Opinions

John Carter is een blockbuster met een leuk en avontuurlijk uitgangspunt dat zeker uitstekelijk wordt uitgewerkt omdat het nergens echt diepgaand wordt en actie/avontuur de overhand heeft. Kosten noch moeite zijn bespaard om van John Carter een visueel spektakel te maken. Helaas is de inhoud van de film niet zo bijzonder en wordt het goed/kwaad verhaaltje redelijk futloos en erg standaard uitgewerkt. Krijg vooral het idee dat de makers echt te graag iets episch willen neerzetten, iets waar ze alleen op de technische manier in slagen. Het vele geslinger met allerlei namen komt niet altijd even goed over. Daarnaast valt het grote eindgevecht ook wat tegen.

Al met al een plezierige bioservaring, maar schiet het af en toe even te kort.

3*

Ik moet zeggen dat deze film toch leuker was dan dat ik vanaf het begin af aan had verwacht.

Het 1e gedeelte is zwaar cliché en het komt allemaal totaal niet geloofwaardig over(gebrek aan acteerkwaliteiten?).
Maar toch vond ik de film wel leuk, hoe dat komt...tsja...
de film kwam na een zwakke start kwam wel redelijk op gang en is het gewoon buitengewoon hilarisch dat hoe de meisjes het ook proberen om John Tucker neer te halen, hij blijft overeind en begint nieuwe trends dankzij die dames(vooral dat gedoe met die string is geniaal!).

De frisse humor die in de film zit redt de film ook echt, want John Tucker Must die is verder vrij voorspelbaar en er wordt ook niet geweldig geacteerd.
Desnietermin heb ik me prima vermaakt hiermee, thanx to Jesse Metcalfe als John Tucker!
Aanrader voor de liefhebber van dit genre!

3*

John Wick 4 is net zoals de voorgaande delen een brute actiefilm. Ondanks dat Keanu Reeves wellicht een tikkeltje oud wordt voor deze films, want zijn gevechten zagen er ondanks dat het allemaal echt ontzettend bruut was toch wel redelijk ingestudeerd uit. Althans, zo zag het eruit. Terwijl juist Donnie Yen zijn actie er veel vloeiender uitzag. Er zit een houdbaarheid op Reeves zijn fysiek en die lijkt nu bereikt te zijn.
Verder een te lange film waarbij elke actie setpiece wel minimaal een kwartier duurt. En daar kan ik over het algemeen niet zo goed tegen. Het mag wel wat kordater en straight to the point. En hier sleept het vaak maar voort. Na 10 minuten heb je het wel gezien. Het gaat maar door en door en in plaats van 1x zoals in normale actiefilms heb je dit in John Wick wel een keer of vijf. Ik moet hierbij wel zeggen dat het er allemaal adembenemend uitziet. Elk shot is om door een ringetje te halen en vooral de veelal benoemde setpiece in Parijs is echt fantastisch geschoten van bovenaf met de "Dragon Breathe" vuurwerkkogels. Dat het style over substance is wordt duidelijk wanneer het publiek domweg door blijft dansen of op een terrasje blijft zitten wanneer er om hen heen de lijken om de oren vliegen. Dit had wel een tikkeltje minder gemogen. Dit haalt mij uit de film en gaan dan net over de grens van het toelaatbare voor mij.
Verder lijkt deze film vooral gemaakt om spin-offs te maken. De man met de hond voegt eigenlijk niks toe en lijkt vooral in de film te zitten om een zijsprong te maken. Uiteraard is de set-up na de aftiteling ook duidelijk.
Ben wel benieuwd wat ze met John Wick 5 willen doen. Want er lijkt weinig ruimte voor Keanu Reeves omdat John Wick het loodje legt, tenzij we in het verleden gaan duiken. Het voelt als een afgerond verhaal.

Wat is Jojo Rabbit toch een ontzettend leuke film.

Relativeringsvermogen is een gave die niet voor iedereen is weggelegd en je moet soms ook kunnen lachen wanneer er moeilijke onderwerpen besproken kunnen worden. Dat betekent alleen maar dat je op verschillende manieren naar historische gebeurtenissen kan kijken. Daarom kan ik Waititi ook ontzettend waarderen. Want dit is gewoon een coming of age film, verpakt in een film met politiek incorrecte humor die de grenzen opzoekt. Maar tegelijkertijd is dit wel de exacte belevingswereld van een tienjarig jongetje. Naïef, onwetend, goedgelovig en vooral ook heel erg zwart/wit. Wanneer je door alle schunnigheid heen prikt, krijg je eigenlijk een behoorlijk zwaarmoedige film met een prachtige boodschap en een hart van goud. Jojo wordt steeds meer met de realiteit geconfronteerd en wordt gaandeweg de film beetje voor beetje uit zijn fantasie/bubbel gerukt. De mix tussen humor en drama werkt daarom ook perfect in de film. Er zit één moment in waarin de zaal de adem inhield, iedereen weet wel welke. Om maar aan te geven dat de oorlog iedereen bereikt, zelfs de jeugdige onschuld van onze hoofdrolspeler. Het is onmogelijk om deze te bewaren, uiteindelijk zorgt een totale oorlog ervoor dat alle jeugdigheid van een jongetje weggenomen wordt.

