Opinions

Vreemde film. Ik denk dat de verwachtingen die je voorop hebt je kijkervaring nogal kunnen kleuren dus laat ik beginnen met:

- Dit is nauwelijks horror te noemen, en nauwelijks mysterie. De woorden occult en spiritualist doen vermoeden dat er dingen als satanisme etc geexploiteerd worden, maar dat is niet het geval! Er worden een keer tarotkaarten gelezen, maar meer op een Happiness/Linda manier. Er wordt ook een spreuk uitgesproken, maar dit gebeurt zo onzettend nuchter dat nergens de verwachting ontstaat dat er daadwerkelijk iets gebeurd.

-De cover de hierboven staat heeft niks met de film te maken, het komt niet in de film voor en er wordt ook niet naar iets soortgelijks gehint in de film.

Wat het wel is: een ietwat saaie karakter studie naar een man die per ongeluk een meisje aanrijdt: wat het met zijn vrouw doet, zijn concentratie vermogen en in kleine mate ook hoe hij gestigmatiseerd wordt. De 'demoon' komt amper in beeld en wordt nergens als eng bestempeld, eerder als een hersenspinsel van de man. Er gebeurd sowieso bar weinig in de film nu ik er aan terug denk. Toch vond ik de sfeer wel prettig en waardeer ik de effort om spreuken en het occulte op een op-de-thee-bij-je-buurvrouw manier te zien. Vriendelijk bijna. Zo gaat tarotlezen dus in het echt. Gewoon aan de koffietafel, met voor de hand liggende conclusies als: ik zie dat je de dood van een jong iemand moeilijk los kunt laten. Leuk om is gezien te hebben, maar dit valt moeilijk aan te raden aan horrorliefhebbers of fans van het occulte.

Dat Burton's films altijd meer op stijl dan op inhoud leunen is niet verrassend, maar dit slaat wel echt alles: personages krijgen op de een of andere manier allemaal te weinig diepgang (en op Depp na, screentime). Wie nu die grote liefde van Barnabas is, ik heb geen idee. Een dame die met een andere naam ergens komt te werken met voor de rest nagenoeg geen motivatie of stijgende/dalende lijn. Net als de vader van het gezin, die even boos kijkt (slechterik), maar verder niets toevoegt, en de psychiater, en eht jongetje, en de rest van de cast.

\Dan blijft er alleen de vormgeving over, die ik eigenlijk ook niet zo speciaal of mooi vond... Jammer.

Opvallen boeiende film voor jaren 50 scifi, het genre dat vooral bekend staat voor de vele doemscenario's en giant spacemonsters. Wat dat betreft is de film opvallen ingetogen en zelfs, soort van humaan. Het moralistische gehalte past goed bij de zeitgeist natuurlijk, net na Wo2 en Hiroshima valt de moraal wat beter op z'n plek. Verder is de film mooi geschoten en is de muziek spaarzaam maar topnotch. Het kostuum van de giant Robot is inderdaad wat karig, maar over het geheel gezien is dat slechts een kleine misser in deze strak geregisseerde scifi.

Viel me tegen: vooral omdat de film saai is: er gebeurt gewoon te weinig. Dat er geen lijn in het verhaal zit is ook een feit, hoewel ik me daar niet al teveel aan kon storen. De film ziet eruit alsof iemand eerst de effecten had gemaakt en daarna dacht: misschien kunnen we hier wel een film mee maken. De onlogica en totale non-spanning getuigen in ieder geval van weinig inzicht in een spanningsboog. Om het acteerwerk kon ik wel lachen en de effecten zijn erg cool, dus dat maakt nog wat goed, maar door gebrek aan feitelijke gebeurtenissen is het allemaal een tegenvaller...

Een vreemde film. Ik verwachtte post apocalyptische gekkigheid met veel achtervolgingen, fightscenes en shootouts. Dat zit er allemaal maar minimaal in. De film is practisch op 1 (erg coole) locatie gefilmd, dus verwacht veel dialoog en weinig car-action. Het is niet slecht, betere production values dan verwacht en ok acteerwerk ook, maar exploitatie is het niet echt. Daar is het te tam en te beschaafd voor. Wat rest is een leuke setup qua plot en een verzorgde uitstraling. Te weinig gekkigheid voor mijn doen, maar toch niet saai en best origineel.

Deze film staat in het boek 'The bad movie bible'. Een beetje misplaatst vind ik, want ik kan met gemak slechtere films aanwijzen. Hij valt niet in de categorie zo-slecht-dat-ie-goed-is, want de film is gewoon kundig gemaakt. Cheesy, flauw en met een weird plot, maar kundig. De effecten zijn geweldig en de chemie tussen Williams en Piscopo is ook prima. Daarnaast heeft de film een vlot tempo. Erg vermakelijk.

