Opinions

Een heerlijk trage film. Leuk eens een filosofosche film die lekker wegkijkt.

Grappig, nu ik erover nadenk gebeurt er eigenlijk niet veel bijzonders in de film. Het is gewoon een opvolging van landerige beelden met af en toe een vleugje humor, die geweldig een sfeer oproepen waardoor je zelf even de beeldbuis in zou willen stappen, jezelf in het hoge gras daar neer zou willen laten vlijen en kauwend op grasspriet verder toekijken hoe het verder met Jakub gaat!

Persoonlijk vond ik toch eigenlijk de veranderende relatie van Jakub met zijn vader heel amusant en plezierig om te zien.

Leuke film in de trend van Kurosawa en die daar ook naar knipoogt. De film doet de grote meester wat mij betreft wel eer aan en viel me niet tegen.

Het verhaal is wat vlak, maar de personages worden wel uitgediept. Behalve Zatoichi dan, maar dat is nou eenmaal een mysterieus figuur..en mag dat dan ook blijven!

Mooi vermaak!

Tja, iedere film weer hetzelfde stramien, dus wordt het steeds moeilijker iets origineels neer te pennen! Het amusementsniveau blijft voor mij nog steeds gelijk, dus weer een dikke voldoende. De humor beviel mij juist wel. Weer zo'n abrupt einde, trouwens!

Jammer dat Asiamania slechts 7 (ik kan die dvd met 1 film i.p.v. 2 nog steeds niet vinden!) Zatoïchi's heeft uitgebracht. Waarop hun selectie was gebaseerd is me ook een raadsel?

Mijn eerste 'Klassieke' Zatoichi-film en ik moet zeggen dat ik het best aardig vond! Okay, de gevechten zijn puur nep, maar wel origineel.

Waar zie je anders een hack en slash gevecht tussen naakte kerels in een openbare badgelegenheid?

Waarschijnlijk had ik Kill Bill véél hoger gewaardeerd als Uma zo'n soort gevecht met vrouwelijke tegenstreefsters had uitgevochten!!!!

Maar naast de gevechten valt er filmistisch best veel te genieten, de regisseur gooit er ècht niet met de pet naar! Daarnaast bevat de film ook nog een gezonde dosis humor, wat wil je nog meer?

O ja, wat een lekker ding is die Okiyo (Reiko Ohara) in deze film!

Smaakt naar meer.......

Nu met stip mijn favoriete Zatoïchi-episode. Niet toevallig geregisseerd door Kenji Misumi, wiens Zatoïchi-films ik over het algemeen het beste waardeer.

De film heeft een boeiend plot, interessante bijkarakters en pracht eindgevechten. Verder wordt het geheel ook nog eens opvallend fraai in beeld gebracht. Daarnaast vind ik Zatoïchi als onvrijwillige tijdelijke stiefvader met de nodige karakterontwikkeling (en als gevolg de inzage in zijn karakter) altijd wel wat hebben.

Verder zingt Shintaro Katsu de openingssong en bevat de film ook nog wel de nodige verfrissende humor.

Al met al de eerste Zatoïchi die bij mij héél dicht tegen de maximale score zit.

Weer leuk! In wat voor film zie je een held nog even stoppen voor een plaspauze? Juist! Alleen in deze films.

De Zatoichi-films zijn net als de James Bond serie hardstikke cliché, maar ze blijven leuk!

Tja, geen commentaren bij deze film. Als de andere stemmers net als ik de films proberen chronologisch te bekijken is dat wel te verklaren, want iedere Zatoïchi volgt natuurlijk eenzelfde stramien! Het wordt moeilijk om wat nieuws of origineels neer te pennen.

Deze episode is wat bloederiger als alle anderen èn bevat natuurlijk Takashi Shimura!!! Altijd leuk om bekende koppen te spotten! Ik vond dit een zeer vermakelijke aflevering, met af een toe een kleine dosis humor. Geen gokkende Ichi ook dit keer, maar wel een aantal indrukwekkende bloedfontijnen.

Dit vond ik toch één van de betere films uit de Zatoïchi reeks, mede door een iets andere scenery: boot en Hakone/onsenplaats. Hoe het subplotje met de schaker werd afgerond was wel ietwat teleurstellend.

Inderdaad ok leuk om Zatoïchi eens te zien verliezen met dobbelen!

Ook interessant: de paniek die bij Zatoïchi ontstaat als hij het medicijn voor het meisje niet meer kan vinden! Daarin wordt de handicap van zijnblindheid nu juist eens benadrukt!

Bij mij werkt het precies zo. Zatoïchi is net net als James Bond: op een gegeven moment steeds eender, maar het blijft toch leuk!

Hier wel een wat abrupt einde!

Mooie en één van de meest dramatische (in de zin van: meer drama dan aktie!) Zatoïchi's die ik tot nu toe zag. Bevat wel weinig gevechten en bizarre beelden als: Zatoïchi die een kind zelf 'de borst geeft' om het stil te krijgen en Zatoïchi in een echtellijke ruzie!

Wat een lieverdje, die Nobu!