De humor is wat dat betreft alleen maar een muur die in eerste instantie de wereld van Jojo representeert, langzamerhand wordt deze muur afgebrokkeld. Met enige relativeringsvermogen en zonder je gelijk boos te maken of aangevallen te worden wanneer er wat schunnige grappen worden gemaakt, kan je echt een hele ontroerende ontwikkeling van Jojo meemaken.

Diep onder de indruk!

4,5*

En oh ja, ik heb me ook scheel gelachen (net zoals alle anderen in de zaal) ! Politiek incorrect zijn is niet verboden. Die German Shepherds Bril-jant

Tegenwoordig is het maken van films een moeilijke klus. Je krijgt door alle online aandacht een immense druk opgelegd om aan bepaalde verwachtingen te voldoen. Films zakken hierdoor vaak door hun hoeven en maken de hoge verwachtingen zelden waar. De nieuwste Star Wars films kan je als voorbeeld nemen. Maar ook bij veel andere films ben ik toch ondanks een goede kwaliteit vaak toch lichtelijk teleurgesteld de bioscoopzaal uitgelopen.

Ook Joker kampt al met een maandenlange hype van ongekende hoogte. Het kwam tot een dusdanig punt dat ik de trailer op een gegeven moment helemaal zat was. Ik heb die denk ik wel 30 keer gezien.

Maar oh boy, wat weet Joker de verwachtingen waar te maken. Het eerste dat opvalt is dat de film in de marketing en ook in de film zelf weinig tot niet koketeert met het feit dat dit een film uit het DC universum is. Geen schreeuwerige posters en zelfs niet een DC vermelding in de opening credits.

Deze film neemt het niet nauw met de regels binnen het Batman universum, getuige de identiteit van de Joker gedurende de film. De film op inconsistenties binnen zo'n universum af gaan zitten vallen is dan ook de reinste onzin. Ja, er zitten een aantal verwijzingen in naar Batman, maar deze staan allemaal in dienst van het plot en zorgen voor een leuke knipoog (maar meer ook niet). Leeftijdsdingetjes moet je ook totaal niet mee zitten, want dit is een op zichzelf staande film die niet verder in een DCU of iets dergelijks uitgebuit gaat worden.
Zonder kennis van zaken werkt het Fleck-Wayne plot net zo goed in deze film. Dan krijg je nog de mensen die zeggen: maar wat doet het dan in de film? Nou, het blijft uiteindelijk een DC franchise. Dus het is op een manier in de film verwerkt zodat het plot gediend wordt. Inconsistenties betreft eerdere films, cartoons en comics zijn totaal niet relevant. Want de film wil verder ook totaal niet in bestaande reeksen passen. Het doet zijn eigen ding met een bekend personage.

Nee, deze film draait om Arthur Fleck. Iemand met duidelijke psychologische problemen. Iemand die benadeeld wordt door de maatschappij. De degeneratie van zijn personage wordt op zo'n briljante wijze door Phoenix vertolkt, dat de Oscar hem onmogelijk nog kan ontgaan. Phoenix schijnt research te hebben gedaan naar dit soort mensen met psychologische problemen. Dit komt goed naar voren in zijn rol. Wat een overtuiging en wat een ruimte krijgt hij ook van Phillips om dit tot uiting te brengen.
Wat dat betreft stelt de film je ook voor een groot dilemma. Deze persoon wordt zo gekweld door alles in zijn leven dat hij zich steeds gewelddadiger gaat gedragen. Het niet meer innemen van medicatie speelt hier een grote rol in. Ook dit wordt op een briljante wijze in beeld gebracht. Over de top? Nouja zeg... Sinds wanneer zou the Joker een ingetogen personage moeten zijn?
Wat ik hier vooral zo goed in vind is de scheiding tussen fantasie/fictie en realiteit. Phillips legt het in de regie er totaal niet dik bovenop, zodat je pas op veel momenten achteraf beseft dat je een boel momenten echt in het hoofd van Phoenix hebt rondgekeken.
Totale mindfuck, zonder dat de nadruk in de film hierop gelegd wordt. Het wellicht enige "zwakke" momentje in de hele film is als we even een flashback van 10 seconden krijgen waaruit blijkt dat zijn relatie met de buurvrouw zich compleet in zijn hoofd heeft afgespeeld. Ik legde net de connecties mooi en toen kwam dat. Dat had niet gehoeven, maar uiteindelijk kan ik er prima mee leven. Ik heb het erger gezien.
Beetje voor beetje ontspoort Arthur, waar de boel steeds gewelddadiger wordt. De morele dilemma's die je voorgeschoteld krijgt kan voer zijn voor discussie. Maar ik denk maar zo, het is een film in een fictief universum. Ik heb genoten van de geweldsuitbarstingen zonder dat ik me daar schuldig over hoef te voelen en de behoefte heb om mensen op straat overhoop te knallen. De kritiek in de VS is wederom weer te belachelijk voor woorden, maar dat zijn we van dat gekke land gewend.

