Opinions

De film ziet er inderdaad uit of ie in de jaren dertig is gemaakt. Als ik niet beter zou weten zou ik dat ook denken, ook qua special effects! Van een jaren dertig film valt dat knullige (b.v. de bomaanslag op Kras!) nog wel te accepteren, maar nu valt dit me wel wat tegen.

Toch kijkt de film wel lekker weg en wordt je als kijker af en toe wel op het verkeerde been gezet (nou, ja, behalve 'TheOneRing' dan! ).

Deze film is net als de laatste cd van U2. Het blijft niet slecht, maar we kennen het onderhand wel zo'n beetje...

Is Gert Fröbe trouwens ook Goldfinger?

(Edit: Ja dus! Ik wist niet dat deze acteur een Duitser of Duitstalige was.)

Knullig kan ook best leuk zijn!

Er kan genoeg worden aangemerkt op deze miniserie, maar uiteindelijk heb ik best genoten van wat me werd voorgeschoteld. Er is namelijk ook veel wèl zeer goed gedaan.

Zo blijven de hoofdpersonages geloofwaardig in hun karakter, hoe kolderiek die ook mogen zijn. Scott Cohen (Wolf) vond ik wel irritant, maar wel goed en consistent in zijn rol, net als Larroquette en Williams. De laatste twee reageren zoals ieder 'normaal' mens dat in zo'n sprookjeswereld zou belanden. '[i]What's the matter with you people in this world?' En de sprookjesfiguren reageren op hun beurt weer zoals je zou verwachten dat ze zouden doen als ze in onze 'normale' wereld zouden belanden. Ik heb ook erg gelachen om de Saturday-Night-Fever-zingende trollen![/i]

Zoals John Barry al zegt gebeurt er genoeg en verveel je je geen moment. Alleen het einde vond ik wat slapjes. Maar overall snap ik de gemiddeld hoge waardering best wel!

Een vreemd en mooi mozaiekwerk. Sommige bijdrages (Burkina Faso, Groot Brittanië, India en Egypte) vond ik verrassend kritisch ten opzichte van de USA.

Mijn becijfering:

Israël 3*: irritant en schreeuwerig, maar waarschijnlijk zo bedoeld.

Iran 3,5*: mooi licht kritisch.

Burkina Faso 4,5*: geweldig! Ik snap de negatieve commentaren hier niet. Volgens mij missen jullie het hele punt van deze bijdrage???
Namelijk: waarom een beloning van 27 miljoen uitloven voor het vangen van een schim, terwijl daarmee zoveel goeds gedaan zou kunnen worden??? Het is schandalig! Dapper ook om te durven humor te gebruiken in een compilatie met dit onderwerp!

Mexico 2,5*: Hoewel sommige beelden en geluidsfragmenten bij mij wel aankwamen had ik teveel de neiging om door te spoelen.

Groot Brittanië 5*: Ken Loach legt inderdaad de vinger op de zere plek en is héél gedurfd kritisch. Hij zal zich ook geërgerd hebben aan het verontwaardigde en volledig naieve gehuilebalk van de Amerikaanse natie in de maanden na de aanslagen. Waarom wij? Een aanslag op vrijheid en democratie!
"Wake-up!', zegt Loach terecht!!!!

Frankrijk 4,5*: Mooi, alleen de ruzie vond ik wat onecht overkomen.

India 4*: Ook mooi kritisch, maar het acteren van de moeder was abominabel slecht.

USA 5*: Visueel mooi en origineel. Daarnaast mooi om de oude vakman Borgnine te zien!

Bosnië 3*: Beetje vlak, maar toch mooi eenvoudig.

Egypte 2,5*: Gedurft om een andere invalshoek te kiezen, maar het komt niet uit de verf.

Japan 4*: Typisch eigenzinnig Imamura. Mooi vakkundig gemaakt, maar ik zie de link met 9/11 ook niet zo?

Gemiddelde is 3,77 dus 4*

Na 'Muno no Hito' ook gezien te hebben durf ik wel te stellen dat dit een typische Takenaka-film is. Langzaam en zeer droogkomisch. Hij heeft hier leuk een aantal contrasterende koppen genomen in de hoofdrollen: Takenaka zelf, Akai, Tsukamoto en Nukumizu; als je ze alleen al in een rijtje naast elkaar zet moet je al lachen!

Grappig ook om de piepjonge Asano te zien in deze film. En inderdaad, net als in 'Muno no Hito' gebeurt er hier vrijwel niets en geen Hollywood Happy End, maar juist een geweldig droog einde! Gelukkig ben ik juist gek op dit soort films. Ik heb me dus weer zeer vermaakt.

