Opinions

Bewusje.

En daarmee ook wel een lastige film om te beoordelen. Dit is echt zo'n film waar de maker erg bewust een ode aan de cheap shlock gemaakt heeft. Dwaze plotlijnen, brakke effecten en een hoop opzichtige cheese binnen een beperkte speelduur, het zijn de ingredienten voor een film die vooral als comedy gezien wil worden.

En dat werkt ook wel eventjes. De maffe gebeurtenissen en goedkope effecten zijn grappig, de film lijkt ook echt alle kanten op te kunnen gaan. Maar onvermijdelijk raakt de film ergens halverwege de vaart wat kwijt. Zolang er gekkigheid geïntroduceerd wordt is er niks aan de hand, maar eens alles vaststaat wordt het een beetje saai.

Het probleem is ook dat die bewuste goedkoopheid uiteindelijk gewoon alleen maar goedkoop aanvoelt. Leuk om een parodie te willen maken, maar dan mag je er toch wat meer effort in steken. Leuk om een ode te maken, maar dan moet het toch net iéts serieuzer zijn (zonder de soms flauwe humor). Een film die zich uiteindelijk dus zelf een beetje de das omdoet.

1.5*

Niet verkeerd.

Maar ook zeker niet het volle potentieel benut hier. Velvet Buzzsaw klinkt op papier leuker dan het in realiteit is, en dat heeft er dan vooral mee te maken dat Gilroy de verschillende genres nooit echt tot één solide geheel weet te kneden.

Dat en het feit dat de kritiek op de kunstwereld echt zo makkelijk en goedkoop is dat zowat het hele eerste uur in het water valt. Het mag dan allemaal wel lollig en quirky bedoeld zijn, je hebt het ondertussen al zo vaak gezien en meer dan wat geinige karikatuurtjes toevoegen doet Gilroy niet.

Het horror-verhaaltje dat er dan in het tweede deel bij gegooid wordt weet zich maar moeilijk te mixen met de rest van de film, maar het fleurt de boel wel een beetje op en zorgt voor wat originaliteit. Zorgt er ook voor dat de richting van de film was moeilijker te voorspellen valt.

Niet verkeerd voor een keer, laat zich ook redelijk lastig vergelijken met andere films, maar deze film had makkelijk een stuk beter kunnen zijn.

3.0*

Nee, dit was het niet.

De Soska zusjes hebben toch wat credit verzameld binnen het horrorgenre, maar blijkbaar hadden ze zin in een klein uitstapje. Dat ze boven hun kunnen gemikt hebben kan je moeilijk zeggen, want het niveau ligt binnen de gevangenisthriller sowieso al niet erg hoog. Het is gewoon hun genre niet denk ik.

Ze houden zich wel braaf aan de regeltjes, maar nemen vooral de slechte punten mee over en weten daar maar bitterweinig aan te voegen. De overdreven serieux, het slechte acteerwerk en het brakke verhaal neem je bij deze film er wel bij, maar daar moet dan ook wat tegenover staan.

Jammer genoeg is de actie redelijk lomp en pover in beeld gebracht, de personages doen verder hun uiterste best om erg stoer te ogen, maar geen enkele slaagt er ook daadwerkelijk in om een beetje charisma te tonen. Het enige wat rest zijn wat brutere kills, maar ook dat deden ze beter in hun horror werk.

Gelukkig duurt de film niet al te lang en is het tempo nog wel aardig, maar da's meteen ook het enige positieve wat over deze film te vertellen valt. Gelukkig was dit maar een uitstapje voor de zusjes, want dit is duidelijk hun ding niet.

1.5*

Wat loopt dit fout af ...

Met de opzet nochthans niks mis. Vraag 70 regisseurs om hun visie op de toekomst van film, daar moet toch wat interessants uitkomen, niet? Misschien dat de regisseursselectie van Venetië niet bepaald het juiste gezelschap was voor een project als dit, maar het valt echt compleet in het water.

Een aanzienlijk deel grijpt bewust terug naar het verleden. Onder het mom van "de toekomst is gebouwd op het verleden" (of gewoon een ander excuus, geen idee), maar het is compleet misplaatst. Zo'n Peter Chan die niet verder komt dan fotos van overleden regisseurs (een reeksje grote namen) ... wat moet je ermee? Is dat de toekomst van de cinema? Een reeks regisseurs die dood zijn?

Of neem Breillat. De vrouw zit eerst wat interessante nonsens rond film op te disselen, waarna ze afgeleid wordt door een groepje jongeren die niet naar de nieuwe Breillat film gaan, ze willen namelijk iets "luchtigs, waar ze niet bij na hoeven te denken". Wie verzint dit soort verheven bejaarde onzin? En dan heb ik het uiteraard nog niet over de honderden smartphones die de hoofdrol opeisen, want oh want hebben ze het toch moeilijk dat hun grootse meesterwerken op kleine schermpjes afgespeeld worden.