De film eindigt op een perfecte, haast poëtische wijze die typerend is voor Joker. Ondanks dat de film soms beter "Arthur" had kunnen heten, neemt Fleck gedurende de film steeds meer tikjes over die goed bij the Joker horen dat je uiteindelijk toch met een compleet bevredigend gevoel de bioscoopzaal uitloopt. Nouja, bevredigend.....Ik had eigenlijk nog meer willen zien. Helaas gaat dat niet gebeuren.

Het enige dat ik kan doen, is dat ik deze moderne klassieker nog vaak ga herzien. Veruit de beste film met een personage uit het DC universum, zonder dat het aanvoelt als een DC film.
Ik laat het even marineren in mijn gedachten, want de film is nagenoeg perfect.

Voorlopig een 4,5

Deel 1 is voor mij een meesterwerk. Folie a Deux kan daar bij lange na niet aan tippen.

Laat het duidelijk zijn dat Phoenix weer fantastisch is en dat ook Gaga erg goed speelt. Ook vermaakt de film voor de volledige speelduur en is het echt een makkekijke zit om doorheen te komen. En daar wringt misschien de schoen ook wel. Het is een te makkelijke zit. De film prikkelt weinig. De film is uiteindelijk alles behalve een Folie a Deux en heel erg eendimensionaal. Er zit weinig verrassing in en je zit de hele film te wachten op een uitbarsting of iets slims waarmee je eerder op een verkeerd been bent gezet. Maar niks van dit alles. Alles draait om een redelijk suf uitgangspunt of Fleck toerekeningsvatbaar is. Dit mondt uit in een raar rechtbankspektakel dat erg onderhoudend is, maar hiermee ook een kant opgaat die gewoon psychologisch minder boeiend is. Op een gegeven moment is het rechtbankgebeuren gewoon ronduit suf.

De musicalelementen worden als een (gezamenlijke) fantasie gebruikt en is een mooie manier om het verhaal te vertellen, maar tegelijkertijd is het niet voor mij weggelegd. Ook werkt het allemaal net niet. Er blijft een gevoel knagen dat er veel meer uit de Joker en Harley dynamiek gehaald had kunnen worden. De film blijft aan de oppervlakte borrelen, terwijl in Joker de aftakeling van Fleck icm zijn waanbeelden veel meer tot de verbeelding spraken en je na afloop daar ook over kon discussiëren. Dit mis ik toch wel in het vervolg. Ik wil gewoon mindfucks geserveerd krijgen in dit vervolg en die heb ik niet gekregen.

Ik ben wel blij dat Phillips voor one offs gaat met deze Joker versie en dat het hier ook bij zal blijven. Al voelde ik het einde al wel aankomen die vent zat al de hele film op de achtergrond te loeren dus je wist dat hij wat ging doen.

Het is een leuk audiovisueel experiment met fantastisch gespeelde rollen. Maar het verhaal is gammel en minder pakkend dan deel 1.

Niet best, dat komt vooral omdat de film niet weet te kiezen tussen alle verschillende stijlen. Zo kom je er na een kwartier opeens achter dat er allemaal fantasy elementen inzitten. Zombie/vampier achtige wezens die zo uit een Blade film lijken te komen. Helaas is de film heel onevenwichtig in de actie, er wordt veel te weinig met al deze fantasy elementen gewerkt, waardoor je het gevoel krijgt dat het totaal niet thuis hoort in deze film.

Daarnaast was het verhaal veel te slaapverwekkend, zitten er een aantal dialogen in waaruit je kan merken dat deze film zichzelf veel te serieus neemt. Als hersenloze actieknaller had het veel beter gewerkt. Nu krijg je totaal misplaatste diepgang.

Het acteerwerk vond ik ook niet al te best, Malkovych en Brolin staan op de automatische piloot en ondanks dat Fox er megahot uit ziet bakte ze er hier echt geen pepernoot van. Verschrikkelijk, heb wel is beter van haar gezien.

Dit product voelt gewoon te gehaast aan, waardoor de film een boel elementen niet goed met elkaar weet te verbinden. Het voelt teveel aan als een rotzooitje. Jammer, want er zaten toch wat grappige momenten in. Dat zorgt nog voor deze waardering.

