Opinions

Bij deze dan de laatste Shyamalan. Had er iets van verwacht, gezien z'n oeuvre in stijgende lijn liep, maar dit vond ik echt niks.

Het verhaaltje ging nog. Althans, het is een concept waar je wat kan uithalen. Dat die mensen weglopen van de huidige beschaving en zo lang kunnen overleven zonder opgemerkt te worden is natuurlijk een stretch, maar waarom maakt hij er nu zo'n Amish gemeenschapje van . Geweldig onboeiend om de hele film naar zo'n kneuterig hoopje mensen te lopen kijken. Iets te duidelijk setup vooral om het publiek te laten geloven dat de film zich in het verleden afspeelt.

Ach ja, vond er weinig aan. Amper sfeer (je zit toch altijd de wachten op de twist in meneer z'n films), makke soundtrack, visueel pover, acteerprestaties doordeweeks. En dan wat twistjes hier en daar waarvoor ik totaal geen interesse opwekken.

Type film die kan slagen op basis van sfeer alleen, maar heb het hier niet gevoeld. 1*

Erg vermakelijk.

Niet het meest originele verhaaltje natuurlijk ... twee dieven die een huis binnendringen en dan merken dat de bewoners nog een stuk zieker zijn, maar Berk en Olsen weten er goed weg mee, al mogen ze hun cast ook erg dankbaar zijn.

Niet alleen Skarsgård en Monroe doen het voortreffelijk, ook Baumgartner en Sedgwick zijn perfect in hun rol. De eerste twee als naïeve gangsterstelletje, de andere als weird koppel dat ergens in de jaren '50 in blijven hangen. Wat volgt is dan ook een erg leuke stand-off.

Ik hou sowieso wel van wat zwartere humor, zo heel vaak kom je die toch niet tegen in films. Des te fijner wanneer het goed uitgevoerd wordt. Deze film duurt niet te lang, kent een paar leuke twistjes en is gezellig gestoord, zonder daarbij echt over the top te gaan. Geen totaal uitzonderlijke film, maar wel eentje die er bovenuit steekt.

3.5*

Overweldigend.

Du Welz zette zich al op de markt met Calvaire, in Vinyan gaat hij nog een stuk verder als filmmaker. Weg is de humor, horror is er nog steeds maar op een andere manier.

Een drama verhaaltje als basis, zeker ... beetje zoals bij Irréversible, heeft ook een simpel drama verhaaltje. Het is maar wat je ermee doet als regisseur, en du Welz laat zich echt volledig gaan. Audiovisueel geniaal, intens, sterk geacteerd, prachtige climax ...

Knap hoe du Welz zich internationeel weet te weren. Vinyan is een eigenzinnige film, één en al auteurswerk, consessies lijken de film vreemd. Maakt ook dat niet iedereen even blij zal zijn met de film, maar du Welz doet meer dan z'n talent bevestigen. Echt indrukwekkend.

Gisterenavond had ik 4.5* staan, eigenlijk niet te verantwoorden na een nachtje slapen. 5* staan er gewoon en zijn dubbel en dik verdiend.

5* dus, en een uitgebreide review

Best tof.

The Butcher Brothers maken films die vlot thuishoren in het rijtje films als DeadGirl en Grace. Omdat het genrefilms zijn die expliciet spelen met genreclichés en voor een resoluut andere uitwerking kiezen vallen de scores doorgaans laag uit, ook hier weer zo te zien.

Al moet ik zeggen dat het eerste half uur inderdaad niet echt super is. De personages zijn iets te sleazy, niet echt een groepje waar je snel sympathie voor kweekt. Maar eens het feestje begint (en dat is wanneer het in de film afgelopen is) begint de eigenlijke fun.

De film keert zowat alle kanten op.Van demonic possession tot bijna Funny Games-achtige taferelen (maar dan zonder moraal), de regisseurs maken er een fijne bende van. Film gaat lekker over the top en weet te vermaken, met veel smerig-bloederige shots en een eigenzinnig sfeertje.

Maar beste van al is dat het uiteindelijk om een alien invasion film blijkt te gaan. Die had ik niet zien aankomen, kon er absoluut wel om lachen. Hoe smerig en bloederig het er soms ook mag uitzien, an sich willen de Butcher Brothers niet veel meer dan wat ouderwetse horror fun in deze film. Daar slagen ze erg goed in. Met de visuals en soundtrack zit het verder ook best goed (al blijft het low-budget natuurlijk), dus best geslaagd deze film. Interessant regisseursduo.