Maar dat terzijde. Nog steeds leuk, maar het plot is wel wat minder interessant dan in de vorige delen. Halverwege had ik ook wat moeite met het plot te volgen en later met te begrijpen. Waarom huurt Sakichi Zatoïchi gewoon niet in om de andere yakuza's (waarvan hij doorheeft dat deze hem klem hebben gezet!) een kopje kleiner te maken? En waarom stond er in eerste instantie eigenlijk een prijs op het hoofd van Zatoïchi?

Het gevecht met de nieuwe man van Tane is wel mooi in beeld gebracht.

Hoewel deze Zatoichi nog steeds wel vermakelijk is, vond ik hem wel minder dan de meeste andere delen. Er gebeurt gewoon tè weinig.

Mij ook niet, ondanks alle voorspelbaarheid troef, blijf ik dit heerlijk amusement vinden! Je weet wat er gaat komen, maar het blijft gewoon leuk.

Deze episode springt er een beetje uit vanwege de aanwezigheid van de blinde monnik, die een beetje acteert als het geweten van Zatoichi. De Zatoichi-girl is dit keer een aparte verschijning, Mayumi Ogawa, die ik nog wel ken uit haar rollen in 'Vengeance is Mine' en 'Kichiku'. Verder ook Kei Sato gespot als Boss Gonzo.

Verder een standaard episode, al viel met hier het goede acteren van de diverse personages wel op.

Van deze film heb ik gewoon stapels bij Fame zien liggen?

Wel weer net zo leuk als de vorige Zatoïchi's. De 'Zatoïchi-dame' van deze episode komt me bekend voor en lijkt op een Japanse versie van Sophia Loren.

Weer een zeer bezienswaardige Zatoïchi. Overigens vind ik Shintarô Katsu altijd zeer overtuigend en consequent overkomen als blinde!

In deze aflevering leuke levendige personages als Zatoïchi's vader?, de bodyguard, de dochter van het dorpshoofd, de acrobaatjes, de zus en haar gangsterbroer.

Het blijft erg leuk. Op naar het volgende deel!

Inderdaad wat bloediger. Broertje van Katsu Tomisaburo Wakayama maakt ook weer zijn opwachting (en verliest weer!). Jammer dat Katsu nooit eens andersom te zien was in één van de Lone Wolf & Cub films!

Hmmm, geen berichten? Het wordt ook steeds moeilijker om wat nieuws en origineels bij elke film uit de reeks neer te pennen. Nog meer als bijvoorbeeld James Bond doorlopen de Zatoichi-films dezelfde elementen. Gelukkig ben ik gek van deze films , dus vergeef ik de voorspelbaarheid van de vele episodes. In deze aflevering wat weinig aktie en een wat voorspelbaar verhaal, maar Zatoichi's karakter krijgt toch weer wat meer diepte.

Zelfs nog even blauw van het lachen gelegen bij de koddige scène waarin Zatoichi de corrupte hoogwaardigheidsbekleder (zijn precieze functie ben ik vergeten!) masseert, telkens als deze wat wil zeggen, waardoor dit als kikkergekwaak uit zijn mond komt!

Tja, ik heb gewoon een zwak voor deze Zatôichi-films en ook deze vind ik gewoon weer leuk!

Helemaal briljant natuurlijk als Toshirô Mifune ook nog eens in deze film speelt! Alsof Spiderman of Batman ineens in een Supermanfilm verschijnt! Of James Bond in een aflevering van 'de Wrekers' aantreedt!

Mifune speelt weer helemaal zijn typetje met bijbehorende humor (senshei!!!).

Minpuntje is toch het verhaal. Een lastig te volgen plot, tenminste, dat vond ik! En waarom Zatôichi nou al dat goud op een hoop gooide??? Of sterker nog dat die domme, slappe would-be bandieten hem daarom bij hielpen????

Ik ben het wel met de negatieve tendens eens. Geef mij maar de Zatoichi's met Shintarô Katsu! Of die van Kitano.

Saai vehikel, dat voor mij alleen wordt opgeleukt door de aanwezigheid van enkele coryfeeën uit het Japanse acteursgilde. Die men dan weer slechts lullige rolletjes geeft. Zoals die van Susumu Terajima? Mag alleen wat verdwaasd rondlopen? Chieko Baisho? Mag heel af en toe een chagrijnig oud wijf zijn. Slechts Tatsuya Nakadai kan zich een beetje uitleven in zijn rol als booswicht.

Wel mooie decors en plaatjes af en toe, maar ook ontzettend slechte special effects die er in de Zatoichi's van de jaren zestig vaak nog beter uitzagen! (dat afhakken van de hand van de diennaar! Tsst! )

Misschien is dit de reden dat ik geen touw kon vastknopen aan deze film en moet je het boek hebben gelezen of goed Frans kunnen spreken om deze film ècht te kunnen waarderen. Wat ik begreep is dat het boek heel bijzonder is qua taalkundige spitsvondigheden. Deze zullen in de film zijn verwerkt en deze mis ik dus, omdat ik de Franse taal niet machtig ben!