1,5*

Ach ja, het begint allemaal leuk en aardig, al had ik wel wat grappigere momenten in de film willen zien. Met dit plot hadden ze natuurlijk massa's grappen kunnen bedenken.

De film blijft daarintegen erg serieus en ik moet zeggen dat de algehele toon me wel aardig beviel. Duchovny is gewoon altijd goed en de rest doet leuk met hem mee. Dat hielp me toch vooral door die film heen. Het serieuze toontje in het laatste half uur kan voor sommigen storend werken, maar is voor mij niet iets om de film de grond in te boren.

De score daarintegen was soms iets te nadrukkelijk aanwezig in de film, dat had wel wat minder gemogen.

Leuk filmpje, meer ook niet.

3*

Journey 2 begint vrij clichématig met de gebruikelijke gezinsproblemen, volgt het bekende patroon en er wordt met geld (en tijd) gesmeten alsof het niets is.

De avonturen zien er gelukkig een stuk mooier uit dan het eerste deel en leveren ook het gewenste niveau van vermaak, het ziet er gewoon prachtig uit. De cast valt ook te pruimen, vooral Johnson en Guzman zijn leuk.

Wel jammer dat het avontuur iets te gehaast erdoorheen gejast wordt, wat toch wel een beetje aan episch gevoel inlevert. Uiteindelijk is het gemakzuchtige script toch het grootste euvel. Dat is ondanks het leuke thema en het leuke spelen met Verne zijn verhalen toch het grootste probleem.

3*

Dit is overduidelijk een film wat iets meer gericht is op de jongeren onder ons.

Je krijgt dus de nodige cliché´s om de oren gegooid, want het verhaal is behoorlijk voorspelbaar. Als je voor een origineel verhaal wilt kijken, zou ik wat anders aanraden.

Verder wilden ik en een kameraad weer jong doen, dus gingen we de film kijken met de 3-D brilletjes die geleverd waren bij de film.

Dat was opzich wel te doen, al krijg je op een gegeven moment wel behoefte aan een korte rustpauze voor je ogen en soms zijn niet alle kleuren even duidelijk te zien.

Verder merkte je wel dat het een must is om deze film in 3-D te zien, dat laat een aantal stunts en special effects er spectaculair uit zien. Denk dat je in 2-D dan voornamelijk naar een playstation voorstelling zit te kijken.

Maar als 3-D film werkt het.

Al met al een redelijk vermakelijke film om in 3-D te bekijken, mits je je niet stoort aan het kinderlijke plotje en de vele cliché's die voorbij komen.

2,5*

Standaard verhaaltje dat door middel van het radio contact toch nog iets origineels in de film weet te verwerken. De film kent her en der z'n spannende momenten en is op het thrillergebied erg geslaagd.

Helaas kent het ook mindere momenten, het dialoog in het begin van de film tussen Walker en Zahn is tenenkrommend, een gesprek wat broers/mannen echt nooit op die manier met elkaar hebben. Preuts lulgedoe wat nergens op slaat.

Sobieski is een aangename verschijning en Rusty Nail is lekker mysterieus en spooky. Al met al kan ik zeggen dat dit een lekker pretentieloos filmpje is om te kijken.

3*

Mijn waardering blijft staan.

Judge Dredd voelt echt te veel aan als een jaren 90 product. Het is een in potentie groots opgezet spektakel. Maar gaat uiteindelijk ten onder aan een slappe Stallone die als Dredd geen schim is van de Dredd die Karl Urban heeft neergezet in de 2012 versie. Hij komt totaal niet autoritair over en omdat er uiteindelijk teveel om zijn personage heen geluld wordt en teveel uitleg is over Dredd verdwijnt het mysterieuze van zijn personage totaal. Helpt dan ook niet dat hij 90% van de film zonder zijn kloffie over straat loopt. Daardoor onderscheid Judge Dredd zich niet echt van andere standaard SF films.

De actie is verder ook niet zo bijzonder, gewoon het standaard schietwerk en simpele knokpartijtjes die films uit deze periode kenmerken.

Het verhaal is ook maar zo zo, nergens bijzonder en teveel wilt het de mythe van Dredd uitbuiten, dit werkt averechts. De villain is niet echt bijzonder en het verloop van het verhaal laat zich ook al lang raden. In eerste instantie niet erg natuurlijk, maar wanneer er zoveel geluld wordt in een film neem ik een simpel plotje uiteindelijk wel kwalijk.

Deze film dient gewoon een straight forward uitwerking te hebben, want diepgang doet de film weinig goeds.

De aankleding is wel oké, het verhaal is ook wel vlot ondanks het gelul en gelukkig duurt Judge Dredd niet lang. Maar uiteindelijk wordt deze pretentieuze versie compleet weggeblazen door de no nonsense knal versie die de bioscopen nu bestormt.

2,5*

Na een paar jaar de film weer een herziening gegeven.

Het begint allemaal wat cliche, maar na een korte introductie gaat de film al snel over naar de actie.