3.5*

Joost en Schulman weer op niveau.

Moet zeggen dat ik hier ook wel weer een keer zin in had. Zo'n klein Amerikaans dorpje waar de gebeurtenissen zich los van de wereld rondom hen afspeelt. Oké, af en toe verwijst de film naar wat er buiten het dorp gebeurt, maar de camera blijft steevast binnen de grenzen.

Simpele highschool opzet met in het begin niet al te boeiende scenes. Wel bovengemiddeld gefilmd, gelukkig duurt dit stuk van de film niet al te lang. Gelukkig (2) ook dat het geen zombiegebeuren is geworden. De nuance is misschien subtiel, maar het maakt wel alle verschil. Deze film met zombies was maar half zo leuk geweest, nu weten de parasieten het een stuk mysterieuzer te maken.

Acteerwerk is in orde, visueel ook best sfeervol en zelfs de soundtrack bouwt mee aan een spannend sfeertje. Echt puntje van de stoel of goor wordt het nergens, maar 't is wel kwalitatief genoeg allemaal. Een smakelijk tussendoortje dus, zeker wanneer ook de speelduur redelijk economisch blijkt. Heb er mij best mee vermaakt.

3.5*

Aardig filmpje, maar weer weet Coppola niet te overtuigen.

Gelukkig zaten er wat visuele trucjes in, en zagen de zonnige scenes er erg warm en mooi uit. Beetje jammer dat de soundtrack het een beetje goedkoper maakte dan het hoefde te zijn. Vond het een nogal smaakloze bedoening.

Verder verbaas ik mij een beetje over de opmerkingen rond de vaagheid van het gebeuren. De meisjes worden enorm beknot, in steeds toenemende mate, met een redelijk logisch gevolg vond ik. Zo ongrijpbaar waren hun motieven toch helemaal niet ? Dit is ook geen Elephant, waar een overdaad aan mogelijk invalshoeken op de kijker losgelaten worden. Er wordt mooi in één richting geduwd. Verder ook een beetje jammer dat het Dunst en die andere vier (drie) wordt op een bepaald moment. Ook niet toevallig de mooiste van de hoop.

De warme zonnige beelden, leuke trucjes en de meer dan wulpse (jeugdige onschuld? Niet echt vond ik ) Dunst zorgen dat dit doorsnee "waargebeurd zaterdagavond TV1" drama nog makkelijk uit te zitten valt.

2.5*

De test van het geloof deel 2.

Eerder toevallig keek ik vandaag ook Silence, Scorsese's jongste telg. Die toont qua thematiek wel wat gelijkenis met deze film, ook daar geloofsdieners wiens geloof buiten hun beschermde omgeving zwaar op de proef gesteld wordt.

Qua beleving kan ik me redelijk goed bij eRCee aansluiten, ik zat me tijdens de film ook regelmatig af te vragen wat het idee achter het plotverloop was en waar het nu eigenlijk heen ging. Vooral de traagheid van het lopende verhaaltje deed de film weinig goed in dat opzicht.

In de tweede helft wordt het wel wat duidelijker waar Buñuel heenwil, al heb ik dan nog steeds sterk m'n twijfels of deze vorm daar de meest geschikte voor was. Door het topic lezende zie ik nog een hoop interpretaties die er best bij zouden kunnen aansluiten, problematisch is alleen dat alle symboliek vooral lijkt te leiden tot boodschappen die ik ofwel als onzin moet wegzetten, ofwel te banaal vind om serieus te nemen.

Dat de strikte regels van religie weinig realistisch zijn in een maatschappij (niet eens de moderne) is een voorbeeld van banaliteit, de eeuwige kritiek op verloederende maatschappijen een duidelijk voorbeeld van onzin (en gemakszucht). Tot enige nuance lijkt Buñuel verder niet in staat en als film zelf is het ook eerder doorsnee. En als je als regisseur een kaartspel moet aanwenden als symbool voor sex, dan betwijfel ik of beeldspraak als "olifant in een porseleinwinkel" op z'n plaats is.

Visueel is het saai en onopvallend, de muziek bestaat vooral uit slechte opnames van bekende klassieke nummers. De scene met "het laatste avondmaal" had leuk(er) kunnen zijn als Greenaway later geen film had gebouwd met eenzelfde opzet die ontiegelijk veel beter is en als het acteerwerk dan ook nog amateuristisch aanvoelt, dan schiet er maar beter weinig over. Behalve een speelduur die braafjes binnen de 90 minuten blijft.