Een ander deel van de kortfilms kon ik niet eens aan het onderwerp linken. Ki-duk maakt doodleuk een film over z'n mam die een potje kookt voor hem ... mkay? Of wat met Akomfrah, die ondanks een redelijk visueel tripje het voornamelijk heeft over zijn near-miss bij de Boston bombing. Leuk, maar wat heeft dit met het onderwerp te maken?

Het is hard zoeken naar een paar positieve shorts, die het gezeik en zwartgallige gezeur over de toekomst links laten liggen. Sono viert de toekomst van de cinema, die ook zijn toekomst is. Een beetje verheven misschien, maar er straalt ten minste al wat plezier vanaf. Tsukamoto gaat dan weer op zoek met z'n kids en levert een grappig papieren Kaiju werkje af. Niet hoogstaand, maar hij gelooft in ieder geval in een toekomst.

Is er nog Placido, die vraagt om de jeugd te steunen, en er is Franco, die vreemd genoeg het meest relevante filmpje van allemaal op tafel legt. Hij begint met de ondertussen wel bekende quote van Coppolla, om daarna daad bij woord te voegen. Het is allemaal niet geweldig, maar ten minste wel relevant.

Mnee, veel plat gewauwel en magere interpretaties. Duidelijk niet het juiste volk voor een thema als dit. Over de toekomst van de cinema kom je maar weinig te weten, ze hadden het beter Venice 70: Past Revisited genoemd.

1.0*

Doorsnee slashertje.

Wordt gekelderd door een stel idiote jongeren, wordt deel gered door wat aardige visuals.

Amerikaanse klootjong zijn de grootste vijand van de slasher. Vervelend volkje dat het volgen van een film als deze aardig kan vervelen. De bad guy zelf valt in het begin nog wel mee, maar eens iets meer in beeld verliest hij wat van z'n kracht. Misschien ook omdat hij nogal makkelijk af te weren valt. Veel dreiging gaat er dan ook niet meer vanuit zo halverwege de film.

Visueel wel geslaagd. Vaak mooie settings, fijn kleurgebruik en wat visueel geklooi tussendoor. Toch is het niet echt apart meer en is het stijltje ook gewoon bijelkaargeraapt van andere films, waarmee de film dus toch niet gered wordt.

Als tussendoortje valt het wel mee, jammer dat een aantal van de genreclichés telkens weer dooddoeners blijken. De film duurt gelukkig niet al te lang en vervelen doet het ook niet, maar daarmee is het meeste dan ook wel weer gezegd.

2.0*

Niet al te best.

Hardy lijkt zelf niet goed te beseffen wat hij met z'n personages moet aanvangen. Is het een wat duistere film, toch misschien meer comedy of gewoon een familie blockbuster? De film zwiert alle kanten op en Hardy volgt gedwee, maar echt veel indruk maakt het niet. Hetzelfde geldt voor de rest van de cast trouwens, toch een beetje droef om bijv. een Williams in zo'n rol te zien.

Venom zelf ziet er redelijk brak uit. Lelijk CG monster/superheld die helemaal geen indruk weet te maken, ook niet met z'n dom stemmetje. Gelukkig zijn de actiescenes nog wel een beetje spectaculair, al zijn ook daar de trucjes van Venom niet echt geweldig imposant.

Verhaaltje stelt niks voor, maar da's niet zo heel verrassend. Het is gewoon jammer dat de film niet wat meer op pure fun gericht is. Van Fleischer had ik toch wat meer verwacht, anderzijds staan dit soort films erom bekend dat ze regisseurs opvreten en er niks meer van heel laten. Ook Fleischer kon daar blijkbaar niet aan ontsnappen.

Zoals zoveel films in z'n genre, gewoon niet goed genoeg en zonde van al dat geld.

1.5*

Best leuk.

Gedateerd is het wel. Van de overdreven 80s soundtrack (met theme song zelfs) tot de tekenstijl van de personages en de mechas, het is duidelijk in welk tijdperk deze anime gemaakt is. Gelukkig betekent dat in het geval van anime dat er ook wel enige charme aan vasthangt.

Vooral de mech designs zijn leuk en vaak ook inventief. De achtervolging in het begin bijvoorbeeld is er enkel op te tonen hoe flexibel die politiekarretjes wel niet zijn. Het zijn dat soort details die deze film toch tot een leuk spektakel maken.

Ook de personages zijn best aardig. Wat edgier dan menig hedendaagse anime. Qua plot is het allemaal een stuk minder (rebellen vs dictator inderdaad) en ook met de setting is betrekkelijk weinig gedaan. Zeker niet de enige post-apocalyptische anime uit die tijd, maar vooral jammer dat het niet meteen strookt met het idee van de planeet Venus? Het leek alsof ze het post-apocalyptische op een andere manier wouden inkleden, maar uiteindelijk is er geen enkele impact.

