Opinions

Met Carlito's Way bewees Brian De Palma nog maar eens dat hij sterke misdaadfilms kon maken.

Carlito's Way heeft een enorm sterk en boeiend verhaal, dat erg goed werd uitgewerkt. Naast het sterke verhaal is er natuurlijk een topcast. In de eerste plaats is er uiteraard Pacino, die al in meerdere films heeft bewezen dat hij een uitstekend acteur is. Maar ook Penn (die dat ook al wel bewezen heeft) doet het meer dan aardig en zet zijn interessant personage erg goed neer.

Eigenlijk kan ik alleen maar positief zijn over deze film: naast het verhaal en de cast zit gewoon alles goed. Het feit dat er met een vertelstem wordt gewerkt is goed gezien, de muziek paste perfect en er zitten een aantal erg sterke scènes in (zoals bijvoorbeeld de scène in het café, waarin de neef van Carlito werd vermoord).

Topfilm!

Het verhaal in deze film is ondertussen niet echt meer bijster origineel, en er werd ook niets gedaan om er enige vorm van originaliteit aan te geven (dan denk ik bijvoorbeeld aan een plotwending, of zelfs gewoon 1 of andere gebeurtenis die je niet ziet aankomen). Hiermee wil ik wel niet zeggen dat de film saai en langdradig is, maar ik had gewoon het gevoel dat er meer mee te doen was. Ook jammer was het feit dat er werkelijk niets spannends aan deze film was... Je zag alles zo aankomen.

Er wordt zeker niet slecht geacteerd, al vond ik wel dat de personages niet echt boeiend waren. Ik klink misschien niet al te positief over deze film, maar toch heb ik me vermaakt met deze film. Het gegeven dat zowat iedereen besmet/dood is, is gewoon een interessant gegeven en ik moest dan ook wel is denken "Wat als ik daar in die auto zat? Hoe zou ik het dan aanpakken".

Al bij al dus een vermakelijke film, met toch wat minpuntjes.

Onderhoudende film (of miniserie), maar niet veel beter dan een doorsnee aflevering van 1 of andere politie/recherchereeks à la Witse. Vooral het verhaal is niet echt om over naar huis te schrijven. Akkoord: voorspelbaar is het niet, maar het motief van de dader is toch maar aan de flauwe kant.

Tegenover andere films met superhelden, valt deze toch wel door de mand. Al vond ik het nu ook weer niet zo slecht hoor: de actiescènes zijn best nog te pruimen. Dan kan je je natuurlijk de vraag stellen waar het echt misliep...In de eerste plaats wilden de makers het personage Catwoman veel te stoer doen overkomen, wat jammer genoeg volledig de mist inging. Verder vond ik dat de bad guy echt ondermaats was (en een leuke bad guy is toch een must in een superheldenfilm). Ten slotte waren de acteerprestaties ook niet om over naar huis te schrijven, zelfs Berry deed het niet echt geweldig. Toch wat negatieve punten dus, maar ik heb me toch nog redelijk kunnen vermaken...

Niet altijd even realistisch, maar dat kan de pret zeker niet bederven...

Celda 211 moet het vooral hebben van de geweldige acteerprestaties en het uitstekende verhaal. Luis Tosar is wat mij betreft de echte ster van de film: naast zijn stoere uiterlijk dat echt perfect paste bij deze film, komt hij erg geloofwaardig over. Daarnaast is er natuurlijk ook de goede vertolking van Alberto Ammann, die zijn personage op een overtuigende manier een interessante evolutie laat ondergaan.

Een film als deze is werkelijk op mijn lijf geschreven...

Qua spektakelwaarde scoort Centurion enorm hoog, met een aantal actiescènes die er erg netjes uitzagen. De makers kozen er duidelijk voor om deze scènes erg gewelddadig te laten overkomen (op een litertje bloed is niet gekeken), wat perfect paste bij deze film. Ook de acteerprestaties zijn in orde, met Fassbender die goed in zijn rol zat.

Redelijke actiethriller...

Het verhaal zit nog wel redelijk goed in elkaar, met een plotwending die ik toch niet meteen zag aankomen. Een grote troef van de film is natuurlijk de cast, hoewel hun acteerprestaties toch niet meteen memorabel waren.

Ja, dit is echt weer een pareltje van Eastwood!

Zowat alles zit goed in deze film, om te beginnen de zeer sterke acteerprestaties. Nu ja, ik kan even goed het enkelvoud van acteerprestaties gebruiken, want het is enkel en alleen Jolie die echt op een zeer hoog niveau acteert. Denk nu vooral niet dat ik de rest van de cast matig vind acteren: feit is gewoon dat Jolie er torenhoog bovenuit steekt, terwijl de rest van de acteurs en actrices doen waarvoor ze betaald worden. Daarnaast is er natuurlijk het boeiende verhaal (wat eigenlijk echt te gruwelijk voor woorden is), dat eens zo veel indruk maakt aangezien het gebaseerd is op feiten. Dit verhaal wordt in de film goed uitgewerkt en ook de sfeer zit helemaal goed.