1.0*

Aapjes.

Een docu die af en toe iets teveel aanvoelt als een film, waardoor het gedramatiseerde effect de geloofwaardigheid soms een beetje teniet doet. Zeker de laatste 30 minuten vond ik wat teveel van het goede.

De aapjes zijn verreweg de sterren van de film, al moet ik zeggen dat die ene bewaker toch ook wel een innemend figuur was. Leuk hoe die met elkaar omgingen. Verder een mooi stuk gebied daar, waarbij het fijn is dat er mensen zijn die zich willen inzetten voor de bescherming van zulke gebieden.

Het Soco verhaal is een beetje vreemd. Iets teveel intrige en vooral vanuit één kant belicht. Achteraf krijg je dan nog wel een statement van Soco dat zowat alles tegenspreekt ... njah, daar heb je als kijker ook niet veel aan natuurlijk. Dat er rond zulke bedrijven louche figuren zwerven zal best, maar om die dan meteen op hun woord te geloven ... die zijn ook niet gek natuurlijk.

De opzet van deze docu is misschien iets te nadrukkelijk. Het begint wel aardig, maar daarna wordt iets te opvallend een agenda doorgedrukt, waarbij niet altijd alles even solide oogt.

2.5*

Jammer dat de mensen die het wel leuk vinden hier wat overstemd worden door een hoop gejammer over traagheid, pretentie ( ) en lusteloosheid.

Ach ja, deze Tsai gaat een keer wat minder over getormenteerde personages die hun verdriet proberen verwerken in beeldvullende droefheid, big deal. In de plaats krijg je toch voldoende humor terug en een aantal geweldige set pieces die nog even bij zullen blijven. De scenes met de rouwverwerking rond de moeder vond ik uiteindelijk nog tot de minste behoren.

Had met deze film zelfs minder moeite dan met z'n vorige, kon hier wat makkerlijk in de "Tsai-zone" komen. Sommige scenes duren inderdaad té lang (zoals het afplakken van het raam), andere konden dan weer niet lang genoeg duren (het waterprobleempje en het hert op het einde).

Leuk om de muzikale intermezzos weer terug te zien, alleen lijkt Tsai wat van z'n visuele finesse verloren. Dat zorgt er uiteindelijk voor dat de score iets lager uitvalt dan verhoopt, maar heb me geen seconde verveeld en vind dit verder ook één van Tsai grappigste films, samen met Good Bye, Dragon Inn.

Vooral eens met Koen, hopen dat Tsai nog wat abstracter gaat, weer iets visueler te werk en voor dit tempo en deze humor aanhoudt.

Dikke 3.5*

Njah.

Kawase maakt het zichzelf hier een beetje te moeilijk. Op zich is het een redelijk typisch drama voor haar doen, maar dan met wat opmerkelijke elementen. En dan valt toch al snel op dat Kawase toch vooral Kawase kan doen, daarbuiten is het allemaal niet zo geweldig.

Zo zitten er lichte fantasy elementen in, maar die worden op een nogal spirituele manier ingevuld. Kan mooi uitpakken, of het kan ook erg cheesy worden. In dit geval is het jammer genoeg het laatste. Dat komt ook deels voor Binoche, die echte de hele film lang weet te irriteren. Ik heb die link tussen Frankrijk en Oost-Azië sowieso nooit goed begrepen, maar die kruisbestuiving levert zelden iets noemenswaardigs op.

Gelukkig is de setting wel geweldig en vallen er regelmatig knappe plaatjes te bewonderen. Ook Nagase is weer op niveau, maar da's dan ook een rots waarop je kan bouwen. Zo zwalpt de film de hele tijd tussen erg fijne en interessante elementen, en edelkitsch die het niveau steeds weer strak omlaag haalt. Het resultaat is een film die best te doen is, maar potentieel zoveel beter had kunnen zijn.

Volgende keer maar weer gewoon normaal doen, dat past haar beter.

3.0*

Niet vervelend, wel wat doorzichtig.

Aardig absurd, vooral in het begin dan. Het zijn een hoop leuke details die heel wat humor aan deze film verlenen. Het probleem is dat Drake jammer genoeg daarna de platgetreden paadjes volgt en eigenlijk niet zo heel veel te zeggen heeft.

