Opinions

Een behoorlijk afstandelijke film die het moet hebben van kostuums en dat was het. Cameratechnisch vond ik het wat amateuristisch overkomen; die wiebelende camera en de af en toe vreemde focus. Dat had ik allemaal voor lief genomen als het plot boeiend was geweest, maar het mist echt persoonlijke connectie met om het even wie. Als totale geschiedenisnoob kende ik de hele situatie amper, op het (in de film afwezige) einde na.

Wat rest is een Antoinette die compleet megalomaan en wereldvreemd in haar eentje wat aan lijkt te kloten. Beseft ze zich wat er gebeurd en doet ze een toneelstuk? of heeft ze weinig idee van hoe ernstig de situatie is? Ik vond het maar moeilijk inschatten. Dan zijn er nog de bedienden waarvan ik maar moeilijk kon geloven waarom ze niet gewoon hun pruik afzetten en wegliepen. geen idee hoe dat daadwerkelijk gelopen is, maar in Les Adieux à la Reine lijkt iedereen zo voorbestemd te handelen dat alles er behoorlijk artificieel aan toe gaat.

De dialogen, die allemaal in compleet etiquette verlopen zijn voor mij de dooddoener. Niemand zegt wat zij denkt hardop, of lijkt een normale relatie met een ander te hebben (als collega of vriend of whatever). Het is allemaal huppeltje sus, buiging zo en noem maar op, wat voor iemand als ik ronduit verwarrend werkt. Goed, mijn vriendin vond de film dan wel weer leuk, dus over smaak valt te twisten. Geen idee hoe accuraat de film is, maar dat is voor mij dan ook bijzaak.

Dit type film is inmiddels zo uitgekauwd dat het redelijk onmogelijk is om hier nog wat boeiends uit te slaan. Deze film is daar bewijs van. Als het dan ook niet spannend/grappig/vies/slim/italiaans wil worden blijft er bar weinig over...

Ok film, wel erg voorspelbaar. Prometheus niet gezien en alien 1 en 2 erg lang geleden. Dit haalt t sowieso niet bij die films en 2 was ook al niet echt top. Maar toch, prima popcorn vermaak. Shitty pseudo filosofie had eruit gemogen, want zoveel denkstof heeft de film toch niet te bieden.

die Arthur toch! Met zijn getranplanteerde pikkie komt hij weliswaar aan zijn trekken, maar helaas krijgt hij er een gevaarlijk trekje bij. Gelukkig is oom Bill er om de verdwenen Arthur op te sporen na zijn verdwijning en een vermoorde dame... Een nogal brakke bedoening in alle opzichten. De leukste is het gebrek aan zoom. De cameraman ramt de camera gewoon recht in iemands gezicht in plaats van te zoomen. Op andere momenten houdt de cameraman het acteerwerk ook niet meer vol en gaat hij maat iets anders filmen, zoals vloer, voeten of muur. Ook de soundtrack is grappig: of het nou spannend of saai of drama is, jazz zul je krijgen! Het duurt allemaal wel lang, maar fck it, het bestaat.

Superk#t.

Mooie film, van de week heb ik ook call of the Cthulu gekeken. Ook een zwijgende moderne film aanrader voor liefhebbers van het concept:

Call of Cthulhu, The (2005)

Deze film was in mijn ogen wat tijdlozer. Ondanks het een zwijgende film is, doet de film helemaal niet oud aan. Ik heb al redelijk wat vergelijkingen voorbij zien komen. Ik zou het zelf houden op een combi van Metropolis (de stad, het acteerwerk, er zitten meerdere letterlijke copieen in van metropolis shots) en de films Jeunet & Caro (de humor, het acteerwerk, de typetjes en de kleding).

het is een typisch sprookje: een reis, een wijze les, duidelijke goed en slecht. Dat past denk ik ook het beste bij de main attraction van de film: de visuals:

De film zit vol visuele vondsten, voornamelijk oplossingen om intertitles te integreren in het beeld (Murnau zou er trots op zijn!). Daarnaast bevat de film veel double exposure of blue screens ofzoiets: iig meerdere beeldlagen die op elkaar geplakt zijn. Deze verschillende lagen hebben soms verschillende perspectieven en groottes: Lars von Trier heeft dit ook gebruikt in zijn geniale Zentropa. Ook hier werkt het erg goed. Daarnaast bevat de film veel symboliek en veel verwijzingen. Metropolis gezien hebben is eigenlijk wel een pré, hakenkruizen, jezus figuren en jodensterren spreken denk ik wel voor zich.