Sterke film!

De documentaire heeft een zeer interessant onderwerp, des te meer omdat het vraagstuk over kernenergie de dag van vandaag zo actueel is (denk maar aan de ramp in Fukushima).

Deze documentaire wisselt enkele zeer boeiende stukken af met enkele stukken die er niet echt toe doen. Het is vooral leuk dat je een paar interessante dingen te weten komt over de nieuwe koepel die ze gaan bouwen: de afmetingen, de kostprijs, de jaarlijkse kosten,... je komt het allemaal te weten. Verder is er met de nodige aandacht en zorg gezocht naar geschikte getuigenissen, zodat er een leuke mix was aan mensen die iets te vertellen hadden over de ramp. Ik vond het echter wel enorm jammer dat je over de ramp zelf eigenlijk niets te weten komt. Deze docu had echt nog een stuk boeiender geweest, moest er een tikkeltje meer gefocust zijn geweest op de eigenlijke ramp in 1986.

Zwakke, of zeg maar slechte, film.

Wat mij in de eerste plaats stoorde, waren de zéér zwakke acteerprestaties. Vooral Brittany Murphy vond ik totaal niet overtuigend overkomen, en aangezien zij de hoofdrolspeelster was, was dat gewoonweg irritant. Met het verhaal zelf kon ik nog leven, maar echt goed uitgewerkt was het niet. De makers wilden er dan ook nog een plotwending insteken, maar helaas kun je die van mijlenver zien aankomen. Ook storend was het feit dat er enkele dingen in de film zaten die me nogal onrealistisch leken (om 2 voorbeelden op te noemen: hoe kon die seriemoordernaar nu nog weten of een student al dan niet maagd was? En dan specifiek over de derde moord: hoe kon hij het in godsnaam klaarspelen om die studente aan de luster te hangen?). Het waren in ieder geval elementen (en zo kan ik er nog veel opnoemen) die ertoe bijdroegen dat ik de film minder en minder ging appreciëren.

Pure tijdsverspilling was het niet, maar zo'n film als deze wil ik toch niet meer al te veel tegenkomen.

Goede film, met een zeer leuk uitgangspunt. Dat uitgangspunt - totale onvruchtbaarheid - leidde in de film tot een prima sfeertje: grauw, ruw, donker,... In ieder geval een sfeertje dat me wel aanstond. Verder zitten er ook een aantal leuke actiescènes in de film, die op een mooie manier in beeld werden gebracht. Ten slotte deed ook Clive Owen het meer dan behoorlijk, zodat ik samenvattend kan spreken van een geslaagde film.

Het concept van deze film vind ik wel goed gevonden: de kinderen die de macht grijpen en daarbij alle volwassen vermoorden. Toch wel een leuk idee, dat toch wel origineel is.

De film komt nogal traag op gang, en eens dat de kinderen in beeld verschijnen is de film bij wijze van spreken al bijna gedaan. Daardoor is het allemaal wat langdradig en gaat het toch wat vervelen. Zelfs wanneer die kinderen Burt te grazen willen nemen, in het maïsveld, blijft het allemaal nogal redelijk saai. Er zit dan ook niet veel spanning in de film, wat toch ook wel jammer is.

Jammer, ik had er toch wat meer van verwacht.

Zowat alles is goed aan deze film: in de eerste plaats heeft Cidade de Deus een sterk verhaal, dat enorm goed in elkaar zit. Het is dan ook nog eens gebaseerd op waargebeurde feiten, wat het altijd nog een tikkeltje interessanter maakt. Verder blijft de film, ondanks de redelijk lange speeltijd, enorm boeiend. Dit is uiteraard vooral te wijten aan het sterke verhaal, maar ook het feit dat de film veel actiescènes bevat die erg realistisch overkomen, vond ik een positief punt. Ten slotte wordt er enorm sterk geacteerd, en dit door de voltallige cast.

Prachtig boksdrama, dat echt veel beter is dan andere films in het genre.

Allereerst is de film interessant te noemen: van Jim Braddock had ik nog nooit gehoord, maar wees maar zeker dat hij nu in mijn geheugen een plaats heeft gekregen! Dit leidt mij meteen tot een volgend punt: een drama als Cinderella Man ga ik nog meer appreciëren als het gebaseerd is op waargebeurde feiten. De regisseur had er dan ook voor gekozen om zowat de gehele carrière van Jim Braddock te verfilmen, wat natuurlijk de enige juiste keuze was. Het was mooi om te zien hoe Braddock evolueerde van volksheld, naar een bokser waar mee gelachen werd omdat hij amper nog een kamp kon winnen, tot nieuwe volksheld.