De social commentary zit deze film wat in de weg. Sowieso best goedkoop, maar zoals vele soortgelijke films kom je op het eind met een probleem te zitten. En je moet je punt maken, én je moet je plotje ook nog van een eind voorzien. Dat zorgt voor een dubbel einde, waardoor de drive eruit gaat.

Galifianakis is goed in z'n rol, de rest van de cast doet het ook best aardig. Enkel Galifianakis' broer vond ik maar matig spelen. Verder audiovisueel een beetje te simpel voor een film als deze, maar daar zal het budget wel voor iets tussen hebben gezeten, want Drake doet wel moeite.

Aardig een keertje gezien te hebben, als absurde comedy werkt het goed, als sociaal commentaar heel wat minder.

3.0*

Wat een prul.

Qua plot neigt de film sterk naar A l'Intérieur inderdaad, al zitten we dan hier meer in premonition-modus. Maar da's puur kijkende naar het verhaal, want deze Visions is een stuk softer en braver dan het Franse meesterwerkje.

Dat Greutert geen geweldig regisseur is, is uiteraard niks nieuws, maar met z'n wij-willen-ook-in-films-spelen TV castje en flauw jengelig zwangerschapsplotje zit hij toch écht op een dood spoor. Fisher is oersaai, Parsons een complete miscast (compleet overbodig personage ook) en Longoria ... njah, die heeft haar rol allicht ook niet uit weelde aangenomen.

Nergens is het spannend, eng of zelfs maar een beetje enerverend. Het kabbelt gewoon langzaam voort, de uitvoering is pover en de twist (als we het dat al mogen noemen) bedroevend. Mnee, dit was het niet.

1.0*

Viel me dik tegen bij herziening.

De eerste keer toen ik deze zag was ik vooral onder de indruk van Iskanov's wil om er iets speciaals van te maken. Dat het redelijk goedkoop in elkaar gezet was zag ik toen ook al wel, maar die creativiteit won het toen van het amateurisme.

Bij een herziening valt een deel van die impact weg, waardoor het amateuristische karakter van de film iets meer de overhand krijgt. En aangezien het bij momenten toch écht wel brak gefilmd is (goedkope uitstraling, slechte CG, povere timing) waren die 120 minuten soms wat moeilijk om doorheen te komen.

Er zijn nog wel scenes waar het allemaal wel werkt. Waar de vage filtertjes in combinatie met de hyperediting en industriële soundtrack goed samenkomen om een vervreemdende film te maken. Maar te vaak loopt de soundtrack niet lekker met het beeld, ogen de effecten té goedkoop of is de editing niet scherp genoeg.

Budget zal zeker wel een factor zijn, al heb ik ondertussen toch ook wel een hoop films gezien die met zéér weinig toch een professioneel resultaat kunnen afleveren. Iskanov behoort niet echt tot die groep vrees ik. Dit blijft uiteraard wel een aparte film en met de visie van Iskanov zit het wel goed, maar de uit- en afwerking laat toch teveel te wensen over.

3.0*

Fijn filmpje.

Ik hou toch het meest van de Shyamalan films die teren op mystery, een streepje fantasy en een beetje luchtigheid. Geen grote twist, geen al te zware materie. geen overdaad aan jump scares of serieuze horror.

En daar slaagt deze film best goed in. De oudjes zijn leuk en creepy op hun manier, de kinderen enigszins irritant, maar op een positieve manier en het camerawerk een slimme variant op het faux doc gebeuren. Zo oogt het allemaal een stuk verzorgder.

De onderliggende bodem kan er ook nog wel bij, maar het zijn toch vooral de momentjes (police officer Jerry) die deze film voor mij wat extras geven. Wat mij betreft blijft Shyamalan lekker dit soort filmpjes produceren, vind ik beter dan z'n oudere shock-twist toestanden.

3.5*

Aparte film, al is het maar omdat zijn grootste troef ook zijn grootste falen is.

Nog nooit een film van verfrissend grappig en luchtig naar debiel mislukt komisch weten springen. In bepaalde scenes kan dit gevoel tot drie keer wisselen.

Begnini zelf is een apart acteur, en je moet er even aan wennen, zoals cempaka al zei. Toch heb ik me nooit echt aan hem gestoord. Gezien z'n over-the-top rol en script is zijn acteerwerk gerechtvaardigd vind ik. Zonder had het allemaal veel minder goed gewerkt. Het maakt de film uiteindelijk draaglijk.

