Opinions

Hier gebeurt wel echt bijzonder weinig in. De hele film bestaat vooral uit gefluister en alles lijkt in slowmotion te zijn gefilmd. Oprecht moeilijk om niet gewoon iets anders te gaan doen tijdens het kijken. Plottechnisch zal ik er maar niet op in gaan aangezien ik door compleet gebrek aan interesse vast veel heb gemist. Zo saai zie ik ze maar zelden.

Matige film vooral door de onsympathieke karakters. Ik hoopte daarnaast op meer fantasy, maar dit is een coming of age film over een depressief en dwars kind waarvan het moeilijk is om mee te leven. Het valt ook allemaal snel in herhaling. Misschien meer iets voor mensen die zelf dichter bij dat soort psychische problemen hebben gestaan.

Zijn er ook mensen die denken dat Six en Dries daadwerkelijk een grappige film hebben gemaakt? Al dat "zo fout dat het leuk is" doet vermoeden dat de makers zelf niet echt door hadden waar ze mee bezig waren. Ik moet zeggen dat ik dat gevoel totaal niet had bij de film. De humor is tenenkrommend, maar dat is mijns inziens ook het idee ervan (zeker met in je achterhoofd de andere films van Six). Dries neemt zichzelf dermate in de zeik neemt dat hij spontaan credits heeft verdient bij mij.

Daarom een rebels hoge stem. Want deze film vond ik echt vele malen grappiger dan een gemiddelde Paul de Leeuw film, wiens typetjes eigenlijk allemaal slechter uitgewerkt zijn.

Deze film is niet grappig-omdat-hij-slecht-is, maar gewoon grappig. Dries weet precies dat te doen wat je hoopt dat hij niet doet, en draagt dat idee vervolgens 80 minuten uit. Dat getuigt in mijn ogen van lef en originaliteit. Ik heb me erg vermaakt tijdens het kijken. De 2 aso's vond ik ook erg nice gecast. Naarheid tot op het bot, ranzigheid ten top! Sure, het is poep en plas humor van een laag niveau, maar die keuze hebben ze wel behoorlijk goed weten vast te houden gedurende de film; zoals ifgjvd al aangaf: Chiel Motagne en Grad Damen zijn van de partij. Nou, dan weet je wel dat je een dieptepunt aan cameo's hebt gezien. Dat is wederom een pluspunt, geen minpunt.

I love Dries is een van de meest originele Nederlandse comedies die ik ken, waarbij ik flink heb gelachen. Ik vrees dat veel mensen Dries zo verschrikkelijk niet-serieus nemen, dat ze er dus meteen maar vanuit gaan dat Dries dat zelf wel doet. Dat is een vreemde redenering. Ik denk dat Dries zich heus wel bewust is van de tragiek van het verhaal en zijn personage en daar een goede bijdrage aan heeft geleverd.

Nog een laatste argument:

Dries kan niet ontsnappen omdat hij STEENTJES IN ZIJN SCHOEN HEEFT (auw auw!)! Dat is gewoon heel grappig.

Helemaal mee eens. Die Dylan heeft bij mij credits verloren en ik kende m niet eens. Een man die zichzelf te serieus neemt en duidelijk niets moet hebben van mensen, maar ze ondertussen toch de hele tijd opzoekt. Een man die zegt nooit te willen veranderen maar ondertussen toch altijd wel weer een stijltje opzoekt waarmee iemand geshockeerd moet worden. Iemand die vooral ongelukkig en pretentieus overkomt op mij.

Filmisch wel leuk bedacht, maar vooral slecht uitgevoerd. Alsof de makers zelf niet echt een idee hadden wat ze nou met Dylan aanmoesten: verschillende stijlen/acteurs die soms wel goed werken, maar vooral niet met elkaar samengaan. Daarnaast kan in dit geval stijl worden gezien als een andere film. De rip-offs vliegen je om de oren, wat in mijn ogen getuigt van weinig eigen visie.

Dan weer die acteur dan weer die... Ik zie van een aantal van hen niet echt de meerwaarde in, alhoewel het wel leuk was om de verschillende acteurs met elkaar te vergelijken... Een leuk bedacht experiment wat barslecht uitpakt.