Ja, de beweegredenenen hierachter blijven iedere keer een raadsel.

De hele discussie gevolgd en ik heb wat moeite met onderstaande uitspraken: (hoewel ik ieders mening respecteer en hoewel de onder geventilleerde meningen van de andere kant bekeken nou ook niet persé 'fout' zijn).

Hier ben ik het maar deels mee eens. Een film is inderdaad een film. Daarom krijgen veel oudjes ook van veel mensen een onvoldoende. Toch vind ik dat je oudere films wèl naar hun tijd moet beoordelen (als is het alleen maar extra credits voor 'originaliteit').

Een goed voorbeeld waar dat onontbeerlijk is, geldt voor 'The Great Dictator' van Chaplin (zie mijn commentaar aldaar!).

Ander goed voorbeeld zijn de films van Buster Keaton, die daarin stunts uithaalt die geen enkele stuntman tegenwoordig meer zou durven uitvoeren.

Dat technieken evolueren betekent niet meteen dat de films daardoor beter worden. Een goed verhaal en goede dialogen zijn vaak ook onontbeerlijk voor een goede film. Om een analoog voorbeeld te geven: kijk eens naar de snelle ontwikkeling van computergames. Tegenwoordig zien die er tig maal mooier uit dan de spelletjes die ik op mijn Commodore 64 speelde, maar sommige adventures van de Commodore zou ik minimaal even hoog raten dan die van nu. En van een simpel bordspel als 'schaken' zou je nu een flitsend uitziend computerspel kunnen maken, maar uiteindelijk blijft het toch gewoon schaken!

Iemand met een goed historisch besef kan de genialiteit in oude films wél beter naar waarde inschatten. Je leeftijd heeft daar niets mee te maken. Iets in het verleden kan in die tijd enorm goed gemaakt zijn met de middelen die men toen had. Als je jouw redenering bot doorvoert zouden schilderijen van de oude meesters ook maar niets zijn, want 'foto's van tegenwoordig kunnen veel mooier en scherper een landschap of stilleven vastleggen!'

De gemengde gevoelens zijn goed te begrijpen, want de film maakt inderdaad een enorme ommezwaai van luchtige komedie naar zwaar drama (met als hoogtepunt de zelfverbranding van één van de buurtbewoners !) Dat was allemaal even slikken, maar gelukkig ben ik dit soort vreemde plotontwikkelingen/genrewijzigingen inmiddels wel gewend van andere Aziatische films.

Zeker van het eerste gedeelte kon ik wel genieten en daar af en toe om grijnzen. De film ziet er ook mooi verzorgd uit en dat had ik niet verwacht, want dit is toch wel een B-film. Er wordt trouwens ook weer flink op los geslagen en gescholden. Die Korean (b)lijken toch een mepperig volkje en ook kinderen worden daarbij niet ontzien!

Uiteindelijk is er tòch (hoewel miniem) een happy end!

Delpy does Woody Allen. En best goed wat mij betreft. Ik heb me wel vermaakt met deze portrettering van vreselijk irritante types. Die vader!!! Grappig trouwens dat Delpy haar eigen ouders heeft gecast als filmouders. Ze heeft geen film gemaakt om reclame te maken voor Parijs, maar sommige kwalijke trekjes van de froggies kloppen toch echt wel! (of: klopten toch echt wel, er is een hoop ten goede veranderd!).

Die Jodorowsky-telg die ook in deze film meedoet lijkt overigens wel erg op zijn vader, zeg!

Deel 1 is beter, maar ik heb me toch weer vermaakt. Vreemd genoeg ben ik nog steeds geïntrigeerd na dit tweede deel. Bij mij werkt de formule dus, maar hopelijk blijkt het derde deel wel het laatste, want mijn geduld is eindig. Ik vind Friend ook erg irritant.

De film heeft wat van een detective, waarin je als kijker het idee ingegeven wordt dat jij naast de hoofdpersoon òòk de puzzel kunt oplossen, maar dat is natuurlijk niet zo.

Geinig vond ik de simpele toekomsthype-jes zoals de laserstring figures. Hierdoor kijkt de film lekker weg.

Hopelijk krijgen we een waardige clou....

Nou, ik vond het een spannende film die me in ieder geval nooit verveelde. Een beetje een Stephen King's "It" insteek. Maar met leukere suspense.

Inderdaad is het wel gaaf dat het gezicht van de Nemesis van Kenji niet wordt prijsgegeven. Het werkt in ieder geval voor mij, want ik ben benieuwd naar deel 2! (die vrees ik dan alleen maar kan tegenvallen, maar ja, wie weet?)