Visueel is het aardig, vooral veel "moois", met felle kleurtjes (zeker het eerste uur), alleen had het beter in beeld gebracht mogen worden. Qua muziek was het matig, maar stoorde verder niet. Wel werd er steeds een nummertje aangezet dat ik meende te kennen, maar dan enkel de eerste paar noten.

La Vita e Bella was in ieder geval niet wat ik ervan verwacht heb. Na 45 minuten dacht ik zelfs naar de verkeerde film te zitten kijken. Wat ik ervan gelezen had ging over een concentratiekamp, wat mij betreft is dat gewoon een spoiler.

Niet mijn soort film, maar Begnini geeft het een lekker apart en luchtig sfeertje mee. Op het einde van de film zijn alle mislukte grappen eigenlijk al weer vergeten, en blijft enkel het feel-good sfeertje hangen. Alleen jammer dat de film nergens echt in uitblinkt. Daarom 3*. Zou hem absoluut geen tweede keer hoeven, maar verre van een marteling om uit te zien.

En wat betreft het "realisme" ... wie hier de verkeerde inschatting als kijker maakt heeft dat volledig aan zichzelf te danken. Begnini is een joker, de rest van de film is rond zijn personage opgehangen. Ik ben het dan ook eens dat de setting en alle onlogische gebeurtenissen in deze film compleet gerechtvaardigd zijn. Dat je dat niet ligt totdaartoe, maar let dan wel even op wat je bij films als Amélie neerschrijft.

3.0*

Weer een keertje herzien.

Blijft een erg indrukwekkende film. Vind de perfecte balans tussen Tsukamotos eerdere duistere werk en kleurrijke idyllische taferelen. Audiovisueel echt belachelijk sterk, met als blijvend hoogtepunt de carcrash + de daaropvolgende rotsscene.

Acteerwerk ook echt uitmuntend. Asano in één van z'n betere rollen, ook Nami Tsukamoto en Kiki hebben sterke en krachtige rollen. Toch best een stijlbreuk voor Tsukamoto, al moet ik zeggen dat deze film nog steeds zeer herkenbaar van zijn hand is.

Mooi maar luguber verhaal ook. Redelijk duidelijk uitgewerkt deze keer, maar het concept is sterk genoeg om de film verder te dragen.

Nog steeds één van mijn favoriete Tsukamoto films. Kort, krachtig, overweldigend en vooral ook écht "mooi" deze keer.

5.0* en een uitgebreide review

Leuk.

Al is het dan niet helemaal geslaagd. Iets te duidelijk dat de regisseurs zowel wat budget als ervaring missen, vooral bij de wat knulligere scenes waar het camerawerk en enkele effecten dan voor de afwerking moeten zorgen.

Maar verder een leuk, bijna origineel filmpje. De intro is ietwat suf maar duurt een goeie 20 minuutjes. Daarna is het eigenlijk meteen feest en stopt het niet meer voor een goed uur lang. Je krijgt een soort van Zweede officieuze Evil Dead remake, maar met een stevigere zombie insteek. Een huisje in het bos, basement dwellers, infecties en een hoop bloed.

Het merendeel van de film ziet er aardig uit, acteerwerk is niet denderend maar volstaat en de gore mag er ook best zijn. Duurt na verloop van tijd misschien allemaal net iets te lang (10 minuutjes minder was beter geweest), maar het vermaakt absoluut en het oogt op het einde aardig twisted daar in dat huisje.

Niet genre-fans missen waarschijnlijk een paar nuances die deze film onderscheiden van 100 andere, maar voor de liefhebber best leuk.

3.0*

Erg fijn.

Mysterieus gegeven dat door regisseur Finnegan erg solide uitgewerkt wordt. De film kent geen al te lange aanloop en eens in Yonder aangekomen is al snel duidelijk waar de film heen wil. Maar vanaf dat moment laat de film toch niet zo makkelijk in z'n kaarten kijken, en zitten er een paar leuke twists in.

Vooral het kindje is een meesterzet. Weird, ongemakkelijk en vooral ook bloedirritant. Schreeuw gaat echt door merg en been, volgens mij bewust ook wat ondraaglijker gemaakt op de klankband. Verder doen Poots en Eisenberg het erg goed. Twee acteurs die sowieso wel makkelijk aarden in dit soort aparte films. Vooral Eisenberg heeft er aanleg voor om dit type film uit te kiezen.