De setting is erg mooi, de donkere achterbuurten zijn prachtig weergegeven. Dankzij deze setting is de film ook goed spannend.

De acteurs weten het allemaal ook op een goed niveau te houden, lopen toch wel wat bekende kopjes rond als je goed kijkt.

Het einde stoorde me wel iets meer dan eerder(0,5 aftrek), een beetje voorspelbaar en er is wat minder aandacht aan besteed(zo lijkt het).

Maar verder is dat niet storend, deze film lijkt misschien op een B-film, zo ziet de poster er ook uit. Alleen is deze film toch bovengemiddeld goed en scoort het alsnog een ruime 7 bij mij.

3,5*

In het begin was ik even bang dat ik naar een tenenkrommende film zat te kijken. Die zus zat op het randje van de irrittatiegrens en ook Rose Burne balanceerde erop. Maar al vrij snel neemt de film geloofwaardige afslagen, terwijl het plot in de basis best bizar is. De film kan al heel snel in rare meligheid vervallen, of juist de andere kant op dat het te zoetsappig en dramatisch wordt. De balans blijft echter goed tot het einde bewaard. Daarbij spelen Byrne, Hawke en O'Dowd hun rol met verve en geven met hun spel de film exact wat het nodig heeft.

Stiekem toch erg leuk.

3,5*

Puur jeugdsentiment deze film

Heb deze film vroeger zovaak gezien. Kan de film wel dromen.

De film in z'n geheel is gewoon origineel te noemen. Het verhaal is ook redelijk uitgewerkt.

De situaties waarin de hoofdpersonages in belanden zijn ook grappig en hier en daar ook spannend.

De special effects hier en daar zijn natuurlijk wat gedateerd en de film verzuipt aan het einde ook een beetje in het sentiment.

Wat niet wegneemt dat het een redelijk leuke film blijft die altijd wel voor een glimlach op je gezicht kan zorgen.

3*

Leuk vervolg! De onnozele humor ligt er lekker dik bovenop en doordat er ook twee oudjes meedoen in het geheel krijgt de originele cast lekker de ruimte om helemaal los te gaan met een ietwat andere rol. Kevin Hart en the Rock blijven een hilarisch duo en gaan weer volledig met de remmen los deze film in. Het vreemde aan dit soort films is dat ik de persoonsverwisselingen ook daadwerkelijk geloof.

Je moet voor mijn gevoel wel een hele grote zuurpruim zijn als je dit allemaal te serieus neemt. Het is twee uur pure fun. Meer verwacht ik echt niet van dit type film en meer prentenderen de makers ook niet te zijn. Ja, er zullen genoeg flaws zijn (bad guy stelt niet zoveel voor). But who cares?

Entertainment zoals het hoort!

3,5*

Net in de bioscoop gezien en voor het eerst in 2 jaar ook weer eens in 3D, wat wel een toegevoegde waarde voor de film heeft. Jungle Cruise is een, voor het hele gezin, erg vermakelijke film. Vooral de humor valt mij in positieve zin op. De stunts zijn humoristisch, vermakelijk en de vele woordgrappen die op je afgevuurd worden lijken rechtstreeks voor of door mij geschreven. I love it! Johnson, Blunt en Whitehall hebben een goede chemie met z'n drietjes. Degene die absoluut de show steelt is Jesse Plemons als een gekke nazi prins. Erg over de top, maar hilarisch gedaan. Een punt van kritiek is wel dat dat de film erg woke is, terwijl het niet heel erg veel toevoegt. De broek van Blunt nog tot daaraan toe, maar dat anders geaard verhaal op de boot was niet echt een toevoeging.

Voor de rest hoef je niet teveel te verwachten betreft het plot. Het is allemaal rechttoe, rechtaan en biedt nergens originaliteit. Het is gewoon een ouderwetse avonturenfilm in een modern jasje. Het moderne jasje houdt in dat het CGI heavy is. Maar op het grote scherm spatten de kleuren van het scherm af. Het is van belang dat je dit op het grote scherm bekijkt, of dat je thuis een goede setup hebt. Aangezien deze film deze week ook op Disney+ te zien valt voor 21,99 euro. Ik ben benieuwd hoe de transfer naar een 4K blu-ray zal zijn, want ik weet niet of dit met 4K camera's geschoten is. Gezien het vele CGI gebruik zal dit eerder een 2K film zijn. Jammer, want met HDR aan zou dit fantastische beelden op een goede tv leveren.

Toch moet je dit soort films een bezoekje naar de bioscoop gunnen, want dit is ouderwets bioscoop vermaak.

3,0*

Klopt Ellen Page zet wel een goed en geloofwaardig karakter neer.

Haar personage komt inderdaad niet altijd even beleefd over, maar wie zijn wij om daar over te oordelen. Alle mensen zijn verschillend en zij komt juist lekker rebels over, vol met droge opmerkingen/humor.

