Opinions

Een aangename musical met helaas niet zo geweldige muziek. Tuurlijk zijn de klassiekers aangenaam om te horen, maar helaas zijn alle nummers in een nieuw jasje gestoken wat behoorlijk was sfeer weghaald. Vooral die porno-bas. Heel erg ungroovy.

Voor de rest een lekkere film hoor. Prima acteerwerk. Het camerawerk is behoorlijk recht voor zn raap en niet echt de moeite waard, maar goed, doet hier dan ook niks meer dan een verhaal vertellen met veel olijke dansnummers, en dat werkt prima.

Ik zag een beetje tegen de film op omdat hij uit 1979 komt. Een echte hippiesfeer zou dus niet helemaal haalbaar zijn. Dat bleek achteraf goed beredeneerd, alhoewel ik niet zo goed zou kunnen benoemen waar dat nou precies aan lag (behalve de muziek). Misschien is de film ietwat naief in wat hippies nou precies zijn: het drugsgebruik komt hier slechts sporadisch voor en lijkt niet echt iets toe te voegen aan de personages. Daarnaast gaat het hier om een klein afgezonderd groepje mensen die eigenlijk redelijk los van de rest van de wereld lijken te staan. Een aangename film om is gezien te hebben, maar geef mij maar authentieke hippie-explotatie zoals Easy Rider, Psych-Out en The Trip.

Hatchet zit vol met slashersconventies. Zoveel dat het bijna clever of meta te noemen is. Bijna, want eigenlijk is dit gewoon écht een slechte slasher, en niet een parodie daarop. Alleen met de treurigheid dat de makers zich bewust lijken van dit feit en daarom alles maar belachelijk zijn gaan maken. Wat overblijft is een slasher, maar dan zonder die dingen die een slasher leuk maken, zoals corny dialoog, een goed monster, of meelevende spanning. Geen aanrader.

Ok, aangezien de MoC nog op zich laat wachten heb ik de film alvast via een andere weg gekeken.

Een van de grappigste films die ik ooit gezien heb. Het verhaal gaat nergens over: een groep meiskes gaan op bezoek bij iemand tante in een groot oud huis. In dat huis klopt er iets niet.

Dat was het.

De films is een opeenstapeling van visuele grappen, gare ballads, spanningloze horror, blauwe lucht en een witte kat. Hausu is het beste vergelijken met tiktak meets evil dead. Kennelijk had de regisseur genoeg van al die logica in films (en terecht). Zijn film lijkt dan ook een aanval te zijn voor alles wat logisch is. Alles, maar dan ook alles in deze film klopt ergens niet: het acteerwerk is sterk wegens gebrek aan realisme, het plot is eigenlijk niet echt te beschrijven, er worden bluescreens gebruikt alsof iemand leven er vanaf hangt. De cinematografie is daarintegen weer erg goed wat dus ook weer een vreemde zaak is. Dus ja.. uh, ik raad eigenlijk gewoon iedereen aan om de film te gaan kijken. Deze film komt in mijn top10. Effe bijkomen zeg.

ONdanks ik het zelf niet gedaan heb is deze film waarschijnlijk nog veel beter met een jointje en/of krat pils erbij, en watermeloen uiteraard.

Gisteren gezien. Erg vette film. Het leuke is dat de film zichzelf presenteert als docu. Na een uitleg van de rituelen etc uit de middeleeuwen, word dit alles nagespeelt. na dit verhaal volgen er wat conclusies en referenties naar de "moderne" tijd.

de docu bestaat uit uitleg mbv intertitles en illustraties uit boeken/ na gebouwde sets. Deze oude illustraties hebben sowieso al iets mysterieus, de details waarni je ziet wat heksen deden etc in combinatie met een vervreemende soundtrack bouwen al redelijk wat spanning op.

Daarna worden alle principes uitgelegd mbv een verhaal. Ondanks het feit dat er nadrukkelijk word gezegd dat wat je ziet nagespeelt is, en de effecten soms cheesy zijn, is het een intense film. Schokkend hoe mensen met elkaar omgaan en hoe de rituelen van de heksen eruit zagen.

Dit alles werk goed. zeker het kijken waard voor fans van nosferatu, vampyr en dat soort spul.

p.s. de versie die ik heb gezien van de film duurde 104 minuten en heet Häxan. Naast deze versie is de film ook in de jaren 60 uitgebracht met commentaar van william S. Burrough en jazzy muziek. Deze versie duurt 77 minuten en heet: Witchcraft troughout the ages. Scheelt dus 30 minuten en iemand die commentaar geeft mbv jazz muziek...