Enige minpuntje misschien de CG, het ziet er af en toe wat fake uit, nochthans leken de effect shots niet al te complex te zijn. En dan heb ik het niet over dingen die er fake moesten uitzien (zoals de wolkjes), maar vooral wanneer Poots/Eisenberg door de straten lopen, voelt de omgeving niet echt. Gelukkig is Finnegan wel zo slim om het mysterie de hele film vast te houden en niet met een dwaze uitleg te komen op het eind, zo is die visuele hiccup enkel maar een voetnootje.

Was erg leuk dit. Mist net dat beetje extras, maar het zou me niet verbazen als dat er bij Finnegan nog wel een keer uitkomt. Erg tof filmpje dit.

Dikke 3.5*

Een mindere Godard.

Ik vind hem wat leuker als hij frivoler te werk gaat. Hoewel de film ergens nog wel luchtig en vrij aanvoelt stoorde ik me meermaals aan de geforceerde toevoegingen van verwijzingen. Maar dan ook weer niet geforceerd of apart genoeg dat het een abstracte functie in de film krijgt.

Jeanne D'Arc heb ik al gezien en hoef ik niet nog een keer te bekijken. Het filosofische gesprek met het ouder mannetje in de bar zit echt schots en scheef in de film verwerkt en de dialogen lopen echt voor geen meter. Nu komt dat wel meer terug in films van Godard, maar daar maakt hij van de houterigheid meer een stijlmiddel, hier faalt het gewoon in de film te passen.

Karina is een degelijke actrice maar zeker ook niet meer dan dat, verder is de structuur van het verhaal een aardige toevoeging, maar niet meer dan dat. Uiteindelijk ook een beetje een shortcut om af te tellen naar het einde, vanaf tableau 8 had ik het wel zo'n beetje gezien.

Deze vlees noch vis Godard kon me iets minder boeien. Blijft wel beter dan de gemiddelde leeftijdsgenoot, maar hij heeft toch veel betere films op z'n naam staan.

2.0*

Edit: Meest opvallende scene vond ik het gesprek waar de camera het duo vanachter bekijkt en telkens naar links/rechts uitwijkt als Karina praat. Meer van dat soort scenes graag.

Mooi, maar iets té degelijk.

Stevige en sterke cast met Asano, Matsu als ijzersterke leads en Hirosue/Tsutsumi in geweldige bijrollen. Ook het verhaal en de personages weten te boeien. Tot op het einde weinig voorspelbaar en meerdimensionaal.

Toch wil het niet helemaal met deze film. De vorm is erg strak maar oh zo klassiek. Buiten de korte scene in zwart/wit bij de start zijn er maar weinig scenes die eruit springen qua camerawerk of soundtrack. Niet dat het slecht is, maar wel érg basic allemaal.

En da's dan best jammer. Verveelt absoluut niet, kent enkele érg sterke scenes zoals de zeer eenvoudige zelfmoordpoging, maar weet nergens écht te pakken. Sterke acteerprestaties en personages ten spijt.

3.5*

Geinige film.

Misschien iets te braaf om écht goed te zijn, maar verder een leuke en opvallende film. Verrassend dat deze van Satrapi komt, die vond ik zwaar tegenvallen. Wat mij betreft mag ze zich meer op dit soort films richten.

Reynolds vind ik vaak wat vervelend, diezelfde trekjes van hem zitten ook in deze film maar Satrapi buit ze goed uit. Zijn personage is dan ook niet het meest sympathieke. De rest van de cast doet het ook best goed, al is het toch voor de Reynolds one man show.

Visueel best aangenaam. Kleurrijk maar bij momenten ook duister genoeg. Leuke genreswitch bij de eerste moord bijvoorbeeld. En wie het niet zag aankomen ... de opening credits verraden toch eigenlijk al wat voor film dit gaat worden. Soundtrack wat minder opvallend, al maakt Satrapi bij momenten wel goed gebruik van de stemmen in combinatie met de muziek op een wat drukkend sfeertje op te leggen.

Dansje op het einde vond ik trouwens ook wel geslaagd. Jezus erbij ... het vat een beetje samen waarom deze film uiteindelijk goed werkt. Maffe combinatie van comedy en horror. Een zwarte comedy, maar toch met een kwinkslag. Meer van dit, mag alleen nog iets straffer.

3.5*

Hellraiser meets Beyond the Black Rainbow (en nog wel wat).

Het is leuk wanneer een horror meer probeert te zijn dan een simpel genrefilmpje, maar je kan soms ook iets teveel willen. De bedoelingen van Gillespie en Kostanski zijn zeker niet verkeerd, ze hebben ook wel een meer dan solide basis om van te vertrekken, maar alles in één enkele film dumpen bleek toch iets teveel gevraagd.

