Opinions

Best wel ok. Het vermaakt, houdt de spanning erin (of, probeert dat tenminste), en is best ok geacteerd. Niet zo slecht als sommigen hier aangeven, hoewel het geen hoogvlieger is. Dat de film een eigen geschreven song met lyrics op het einde heeft is te gek. Zouden meer films moeten doen.

Hahaha wat een grappige film. Deed mee een beetje denken aan Russ Meyer: jolige muziekkeuzes (country) een hoog wink-wink gehalte en een soapie iedereen met iedereen plot. Een beetje maar, want de uitbunidge meyer cinematografie ontbreekt hier, net als de powerchicks. Dat het plot een gatenkaas is maakt niet zoveel uit met dit soort films... ik ben erg goed doorheen gegrinnikt. Tot nu toe is mn andy sidaris box een succes! Nog 11 te gaan...

Erg uhhh. Verfrissend? Nee.. cool? Ook niet echt.. spannend sowieso niet. Ook niet echt grappig, maar toch wel een beetje. Trippy, maar niet zoals psych out of Wonderwall. Amper onderhoudend. Onkundig gemaakt. Deze film laat zich moeilijk omschrijven. Ik kan m moeilijk aanraden hoewel ik me er toch mee heb vermaakt. Soms heb je van die films...

Geweldige film! Een prachtig verhaal over twee outsiders die bevriend met elkaar raken. De film toont een erg breed scala aan emoties, van humor tot verontwaardiging tot droevigheid. En alle emoties komen ook nog eens juist uit de verf. De animaties zelf zijn goed en creatief. Erg raak ook hoe de gelaatsuitdrukkingen eruit zagen. Ik heb hardop gelachen en met een brok in mijn keel gekeken. Ik was wat verrast door sommige plotwendingen die wat hard aankomen simpelweg door het feit dat alles geanimeerd is. Het menselijke drama wordt enigszins lichter door de visuele cartoony stijl, maar plottechnisch en emotioneel heeft de film een aantal zwaartepunten waardoor ik plots gegrepen was door de ernst van sommige zaken, zoals dood en eenzaamheid. Gelukkig kent de film ook veel geluksmomenten zoals de joy van chocolade en het vinden van vrienden. De balans hiertussen is perfect.

De film is het sterkst tijdens de brieven conversaties. Vooral Max' wereld vond ik erg leuk; hoe hij keer op keer zo van slag raakt dat hij op een stoel gaat staan hyperventileren was erg grappig en aandoenlijk tegelijk. Topanimatie!

Een ok film waer ik veel hogere verwachtingen van had. Iets met scientology, zo wist ik van te voren. Die link is snel gemaakt en tegelijkertijd ook ver te zoeken; De ene sekteleider is de andere niet. En ik had toch wel wat meer directe raakvlakken verwacht met Hubbard. Dat gezegd hebbende is de film mooi en erg sterk geacteerd, maar verder dan dat gaat het voor mij niet. Het plot is nogal losjes en de grap zit m er dan ook in dat het script net zo charlataans werkt als Dodd: je verwacht dat de film de relatie tussen slachtoffer Freddie en de sekte blootlegt en daar wat mee doet, maar uiteindelijk is het maar moeilijk te bevatten wat deze relatie nou precies inhoudt en moet je het maar doen met wat overpijnzingen. Niet dat alles voorgekauwd hoeft te worden, maar dit was mij echt wat te minimaal. Naarmate de film vordert kreeg ik nergens het idee een duidelijk beeld te hebben van een karakter en dus had ik niet echt een mening over hoe de film nou verliep. Ook waren de sessies, zoals Hannibal ook al aangeeft, wel weer welletjes na de 1e keer, de rest, en dan met name het heen en weer lopen naar de muur raakt echt kant nog wal qua therapie, maar ook qua film. Vandaar: het beste aan de film is dat deze net zo charlataans werkt als Dodd in de film.