Maar best vermakelijk. 't Is geen echt grootse of memorabele anime en naast de klassiekers als Honneamise of Akira valt het inderdaad in het niet, maar dat zijn dan ook buiten-categorie films. Deze is best leuk voor een avondje ouderwets anime vertier.

3.0*

Erg basic allemaal.

Lumet is zo'n regisseur die je maar moeilijk een echt eigen stijl kan toekennen. Z'n films zijn redelijk droog en functioneel, maar ogen daarom ook vaak nogal saai en doorsnee. Niet meteen erg spannend om daar nu je handelskenmerk van te maken.

The Verdict is een erg typische rechtbankfilm, eentje waar het verloop zich al in het prille begin laat raden en ook de onverwachte tegenslagen weinig verassing met zich meebrengen. De rol van Newman is ook al niet de meest spannende (de ter lager wal geraakte advokaat die nog een keertje wil uitpakken).

Ach, en het sleept zich dan nog wel redelijk aardig voort. Ondanks de voorspelbaarheid en de speelduur is de film ook nergens écht vervelend. Het plotje wikkelt zich redelijk vlot af, maar de impressie achteraf is toch vooral dat dit een wat droevige en grijze film is, zoals ik me de meeste films van Lumet herinner.

2.0*

Viel wat tegen.

Wie kijkt in de hoop iets meer te weten te komen over Ghibli en hun bedoelingen achter deze film komt bedrogen uit. Buiten een kleine voetnoot in het begin van de film wordt er niet gerept over het hoe en waarom van de inmenging van de Japanse animatiestudio.

Hoeft niet zo'n probleem te zijn, de naam van de docu verwijst uiteraard naar de Wit. Jammer genoeg blijkt dat niet zo'n boeiend persoon te zijn. Father & Daughter heb ik ooit wel gezien en hoewel best aardig begrijp ik de hosanna rond dat soort animaties meestal niet. Als ik de Wit dan aan het woord hoor begrijp ik het eigenlijk nog minder.

Z'n passie voor het medium komt maar zelden tot uiting, hij lijkt me soms ook iets te bewust "kunstenaar" en eigenlijk wordt er maar bitterweinig verteld over zowel de film als de regisseur. Maar laten we eerlijk wezen, dit is toch meer reclame dan een echte docu. En in beide gevallen vond ik het niet bepaald indrukwekkend.

1.5*

Korte tegenvaller.

Had eigenlijk gehoopt op Paco Plaza's Véronica, maar dit is een andere Véronica. Eentje uit Mexico. Nu komen daar ook sterke genrefilms vandaan, dus toch maar een kans gegeven. En zowaar, absoluut geen tegenvaller.

Strakke zwart-wit fotografie, sterk camerawork (al zijn de statische shots misschien nét niet krachtig genoeg), een uitstekende soundtrack en twee actrices op niveau. De opbouw is minutieus, de finale misschien niet geweldig origineel maar wél effectief.

Zo'n film die lekker rustig begint, de tijd neemt om onder je huid te kruipen en dan een plotse neerwaartse spiraal inzet. Een erg fijn filmpje, duurt ook niet te lang dus je verliest er weinig mee als je deze gewoon een kans geeft. Erg fijne ontdekking, Plaza zal nog z'n best mogen doen om deze te evenaren.

4.0* en een uitgebreide review

Edit: op Netflix te bewonderen momenteel!

Nieuwe Plaza.

Altijd leuk om voor te gaan zitten, al zal Plaza waarschijnlijk altijd wel het kleine broertje van Balaguero blijven. De twee zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden, maar Plaza's spitbroeder lijkt toch vaak met meer aandacht te gaan lopen.

Maakt niet veel uit, een horrorliefhebber trekt z'n plan wel. Plaza komt hier met een redelijk typisch-klinkend filmpje dat hij toch weer z'n eigen draai weet te geven. Exorcisme en Ouija films genoeg, wat Plaza hier letterlijk toont is ook weinig origineel, maar de sfeer weet de film toch wel iets eigens te geven.

En dan doel ik niet op het 90s gebeuren. Gelukkig dweept Plaza er ook niet zo mee, 't is eerder omdat het verhaal waarop dit alles gebeurd is zich in die tijd afspeelde. Njah, geldig excuus dan maar. Behalve een verdwaalde koptelefoon of een verouderde muurtelefoon heb je er weinig last van.

Opbouw van de film is strak, al neemt Plaza dan wel de tijd in het begin om alles netjes neer te zetten. Horror elementen zijn effectief maar niet echt erg origineel, hij blijft ook veelal op bekend terrein maar alles is wel tot in de puntjes verzorgd. Paar spannende scenes, vooral veer sfeervolle. Visueel is het ook meer dan naar behoren en ook de soundtrack draagt z'n steentje bij. Als de kindacteurs dan ook nog eens op niveau zijn dan heb ik gewoon niet zoveel te klagen.