Die laatste 2 periodes in zijn leven (die tevens ook de focus kregen in de film) waren uiterst interessant. Het was eigenlijk erg om te zien hoe snel iemand in de bokswereld van zijn troon kan vallen, en dit in combinatie met de crisis in de VS leverde erg sterke scènes op: zo denk ik meteen aan de scène waarin Braddock met zijn petje moest gaan bedelen bij de grote meneren van de bokswereld (wat ik misschien wel de sterkste scène vond van de hele film).

Het vervolg, namelijk zijn comeback, was ook echt om duimers en vingers van af te likken. Bij deze fase van de film lag de nadruk echt op het boksen. Er werd veel aandacht besteed aan de kampen van Braddock die uiteindelijk tot zijn wereldtitel hebben geleid, en meer dan terecht. De boksscènes vond ik zeer sterk in beeld gebracht en verveelden geen minuut. Bij sommige scènes moest ik wat aan de Rocky-reeks denken: die reeks staat in ieder geval ook bekend om zijn leuke gevechten.

Een film als deze heeft natuurlijk meer nodig dan een sterk verhaal. Zet 1 of andere prutser in de hoofdrol, en je krijgt een film die nog nauwelijks de moeite waard zal zijn om te bekijken. In deze film heb je in ieder geval niet te klagen: Russell Crowe in de hoofdrol moet zowat een garantie zijn op een sterke acteerprestatie (ik heb hem nu al in tal van films aan het werk gezien, en ik ben nog nooit echt teleurgesteld geweest). Crowe deed het dan ook fantastisch als Jim Braddock: hij kwam zeer overtuigend over en ook in de boksscènes trok hij goed zijn plan. Ook de rest van de cast is in orde, waarbij het vooral Paul Giamatti was die me nog opviel in de positieve zin: het enthousiasme van die man straalde gewoon op mij af, wat zijn personage dan ook een komisch kantje gaf. Zelfs Renée Zellweger, waar ik niet meteen de grootste fan van ben, deed haar best en viel bijgevolg zeker niet door de mand.

Eigenlijk alleen maar positieve dingen dus, die 140 minuten vlogen dan ook voorbij!

Leuk sportdrama, dat in de lijn ligt van Remember The Titans, maar tegelijkertijd toch volledig anders is. In Remember The Titans is racisme ook een belangrijk thema, terwijl dat Coach Carter daar niet echt op focust.

Coach Carter heeft in de eerste plaats de fantastisch Samuel L. Jackson te bieden. Niet dat hij in elke film schittert, maar voor deze rol is hij echt de geschikte man. Ook de rest van de cast (dan heb ik het uiteraard over de jongeren van het basketbalteam) zijn aardig op dreef. Naast de goede acteerprestaties is er natuurlijk het goede verhaal. Het steekt allemaal goed ineen, en bovendien is het eigenlijk wel een interessant gegeven. De methodes van coach Carter zijn dan wel nogal drastisch, ze hebben wel degelijk effect. Het is dan ook interessant om te zien hoe al die moeilijke karaktertjes van de spelers evolueren. Ten slotte is ook het basketballen zelf in de film een leuk gegeven. De wedstrijden werden leuk in beeld gebracht, en die laatste match vond ik zelfs spannend. Ik had zelfs het gevoel dat ik gewoon in die tribune zat om die jongens aan te moedigen...

Deze film stond al lang op mijn verlanglijstje, en met reden zo bleek!

De film situeert zich tussen reeksen 2 en 3, wat je echt wel letterlijk kan nemen: als je de reeks nooit gezien hebt, lijkt het me moeilijk om de persoonlijke zoektocht van Hannah helemaal te begrijpen. Soit, ik ben een trouwe kijker van de reeks, dus daar had ik in ieder geval geen last van.

Over de film zelf dan: het is zonder twijfel een degelijke film, maar ik had er toch dat tikkeltje meer van verwacht. Eigenlijk was deze film niet meer dan een gewone dubbelaflevering, terwijl je van een film toch iets extra verwacht. Ook de case zelf was niet meteen spectaculair te noemen, al was het wel boeiend om te volgen. Waar ik dan wel weer helemaal positief over kan zijn, zijn de leuke vertolkingen en de vele grappige scènes.

Al bij al een goede film dus, maar het had wat meer mogen zijn.

Leuke film, waarin de vergelijking met Saw snel is gemaakt (hoewel de films toch totaal verschillend zijn).