Ook is het gezin van de hoofdrolspeelster bepaald niet conservatief, vraag me af hoe de juist conservatieve Amerikanen hier tegen aan kijken?

Michael Cera heeft ook een leuke rol, hoewel je zijn karakter nooit echt kan doorgronden komt hij wel extreem symphatiek over.

Het is hierboven ook al vermeld, het is leuk om is te zien dat een loser achtige type als Cera ook het meisje kan krijgen.

Het is ook niet zo clichématig uitgewerkt als andere films(tienerromance), het blijft realistisch en hard, een tienerzwangerschap gaat natuurlijk oook niet altijd over rozen.

Al kwamen de echte (negatieve)zwangerschaps issues nou niet bepaald naar voren, had overigens de lengte van de film geen goed gedaan.

Het verhaal is namelijk goed zoals ie is, hier en daar luchtig, aan het einde wat serieuzer en uiteindelijk toch een goed einde. Verwacht verder geen baanbrekende en vernieuwende concepten.

Geen klassieker, maar zeker wel het bekijken waard, het gemiddelde hier op Moviemeter doet de film precies goed recht aan!

3,5*

Jurassic Park III is een vermakelijk, maar overbodig derde deel in deze oorspronkelijke trilogie. Het plot brengt weinig vernieuwends en voelt vooral als een samenraapsel van de eerste twee delen. Ook lijkt de CGI niet echt een vooruitgang te hebben gemaakt in een jaar of 8 tijd , wat de kijkervaring niet ten goede komt.

Ondanks deze matige aspecten blijft Jurassic Park een concept dat makkelijk overeind kan blijven staan en levert een eiland waar Sam Neill en dinosauriërs rondlopen meer dan genoeg vermaak. Qua toon is fe film een beetje onduidelijk en weet de film nou niet of het serieus of humoristisch moet zijn. Gelukkig krijgt het avontuur al gauw de voorrang, zit er veel vaart in de film en bezorgt dit genre mij toch een zwak.

Zeker niet zo goed als de eerste twee, maar desalniettemin kan je deze prima tijdens een avondje op de bank aanzetten.

3,0* blijven staan

De paralellen met de Star Wars sequels zijn echt schrikbarend. Ga het maar na. Met het eerste deel wordt een ode gebracht aan de originele film en heb je een film die het origineel in een nieuw jasje op een vermakelijke manier kopieert. Vervolgens vliegen beide nieuwe trilogieën met het tweede deel uit de bocht en is Fallen Kingdom bij tijd en wijle echt belachelijk met een dino in de kelder plotje met rijkelui die slechts een paar miljoen neertellen bij dinoveilingen. Om het nog vervolgens te overtreffen met een kloonplotje.
Verschil is wel dat deze trilogie allemaal uit de koker van Trevorrow komt.
Hij moet in dit derde deel zijn eigen puinzooi opruimen en eigenlijk lukt dit gewoon niet.

Aan het einde van Fallen Kingdom worden de dino's uit het landhuis losgelaten en deze film begint met het feit dat de dino's blijkbaar de hele wereld bevolken. Heb ik iets gemist? Het talent om een fatsoenlijk plot te schrijven ontbreekt en het repareren lukt gewoon niet in deze film. Een insectenplaag die wordt bekokstoofd door een aldi versie van Steve Jobs, een ontvoeringsplotje dat leidt tot James Bond praktijken op Malta. Het dwaalt allemaal teveel af van het oorspronkelijke idee van Jurassic Park. Had overigens dit hele gedoe eruit geknipt en gelijk op dat reservaat gefocust, dat is waar voor mij Jurassic Park om draait. Trevorrow wringt zich in allerlei rare bochten om alles maar op elkaar aan te laten sluiten.
Dat is jammer, want alles wat de oorspronkelijke films leuk maakten (en zelfs de mindere delen) mis ik gewoon compleet. Aan de cast ligt het niet, Neill, Goldblum en Dern zijn leuk om naar te kijken en zelfs Platt+Dallas Howard kunnen ermee door. Ze hebben alleen te weinig om mee te werken en persoonlijk voelt de hele film te gekunsteld aan. Wel ben ik blij dat ze het kloonplotje een beetje loslaten en niet te irritant in de film verwerken.

Toch werkt de film ook niet lekker. Echt genieten van de dino's kan niet omdat het geforceerd aanvoelt en wanneer ze eindelijk in het reservaat aankomen is het wel iets teveel dat om elk hoekje weer een andere dodelijke dino op de loer ligt. Blijkbaar hebben ze alleen de killer dino's in dat reservaat opgenomen.

Er is overigens overduidelijk in de film geknipt. Heel veel momenten zoals dat personages eerst onder een auto liggen en bij het knippen naar de volgende scène opeens bovenop het gebouw bij de rest van de groep rondloopt. Dat ze hele stukken moeten teruglopen en in de volgende scène alweer in het commandocentrum rondlopen. Gewoon matig.