In ieder geval tig malen leuker dan de meeste Hollywood-crap.

Stilistisch adembenemend. Nu is überhaupt het uitzicht met Gong Li, Zhang Ziyi, Maggie Cheung èn Faye Wong (die ik nog niet kende) in deze film al mooi!

Moeilijker had ik het in het begin met het volgen van het verhaal, maar zoals ik hier net las, eigen schuld: 'in the Mood for Love' niet gezien! (maar dat gaat dan ook maar gauw gebeuren!).

Maar met een prachtig kleurgebruik, superbelichting en fijne muziek creëren meneer Wong en zijn discipelen wel een heerlijke sensuele sfeer. Ook de SF-beelden passen daar wat mij betreft prima in.

Mag ik een poging wagen? Mo li hua kai (Jasmine Women) van Yong Hou?? Zhixi (Suffocation) van Zhang Bingjiang? Of Avalon van Oshii??

Volgens mij niet. Ik heb meteen na afloop de eerste keer dat die gast naar het veld terugslenterde vergeleken met die keer op het einde (waar hij rent!). Grappig, want toen ik later het Koionbori-boekje las, las ik dat de recensent daar precies hetzelfde heeft gedaan! Het is een typische Kitano-truuk.

Dit soort droge humor is aan mij wel besteed. De kerel op de motor en 1 seconde later op de grond, de punks die de pompbediende en zijn liefje scheldend inhalen en bovenop een geparkeerde auto knallen. Schitterend!

De film deed met denken aan Sonatine (de strandscènes op Okinawa!) en qua droogkloterigheid en stilzwijgende personages aan de films van Aki Kaurismäki. Ook bij Aki Kaurismäki gezapig gedoe en dan inèèns (kort) actie!

Kitano zelf vind ik prima in zijn rol. Een enorme lul, maar toch vind je het klote als hij zo patsboem wordt afgeknald.

Gelukkig heb ik nog een aantal Kitano's om me op te verheugen!

Aparte, voor mij wat ongrijpbare film (mede doordat de ondertiteling af en toe ontbrak!) . Deed mij wel wat denken aan het werk van Godard.

Vrij uniek in deze Tsjechoslowaakse New Wave film is dat de hoofdpersoon een voormalig communistische havik is, maar in deze film tòch wordt afgebeeld als goed mens.

Zijn observaties van het gewone leven, mensen op straat, aan het werk, spelende, etcetera, zijn toch wel interessant om te aanschouwen en maakt het geheel; levendig.

De begeleidende jazzscore beviel me overigens erg goed!

Ik geef leatherhead hierbij een hand!

Oef! Saai, saaier, saaist. Na het zoveelste treinbaanshot gingen de ogen eerder naar de timer op de dvd-speler dan naar het beeldscherm. Oninteresssante hoofdpersonen die nauwelijks wat meemaken en dan plots van Frankrijk naar Lübeck gaan omdat daar blijkbaar een moeder begraven ligt????

Deed me erg denken aan Haneke, maar daar zit er altijd nog een punch in zijn films die de kale, koele registraties de moeite waard maken. Nee, niets voor mij. 2*

Boeiend 'psychiatrisch' drama met veel plottwists. Weliicht erg interessant voor studenten psychiatrie?

Morita's aanpak doet wat denken aan de films van Yoshitaro Nomura en helemaal aan diens film 'Jiken'. De omlijstende muziek is minimaal, maar doeltreffend genoeg.

Het enige wat ik wat slecht vond uitgewerkt was de achtergrond van Kafuka en haar moeder? Dit leidde alleen maar af van het hoofdplot en kon er van mij uit worden gesneden.

Een opvallende rol in de film voor Ittoku Kishibe (´Birdman´) als giga-glibberige politieman.

Best een hippe niet-gecompliceerde film, waarmee men waarschijnlijk op het jonge (Koreaanse) publiek mikt. Sowieso eens een leuke variatie op het moordmysterie-genre.

Er zal zat op aan te merken zijn op dit filmpje, maar uiteindelijk is ie wel spannend en kijkt gewoon lekker vlot weg.

Hier zal vast wel een keer een Amerikaanse remake van komen (zucht).

Beide hoofdpersonen (hier op de poster) komen me ontzettend bekend voor. De film staat niet op imdb, dus ik kan niet eenvoudig opzoeken van waaruit ik ze zou moeten kennen. Irritant.

Na het zien van deze film hoop ik nu niet dat JIJ ook het slachtoffer van zo'n gek bent geworden! Want er is vast wat tussengekomen gezien de datum van je berichtje?