Na een tijdje beginnen de verschillende elementen elkaar vooral wat tegen te werken. Het begin is vooral mysterieus, maar met een streep gore en body horror in het eerste half uur wordt die focus al snel verlegd. Daar wordt dan niet echt verder op ingegaan, waarna de film vooral spannend probeert te zijn. Al het dan uiteindelijk wat spannend wordt begint alles weer te muteren en op het moment dat het richting lekker gore finale gaat keert de film weer de weirde richting uit.

Elke keer wanneer het lekker begint te lopen poogt de film iets anders te zijn, daardoor is het moeilijk om écht goed in de film te komen. Qua effecten en setting zit het wel goed, de soundtrack is ook méér dan behoorlijk (met behulp van Lustmord zag ik in de credits), enkel de editing wil ook niet echt goed mee. Had iets snediger gemogen.

Acteerwerk is ook niet super, Aaron Poole deed me wat aan een jonge Jeffrey Combs denken, niet echt geweldig positief naar mijn mening. En Ellen Wong (klinkt Chinees) die een Kim speelt (klinkt Koreaans) is ook wat aan de vreemde kant, maar dat zal wel een toevalligheidje zijn. Echt storen doet het acteerwerk niet, maar een tikje beter had de film toch wat geholpen.

Klinkt iets negatiever dan het is, want de twee regisseurs doen erg veel goed. Alleen mikken ze wat te hoog. Niet ingelost potentieel dus, en da's jammer want zoveel horrorfilms die iets speciaals proberen zijn er niet.

3.0*

Strak!

Heerlijk filmpje, prachtig vormgegeven en lekker mysterieus. Het probleem is een beetje dat het verkocht wordt als een standaard horrorwerkje terwijl het meer een sfeervolle mindtrip is met wat horror elementen om het op te leuken.

Audiovisueel zit het helemaal goed. Mooi camerawerk, prachtige belichting en scherpe editing (maar Urrutia is dan eigenlijk ook cinematograaf). De soundtrack is leuk, vooral wanneer Bach's werkje industrieel afgebroken wordt.

Einde voldoet zeker wel, alles blijft vaag terwijl het thema van de film wel volledig tot bloei is gekomen.

Sterk uitgevoerd genremixje, 't is alleen geen high-adrenaline horrorfilm. Verder zie ik niks wat dit laag gemiddelde kan rechtvaardigen.

4.0* en een uitgebreide review

Een betere kampenfilm.

Maar dan eigenlijk vooral door het stuk buiten het kamp. Eerste half uur vond ik érg saai en flauw. Het begin van de ontsnapping stelt ook niet zoveel voor, pas wanneer de mannen eindelijk de trein in handen hebben wordt het een beetje leuk. Maar dan zitten we toch al goed halverwege de film.

Sinatra vind ik altijd wel aardig als acteur, al hoeft hij hier niet zo heel veel te doen. Wel een apart einde, maar Sinatra had blijkbaar geen zin in een sequel. Apart ook de rol van Raffaella Carrà, die niet alleen kort is, maar ook de enige vrouwelijke rol in de gehele film. De rest van de cast is vooral erg onopvallend.

Deze Von Ryan's Express spaart eigenlijk alles op tot het einde. Dat laatste stukje ontsnapping wordt gelukkig nog wel best spannend en zorgt zo voor een goed einde aan een redelijk flauwe en zoutloze film. De film is daarmee niet gered, maar laat zo toch een wat betere indruk na.

1.5*

Hou.

Toch best knap hoe hij z'n stijl weet te haven in Parijs. Geen idee hoe vertrouwt Hou met de stad zelf is, maar het hindert hem in ieder geval niet om gewoon weer lekker z'n ding te doen.

Op z'n best is de film tijdens de lekker rustige scenes. Beschouwend inderdaad, langzaam voortkabbelend en uitermate rustgevend. De band tussen Song en het jongetje zijn hierin duidelijk het sterkst.

Dik vet haar in de boter is de aanwezigheid van Binochi. Eigenlijk geen idee of het de actrice of het personage is, maar haar overdreven opgefokte gedoe over niks verkloot telkens de sfeer in de film. Elke scene waarin ze zit komt ze half jankend ingevlogen met een bos vervlogen haar, zich drukmakend om helemaal niks. Boehoe wat heeft ze het toch druk.