Tja, ik had er ook wat moeite mee om hier in te komen. Grap en traan gaan hier hand in hand, maar allebei komen ze er niet echt goed door, op wat losse momentjes na, waarschijnlijk door mijn gebrek aan inlevingsvermogen en de karige muziek (hoewel de bijbehorende optredens wel redelijk veel goed maken). Ben het niet echt eens met psycholamp: zoveel meer symboliek had deze film nou ook niet; hier lag het er allemaal alleen wat meer bovenop door de flashbacks en een stukje geschiedenis. Daarnaast zijn de muzikale acts en theatraliteit redelijk gelijk, hoewel priscilla wat beter uitgewerkte personages heeft.

Beter dan verwacht. Hellraiser heeft een wat vreemd, maar daardoor boeiend plot. Geen killer on the loose of gillende meiden hier. In plaats daarvan de langzame wederopstanding van Frank, die zo'n vuig leven leidde dat hij naar de hel is gegaan. Hoewel de film stelt dat het openen van de kubus dit deed, bevat de film wat hints dat er iets aardsers aan de hand was.

De film is niet persé spannend, meer fascinerend vies en smerig. De effecten en setdesign zijn gewoon cool om naar te kijken en de grootste rollen uit de film zijn simpelweg niet likeable. Een vreemde combinatie, maar het werkt.

Een erg fijne Jonze weer. Phoenix speelt Theodore. Schrijver , of preciezer, schrijver van andermans brieven voor de kost. Liefdesbrieven, afscheidsbrieven etc etc. Zijn brieven zijn poëtische en romantisch. Na zijn scheiding besluit hij een OS te nemen met artificiële intelligentie om hem te vergezellen in zijn nogal eenzame bestaan. Een erg boeiende setting. Een film over persoonlijk contact. Hij zoekt een easy way out door een OS te kopen net zoals zijn klanten hem inhuren voor een easy way out. Boeiend.

Het sterke aan de film vond ik de uitgewerkte relatie met zijn OS. Aan het begin van de relatie zou je bijna hopen dat zo'n OS er daadwerkelijk komt, omdat het allemaal wel erg makkelijk leuk en lief eraan toe gaat. Zowel Phoenix als Johansson zetten goede rollen neer in een relatie vol met kleine realistische details waardoor het (vreemd genoeg) een bovengemiddeld goede relatie lijkt te zijn. Ook de scifi setting is net anders genoeg om te bedenken dat het niet hier en nu is, maar die toch erg dicht bij de werkelijkheid blijft. (in tegenstelling tot veel andere toekomstscifi, die niet verder komen dat de wereld eruit laten zien als een grote Apple-reclame.). Her is bovenal romantisch en kalm, hier ga je niet heen voor de scifi.

Dat is meteen een beetje een (klein) nadeel van de film. Zodra OS Samantha in 0,02 seconden een complete selectie boeken heeft gelezen, ga je je al snel afvragen wat ze er redelijkerwijs nog meer kan, en zodoende, wat ze uberhaubt nog kan zien in een mens. Ik wil spoilers verder vermijden, maar het komt er voor mij op neer dat deze vraagstukken alleen maar groter worden tot op een niveau dat ik me afvraag of ik te maken heb met plotholes: is ze nou geprogrammeerd om dom (dom als in mens-geheugen --> computer geheugen) te doen voor Theodore?

Dat is de kracht en zwakte van de film. Er kwamen tijdens het kijken en daarna veel vragen bovendrijven, in het begin natuurlijk over een OS en de mogelijkheden, maar deze zetten zich al snel over naar de plot: met wat denkwerk kom ik tot de conclusie dat deze relatie helemaal niet realistisch is uitgewerkt.

Toch, de algemene sfeer en het sterke acteerwerk maken dit een goede film en al die vragen die boven komen drijven zijn boeiend, ook al richten ze zich soms meer op plot dan concept. Het acteerwerk en de sterke dialogen maken veel goed.