The Immoral Mr. Teas doet een beetje denken aan Mr. Hulot van de franse cineast Tati. De hoofdpersoon observeert alleen en het is eigenlijk de kijker die de rest van het werk doet. De dagelijkse beslommeringen van de moderne man worden opgelost door de invulling van vrouwelijk schoon: de beslommering van naar de tandarts gaan wordt opgelost door de mooie tandarts assistente, koffie drinken in een koffiebar idem, en zo kabbelt de film een beetje door. Tegen het einde van de film lijkt zelfs de voice-over van de film zich te distancieren van de kijker: die emmert door over fotosynthese, watertransport en andere useless zaken, want, zo zegt de voice-over, het onthouden van nutteloze feitjes helpt de mens ontspannen. Mr. Teas trekt zich niks meer aan van de voice over en doet niets anders dan drie naakte dames bekijken. Een prima manier om de vrije tijd door te komen.

Voor zover ik bekend ben met de sexploitatie en de nudie cutie verschilt deze film van de rest doordat de camera dynamisch wordt ingezet en er een soort van verhaal in zit (in de vorm van het volgen van een hoofdpersoon die waarneemt). Dit is duidelijk geen statische opname van een Burlesque act zoals er zoveel waren in die tijd. De dames zijn daarnaast te mooi voor de andere voorloper van deze expoitatie, waarin nudisten campingen werden gefilmd (denk: anderhalf uur kijken naar volleyballende naakte mensen waarin je wel erg hitsig moet zijn wil je er nog iets sexy's uit halen). In die zin is de film interessant: het is net iets meer film dan andere vergelijkbare subgenres. Naar het schijnt de eerste film met blote borsten die in een regulier bioscoopprogramma heeft gedraaid...

Een ongeinspireerde film die het eigenlijk alleen zou moeten hebben van zijn visuals (Singhs The Fall en The Cell kennende). Nog meer dan in die vorige twee films van hem ontbreekt het hier aan een boeiend plot. Iets met een all-powerfull boog, die op de een of andere manier behoorlijk matig wordt ingezet, zoals Reinbo ook al aangaf. NU is het natuurlijk sowieso niet echt een film waarbij je al te veel op het plot moet letten, maar hier hangt de film wel van ongeloofwaardigheid aan elkaar. Ook de historische accuraatheid (niet heel belangrijk, maar toch) is hier zo ver te zoeken dat het geheel eerder als SF aandoet dan als een historische epic.

De visuals zelf, wat het hoogtepunt zou moeten zijn, komt echter ook niet uit de verf. Ik vond de film er bovenal doods en kil uitzien door alle CGI. Nergens had ik het idee dat ik naar een bestaande wereld zat te kijken omdat alle decors daar veel te steriel en levenloos voor zijn. 300 wist daar nog een leuke draai aan te geven door alle actie, maar hier is ook de actie te karig. Wat overblijft is een film die op alle fronten slecht te noemen is en de indruk wekt een verplicht nummertje te zijn voor de studios. Een zielloze film.

Saai. Begint pakkend maar ergens halverwege de speeltijd is de spanningsboog op. Wat dan volgt zijn moeilijke gesprekken waarbij je vooral hoopt dat er snel iemand sneuvelt. Het eindigt met allerlei moeilijk aan elkaar te breien toestanden, maar tegen die tijd is alle spanning al lang uit de film, dus de details konden me echt niet meer interesseren. Dit was te gek geweest als ze na zo'n 70 minuten gewoon waren gestopt en vooral niet zouden proberen hier nog een uitleg aan te geven. Ook leken de makers teveel interesse te tonen in de personages, terwijl die het minst boeiend zijn van het hele plot.

Een behoorlijk fascinerende film die kampt met low-budget technische problemen. De beeldkwaliteit wisselt per scene behoorlijk en ook het geluid laat behoorlijk wat te wensen over. De stem van Raquel bestond in mijn set-up voornamelijk uit resonans en het zou me niets verbazen als de gemiddelde braziliaan dit ook niet echt kan volgen.