Ugh.... double bill met Deadly weapon van Vinegar Syndrome gezien. Murder weapon was leuk: campy, trashy, entertainend. Maar dit is gewoon saai. De plot in de film oogt meer als: something something affaire, affaire, something something andere affaire. Een eindeloze sexscene wordt zelfs nog een keer herhaald! En een veel te groot deel van de film bestaat uit mensen die elkaar bellen. Geen spanning, humor, whatsoever. Quigley kan de film niet redden. Het is een dodelijk saaie film.

Zonder verdere info naar de bios gegaan met een vriend, die redelijk hyped was en daarnaast blockbuster/marvel fan. Zelf vindt ik Marvel films redelijk matig -ik zou het zelf niet uitkiezen-, maar de trailer was wel verrassend. We kwamen teleurgesteld de bios uit.

Tegenvaller 1 is dat het plottechnisch allemaal compleet formulewerk is. Ik verwachte een leuke twist met al die meta grappen, maar nee, het is exact hetzelfde als de rest.

Het gaat natuurlijk om de grappen, en daar gaat het óók mis. Het is alsof Reynolds 9gag voorleest, 100 minuten lang! Het merendeel komt uiteindelijk neer op vloeken, masturberen en expliciet geweld uitlachen. Als dat je ding is, zit je goed. Het is niet mijn ding. Vreemde keuze voor 16+ ook, dit gaan tieners namelijk vast helemaal de bom vinden.

Verder veel 4e muur brekers, maar dan heeeeeel nadrukkelijk uitgelegd en meer voor de vorm dan dat het ergens over gaat. Een grap uitleggen vind ik niet grappig, maar dat is helaas wat het merendeel van die 4e muur brekers doen. Je ziet een trackingshot en Deadpool tettert: kijk! trackingshot! Ja, het is meer een excuus voor niet iets beters hebben, net als de grap over geen budget voor de andere x-men. Verwijzingen zijn leuk, maar ze doen helemaal niks behalve aangewezen worden. Het is meer reclame. Dat is een beetje treurig omdat verder precies binnen de lijntjes gekleurd wordt van het grote Marvel kleurboek dat ze belachelijk maken.

Puspunt is Ryan Reynolds. Hij is geknipt voor de rol producer/hoofdrol, lekker cocaïne gebruiken.

Matige film. Sowieso stukken minder vermakelijk dan het origineel: de toon is totaal misplaatst. Waar het origineel grappig en vrolijk is, lekker gevat en met een dikke knipoog, moet hier alles grauw en bloedserieus. Des te absurder wordt het plot. ook een erg slechte keuze om alles geisoleerd te maken op een eiland. De fans die zichzelf opofferen in het origineel waren juist hoogtepunten! Minder kleur, minder grapen, een slechter concept... alles is gewoon minder. De actiescenes zijn epileptisch en bovenal warrig: uiteindelijk zie je zo goed als niks omdat een gemiddeld shot .5 seconden duurt en ook nog eens out of focus is of ontzettend hard beweegt. Veel herrie eronder en gaan. De kills zijn uiteindelijk allemaal flauw hierdoor: het is vooral veel geflits. Ook is de uiteindelijke route compleet onduidelijk hierdoor: er is simpelweg niks vollledigs te zien. De genant puberale kijk op vrouwen maakt het er allemAl nog minder op. Ik kijk liever de Corman versie die in alle opzichten beter uitgewerkt is, juist door het camp gehalte.

Goed, maar niet zo goed als Deathstalker too (heheh). Hier is de toon incapabel en net iets te serieus. Deathstalker als personage is een baas. Hij heeft schijt aan alles en iedereen en zit helemaal niet te wachten op expositie of een missie van welke soort dan ook. Chicks scoren en slechterikken in elkaar beuken, dat is zijn missie, en zowel de chicks als de slechterikken zitten hier niet op te wachten en zie daar: vermaak. Wel een dieptepunt in vrouwonvriendelijkheid, maar dat is misschien ook juist wel waarom deze film zo grappig cringy is. Aanrader voor de pulpliefhebbers.

Beter dan deel 1, mede doordat de film meer comedy aspecten heeft. Hier lach je meer met de personages mee dan om de personages (hoewel dat ook nog steeds voorkomt). Deathstalker wordt deze keer gespeeld door John Terlesky, die charismatischer en meer likeable is dan de vorige boomstam-met-pruik. Hij heeft bijna een Bruce Campbell achtige uitstraling, zij het natuurlijk wel beduidend minder cool.

Wat de film leuk maakt is dat er plezier vanaf straalt van de acteurs: ze lijken zich goed te beseffen wat voor film ze maken.

En dan de soundtrack. Heel erg cool. Minder tetten, dat dan weer wel...