Misschien dat de film er verder net niet genoeg bovenuit springt. Het is zeker erg fijne filler, maar iets van een meesterwerk kon ik er dan niet in herkennen. Maakt ook niet zo heel veel uit, aan dit soort horrorfilms is ook een tekort, alleen mag Plaza z'n werktempo wel een beetje de hoogte in gooien. Dit soort filmpjes kan je toch iets sneller produceren, daar hoeft geen 5 jaar overheen te gaan.

3.5*

Niet boeiend.

Biopics zijn sowieso m'n ding al niet, vind ze vaak maar droog verteld en de eenzijdige benadering zorgt er meestal ook voor dat de heroiek nooit echt gemeend overkomt. Ook deze Veronica Guerin heeft daar erg veel last van.

Ken verder weinig van de echte Guerin, maar de keuze tussen haar gezin en haar werk lijkt me redelijk essentieel, waarin vooral Guerin's lak aan haar gezin wel iets meer aandacht had mogen krijgen. Maar dat staat natuurlijk niet echt heldhaftig. Vond haar verder ook een beetje een vervelende vrouw, maar zoals ik al zei, dat zou best realistisch kunnen zijn.

Verder een wat droge bedoening. Visueel erg saai, de muziek vooral zwaar aangedikt en ook het acteerwerk wist mij niet echt te overtuigen. Enkel Farrell had een aardige bijrol, maar die is na een minuutje ook alweer weg.

Gelukkig duurt deze film niet al te lang, had eigenlijk wel 120+ minuten verwacht voor een film als deze. Maar te pover gebracht. Schumacher is en blijft een regisseur met ups and downs. Dit is voor mij duidelijk een downer.

1.5*

Blijft geweldig!

Maar toch merk je dat de recente zwerm aan Japanse splatter was in de weg staat van de originele beleving van deze film. In 2000 was alles nog geweldig wild en over-the-top, zet er een recente Nishimura naast en eigenlijk is het nog best braaf allemaal.

Voordeel is wel dat Kitamura een veel beter regisseur is dan wat er bij het Sushi Typhoon collectief rondloopt. Ook zonder budget levert hij creatief en weelderig camera werk. De beeldkwaliteit mag dan niet superslick zijn, wat er verder visueel gebeurt is absoluut de moeite.

Verder blijft het afwisselend en leuk. Geinige gore, leuke humor en toffe gevechten. Zo vliegen de twee uur voorbij en blijft dit een film die qua filmische fun één van de beste in z'n genre is.

4.5* en een uitgebreide review

Goed met kans op beter.

Film begint aardig met het klimpartijtje. Leuk in beeld gebracht, een aantal aardige momenten en een vijftal personages die het tienergrut aardig overstijgen.

De omschakeling in het tweede deel vond ik niet eens zo héél slecht. Ondertussen zijn er inderdaad genoeg van zulke film, maar het Anton personage is wél lekker gestoord en gaat als een beest tekeer. Leuker dan die halve zombies die doorgaans op hun dooie gemak overal heenbaggeren. Camerawerk tijdens dit deel ook heel sterk trouwens, versterkt de actie aanzienlijk, zeker tijdens de climax.

Alleen jammer, en geen idee wat de rest hier gezien heeft, maar blijkbaar was er iemand op deze aardbol die het wel een goed idee leek deze film te dubbben. De dubbing is echt enorm belachelijk slecht en verkloot duidelijk delen van de film. Verveelde Amerikaanse stemmetjes die zonder overtuiging hun tekstjes opdreunen en wat saaiige zuchtjes uitkramen. Voor de lol even na de film de Franse trailer gechecked en meer dan 15 seconden heb je niet nodig om te beseffen dat je dit eigenlijk beter niet aanraakt in het Engels.

Blijkbaar komt de DVD hier wél met originele voicetrack (geen Saint-Ange taferelen hopleijk), dan krijgt deze zeker nog een keer een herkansing. Geeft de intensiteit die een film als deze toch echt wel verdient.

Maar voor nu dus: 3.5*

Begin langzaam een beetje lijn in Hitchcock's films te zien.

Zag hem in ieder geval alweer na 5 minuutjes door het beeld heenlopen. Herkenbaar mannetje.

Visueel is het veel kleurrijker. Heb wel de gerestaureerde versie gezien, misschien dat dat er ook mee te maken had. Kleuren spatten van het scherm af en toe, maakt de film er in ieder geval kleurrijker op. Al was het erg vaak vooral kitsch ipv kunst.

Het perfectionisme dat Hitchcock toebedeeld wordt kan ik nog steeds niet goed plaatsen. Al in de eerste scene zie je een politieagent (in een slecht getruceerd shot - maar tot daaraan toe) vallen. Er wordt even naar Steward gecut en het shot daarna ligt onze man op de grond. Alleen op een wat verkeerde locatie. Wel mooi gecentreerd voor het shot. Zulke dingen komen wat mij betreft niet meteen van de hand van een perfectionist.