De film is best psychedelisch te noemen door de montage en de groovy ingerichte huizen. Vooral de muziek maakt het feestje af met een op hol geslagen theremin als "spannende tune". Spannend is het zeker niet, maar dat mag de pret niet drukken. Smerig is de film wel: zo komt in vol ornaat een oogoperatie voorbij waarbij een oog vakkundig ontdaan wordt van de lens en is er daarnaast aardig wat (niet fullfrontal) naakt waarbij de harige George nogal lustontnemend is. De film is een opeenstapeling van nachtmerrie achtige scenes die als een soort beeldenstroom voorbij komen. Plot heeft duidelijk geen prioriteit.

Toch heeft Hellish Flesh, net als de andere Coffin Joe die ik zag (This Night I Will Possess Your Corpse) de neiging om gewoon echt moeilijk langzaam te zijn. Montage technisch loopt de film nog wel, maar het gebrek aan spanning en het ronduit karige plot maken dit toch wel een behoorlijk pittige zit. Het is een leuk curiosum, maar goede horrorcinema is anders.. Ik ben dan ook wel benieuwd hoe bekend Coffin Joe nou precies is in Brazilie. Zover ik weet werd daar destijds geen horror gemaakt en had Coffin Joe zodoende de markt voor zichzelf, wat volgens mij de voornaamste reden is dat de man nog bekendheid heeft. Leuk om gezien te hebben, maar verwacht geen intense cinema.

Pulp Fiction en Reservoir Dogs hadden toch wel redelijk een eigen stijl. Daarna heeft Tarantino eigenlijk alleen maar bestaande genres "opnieuw uitgevonden". Opzicht redelijk jammer want binnen elk genre wat Tarantino aanraakt is alles dus al een keer eerder en beter gedaan. Ook hier weer met de jaren 70 film en de western. Een mooie openingsscene, ware het niet dat ik het allemaal al eerder heb gezien. De verwijzingen naar andere films vliegen je om de oren! Dat zorgt er helaas voor dat de film gewoon niet echt op zichzelf staat. Er zitten mooie scene's bij , maar ik vond het niet echt een geheel vormen. De twee verschillende verhaallijnen (bastards en Dreyfus) komen daarnaast ook niet bij elkaar. Behalve dan dat alles op dezelfde lokatie is.

Net als bij Death Proof vond ik hier ook de dialogen veeeeeeeel te lang en nietszeggend. Heel hip allemaal, maar daar houdt het dan ook wel weer mee op.

Ik blijf het zeggen: de films van Rodriguez zijn in alle opzichten beter: grappiger, meer over de top, een beter tempo, origineler.

Wauw. Wat een aannames. Ik zou een cursus begrijpend lezen volgen als ik u was. U legt Capablanca echt ontzettend veel woorden in de mond die hij helemaal niet noemt. Daarnaast is het absurd om te stellen dat iemand een film 'in de eerste plaat niet moet bekijken' omdat het achteraf niet boeiend blijkt.

Over de film zelf: door de enorme hoeveelheid soortgelijke films zou je verwachten dat ergens iets origineels gebeurd. Helaas kinderpindakaas. Het begint al bij de zeer matige karakters. Dat ik me niet kan inleven is niet erg als het gewoon beeldvulling zou zijn. Helaas worden de personages serieus genomen ondanks hun gebrek aan logische redenatie. De 'spanning' zit hem vooral in de vraag: wanneer komt er opeens een heel hard geluid? Want qua sfeer opbouw wordt hier amper wat geprobeerd behalve overal de lampen uitdoen en alle deuren laten kraken. Bummer

Ok film. Eerdere verfilming niet gezien maar daar ben ik nu wel benieuwd naar. Ik hoop vooral op wat betere special effects dan dit flauwe cgi werk want dat vond ik toch wel erg jammer aan deze film. Het is een vlotte luchtige horror film met een fijne eighties vibe. Doet sterk denken aan de serie Stranger Things: avontuur vanuit een kinderlijk perspectief met een drang naar (80s) referenties. dat de film verder niets pretendeert komt ten goede.