Jurassic World Dominion wordt teveel naar de huidige maatstaven gemodelleerd en achteraf gezien voegt deze trilogie niks toe en dooft het als een nachtkaars uit. De miljoenen zijn tegen deze film aan gesmeten en het ziet er bij tijd en wijlen prachtig uit. Maar nergens laat het een blijvende indruk achter. Dat je een schrijver inhuurt om een redelijk dom tweede deel te redden, maar Pacific Rim 2 heeft geschreven, zou voor iedereen een waarschuwing vooraf moeten zijn om de verwachtingen van tevoren te temperen.

2,5*

Rebirth heeft de potentie om te vermaken. Een lekker tropisch eiland. Een simpel, maar dienend plot om die lui daar te krijgen en gooi er wat dino's in. Dit keer geen dino's in de kelder of Velociraptors James Bond scenes op Cyprus in een dino film die gaat over grote krekels.
Prima film zou je zeggen?
Nee, want werkelijk elk personage is compleet achterlijk in deze film. Het begint al met vadertje lief die met zijn gezin ergens in een verboden gebied op de oceaan ronddobbert. Dan weet je dat dit gezin er alleen voor de domme spanningsmomenten moet zorgen. Het domste is nog wel een rubberen boot opblazen en weg proberen te peddelen bij een drinkende T-rex. Waar elk weldenkend mens zou wegduiken in de bosjes tot het gevaar geweken is. Maar je hebt ook huurlingen die snachts midden in de jungle lopen te schreeuwen hopende dat ze allemaal dinovoer zullen worden. Echt de hele film zit vol met dit soort "doe dit nou niet" momenten.
Tel daarbij de extreem matig cgi op, suffe mutanten dino's en een extreem lelijke liefdesbaby van een T-Rex en de Mislukte Xenomorp uit Alien: Resurrection en je hebt een film die ondanks een veelbelovende setting toch niet weet te overtuigen. Uiteindelijk juich je voor de dino's in een film als dit.

Ondanks de vele slechte kritieken heb ik me prima vermaakt met de film. De cast is lekker uitbundig, een overvloed aan grappen(voor elke misser staat ook altijd een geslaagde), 2 hete meiden(Aniston en Decker) en ook leuke bijrolletjes voor o.a. dat jongetje en Nicole Kidman.

Wel jammer dat het laatste half uur weer op een manier eindigt zoals je het al zo vaak hebt gezien en Decker haar rol een beetje slecht geschreven is richting het einde. Heb het gevoel dat ze veel in de film hebben zitten knippen richting het einde omdat een boel personages geen fatsoenlijke afsluiter krijgen.

3*

Just Mercy weet mede dankzij de sterke acteurs goed op je gevoel in te spelen, waarbij tissues geen overbodige luxe zijn. Vanaf begin tot eind wordt dit sterke gevoel opgeroepen, waarbij je bij de rechtbank scènes af en toe wel een beetje dat been there, done that gevoel krijgt. Hierdoor krijg ik niet echt het idee dat Just Mercy een stempel op de filmgeschiedenis zal drukken. Toch is het dan ook weet lastig om niet emotioneel geraakt te worden bij de foto's en verhalen in de aftiteling. Een simpel en oud trucje, maar o zo effectief.

Beter goed gejat dan slecht bedacht wil men nog wel eens zeggen he!

3,5*

Moet zeggen dat ik het begin allemaal wel erg leuk vond en dat er best leuk omgesprongen werd met het geluk en de pech die Lohan en Pine continu kennen. Er zitten een aantal grappige elementen in deze film en vooral Lohan lijkt erg op d'r plaats in Just My Luck. Helaas kan ik dat niet zeggen van Chris Pine. Zijn hele personage stond me eigenlijk tegen en ik geloofde hem gewoon niet. Daarvoor is hij uiteindelijk een veel te gelikte jongen om door te gaan voor pechvogel. Dan zou ik toch eerder bij types als Jason Biggs uitkomen.

Uiteindelijk best een vermakelijke film, alleen jammer dat 1 van de 2 wederhelften de film een beetje verpest.

2,5*

Bij vlagen een lekkere eighties komedie, maar het concept is eigenlijk zo zot dat het lastig is om het geloofwaardig te houden. Joyce Hyser is daar gewoon te vrouwelijk voor in haar gezicht, maar ook in haar riante borstpartij. Ik heb geen moment geloofd dat zij ook maar enigszins op een jongen leek.

Gelukkig neemt de film zich niet al te serieus en blijft het geheel tot het einde erg luchtig en kent de film een happy end waar ik mee kan leven.