De muziek is weinig mooi en vooral weinig subtiel. Iets wat verder wel aansluit bij Hitchcock's stijl. Het gezegde gaat dat je het best een lijk in de kast te houdt door het publiek niet naar de kast te laten kijken. Hitchcock drijft daar veel te ver in door en bereikt vaak het tegengestelde resultaat. Het feit dat het om een setup gaat is eigenlijk al erg snel duidelijk. Scenes zoals de haarkrul zijn zo geconstrueerd (eerst inzoomen op de haarkrul van Madelaine - dan naar het schilderij - en dan nog een keertje inzoomen op de haarkrul van de schilderijdame) dat je als kijker al snel weet dat je aan het lijntje gehouden wordt.

Stewart vind ik geen goed acteur, maar dat wist ik al wel ongeveer. Opvallender is de hufterrollen die hij steeds aanneemt. Geweldig onsympathiek personage, zeker naar het einde toe.

Film bestaat verder uit twee delen, wat het redelijk zwaar maakt als je er niet zoveel aanvindt. De eerste climax valt redelijk snel en de film komt bijna tot stilstand voor het tweede deel op gang komt.

Voor zover ik m'n ongeziene klassiekers ken is dit even de laatste Hitchcock, en daar ben ik niet al te rouwig om. Voor een master of suspense vind ik z'n film veel (en dan ook echt véél) te doorzichtig en vaak gewoon saai. Scenes zoals het "stalken" in het begin van deze film en het einde (ze valt uit het raam - hoe durf je een plotelement zo goedkoop verpakken ?) vind ik gewoon nefast op vele punten.

Laat ik deze maar 1* geven, voor de hilarische droom halverwege en wat felle kleurtjes.

Damn wat wordt deze laag gewaardeerd. Aan de reacties te lezen zou je ook denken dat de meesten nog nooit een zwarte komedie gezien hebben.

Onwaarschijnlijk, kant op willen, moraal ? Heerlijk over the top, grappig en luguber filmpje vind ik dit. Begint gewoontjes, maar al snel beginnen de verschillende personages hun donkere kantjes te tonen (met als topper Lois (kung fu ) en Diaz op het trouwfeest.

Wat mij betreft mist MM wat gevoel voor humor af en toe. Vond het een heerlijke film, ook bij herziening. Die 4* blijven mooi staan. Ondergewaardeerd hier.

PS: die andere poster (met Diaz en kettingzaag) is inderdaad een stuk beter.

Fijne herziening.

Vibrator was ooit mijn eerste Hiroki, toen wist ik eigenlijk niet echt waar ik aan begon. Z'n films matchen doorgaans niet 100% met mijn persoonlijke smaak, maar vaak weet hij toch de juiste snaren te raken waardoor de films vlot blijven hangen. Toch was ik benieuwd of deze film nog steeds even krachtig zou zijn.

Omdat de film vooral leunt op de personages, heeft Vibrator nog niet veel van z'n kracht verloren. Met Omori, maar vooral ook Terajima, heeft Hiroki twee geweldige acteurs die hier het beste van zichzelf geven. Het levert erg mooie, gelaagde personages op, die niet altijd even doorzichtig of likeable zijn, maar wel immer boeiend.

Vibrator is technisch een road movie, maar buiten het feit dat de twee Japan kruisen zitten er niet zoveel typische road movie elementen in. Ook dat is uiteindelijk erg typisch gebleken voor Hiroki's werk. Weer erg genoten in ieder geval, binnenkort maar eens wat meer herzien van hem.

4.0* en een uitgebreide review

Doorsnee scifi.

De film wordt in ieder geval niet geholpen door z'n cast. Willis is gewoon zichzelf, dat wat verveeld airtje heeft hij eigenlijk altijd en dat gaat hem ook gewoon het beste af. Geen probleem mee. Maar Jane is een compleet nontalent en Childers kan best ook maar een andere job gaan zoeken. Kans verkeken denk ik.

Visueel aardig al blijft het toekomstbeeld eerder beperkt. Verhaaltje is vooral een doorslag van wat een 20-tal jaar geleden hot was. Nu het hele AI/robot gebeuren weer wat dichterbij komt zie je plots weer een hoop films die ermee aan de haal gaan. Wel positief is dat het geen typische "oh noes, AI" filmpje geworden is, maar het eerder de wat overtrokken angst van de mensheid zelf in de schijnwerpers zet. Dat zie je toch niet zo vaak.

Verder degelijk genrewerk, maar het stijgt nooit of nergens uit boven zichzelf. Duurt gelukkig niet al te lang en het tempo is ook wel in orde, dus een beetje scifi liefhebber zal hier best mee uit de voeten kunnen, maar veel mee dan dat is het niet.

2.5*

Minste Allen voor mij.

