Opinions

Een aardige goedkopie horrorfilm. Dereferenties naar horrorklassiekers vliegen je om de oren en het wordt nergens origineel of echt eng/spannend. Toch onderhoudt de film behoorlijk. Door de enorme typetjes waarmee de film doordrenkt is en de karige, maar stiekem toch grappige oneliners. Ondanks dit een redelijke tegenvaller was voor mij kan ik toch niet ontkennen dat de film me erg heeft ondehouden, mede door de fijne cast. IK had van Rodriguez, wiens andere films ik allemaal top vind, echter wat meer over de top werk verwacht.

Misschien zijn die hoge cijfers wat misleidend, echt goed (in wat voor opzicht dan ook) wordt het namelijk niet (Over smaak valt te twisten). Verwacht een onderhoudende film met veel knipogen naar de klassiekers, en een fijn tempo die nergens opvallend wordt.

!!!SEMI SPOILERS!!!! Het is een sfeerfim, dus echt een plot kan ik niet weggeven, wel de lijn van de film qua beelden....

zo, gister gezien op het NFF. Wat een pracht van een film zeg! De film doet eigenlijk niet meer dan een sfeerimpressie geven van Suriname. We varen mee met (in de woorden van Van der Horst) Indianen en Bosnegers. We zien hun rituelen, voornamelijk het bereiden van maaltijden, spelende kinderen en dans. Daarna komen we terecht in de grote stad Paramaribo. We kijken naar alle verschillende groepen mensen, de markt, liederen

Van der Horst benadert alles met grote liefde en passie. De film is ongeloofelijk speels in zijn benadering. Van der Horst, 1 van de 2 grote mannen van de Nederlandse Documentaireschool (met Haanstra) brengt deze docu naar een compleet ander niveau door de geluids- en beeldmontage tot op de bodem te bewerken. Geluiden lopen door in onder andere beelden, waardoor de hele docu een ritmisch geheel wordt. De montage is enigszins Eisensteins: Veel close-ups, contrasten, en insinuerende beelden achter elkaar. In tegenstelling tot eisenstein maakt Van der Horst alleen geen punt. Hij laat de beelden voor zichzelf spreken zonder veel commentaar te leveren (letterlijk en figuurlijk, de docu bevat geen voiceover). Suriname komt er goed vanaf. Na de film heb ik toch een behoorlijk tijd met een big smile op mijn gezicht rondgelopen van al dat gespeel en de fijne muziek. Die muziek is trouwens Errug aanwezig. Dus het kan ook maar zo dat iemand anders zich kapot irriteert aan het gebrek aan auditieve rust. Ondanks de montage snel is heeft de docu toch een rustige uitstraling. Van der Horst neem uitgebreid de tijd om alle rituelen en aanzichten in beeld te brengen.

Concluderend kan ik zeggen dat ik erg blij ben dat ik zo voorbarig die dvd-box heb gekocht. Alleen Faja Lobbi was het geld al waard... Op naar de rest van zijn complete werk!

Het moest er maar is van komen: The Fall kijken. Geproduceerd door Jonze en Fincher, dus het deed al vermoeden dat hier sprake was van een niet allerdaagse film. Zoals te lezen gaat de film over een klein meisje met een gebroken sleutelbeen die in het ziekenhuis in aanraking komt met een andere patient, die verhalen vertelt alsof zijn leven ervan af hangt.

De film blinkt uit in zijn design en montage. Het verhaal ansich lijkt dan ook meer op een excuus voor alle prachtige decors dan een spanningsverhogend element. Wat meteen het nadeel is aan de film: gebrek aan spanning (of emoties in het algemeen). De film kent een aantal behoorlijk emotionele wendingen maar deze worden redelijk teniet gedaan door de vertelling binnen het verhaal, die steeds op kinderlijke wijze van wending verandert. Het probleem daarin zit m in het feit dat de kinderlijke speelse vertelling totaal niet de emotionele impact heeft die het had kunnen hebben. De film lijkt eigenlijk sowieso wel op een kinderfilm, ware het niet dat er wat bloed in vloeit. Binnen een kinderfilm komen dit soort decors dan weer niet echt tot hun recht. En voor een arthouse film (bij gebrek aan betere term) is de film weer veel te oppervlakkig.

Goed, dat dillema dus. Al met al heb ik de film met veel plezier bekeken om zijn design en montage. Daarnaast acteert Catinca Untaru top. Alsof ze eigenlijk helemaal niet acteert maar daadwerkelijk wat dromerig loopt rond te banjeren. En een extra-stijl-bonus voor het lef om in een dergelijk project zoveel tijd en moeite te stoppen. Dus een 3.5 voor nu.