Jammer overigens dat het 73 i.p.v. 71 fragmenten zijn......heb ze geteld.

Maar toch weer een prima typisch Haneke film. Bevat een aantal zeer sterke scènes, zoals het al eerder gememoreerde telefoongesprek, of het snelle, zeer menselijke (letterlijk en figuurlijk) bidden van de geldloper. Het alledaagse (b.v. afbeelden van bijvoorbeeld de inhoud van de koelkast of dagelijkse rituelen als opstaan en ontbijten) is echt de kracht van Haneke.

Sorry, maar dit vind ik he-le-maal niks!

Je mixt wat concertregistraties door wat expliciete sexscènes heen en dat is het ineens een arthouse romantiek/muziek film?

Laat me niet lachen. Misschien een idee voor de Amerikaanse pornoscene??? Kunnen al die bimbo's ook eens over die rode lopers bij de Oscar-uitreikingen!

'....And the Oscar for best motion picture goes to:....................

'13 songs' by Beverly Jerkov!!!!!!

Oef! Dit is zeker geen feelgoodfilm en we krijgen aardig wat ellende op ons bord tijdens het kijken. Vanwege dat het dit jaar 100 jaar geleden is dat de Eerste Wereldoorlog eindigde probeer ik zoveel mogelijk films die zich tijdens deze gruweljaren afspelen te bekijken.

Leven tijdens gruweljaren is hier helemaal van toepassing. We zien in het geheel geen loopgraven, maar die zijn wel hoorbaar dichtbij in de film en hebben zeker hun weerslag op de personages in de film en hun gedrag.

Wat Movsin hieronder al zegt: de film is moeilijk te vangen in het genre dat je op grond van de plotbeschrijving zou verwachten. Als kijker wordt je ook aardig op het verkeerde been gezet wat betreft de te verwachte plotontwikkelingen met de karakters. Zo gaat de lieve schooljuf dood, blijkt de erin geluisde meelijwekkende soldaat achteraf best zijn verdiende loon te krijgen en krijgt de uiterst irritante onderzoeksrechter een akelige dood die je niemand zou gunnen. En de politieman en de aanklager krijgen ook een slechte kaart gedeeld.

Alles wordt passend grauw, maar toch fraai in beeld gebracht. Ondanks alle ellende een mooie film die hier meer aandacht verdient.

Geinig om de piepjonge (en zelfs zingende) Banderas te zien in een rol die hij nu nooit meer zó zal accepteren! (Helaas! En dit bedoel ik slechts acteertechnisch. Dit om misverstanden te voorkomen... )

Ik had deze film al heel lang op dvd in huis (eigenlijk om mijn Spaans wat op te krikken!), maar deze bleef altijd maar liggen. Onterecht, want ik vond de film toch heel boeiend! (ja, prachtige woordkeuze, hè!)

Het verhaal kabbelt lekker (lich absurdistisch) voort en blijft toch vermakelijk. Ik vind trouwens de films die ik van Almodóvar heb gezien ook allemaal iets kitscherigs hebben!

Maar overall: leuke film, totaal niet vervelend!

Nou? Toch wel, hoor! Voor Charlize (de mooiste vrouw sinds Grace Kelly!) 5*, maar voor de film/plot 0,5 en dan kom ik uit op 2,5 *

Kan me helemaal aansluiten bij de commentaren over het einde. Het verhaal kabbelt maar een beetje voort, maar blijft toch nog bezienswaardig genoeg om te blijven kijken.

Om je dan een beetje onthutst achter te laten over het abrupte slappe einde..........

Een krappe voldoende!

Nou, dit hoef je kinderen vandaag de dag niet meer voor te schotelen. Tenzij je ze wilt straffen. Een suffe bedoening die alleen vanwege de retrogevoelens die dit oproept nog enigszins amusant is. Zal voor Hongaren waarschijnlijk wel een knuffelklassiekertje zijn, maar ik had moeite het uit te kijken.

Mooie film en (nadat ik 'Még kér a nép' en 'Csillagosok, katonák' al eerder zag) typisch Jancsó.

Dus weinig dialoog en veel weidse shots van kale landschappen. Ik moet bekennen dat het geheel me het eerste uur wat verveelde, maar het simpele verhaal zoog me toch in zich op en gaanderweg ging ik toch sympathie voor de hoofdpersonen krijgen.

Mooie eenvoud.

Ik had me voorgenomen meer van Kaneto Shindô te gaan zien, zeker nu het me via de pindakaas was gelukt om wat van zijn obscuurdere werk te kunnen gaan zien. Toch spraken de plotbeschrijvingen me niet zo aan en bleef ik deze films maar voor me uitschuiven....