Ben geen grote fan, maar de meeste Allen films hebben vaak nog wel iets waar ik wat mee kan. De minste totnogtoe vond ik Match Point, toevallig ook een film met Johansson? Eerder toeval denk ik, want er is veel meer mis met deze prent dan enkel haar inbreng.

Vond vooral alles té dik aangezet. Allen dweept met kunst en op zich hoeft dat niet te storen, maar de keuze voor clichés doet dat wel. Hij mag dan wel af en toe kritisch zijn op het kunstenaarsleven, de personages zijn te verankerd in hun rijkeluisleventje en lopen te verloren in hun nonprobleempjes om er veel mee te kunnen.

Ook Barcelona wordt in beeld gebracht alsof Allen er voor het eerst was. Ben er zelf maar één keer geweest en herkende de meeste plekjes. Diegene die ik niet geweest was herkende ik uit één of andere toeristenbrochure.

De voice over werkt niet goed, sowieso zijn de conversaties veel te gekunsteld. Dat de film gedomineerd wordt door een uiterst vervelend volkje helpt ook niet mee. Acteerwerk kwam ook echt niet goed uit de verf, de onderlinge relaties ogen vooral geforceerd, van passie was er niet veel sprake. Wel van aanstellerij en een hoop gebler om niks (hallo Cruz).

Enkel het vakantiesfeertje en de warme tinten wilden nog wat sfeer opwekken. Niet bijster origineel, maar het werkt wel redelijk. Het enige positieve puntje van deze film, verder is het doorzichtig, leeg en niet boeiend.

1.5*

Brits tuigdrama.

Wie zich daar al eens aan durft wagen weet wat te verwachten. Ontspoorde jeugd die langzaamaan het verkeerde pad opgaan. Een neerwaartse spiraal die ontploft op het einde. Veel bruvs. Beetje grime en aanverwanten.

Ik kan het best wel smaken af en toe. Victim is alleen niet echt een film die opvalt binnen wat er in het genre reeds bestaat. Visueel oké, maar weinig boeiend. Ook de soundtrack wordt maar spaarzaam goed gebruikt. De personages zijn oké, maar veelal clichés die in elk van dit soort film weerkeren.

Op zich een solide 3* wat mij betreft, maar die "victim" speech op het einde schoot bij mij toch wat in het verkeerde keelgat. Als deze film een excuus moet zijn voor deze jongeren dan hoeft het voor mij niet zo. Jammer, want verder wel oké.

2.5*

Matig.

Beetje dubbel gevoel bij Green's vierder Hatchet film. Enerzijds is het wel aardig dat hij nog steeds als regisseur aantreedt van deze reeks, anderzijds roept het toch ook wat vraagtekens op. 't Is ook weer niet zo dat hij niks buiten de Hatchet reeks gedaan heeft, maar voor een vierde keer terugkeren naar hetzelfde, toch wel eenvoudige, universum is niet meteen een teken dat het goed gaat met de carriere.

Dit vierde deel speelt ongegeneerd op humor. Niet eens zwarte humor, gewoon pure, onversneden comedy (het moment met de aankondigingen in het vliegtuig bijv). Het is niet meteen Green's sterkste kant, anderzijds houdt het de film wel luchtig, wat toch wel essentieel was om er nog iets van te maken.

Qua horror is het redelijk bruut, met een paar lollige kills. Daar staat tegenover dat Crowley echt een debiel figuur geworden is. Hij oogt belachelijk, gedraagt zich belachelijk en komt ook helemaal niet eng over. Het is dan ook een film die rekent op de goodwill van z'n publiek om te genieten van hetgeen er geserveerd wordt.

Vermakelijk voor een keertje was het nog wel, maar daar blijft het jammer genoeg bij. Het oogt allemaal wat goedkoop en het is niet grappig, goor of over the top genoeg om daar zomaar overheen te kijken.

2.5*

Yay games.

Dat is ongeveer het sentiment dat verkocht wordt in deze docu. Hier en daar zitten er wat feitelijkheden in, maar uiteindelijk is het toch één grote lofzang rond de gaming industrie. Hoe geweldig games wel niet zijn, hoe artistiek het allemaal wel niet is, hoe geestverruimend het gamen is ... geen spatje kritiek te erkennen.

En da's jammer, want zo komt deze docu vooral slordig en makkelijk over. Nu ben ik zelf wel een gemiddeld gamer en vind ik het een erg fijne hobby, maar iets meer inzicht was wel leuk geweest. Nu hoor je van die typische "games boden mij een uitweg uit een moeilijke periode" verhalen die niks meer zijn dan "ik had het lastig en had iets nodig als afleiding" anecdotes. Zonder games waren het waarschijnlijk boeknerds of filmbuffs geworden.

Qua nostalgie is het allemaal wel grappig, maar daarna begint het al snel te verwateren. Je merkt dat er teveel te vertellen valt en dat, zeker het naar het einde toe allemaal erg vluchtig wordt. Ik ben absoluut geen fan (integendeel zelfs), maar over heel het mobile gebeuren wordt amper gesproken zelfs. Toch wel vreemd, aangezien het qua volume de console wereld al voorbij is gestoken geloof ik.