Beste grap:

Dwarf Doesn't Know Another Tune - YouTube

Aardige slasher. Helaas was het geluid van mijn dvd (NL versie) megashitty dus dat deed afbreuk aan de kijkervaring. Het acteerwerk was ook om te janken. Vaak worden films hier nog wel grappig van, maar hier was het gewoon irritant. Toch wel coole killer, en een paar rake scenes dus het vermaakte me wel. 1 ster volgens mijn vriendin, die het totaal spanningsloos en saai vond.

Een grappige film. Er zitten veel leuke details in en de gore is goed. Het beste deel van de film vond ik de eerste demonverschijning in combinatie met de horrorfilm die het publiek kijkt. Erg gaaf gemonteerd. Goeie film in film ook. Helaas een wat traag middenstuk. Daar verliest de film wat mij betreft echt punten op. Het einde is dan wel weer supercool: ik had niet verwacht dat de film nog zoveel kanten op zou gaan. Net als de muziek. Ik ben totaal geen fan van het genre, maar het slaat wel echt de spijker op zn kop. Toch een wat lagere score wegens dat middenstuk.

Oldskool genieten geblazen. Niet heel gory of opvallend, maar de film heeft zn momenten en er gebeurd genoeg om saaie momenten te voorkomen. Zoals anderen ook al aangaven wordt het niveau van de openingsscene nergens meer geevenaard. Dus stel je verwachtingen bij, en je houdt een leuke onderhoudende film over.

En dan nu ook een recensie waar ik specifiek wil benoemen dat ik deze schrijf voor mensen die graag recensies lezen op MM, zoals ik zelf.

Ik had voordat ik naar de bioscoop ging weinig voorkennis van de film: ik heb zelfs geen trailer gekeken. Ik wist alleen dat dit een vervolg was op the Shining. Daar zit meteen de crux voor de film: The Shining is zo'n bekende film met zoveel uhhh legacy dat je nogal wat verwachtingen op de hals haalt als je er een vervolg op maakt. Hoe top je Jack Nicolson of Shelly Duval? Hoe top je het legandarische regiewerk van Kubrick? Nou niet dus, dat weet je vooraf al. Toch probeert Flanagan soms 1 op 1 scenes te kopieren uit de klassieker. Dat gaat meteen mis op de meeste vlakken, in andere scenes haalt het hooguit een dat-lijk-net-echt gevoel, waarbij ik voornamelijk liever die andere film wilde kijken.

Plottechnisch gaat Doctor Sleep veel meer een kinderlijke fantasie kant op: Waar The Shining onder mijn huid kroop omdat veel zaken ambigu en subtiel blijven, wijst Doctor Sleep hard en onomstrijdelijk aan dat er ECHT WEL bijzondere krachten in het spel zijn zoals lichtgevende ogen, stervende mensen die wolkjes uitblazen, telepatische gesprekken, de klassieke nu-issie-er-nu-weer-niet montage en andere zaken in deze Goosebumps film, uh, ik bedoel, Doctor Sleep. Hoe dicht Flanagan bij het boek is gebleven weet ik niet, ik kan me voorstellen dat fans van Kings schrijfwerk daar nog wat positiefs in zien, maar dat aspect ontbreekt voor mij. Het alcoholisme dat Kubrick in zijn film tot een minimum beperkte wordt hier op een nogal belerende manier ingezet en waar The Shining ging om een plek, gaat het nu opeens over een gave die een heleboel mensen wel in bepaalde mate hebben, waardoor het magische er voor mij wel een beetje vanaf ging. De groep slechterikken Four Non Blondes / The True Knot voelde totaal niet eng of machtig en ik miste ook eigenlijk hun doel, behalve niet-dood-gaan. Sferisch lijkt dit op Stranger Things: echt eng is het niet, en de dingen die wel eng zijn zijn voornamelijk jumpscares voorzien van harde geluiden. De film moet het meer van avontuur dan horror hebben. Is dat je ding, dan kan ik me voorstellen dat je je goed vermaakt met deze film, want daarbinnen doet de film dan wel wat je verwacht.

gezien op het grote scherm, voor het eerst ook. De titel weerhield mij er lang van om de film te gaan bekijken (don't aks). Het is een vreemde film voor Amerikaanse begrippen. Om te zien hoe de russische revolutie eruit ziet vanuit Amerikaanse ogen blijft ergens erg vreemd. Ik heb lang de bril opgehad dat hier sprake was van propaganda om uitsluitend die reden, maar eerlijk is eerlijk, de film is bovenal erg humanistisch en gaat niet al te diep in op de inhoud van het conflict en behandeld de situatie vanuit een enkel persoon die eigenlijk niet echt voor of tegen een partij is en toch niet ontkomt aan het dillema van partij kiezen.