Een leuke horrorfilm. De effecten zijn erg cool. Gedateerd en nep misschien, maar wel cool. De film bevat niet echt veel gore of bloederige toestanden, maar hetgeen dat er in zit is effectief en zorgvuldig in heeld gebracht. Dat is toch een beetje waarom ik dit soort films kijk eh? Datzelfde geldt ook voor de belichting. Het is leuk gedaan en zorgt zeker voor een mooie en spannende sfeer, hoewel het allemaal te brak blijft om echt in op te gaan. Maakt niet uit want de entertainment is er niet minder om. Belangrijkste is dat de film niet verveeld: er is eigenlijk in verschillende mate altijd wel wat leuks aan de hand, al dan niet gepland. (De bizarre muziek keuze bij de schoonmaakster, de tuinman die gewoon erg funny is, foute kapsels...) De te gekke 80's vibe maakt het plaatje compleet.

Interessant om wat meer over te weten. Ik ken dit deel van de geschiedenis niet zo goed op de grote lijnen na. Leerzaam wat dat betreft. Helaas is het filmisch allemaal knullig gedaan: Dat de cgi wat onrealistisch is maakt me nog nieteens zoveel uit, maar de onverstaanbare Frank "Jumbo" Lammers, en ontzettend goedkope stijlmiddelen, pfffff....De muziek is om te janken zo cliche en overdadig bombastisch. Kennelijk vond iemand het een goed idee om arabische thema's in een oerhollandsch verhaal te proppen en werkelijk overal bombastische thema's onder te zetten.Ook de lachwekkende hoeveelheid 'Noooooooooo!'-slomo's helpen nou niet bepaald mee.

Erg mooie film. Ik wilde deze in de bios al zien, maar helaas is dat er niet vsn gekomen, des te blijer ben ik dat de film zo snel op netflix staat. Midsommar is een prachtige sfeertekening van pagan rituelen. De onderhuidse horror is sterk neergezet: je ziet het van mijlenver aankomen, maar omdat alles zo zonnig en paradijselijk is, neem je meer aan dan logisch is. Iemand komt op een moment met een enorme hamer voorbij lopen. Je weet dat dit slecht nieuws is, maar omdat het zo casual en luchtig gebeurd, krijg je als kijker eengek soort dubbelzinnig gevoel erbij. Het camerawerk is echt prachtig. Trippy, met een echt zomerse feel. Als de rituelen in volle gang zijn wordt ook de camera bedwelmt. Wie dit vorm over inhoud noemt zou ik gelijk kunnen geven, maar daar zit wat mij betreft vooral de kracht van het medium film: een onderdompeling in sfeer en situatie, niet perse in plot.

Erg leuke film. Bij dit soort trash films is het altijd moeilijk om de intentie van de makers te bepalen. Het maakt opzicht niet zoveel uit, maar het is wel fascinerend hoe zo'n film tot stand komt. Pieces zit vol met rare scènes, dialogen en plotwendingen. In hoeverre dit een bewuste keuze is of niet weet ik niet, maar alles komt wel prachtig samen hier. Doordat er zoveel schijnbare onligica in zit krijgt weet je nooit zo goed waar scenes naartoe gaan, wat de film ten goede komt. Zo veranderd dag opeens in nacht, en lijken de personages zo incapabel dat het echt spannend wordt hoe IEMAND de moordenaar kan stoppen.kortom: de film verveeld niet. Ook de bloederige kills vind ik van bovengemiddeld niveau. Goede soundtrack ook. En dat geheel lekker bondig in minder dan 90 minuten. Extra pluspunt voor Paul Smith die als tuinman de show steelt. Wat een baas is dat zeg. Dit is alles wat ik wil zien in een trashfilm.

The Mist mist (heheh) toch wel een en ander om echt genietbaar te zijn. De personages zijn allemaal compleet debiel. De reli-freak die geen enkele karaktereigenschap heeft behalve religieus gestoord zijn, de surrogaat moeder die geen handelingsvermogen heeft behalve moederrol vervullen. Zo oogt iedereen als een kartonnen persoonlijkheid die vooral doen wat het plot hen opdraagt in plaats van wat een normale reactie ergens op zou zijn. En dat terwijl de situatie zich zo goed leent voor psychologisch drama. Das geen probleem voor veel horrorfilms die zichzelf niet zo serieus nemen, maar dat is ook een beetje waar het mis gaat: het is allemaal zo serieus terwijl er tegelijkertijd tentakels en giant bugs voorbij komen, niet zomaar, maar in tergend lelijk CGI. De spanning is eigenlijk een beetje weg op het moment dat je de creaturen ziet; de mist zelf was tot dat moment effectief, maar verliest daarna echt zijn mysterie.
Het einde is leuk, juist omdat er dan opeens een grap gemaakt wordt van de hele situatie terwijl de hele film amper ruimte daarvoor benut. Dat vond ik dus wel weer leuk, terwijl dit totaal niet stijlvast oogt met de rest van de film.