Maar leuk voor mama en papa, nu kan zoonlief laten zien hoe hij het vroeger bij het rechte eind had. Buiten wat historische weetjes en een hoop hosanna valt er echter niks op te pikken van deze docu.

1.5*

En echt waar, anno 2014 nog Japanners overdubben is echt not done.

We live in a world of overstimulation ...

Klinkt wat vreemd op dat in een jaren 80 film te horen. Veel leuke concepten in deze film. Ik herkende stukjes Perfect Blue, Tetsuo 2, Come To Daddy. Erg aardig voor een film uit '83

Jammer dat in die tussentijd elk van die concepten op veel betere wijze uitgewerkt werd. Want zoals die andere Cronenberg films die ik al gezien heb heeft dit ook weer iets erg cheesy. B-film karakter waar de film zich niet uit kan losmaken. Hier vooral dan door wat nudity, makke horror en een paar vreselijk clichématige personages (die tante met haar accent ).

2.5*, zo'n film die ooit wel boeiend moet geweest zijn, maar al lang voorbijgeschoten is door andere films.

Leuke herziening.

Hoewel de tijd de effecten in deze film ondertussen wel heeft ingehaald, is het Pitof's wild geëxperimenteer met DV dat de film uittilt boven het gros. Zeker niet voor iedereen, maar ik kan zijn visuele keuzes nog steeds enorm pruimen, zelfs als zien sommige dingen er dan niet altijd even "mooi" uit.

De gevechten blijven opvallend gaaf in beeld gebracht, acteerwerk is leuk genoeg en het plotje is niet meer dan een kapstok om een hoop genres op een hoopje te gooien. Een écht geheel wordt het nooit, maar de film is dan ook meer een wilde achtbaanrit die zichzelf van looping naar looping gooit.

Uiterst amusant stukje Franse cinema. Vorige keer vond ik het blijkbaar een typisch Franse film, geen idee wat ik daarmee bedoelde wat vind ik nu nét een zeer atypisch werkje uit Frankrijk. Jammer dat Pitof daarna al snel ten onder ging in Amerika.

4.5* en een uitgebreide review

Meh.

Gooi twee Dardenne films achter elkaar, gooi er een paar vrijpartijen in en je hebt blijkbaar een nieuwe Gouden Palm. Maar net als de films van de broertjes Dardenne kon het mij allemaal erg weinig boeien.

De relatie tussen de twee vormt het interessante deel van de film, maar is erg beperkt. De aanloop gaat vooral over Adèle als vertwijfelde puber, de hele nasleep ... njah, gaat gewoon over Adèle's personage, maar veel lijn kon ik in het laatste uur niet meer vinden eigenlijk. Het dobbert vooral door tot we op een gegeven moment de 3 uur bereikt hebben en de film compleet uitdooft.

Het "ik duw mijn camera in je gezicht" camerawerk van deze film vond ik slecht werken. Kan mooi zijn maar daarvoor is Kechiche absoluut niet gestileerd genoeg. Het resultaat is een lelijke film in een lelijk decor met aardig wat lelijke mensen. Nog zo'n Dardenne kenmerk. Emma komt uit een compleet ander milieu, maar ook het kunstenaarswereldje is nu niet bepaald mijn favoriete setting. De clash tussen beiden is er dus vooral één waar ik geen partij hoef te kiezen, maar daarmee ook heel wat bindig met de personages verloor.

Exarchopoulos kon mij ook niet overtuigen. Enkel misschien in het begin, al vond ik haar daar vooral erg houterig acteren. Als "volwassene" valt ze echt compleet door de mand, maar blijkbaar ben ik één van de weinigen die dat vindt. Haar personage boeide me in ieder geval geen moment. Zelfde geldt eigenlijk voor Seydoux, enkel tijdens hun eerste scene op het bankje lijkt er wat te leven tussen de twee.

La Vie d'Adèle is ook vooral zo'n drama waar er niet genoeg geweend kan worden. Zolang er geen snot over de camera druipt is het niet dramatisch genoeg. Als liefhebber van Aziatische verstildheid heb ik ook hier weer weinig mee, sowieso wordt die "transformatie van jongere naar volwassene" wat mij betreft altijd véél en véél te zwaarmoedig behandelt. Alsof iedereen minstens een goed hartverscheurend trauma hoeft meegemaakt te hebben om volwassen te worden.

Compleet mijn soort film niet, schrik dan ook een beetje dat mensen (eRCee met name) mij deze regisseur hebben aangeraden. Blijkbaar is mijn smaal dan toch iets minder helder als ik zelf dacht, want dit zijn toch het soort films waar ik normaal mijlenver vanaf blijf (of strooi met 0.5*- 1.0*).