De redenen dat je de film wilt zien zijn de prachtige sets en cinematografie. Beide topnotch hoewel natuurlijk meegenomen moet worden dat dit een Hollywood productie is en je redelijk weet wat je voor je kiezen krijgt. Verrassend is het allemaal niet echt, maar de vorm is prachtig. Het melodrama is perfect afgemeten; nergens wordt de film oversentimenteel (enkele impactvolle momenten worden zelfs offscreen weergegeven!), en er is ruimte voor klein drama. Mede door Omar Shariff's fantastische acteerprestatie blijft de boel wel op een emotioneel voelbaar niveau, waarvoor grote hulde. Een aangename klassieker die ondanks zijn lange runningtime goed overeind blijft staan anno 2014.

Wat een positieve berichten allemaal. Niet van mij. Ik vond het een tergende bedoeling: met geen van de personages leefde ik mee. Daardoor miste ik ook de spanning: zowel de inbrekers als de blinde man konden me niet echt bekoren. Maar devoornaamste reden dat de film tegen viel was het einde: werkelijk iedereen gaat dood maar blijkt dat dan toch weer niet te zijn, meerde malen . De spanning is er gewoon vanaf daardoor en ik ga er vanaf dat moment vanuit dat elke sterfscene toch wel weer ongedaan gemaakt wordt. Dit bleek grotendeels te kloppen meh.

Een nederlandse klassieker van de bovenste plank. behoorlijk artsy en serieus ten opzichte van andere nederlandse films uit die tijd (zoals De Jantjes). De film haalde naar het schijnt zijn faam alleen bij de critici, en niet zozeer bij het publiek.

De film opent met een lofzang over de afsluitdijk, waarna het verhaal start. De film is voornamelijk bizar gemonteerd. Ik moest aan Eisenstein denken: snel, contrastvol, en veel close-ups van gezicten, maar ook van objecten. Het verhaal is behoorlijk karig, maar daar merk je eigenlijk niet zoveel van aangezien de audiovisuele ervaring het geheel naar een hoger niveau tilt. Iets wat een goede film doet: beeldtaal creeeren.

Ook thematisch is de film Eisenstein like: propaganda. Al is het alleen al door de opening waarin in geuren en kleuren de epische grootsheid van de afsluitdijk wordt bezongen.

Dus voornamelijk een aanrader voor de filmwetenschapper en liefhebber van de wat meer artsyfilm. Ik vond m in ieder geval. Top. een pareltje waarvan ik blij ben dat ik hem heb gevonden!

Hahaha dit is k#t! Wel grappig, maar de film neemt echt echt niks serieus waardoor het plot -sowieso al niet belangrijk- echt nergens naartoe gaat qua spanning. Toch wel vermakelijk, maar dit kan beter.

Een prima Universal. Uiteraard steel Lugosi de shot met zijn vreemde stemgeluid en hynotische blik. De sets zijn, zoals verwacht bij Universal, een feest voor het oog. Dracula's kasteel en zijn nieuwe stulpje zijn beide een waar feest voor het oog.

Ik heb de film met de Glass soundtrack gekeken nadat ik hier wat commentaar las over de karigheid van de originele soundtrack. Dat bleek een goede keus, maarja, met Glass kan er weinig misgaan. Ik kan me goed voorstellen dat de film zonder deze toevoeging een stuk minder boeit. Voor de rest een typische talkie: een overdaad aan dialoog ten koste van het laten zien van zaken. Dat blijft toch een beetje een algemeen issue bij films uit die tijd. Gelukkig had ik niet zoveel moeite met het acteerwerk van iedereen (ten opzichte van wat ik hier op MM erover lees): k vond Bride of Frankenstein toch echt veel slechter geacteerd.

Natuurlijk kan de film zich niet meten met de eerste Nosferatu, maarja, dit is dan ook een Hollywood film en daar zitten nu eenmaal een aantal conventies in die de film maken wat het is geworden. Al met al een prima klassieker van universal.

Prima vermaak, helaas wel erg serieus. Daar vond ik Lynch' versie toch wat leuker. Ja dat is kitsch, ja dat is incohorent, maar nou en, het vermaakte me meer dan deze versie. 1 punt aftrek voor de werkelijk afgrijselijke soundtrack: shot van zand: huilerig zingende vrouw. Het is werkelijk onvoorstelbaar dat iemand anno 2021 dat nog steeds probeert zonder dat het een grap is. Ook de dialoog is soms onbedoeld grappig: " he is the one ancient vision centuries shall prevail in future destiny." Dat soort zinnen, bloedserieus verteld. Het is moeilijk om dat soort teksten te accepteren zonder grijns, maar dat was denk ik niet de bedoeling. Toch, de mooie sets maken veel goed.