Hahaha das genieten zeg. Die Cozzi weet hoe je entertainment maakt. Trek je niks aan van het lage gemiddelde mensen, dit is erg leuk. De special effect zijn niet om aan te slepen, in elke scene gloeit of glimt wel wat of anders is er een robot of outer space. Er is een ongekend aantal rollen aluminiumfolie gebruikt om dit epische verhaal vorm te geven, en dat loont. Ferrigno kan weliswaar niet acteren, hij is wel grappig. Dat is precies wat ik verwacht van pulpy kinderfilms. Een quote uit de film om nog eens aan te geven waar de entertainment value nou precies ligt:

>my three headed metal monster will consume hercules in its flames!

>it spits cosmic rays of deadly fire!

Dan weet je dat het goed zit.

Ok film die nergens echt in uitblinkt. Er zitten veel goede ideeen in de film die allemaal niet echt uit de verf komt. De soundtrack is niet aanwezig genoeg: gooi er, als we toch aan het headbangen zijn, meer metal in. De drama blijft wat slapjes uitgewerkt en de humor had ik liever wat absurder gezien. Hesher is goed neergezet door levitt maar mist wat backstory of doel. Het is allemaal wat meh ondanks de veel leuke ideeen. Ook de regie en camerawerk zijn by the book terwijl de film dat juist niet probeert te zijn.

Dijk van een film!

Nu de boudisque lang op zich laat wachten met de import van Last Year in Marienbad, zag ik opeens dat een andere Resnais bij de freerecordshop te koop was voor een prikkie. Inhoudelijk wist ik niks van de film. Het enige bekende is dat de titel genoemd wordt in een filmgeschiedenis boek.

Nu ik de fim een dag heb laten bezinken kan ik maar 1 conclusie trekken: deze film wil ik snel nog een keer kijken! Het narratief is echt té goed gedaan. Het verhaal is bevat iets magisch wat ik niet kan benoemen. De flashbacks en de niet-chronologische vertelling zijn erg goed, maar er zit een vreemde onderstroom in deze film die ik niet kan verklaren. Of het nu de langzame wisseling karakterontwikkeling is, de veelzeggende dialogen of de achtergrond van Hiroshima, ik weet het echt niet.

Naast dat magische iets, bevat de film een heerlijke soundtrack en camerawerk die het geheel als een rustige droom voorbij laten gaan. (Nevers' oude panden en natuuromgeving wordt prachtig als contrast weergegeven tegen de neonlichten en strakke vormen van Hiroshima).

Het acteerwerk vond ik prachtig. Rustig en duidelijk, zonder dat de film echt heel duidelijk is (= voordeel, geen nadeel). Ik vond de romance erg mooi en emotioneel in beeld gebracht, in tegenstelling tot veel andere MM'ers....

Die Marienbad mag wel is vliegenvlug mijn kant op komen!

Rare film: het begin zet een toon die helemaal niet aansluit bij de rest van de film. Het is uiteindelijke een redelijj kindvriendelijke horrorcomedy zoals gremlins dat ook is. Ik heb me er redelijk mee vermaakt toen ik me over het idee had heen gezet dathet geen echte horror meer zou worden. Er zitten een aantal leuke scenes in en de monsters zijn grappig vorm gegeven. Benieuwd naar deel 2.

Classic zondagochtend vermaak. Erg misleidende marketing wel. Dit is een kinderfilm in het genre comedy/avontuur. Geen horror. Het is wat goedkoper, maar dat neemt niet weg dat het nog steeds kundig gemaakt is. Ik vond het erg entertaining. Alsof je weer even kind bent

Nou, ik had een beetje een soort klassieker verwacht, maar die verwachting ging redelijk snel de prullebak in. Na een sterk begin verandert de film in een erg middelmatige monsterfilm waar de monsters er best lachwekkend uit zien en de spanning steeds verder toe zoeken is. Nee, in de jaren 80 zijn veel betere horrorfilmsgemaakt dan The Howling...

Een fijne film, maar dat is nogal valsspelen aangezien ik sowieso al een groot Melies fan was. Het tweede deel vond ik dan ook beduidend beter dan het eerste deel, waarin eigenlijk niet zoveel gebeurd, zeker niet als je weet waar de film later naartoe werkt. Voor de jongere kijkers onder ons is dat wellicht een kleiner probleem dan voor mij.

Cohen was een aangename comic relief, en Kingsley doet het erg goed als Melies. Voor de rest vond ik de kast niet zo bijzonder.

Een erg fijne film waarvan het eerste deel echt een beetje het tweede deel naar beneden doet halen wegens nietszeggendheid.