Buiten de romance die zich in een kort middendeel even ontplooit een film waar ik helemaal niks mee heb. Wel een waardige Palm winnaar, misstaat niet tussen de Dardennes en compagnie.

1.0*

Bof, veel Lynch is er uiteindelijk niet aan. Vind het echt een film die in de lijn van Noé ligt.

Mensonvriendelijke film. Erg sterk gebruik van beeld en geluid om de kijker schuifelend in z'n stoel te laten zitten. Vond het geen "fijne" kijkervaring, maar uiteindelijk wel een enorm indrukwekkende.

En die zwart/wit scene geïnverteerd vind ik één van de meest indrukwekkende scenes die ik ken.

Absolute topfilm, maar niet om vaak te herkijken.

Langere review

4.5*

Leuk.

Mist inderdaad wel wat inkoppertjes. Zo is de camera iets te vergevingsgezind, waardoor de smerigheid vaak niet visueel maar enkel met wat soundeffects vormgegeven wordt. Nog steeds cringeworthy bij momenten, het was gewoon beter geweest wanneer het iets directer in beeld zou gebracht worden.

Verder een typisch Saw concept met lichte twist. Genoeg voor een genrefilm als deze, het concept is ook best nasty. Genoeg gore momentjes, al gaat het nooit in overdrive. Acteurs zijn borderline maar kunnen er nog net mee door. Einde is ook niet meteen geniaal, maar voldoet.

Een échte genrefilm dus, die niet inzit met originaliteit, maar gewoon lekker z'n ding doet en links en rechts wat interessante aanpassingen maakt om het allemaal boeiend te houden voor de doorwinterde genrefans.

3.0*

Mooi.

Ook een erg goede film voor mensen die nog niet zo bekend zijn met Japanse dramas, aangezien het net iets minder sloom is en er wat thriller elementen inzitten om de boel op te leuken. De twee uur gaan dus redelijk vlot voorbij, iets wat wel eens anders durft te zijn.

Ook duidelijk dat de rurale Japanse dorpjes onder druk staan, het is een thema dat tegenwoordig steeds vaker terugkomt. Follow the Light pakte het nog iets luchtiger en frivoler aan, deze film is iets minder rooskleurig. Wel opletten, want het is een verhaal in twee delen, met een redelijk grote tijdsprong in het midden. Normaal niet zo héél erg mijn ding, maar vond het hier voor een keer niet storend.

Verder visueel erg netjes, het Noh theater wordt ook erg mooi in het drama ingewerkt (met dank aan de soundtrack), acteerwerk is ook goed en de setting is sfeervol. Echt uitzonderlijk wordt het nergens, gewoon zo'n film waar de kwaliteit consistent hoog is van begin tot eind.

4.0* en een uitgebreide review

Randje.

Typisch zo'n film die een beetje schommelt tussen geslaagd en net onvoldoende. McCormack laat hier in ieder geval wel zien dat hij feeling heeft voor een filmpje als dit. Hij slaagt er voor de grootste tijd ook wel in om er wat van te maken, maar het is een wat broze balans en bij momenten zie je toch ook wel de onervarenheid van de regisseur doorschemeren.

Village in the Woods is een horrortje dat je zeker niet voor het plot moet kijken. Zo heel verrassend is het zeker niet en McCormack doet ook geen moeite om veel te verbergen. Af en toe laat hij wat extra informatie los, maar die is nooit verrassend en is ook nooit echt origineel. Hoeft verder ook niet, want deze film mikt vol op een verontrustend sfeertje.

En daar slaagt McCormack ook gewoon vlotjes in. Visueel is het af en toe net iets te karig (maar vaak ook gewoon voldoende), sommige acteurs zijn te min en een ietwat grotere cast had de film ook wel geholpen denk ik (het grote feest met de dorpelingen bestaat uit ... 4 mensen, dezelfde vier die je eerder al zag). Allemaal dingetjes die bij een volgende film beter kunnen. Wat mij betreft mag die er ook zeker komen.

Wel eentje voor de horrorliefhebber die af en toe wat door de vingers kan zien, deze film. Er valt net genoeg te genieten, maar héél solide is het nog niet.

3.0*

De begintitels waren erg leuk. Fijn muziekje ook.

Die worden dan hard afgebroken en daarna gaat het op nogal goedkope toon verder. Reeve is echt een vreselijk acteur om te aanschouwen, Alley is ook niet bepaald een begenadigd actrice.

Het idee is nog wel aardig, hoewel er verder weinig lijn en logica achter het verhaal steekt. Dit alles loopt uit op een climax die eigenlijk best pover is en nergens op slaat. De paniek en catastrofe straalt verder ook niet meteen van de film/acteurs af, waardoor je maar weinig met het hele dorp van doen hebt.

Vond de muziek af en toe wel leuk, vage effectjes enzo. Verder enigszins vermakelijk maar teveel potentieel en te weinig effectief op het doek.

2*