Misschien komt dat door het gebrek aan filmische kwaliteit. Als je de acteurs niet zou kennen en het geluid op mute zet, zou je dit zo aan kunnen zien voor een karige zwijgende film uit 1910. Een film 20 jaar verkeerd inschatten is toch wel een behoorlijk dieptepunt lijkt mij, zeker in een tijd volop technische ontwikkelingen.

De personages zijn allemaal flauwe stereotypjes. Ik snap dat slapstick liefhebbers dit nog wel kunnen waarderen. Maar ikzelf vond de grappen er zo dik bovenop liggen dat een blinde ze nog ziet aankomen.

De mise-en-scene is behoorlijk gaar, wat toch een harde dooddoener is voor een film die voor 80% uit medium(long)shots bestaat. Nergens wordt een sfeervolle belichting gebruikt of een emotioneel camerastandpunt. De trackingsshots geven ook eigenlijk nergens een meerwaarde. Het geluid is zoals je kan verwachten in jaren '30 films: brak. Niet specifiek meer dan in andere films uit die tijd, dus dat laat ik maar buiten beschouwing.

Al met al de slechtste film uit de jaren '30 tot nu toe.

Wat een topervaring! Ik snap dat veel Disneyfans hier afhaken door de nogal vreemde vorm "a new form of entertainment". Maar de beeld/geluid combinaties zijn echt top allemaal! Vooral de abstractere stukken vond ik erg fijn, zoals het moment dat de soundtrack zich voorstelt en de opening van de film. Het stuk met Mickey vond ik wat minder uit de verf komen, mede omdat het zo verhalend is dat het de muziek nogal overstemd. De dansende dieren in tutu's vond ik een beetje een gemiste kans, hoewel ook deze twee nog steeds erg fijn zijn om naar te kijken. Het nadeel is dan ook dat iedereen er leuke en minder leuke stukken ziet aangezien het eigen een aantal shorts zijn.

Disney is hier toch wel op zn experimenteelst. Je moet het maar aandurven om je kijker 2 uur lang redelijk plotloze films voor te schotelen. Daarvoor dan ook deels mijn credits.

Ik heb me erg vermaakt iig en kijk uit naar fantasia 2000. Is die wat meer verhalender dan deel 1? iemand zin om een vergelijking voor me te maken?

Deel 1 was nog een beetje funny, maar dit is een verplicht knoop-alle-touwtjes-aan-elkaar deel van het uitleggerige fear street. Vooral heel veel uitleg en expositie, en als je denkt dat t wel weer klaar is, dan gaat de film nog stug een half uur door! Leuk voor brugklassers misschien, maar een horrorliefhebber ga je hier geen plezier mee doen.

Weer een fijne russ meyer. Niet zo grappig als up! Of supervixen, daarom nèt iets minder. Soapy en de classic russ meyer montage wel, dus alsnog leuk. Dit soort films zIjn gewoon heel fijn af en toe.

pffft, ik weet bijna niet waarom ik het blijf proberen: De film is matig geacteerd, heeft een plot dat redelijk belachelijk is en meest belangrijk: De fikm is TOTAAL niet spannend, zelfs niet eens onderhoudend. Ik heb nu zo'n 4 of 5 Hitchcock films gezien. Vertigo was nog wel te behappen (hoewel ik daar ook niet echt van snap waarom dat 1 van de beste films ooit is volgens Sight & Sound), maar dit... Dit gaat echt nergens over. Als film-nerd moet je natuurlijik Hitchcock gezien hebben, maar ik kom er echt zeer moeilijk doorheen. Bijnaam Master of Suspense ontgaat mij compleet. Ik zie niet veel meer dat gedateerde ondergemiddelde thrillers met plotwendingen die allemaal van mijlenver in aantocht zijn en onuitstaanbare personages in een jasje van matige cinematografie. Geen hitchcock's meer voor mij.

een aangename film die fijn doet terugkijken naar de jeugd uit de jaren 90. Leuke outfits en al die typische kapsels enzo. Dat was genieten. Het verhaal ansich vond ik wat minder, omdat ik mezelf niet echt kon herkennen in iemand. Niet zozeer omdat ik hetero ben, maar meer omdat ik nooit een groep dergelijke vrienden heb gehad zoals Jessica en haar groeppie. Je kent de types wel, maar daar houdt het voor mij dan ook wel weer mee op. De film was dan ook voornamelijk grappig omdat hij zo verschrikkelijk 90 is. Die docu-achtige stijl van filmen vond ik een beetje karig. Het werkte in de film, sterker nog, een andere filmstijl had waarschijnlijk een slechtere film opgeleverd. Maar het is gewoon niet echt mijn ding. Errug goed acteerwerk. Eigenlijk niks op aan te merken behalve dat het gewoon niet echt mijn ding is.