2 5*

Een bijzonder clichématig nekt de film op het oog, want keer op keer vraag je je af waarom Latifa's personage allemaal pikt wat haar overkomt(Common lijkt net zo slim als een garnaal). Aan de andere kant speelt zij haar rol echt met verve. Zij is echt zo aanstekelijk dat ik stiekem toch erg heb genoten van de film.

Typisch gevalletje van guilty pleasure, die weg komt met een voorspelbaar plot dankzij de leuke vertolkingen.

3,0*

DC kijkt de laatste jaren voornamelijk naar Marvel, met als voorlopig eindresultaat deze Justice League.
Nadat Marvel jarenlang met verscheidene films en after credit scenes een fatsoenlijke opbouw heeft gekend, waar ze het publiek lekker maakten voor het bijeenkomen van de assemble, kwam daar na lang voorspel in 2012 eindelijk the Avengers.
De opbouw naar deze Justice League kan je eigenlijk totaal niet vergelijken en uiteindelijk ook niet meer dan matig noemen. We hebben wat Batman films gehad (waar geen DC Universe werd opgezet), een Superman film, Suicide Squad, Wonder Woman en uiteraard Batman vs. Superman, waar opeens heel geforceerd een opzet werd gemaakt naar de Justice League. Het voelt gewoon niet goed (voorbereid) aan.
In de bioscoop hebben we alleen kennis gemaakt met Batman, Superman en Wonder Woman (beste DC film in dit universum). The Flash moeten we uit een serie kennen (die ik nog nooit gezien heb), Aquaman en Cyborg worden eigenlijk pas in deze film geïntroduceerd.

Dit resulteert nogal in een geforceerd begin van de film, waarin alle personages even aan bod moeten komen ter kennismaking. Je kan dus niet spreken van echt een diepgaande achtergrond bij deze personages. In de schamele 2 uur die ze hebben gekregen moet ik wel zeggen dat ze alles eruit hebben gehaald om elk personage uitgelicht te krijgen. Het is niet top en je hebt geen band met ze, maar het is voldoende om de onderlinge conversaties te accepteren en af te toe gaat het gepaard met een leuke grap.

Vervolgens komen we aan bij de daadwerkelijke rode draad van de film. Het redden van de aarde van een bad guy. Steppenwolf heeft alles om in potentie een bad ass motherfucker eindbaas te zijn, maar in deze film is het gewoon een extreem flauw bad guy waar totaal geen goed gebruik van gemaakt wordt. De CGI is matig, hij duikt her en der in de film op om een moederdoos te pakken en hij komt in het behoorlijk suffe eindgevecht voor. De achtergrond van Steppenwolf had beter gekund.
Het grootste probleem is dat het compleet ontbreekt aan een spanningsboog. De gevechten zijn niet spannend en het eindgevecht is niet meer dan 1 grote sof. Je voelt geen enkel moment dat de helden uit de Justice League het onderspit delven tegenover deze bad guy. Daarom faalt de terugkeer van Superman in de film ook gigantisch. Hij wordt tot leven gebracht omdat ze zonder hem Steppenwolf waarschijnlijk niet kunnen verslaan, maar het moment dat hij als Deus Ex Machina ingezet wordt is gewoon niet goed. Ik had liever een soort van Gandalf momentje gehad. Een moment waarop alle hoop verloren is en waar opeens het licht weer gaat schijnen en Superman de redder in nood is. Wellicht clichématig, maar zo hoort een deus ex machina wel uitgevoerd te worden.
Nu komt hij midden in het gevecht met Steppenwolf erin en kickt hij zijn ass compleet. Je verwacht dat Steppenwolf nog lang niet uitgeschakeld is en dat dit slechts het begin was. Maar niets blijkt minder waar. Om de film spanning mee te geven hadden die moederdozen samengevoegd moeten worden en dan was het een totale mayhem geweest. Dan had de film een grotere spanningsboog gehad en zat ik deze review waarschijnlijk met een ander gevoel te schrijven.

Nog even iets over Batman dan. Ben Affleck doet het goed, maar zijn pak vind ik maar niks. Hij lijkt wel Batman on steroids. Of een Batman die een paar zakken Dorito's teveel heeft gehad. Het pak is veel te opgeblazen en dat ziet er gewoon echt belachelijk uit.

Kijk, ik heb me echt wel vermaakt met de film hoor. Justice League is een behoorlijk onschuldige wegkijker die door de enorme (gedwongen) vaart geen minuut verveeld. DC heeft een risico genomen door van de franchise gewoon iets luchtigs te maken. Maar het boet nu enorm in op inhoud, unique selling points en uiteindelijk weten ze zelfs van een stoere bad guy gewoon een inwisselbaar personage te maken.

Justice League hoort het magnum opus van het DCU te zijn. Maar zo voelt het gewoon niet. Het is uiteindelijk gewoon 1 van de zovele superhelden films. En daarom moet deze film hier wel op afgerekend worden.

2,5*