Weerhoudt je als kijker in ieder geval om volledig op te gaan in de sfeer die Hou normaal zo mooi weet te schilderen. Verder wat typische zaken (het shot uit de voorruit van de tram!), wat ik wel miste was Hou's groen. Vooral ook omdat ik de laatste tijd toch veel van z'n ouder werk gezien heb denk ik. Vond het grijze Parijs niet altijd even aangenaam.

Wie z'n blinde vlek over Binochi heenkrijgt kan genieten van een aardig kabbelend filmpje met leuke quirky ballonstukjes en aardig geniets. Het zou een heerlijk filmpje kunnen zijn, maar mijn blinde vlek was net niet groot genoeg.

3.5*

Twee verhalen in één.

Enerzijds is er natuurlijk de voyeur, wiens verhaal redelijk tot de verbeelding spreekt. "Zo gek dat je het zelf niet kan verzinnen" is het natuurlijk niet, het doet al snel denken aan films als Psycho, maar een real-life geval is toch nog wat anders.

Anderzijds is het ook een verhaal over Talese en journalistiek. De man die het levensverhaal van Foos documenteert staat evenzeer in de schijnwerpers en krijgt voldoende tijd en ruimte om enig inzicht in het werk van een journalist te verschaffen. Het is een leuke extra angle die deze doc toch net iets boeiender maakt.

Verder is Foos ook wel een apart figuur, hij lijkt best open maar blijkt toch moeilijk in te schatten. Wat er dan net écht is en niet blijft ook redelijk in het midden, al gaat dat dan vooral over details en eventuele overdrijving, niet over de kern van het verhaal. Verder is er nog de vrouw van Foos, die eigenlijk een docu voor zichzelf verdient.

De mix van de twee invalshoeken is soms wat hobbelig en het loopt niet altijd even vlot in elkaar over, maar over de gehele speelduur intrigeert het wel en krijg je toch twee interessante figuren die elkaar in dit ene verhaal tegen het lijf liepen.

3.0*

Zeer aardige film, die denderend begint, maar niet alles kan waarmaken.

Pluspunten zijn ongetwijfeld de prachtige shots en de minimalistische (ambient) muziek die voor een sterk staaltje aan sfeer zorgen. Beetje jammer dat dit in golven komt. Zo'n film die jammer genoeg ook een verhaaltje probeert te vertellen, en dan vergeet die pracht aan te houden.

Van het verhaal zelf was ik niet zo onder de indruk. Vader is absoluut een boeiend personage, de kinderen vond ik maar irritant. Zal wel diep zijn voor diegenen die zich ergens in herkennen. Andere irritaties zijn eerder klein, maar zorgen er toch voor dat het onderdompelen in de film er niet inzat. Voorbeeldje is bijvoorbeeld dat mormel van een auto. Leuk, zo'n knappe shots, maar moet er dan echt zo'n ronkend mormel doorheen rijden ?

Ik kom uit bij deze op 3.5*, dicht bij de 4*, vooral dankzij die scene waar de vader doodvalt. De enige die me echt wist te pakken. Verder zeer mooie maar steriele en soms wat irritante film.

Fijn.

Geen trailers vooraf gekeken en alle hype maar een beetje aan me voorbij laten gaan. Dat blijkt bij deze film wel de juiste keuze te zijn geweest. Wie "de beste horror van de laatste jaren" verwacht, kan maar beter ruimdenkend genoeg zijn en niet teveel gore of schrikmomenten verwachten.

De film is meer een psychologisch horror/drama over een érg religieus gezin dat na enige tegenspoed al snel vermoedt dat hun pech gestuurd wordt door de Duivel en zijn gezanten. Er wordt aardig wat met de vinger gewezen en de al wat broze band tussen de gezinsleden heeft er sterk onder te lijden.

Eggers geeft de film een duidelijk eigen gezicht. Het oud-Engels is een leuk detail, de afgebleekte, donkere beelden zijn sfeervol, de muziek versterkt die sfeer kundig en het acteerwerk was boven verwachting goed. Ralph Ineson is echt geweldig, dat stemgeluid alleen al.

En zo leunt deze film vooral op sfeer en het psychologische aspect. Het hele heksen-gebeuren hoef je zelfs niet eens letterlijk te nemen. Geen horror die je tegen de rugleuning van je bank duwt, maar wel een knap, sfeervol werkje. Eggers is er eentje om in de gaten te houden.

3.5*