Uiteindelijk mezelf toch maar een schop voor mijn kont gegeven en na het kijken van deze film.......nog één!!!!

Want wat een geweldige film is dit, zeg! Shindô laat een Japan van begin Jaren Vijftig zien dat je eigenlijk bijna nooit in film ziet, namelijk dat van het klootjesvolk dat de boot telkens mist. Vandaar dat deze film obscuur is, want de Japanse (en Amerikaanse censor) van die tijd wilde dit natuurlijk niet gaan promoten! En nog steeds niet trouwens.

Na de klungelige overval worden op een rustig tempo de verhalen verteld van de vijf overvallers, hun thuissituatie en wat hen dreef tot die wanhoopsdaad van het plegen van een overval. Prachtig zijn de scènes bij de verzekeringsmaatschappij en de 'opleiding' van de aspirant verzekeringsagenten. Mooi zijn ook de kijkjes in de volkse buurtjes van Japan in die tijd en de thuissituatie van deze mensen. Heel anders dan de middenklasse gezinnen van Ozu!!!

Het acteerwerk is meer dan okay, de begeleidende score past prima en de beelden fraai. Je kijkt je ogen uit! Werkelijk jammer dat deze film zo moeilijk te zien is en dat deze niet op dvd te verkrijgen is.

Aardige (jeugd)film over de strubbelingen van lagereschoolleerlingen. Ik had de film wel veel ouder (jaren tachtig, negentig) verwacht dan dat deze in werkelijkheid blijkt te zijn, maar wellicht speelt het zich à la Super 8 af in die jaren. In dat geval goed getroffen.

De twist op het einde zag ik niet aankomen. Wel jammer dat de laatste tien minuten nogal Japans pathetisch zijn, doet wat afbreuk aan een verder leuke film.

Gosho was voor mij nog een grote onbekende, maar na deze film ga ik toch wat meer van hem proberen te zien. Ik vond dit een film met een zeer onconventioneel plotverloop, dat ik bij nader inzien toch wel waardeer. Tijdens de film ergerde ik me aan de enorme saaie en formele droplul van een hoofdpersoon, die de hele film zo blijft, maar uiteindelijk toch bij mij aan sympathie won. Uiteindelijk zijn alle hoofdpersonen aan het einde van de film zeker niet beter af dan in het begin, ze hebben eigenlijk geen toekomst en weten dat ook zelf. Het toch nog een beetje happy end zit hem in het feit dat ze zich dit zelf realiseren, elkaar daarin vinden en uiteindelijk als vrienden/lotgenoten uiteen gaan.

Meest opvallend vond ik toch weer Nobuko Otowa. Zij is toch eigenlijk wel de Bette Davis van Japan en eigenlijk qua oeuvre stiekem de grootste actrice van Japan van de vorige eeuw? Zou geen andere Japanse actrice weten die daar aan kan tippen en bijna onopvallend zit Otowa in enorm veel Japanse films die 'er toe doen'! Mizoguchi, Naruse, Oshima, Kinohita, Inagaki, Nomura en natuurlijk haar eigen man Kaneto Shindô, gebruikten haar in rollen van comedy tot zwaar drama en van prachtige vrouw tot lelijk monster.

Tja, het kon ook bijna niet misgaan, want sinds ik Ivanhoe zag als kind heb ik een zwak voor films en series over de Middleeuwen.

Een gelikt uitziende film van Vlácil. Net als in Marketa Lazarova mooie lokaties en wéér mooie requisieten. Maar qua mooiheid van de shots beduidend minder.

Het plot is wat lauw, maar goed te volgen en door de korte speelduur verveelt de film niet.

Leuke, authentiek aandoende film naar een IJslandse vikingsage. Geeft een mooi beeld over hoe het leven daar in die tijd er aan toe ging. Deed met trouwens terugdenken aan het ook uitstekende Hrafninn Flýgur', maar deze film was er dus al eerder!

Nadeel van vrij letterlijke verfilmingen van sages (en bijvoorbeeld Shakespeare-verhalen) is dat ze over het algemeen wat oubollig en saai qua plot zijn. Ook hier zijn de keuzes van de hoofdpersonen en verwikkelingen soms wat vreemd, al zal dat in de tijd waarin het geheel zich afspeelt volkomen logisch zijn geweest.

Grote plus ten opzichte van de Hollywood-Vikingfilms is toch wel dat het hier allemaal veel minder gelikt uitziet en daardoor dus realistisch. Bij Hollywood-versies zou je soms best in je fantasie een held in die tijd willen zijn, maar hier denk je echt: 'Goddank dat ik in deze tijd leef!'