De film is uiterst onderhoudend, met dank aan de leuke boobytraps die de dader her en der plaatste in het huis. Alleen kan je je dan wel meteen de vraag stellen wanneer de dader heel het huis onder handen nam, want het lijkt me toch wat werk om al die vallen uit te zetten... De dader zelf vond ik een interessant en mysterieus figuur, als kijker vond ik het een goede keuze van de makers van deze film om de identiteit van de dader compleet verborgen te houden. Ten slotte was er ook het leuke einde, dat ik niet echt zag aankomen. Dat er nog iets ging gebeuren met die ambulance had ik nog zien aankomen, maar dat die psycho vervolgens gewoon die Arkin droogjes opsluit in zijn "verzamelbox", vond ik toch wel verrassend (wat uiteraard een positief punt is).

Zeker de moeite om eens te zien!

Het viel allemaal best mee, maar een topfilm is dit duidelijk niet. Het is eigenlijk een pure feelgoodfilm, met wel erg flauwe humor. Zowat elke grap ging compleet de mist in, al zaten er wel scènes in die in hun geheel vermakelijk waren. Gelukkig is er nog wel Martin Lawrence, die zich met veel enthousiasme uitleefde en dan ook de film een heel stuk beter maakte.

Dit is nu echt eens een film waar ik van de eerste t.e.m. de laatste minuut van kan genieten. Ik heb de film ondertussen al een 5-tal keer gezien, en nog verveel ik me geen moment!

Allereerst is er het leuke verhaal, dat echt perfect is voor een actiethriller. Maar wat natuurlijk ook top is aan de film, is de cast. Hierbij is het in de eerste plaats John Malkovich die de show steelt. Voeg bij deze sterke cast een aantal fraaie actiescènes en een goede dosis humor, en je krijgt Con Air als resultaat!

Topfilm!

Boeiende film die op een interessante manier laat zien hoe machtig sommige bedrijven wel kunnen zijn, en hoe ze die macht misbruiken. Het komt allemaal dan ook heel realistisch over, wat natuurlijk altijd een positief punt is in dit genre. Ik moet wel toegeven dat ik op het einde van de film een (heel) beetje op mijn honger bleef zitten: ik had het gevoel dat er nog meer mee te doen was. Dan wel weer prima waren de vertolkingen: Ralph Fiennes deed het uitstekend als de brave en timide Justin, terwijl ook Rachel Weisz het meer dan goed deed als de ambitieuze journaliste Tessa.

Redelijk goede film. Wel vond ik dat de vaart in de film er na een tijdje wat uit zat: de film sleepte zich met andere woorden wat voort naar het einde. Dan wel weer zeer goed was de fantastische vertolking van Sam Riley, die erg overtuigend overkwam. Ten slotte was ook de goede muziek een pluspunt.

Tja, dit is nu eens echt een actiekomedie die ze bij wijze van spreke elke dag maken. Qua verhaal stelt het dan ook echt niets voor, maar heel erg is dat allemaal niet aangezien ik me best heb kunnen vermaken. Er zitten een aantal leuke scènes in de film, al worden die wel afgewisseld met grappen die nogal de mist ingaan. Het feit dat Bruce Willis meedoet, is natuurlijk ook al positief: hij zit weer goed in zijn rol en zijn bijdrage in de film is toch wel cruciaal.

Matige slasherfilm, die vooral zeer zwak begint. De film lijkt wel een samenraapsel te zijn van verschillende andere slasherfilms (bijvoorbeeld de verschillende personages, die nogal cliché zijn), al is het natuurlijk wel zo dat het moeilijk is om in dit genre nog verrassend uit de hoek te komen. Vanaf dat de seriemoordenaar in actie schiet wordt de film toch meteen een tikkeltje beter (de moorden zijn nog wel vermakelijk), al blijft het uiteindelijk wel een zeer matige film. Verder zijn de acteerprestaties niet van een hoog niveau, maar dat is wel een gevoel dat ik heb bij de meerderheid van de slasherfilms.

Om te beginnen een zeer leuk concept: het wilde westen combineren met een buitenaardse invasie. Een verhaal dat goed in elkaar steekt moet je dan natuurlijk ook niet verwachten, deze film wil duidelijk enkel en alleen spektakel opleveren. En wat betreft dat spektakel, zit het wel goed in deze film: de talrijke actiescènes zien er goed uit en zijn toch wel entertainend.

Ik ben wel een fan van het genre, dus The Crazies kon ik haast niet slecht vinden. Mijn vermoedens werden bevestigd: ik vond het een zeer aangename film om naar te kijken. Het plaatje klopt gewoon volledig: er is een goede mix tussen actiescènes en spanning, naast het feit dat de acteerprestaties in orde zijn. Ook het verhaal zelf is boeiend genoeg om volgen, al hangt het natuurlijk aaneen van de clichés.