Erg leuk om te zien hoe Sapir origineel is zonder dat hij de film aan wilde ideeen ten onder laat gaan.

Dit is een wat vreemde film, afgaande op de titel/poster en het idee dat dit een Italiaanse video nasty is. De film is opvallend serieus en de term cannibal wordt hier duidelijk anders geinterpreteerd dan bv. Cannibal Holocaust. Het is niet echt een horrorfilm te noemen, eerder een actiefilm, hoewel dat ook een beetje tekort schiet. Wat overblijft is John Saxton en Giovanni Lombardo Radice die als veteranen een cannibalen virus hebben opgelopen. De film zoomt in op hun psychische labiliteit (vooral Radice) wat een gewaagde keuze is voor een video nasty. Ze kunnen qua acteerprestaties de film prima dragen (ook niet de norm van de video nasties). Spannend is het wel, maar niet op een horror-manier. Erg vies wordt het allemaal ook niet echt, aangezien ik me daarop had ingesteld was dat een beetje jammer. Al met al is het toch een OK filmpje, maar wel eentje die totaal niet was wat ik ervan verwachtte.

Helaas, niet wat ik gehoopt had. Grootste minpunt vond ik het camerawerk. De hele film lang is alles in hyperfocus gefilmd: beweegt iets een paar cm, dan is het direct niet meer in focus. Enorm vermoeiend want elk shot is meer dan de helft dus eigenlijk niet te zien en worden je ogen heel erg gestuurd. Dan is er nog blok hout Dave Bautista die werkelijk geen enkele seconde sympathie weet te wekken. De cast sowieso niet echt, maar hij spant wel echt de kroon. Tot slot, zoals anderen ook al noemden: duurt te lang. Een film als deze heeft echt bijna geen plot nodig, maar spanning en actie. Een uurtje plot minder had de film veel goeds gedaan...

Een erg aangename Sovjetfilm. Zoals anderen ook aangeven is het camerawerk subliem. Ik ken het overige werk van Dovzhenko (nog) niet, maar dit belooft wat. Ten opzichte van Eisenstein, Vertov en Pudovkin vond ik de film behoorlijk lyrisch en poetisch. Dat heeft z'n voor en nadelen: Het plot heb ik met erg veel moeite alsnog niet helemaal kunnen volgen. Dit komt volgens mij door 2 zaken: De manier van verhaal vertellen is erg onorthodox door de vele sfeertekeningen die los van het plot voorbij komen. Ze ondersteunen zeker de emotionele lijn van het plot, maar aan de andere kant had ik wat moeite met hoofd- en bijzaak af en toe. De montage is idem; erg lekker, maar het is wel echt even een andere bril opzetten, ook ten op zichte van Montage-koning Eisenstein. Ten tweede is het echt een pre om de russische geschiedenis te kennen. Zelf kom ik niet veel verder dan een afgezette tsaar, revolutie --> communisme. Met die kennis redde ik het niet. Dovzhenko lijkt de film gemaakt te hebben voor iedereen die erbij was en dus ook weet hoe en wat. Logisch, maar toch jammer dat de film daarom niet echt toegankelijk is qua verhaal. Wellicht verhoog ik mijn stem op het moment dat ik de film herzie na een korte amateur studie over het onderwerp.

Al met al zeer de moeite waard voor de beelden/montage alleen al, een beetje langdradig middenstuk, maar het einde compenseert ruimschoots.

Wauw, dat laatste shot. -->

Te gek.

Verder weer een heerlijke film van Paradjanov; prachtige schilderachtige beelden, een gevaarlijk lekkere soundtrack en een sprookjesachtig plot/symboliek. Het plot wordt nogal warrig en episodisch verteld, en ook ik heb het vermoeden dat ik een en ander mis wegens gebrek aan ondertiteling van de muziekteksten, maar dat neemt allemaal niet weg dat het goed vermaakt. Er zitten zelf een paar rake grappen in, hoewel de boventoon mystiek blijft...

Ashik Kerib heeft veel statische tableaux. Ze zijn mooi soms compleet betoverend, maar ik miste een beetje die prachtige cameravoering van Shadows of Forgotten Ancestors. Hier veelal strakke kadrering met relatief weinig beweging. Aan de andere kant maakt het de boel wel vreemd hypnotiserend...