hij de hele flat van het echtpaar Beránek afbreekt. Ook een niet toevallig gekozen figuur toendertijd, denk ik. Jessie (Schoberova) loopt ook heerlijk wulps rond op een manier die nèt toelaatbaar was voor die tijd, maar nog steeds zinnenprikkelend.

Of de film onder de Tsjechische New Wave grekend kan worden weet ik niet, maar het is duidelijk wel een product van de Praagse Lente, qua frivoliteit en nauwelijks verholen kritiek op van-alles-en-nog-wat.

Echt een leuk tussendoortje!