Leuke jaren '30 avonturenfilm die dankbaar en schaamteloos King Kong's epische boom-brug set jat. Aangezien ik de film heb gekocht in een Ray Harryhausen box hoopte ik natuurlijk op stopmotion spectakel en laat ik meteen vertellen dat dit NIET in de film zit. Wat Harryhausen er dan wél mee te maken heeft is mij onduidelijk, volgens mij heeft hij de boel ingekleurd (anyone?) maar het is mooi dat iemand met een naam deze oldskool avonturenfilms een nieuwe impuls geeft en de ingekleurde versie doet de film geen afbreuk (hoewel ik toch denk dat er details verloren gaan t.o.v. de zw versie, maar dit is geen film over details).

Nadeel is (net als vele jaren '30 films) dat er veel te veel slap gezwets in zit ten koste van visuele vondsten. na 20 minuten snap je het allemaal wel, maar de kijker wordt dan nog uitgebreidt aan het handje gehouden en krijgt ALLES netjes uitgelegd. Tweede nadeel is dat Fay Wray niet zo tof is als ik gehoopt had (ik vond haar geweldig in King Kong). Toch kijkt de film lekker weg. De bombastische soundtrack is geweldig. Het plot, camerawerk, en de sets zijn allemaal netjes verzorgd, zij het conventioneel. Gejat of niet, origineel of niet, het werkt gewoon allemaal goed in dit heerlijk ouderwetse avontuur.

Beste quote:

< '(...) The most Dangerous game.'

> 'The most Dangerous game?'

Een film met een boeiend concept dat nogal suf wordt uitgewerkt. Daarnaast vond ik (al moet ik toegeven, zoals verwacht) Jared Leto een ei. Met zijn mooie blauwe ogen fluistert hij er nogal wat vanaf.

Het idee dat iemand tijd als niet-temporaal kan waarnemen is natuurlijk boeiend: Tijdreizen wordt mogelijk. Daarbij is natuurlijk meteen duidelijk dat een fout maken er niet meer inzit: zie je dat iets misgaat, dan doe je wat anders. Deze film laat 1 van de oneindige hoeveelheid mogelijkheden zien van het leven van Mr. Nobody. Voor de scriptschrijvers leek dit reden genoeg om allerlei Hollywood drama in de film te proppen; stel dat hij verliefd wordt, stel dat zijn ouders scheiden, stel dat hij de enig mens is die sterft stel stel stel. Zeker weten doet de kijker het niet. Tja... Ik had het liever wat conceptueler gezien: wat doet het met iemand als hij de toekomst kan zien ipv een willekeurige lijst mogelijke gebeurtenissen. De film wat esthetisher inzetten was ook niet verkeerd geweest. Nu is de film een moeilijk plot gevormd in een conventioneel jasje (in de film wordt netjes voor je uitgelegd wat er nu aan de hand is door de charmante Leto). Zo conventioneel, dat ik de film ook niet echt als origineel kon zien. De film pas perfect in het rijtje mindfuck-films als Memento, Donnie Darko, Fight Club, the machinist, the i inside... gemaakt voor het publiek dat houdt van HUH!? zeggen, maar al met al wel 1 sluitende optie voorgeschoteld wil krijgen ('snap jij m al" en "zie daar en daar de uitleg").

Visueel gezien vond ik de film niet echt mooi, op een paar shots na. Waarom ze niet gewoon een bejaarde man hadden gecast voor de rol van bejaarde is mij een raadsel, het alternatief uit deze film is in ieder geval beduidend slechter dan dat. De film bestaat uit een heleboel nogal nadrukkelijke verwijzingen naar andere films die bij mij meer aankwamen als aftreksels dan referenties.