Het oubollige en de beelden van Parijs sprak mij wel genoeg aan om een voldoende te rechtvaardigen (misschien ben ik in een vorige leven wel Parijzenaar geweest, ik krijg altijd zo'n deja vu-gevoel bij dit soort beelden?).

Zwaarmoedig drama dat zichzelf eigenlijk in het begin een beetje de das omdoet met een begin waarin weinig uitleg wordt gegeven over Ela en waarom ze in de situatie is beland. Daarnaast (of daardoor?) is Ela gewoon een zure trut die weinig sympathie bij mij als kijker opriep.

Later, als ze ontsnapt en naar Roby gaat, wordt het beter en wordt de film wat interessanter. Maar het blijft een beetje als een mojito te drinken krijgen waar je eerst alleen de zure limoensap krijgt en daarna pas de rest van de ingrediënten.

Liefhebbers van Jodorowsky, Corkidi en Arrabal zullen deze film ook waarderen. Het is precies zo'n film die zij ook pleegden te maken met interessante visuele vondsten, bizarre taferelen, hysterische figuren en een 'plot' waarvan je vermoedt dat ze deze bedacht hebben tijdens het nuttigen van iets hallucinerends. Het kakt ook een beetje in bij het laatste segment, al zijn daar wel mooie, aparte beelden te zien (de moddertegels!).

Veel van Jakubisko's oeuvre is inmiddels beschikbaar voor degene die dit leuk vindt. Deze film is slechts te bekijken in een aftandse TV-rip. Geen idee waarom, want mooi opgepoetst is de film zeker een kijkbeurt waard.

Vrijdag op MTV gezien. Grappig en waarschijnlijk zal ik vast wel wat subtiele typische Japanse humor gemist hebben.

Dat stomme liedje (Zeburaman, Zeburamaaaaaaaan!!) bleef irritant lang in mijn kop hangen!

Vermakelijk genoeg voor 3,5 *

Op zich wel mooi, maar de film heeft inderdaad ook zijn manco's. Er zijn toch betere oorlogsdrama's in Tsjechië/Slowakije gemaakt. Zo was ik ook niet zo weg van die fade-to-black overgangen tussen de scènes. Verder vond het plot ook ietsepietsje ongeloofwaardig. Zo ziet Eliska Joza helemaal niet zitten als lover, vijf minuten later is ze helemaal hoteldebotel van hem?

Toch wel mooie beelden en een mooie, dromerige soundtrack.

Mooie film, die me perfect leek om te bekijken na Khane-ye Doust Kodjast?, maar het blijkt absoluut niet nodig om deze volgorde aan te houden en de vraag/het doel in deze film lijkt ook minder belangrijk dan de reis er naar toe..

Deed me ook denken aan Taxi Teheran dat ik gisteren zag. Ergens moet die film ook een beetje een ode aan Kiarostami van Panahi zijn?

Deze film bevat prachtige shots een plaatjes en een soundtrack die passend genoemd mag worden.

Ik had al een donkerbruin vermoeden dat ik deze film leuk zou gaan vinden en inderdaad: hij stelde zeker niet teleur. Deed me erg denken aan de films van Satoshi Miki en qua tempo en slome personages aan Takenaka's 'Muno no Hito'. Liefhebbers hiervan komen met deze film ook wel aan hun trekken.

Wel is het aan te zien dat de regisseur eigenlijk toneelschrijver is. Visueel niet erg bijzonder.

Het is inderdaad een trage film, maar er gebeurt genoeg en uiteindelijk vond ik de speeltijd omgevlogen! Weer ontzettend droog, soms flauw, maar af en toe moest ik toch werkelijk hardop lachen (het inpakken van het pornotijdschrift! ).

Weer met plezier gekeken naar een film van deze regisseur. De man had duidelijk een eigen stijl, die echter niet iedereen zal liggen. Zo heeft hij nogal een voorliefde van bombastische en pathetische filmmuziek, die daarentegen wel altijd origineel geschreven is voor zijn films.

Ook in deze film-noir laat Nomura ons mooie - maar niet standaard! - beelden van Japan zien. Dit keer is de setting een volledig ondergesneeuwd Kanazawa. Fraaie beelden, die je het gevoel geven daar ook even een kijkje te willen nemen!

De film heeft een goed en gevarieerd plot, maar lijkt me niets voor mensen van de snelle MTV-generatie, daarvoor gaat alles te traag en is het niet flitsend; het is geen Se7en! Net als bijvoordbeeld 'The Castle of Sand' is dit niet eenvoudig 'whodunnit', maar ook meer een 'whydidhedoit' en dan à la Rashômon. Nomura wordt de Japanse Hitchcock genoemd en de vergelijking slaat wat mij betreft alleen maar op het feit dat beiden supsensefilms maakten. Nomura's films bevatten minder humor dan die van Hitchcock, maar zijn vaak qua beelden veel mooier en de misdaden in Nomura's films hebben een verklaarbaar sociale achtergrond.

Ik ben ook benieuwd naar de 2009 remake en wat ze daarvan hebben gebakken.