Zo jammer, want wat ik zeg: het concept is erg nice.

Zet de film aan, ga ondertussen ook wat anders doen en als je gesprek even stilvalt, of hetgene wat je ondertussen leest even niet meer boeit, dan kijk je een scenetje uit de film. Je mist niks als je driekwart niet kijkt en de film is zo luchtig van toon dat je ook nergens echt geinteresseerd bent in de karakters.

De beste grap is dat er mensen zijn die op basis van de synopsis, poster, en acteurs alsnog denken dat dit iets spectaculairs is

Buh wat een bummer. Niet dat ik hier vooraf wat van af wist, maar duncan jones' Moon wekte interesse, vandaar. De film pruttelt maar wat zonder ergens emoties op te wekken. Deels komt dat door de karige dialogen en alle oninteressante personages, deels door de warrige plot die hoofd- en bijzaak niet van elkaar onderscheid, en deels door de schaamteloze rippoff van bladerunners set design. Extra pijnlijk is dat ik vooral zin kreeg om BR te kijken (of eigenlijk gewoon een andere film). Jones probeert heel veel, maar weinig lukt: het is allemaal bar weinig origineel in design en plot en hoe langer je er over nadenkt, hoe minder logisch alles klinkt. Ook had ik moeite met het onderscheiden van grappige en serieuze zaken: grappen komen niet aan en serieuze scenes zijn soms zo pretentieus dat het grappig wordt. Dit is allemaal al eerder en beter gedaan.

Een erg fijne film die zich niet zo makkelijk in een hokje laat plaatsen. Lynch' invloed is duidelijk zichtbaar als producer. Herzog laat de complete film als een vage roes zien. Het is een vreemde gewaarwording om een karakterschets te zien waarin eigenlijk alleen typetjes spelen in plaats van uitgewerkte karakters. Ik snap dat veel mensen de film daarom niet goed vinden: de hele film lijkt nogal hol.

Toch een hoog cijfer van mij, omdat de typetjes allemaal erg aangenaam zijn en het tempo van de film ook geweldig is. Er wordt niks gehaast. Sfeertekeningen hebben vrij spel hier, het plot is een flauw opstapje voor deze hallucinatie: de film begint met een hostage situatie. We weten meteen al wie en wat. Het enige wat de film doet is proberen een gevoel neer te zetten wat er door iemands hoofd gaat om tot zo'n daad te komen. Dit concept wordt zelfs zover doorgevoerd dat flashbacks daadwerkelijk, onder het genot van een lekker bakkie pleur, worden ingeleid met zinnen als "I remember this one time" waarna we floep een flashbackie krijgen

Ik moest erg denken aan dit interview van Herzog, waarin hij de ecstatic truth uitlegt. Een concept wat in deze film erg naar voren komt. De vreemdheid van de film ontstaat hier doordat de kijker ziet dat het een film is, en de waarheden die de camera filmt worden daarmee intenser. Ik zal geen spoilers weggeven, maar zoals je bij een Herzog kunt verwachten schuilt de kracht van deze film ook in de werkelijkheid waarmee alles in beeld wordt gebracht. Geen studiosets, maar allemaal locaties. Geen ingehuurde crowd maar daadwerkelijk mensen van de straat. Het is verbluffend hoe vervreemdend dat werkt, vooral met het handheld camerawerk. Hier wordt dat gecombineerd met een (type)cast. Iedereen is gecast voor het typetje op de eerste plek, de rol en acteertalenten op de tweede plek. Met dat in het achterhoofd en het feit dat dit een waargebeurd verhaal is (Herzog eigen natuurlijk) kom ik uit op een erg goede film.

Misschien is het een nadeel dat de film te zelfbewust is: zelfs de klassieke jumpcut komt voorbij, evenals een quote van Jim Morrison, een kopie shot uit Twin Peaks, Griekse tragedies, de eerder genoemde cast, en waarschijnlijk heb ik daar een boel in gemist. In die zin zou je het bijna een nouvelle Vague film kunnen noemen: van de straat, rauw, vol verwijzingen en zonder duidelijke lijn.

Een aanrader.