Opinions

Zonder het boek te lezen en de vorige films te kijken ben ik ingestapt en heb ik me laten meevoeren met deze film. De film is niets anders dan een standaard vampierenfilm, met hier en daar wat spannende momenten. Het verhaal is flinterdun en het concept is al vele malen in andere films voorbij gekomen. De film wordt nergens écht billenknijpen. Dat is jammer, aangezien Stephen King het volgens mij wel anders bedoeld heeft.

De karakters zijn wat oppervlakkig en te weinig uitgediept. Ik kon me moeilijk in ze verplaatsen, aangezien de emoties mij niet wisten te overtuigen. Vooral ook dat jongetje die zijn ouders verliest, en hier geen moment om rouwt. Dat vond ik wel bijzonder.

Voor de rest keek de film prima weg, laten we dat voorop stellen. Ik heb ook echt wel slechtere films gezien. Misschien is het ook de manier waarop je in zo'n film stapt. In mijn geval had ik geen hoge verwachtingen, waardoor hij niet tegenviel. Prima voor een regenachtige zondagmiddag... of in mijn geval een maandagochtend.

Ruim 100 minuten aan chaos, overdreven drukke Japanse nerds, geen beste CGI, en een minimalistisch verhaal... en toch bleef het me boeien. Heerlijk simpel vermaak, zonder enige boodschap, wat echt in de categorie 'feel good' geplaatst kan worden. Nu heb ik sowieso al een zwak voor tijdreisfilms, maar het is de kunst om het op deze manier te vertellen, zonder dat het saai wordt of in de herhaling valt. Daar slaagde deze film in!

Ja, Japanse absurditeit met een verfijnd randje.

Leuke film, die zichzelf niet heel serieus neemt. Kijkt lekker weg, of je nou jong of oud bent. De film levert een heerlijke 'feel good'-sfeer, waardoor het jammer is dat ik deze in 1993 niet heb gezien. Er is geen jeugdsentiment hier. Daarentegen wel een heerlijke verwijzing naar het verleden, toen de enige zorgen nog waren dat je bal belandt in de tuin van de buurman (in mijn geval was het een voetbal, maar in principe hetzelfde "probleem" als een honkbal).

Leuk kijkje achter de schermen van één van de langstlopende comedyshows van de Amerikaanse TV. Anderhalfuur chaos en onzekerheid. Allemaal verschillende typetjes, met verschillende karakters, en iedereen vindt wat van alles. Dat staat garant voor de nodige humor, maar veelal onzekerheid of de show wel door kan gaan.

Nu las ik dat de film op momenten behoorlijk is aangedikt, en dat niet alles is gebaseerd op de waarheid, maar het is en blijft natuurlijk film. Beetje romantiseren van de situatie is geen zonde. Prima filmpje.

En toch vond ik deze niet zo slecht als dat de cijfers doen laten geloven. Ok, de humor is té geforceerd, waardoor het zijn kracht verliest, en de 'bad guys' zijn geen leuke acteurs / actrices, maar voor de rest kwam ik prima door de korte speelduur heen. Het overtreft in ieder geval niet de eerste SpongeBob-film, die hier met kop en schouders bovenuit steekt qua humor, verhaallijn, muziek, en dubbelzinnige grapjes.

Na 33 jaar toch maar eens opgezet. Stond al een tijd op de watchlist, maar ben er dan eindelijk mee begonnen. Heerlijke film, met een voortreffelijke (norse) Al Pacino. Wat een acteur is / was dat! Die steelt op alle vlakken de show, hoewel we de jonge O'Donnel ook niet uit moeten vlakken. Knap staaltje acteren van de twee hoofdrollen.

Na deze film zijn er nog verscheidene vergelijkbare films uitgekomen, waarbij een fysiek beperkte persoon uit onverwachte hoek hulp krijgt van een mens uit de midden of lage klasse; Intouchables (2011), Me Before You (2016)... Ik merk dat ik qua beoordeling wel een zwak heb voor dit soort films.

Goede film, topacteurs en prachtige, ondersteunende muziek. Aanradertje!

Na de Holdovers toch wel nieuwsgierig geworden naar de werken van regisseur Payne. Deze film uit de lijst geplukt en geen spijt van gekregen. Leuke film, met onder andere een heerlijke Giamatti, die zijn personage geweldig neerzet! Niet zo goed als in The Holdovers, maar wel weer op zijn lijf geschreven. Beide hoofdpersonages hebben een leuke chemie; op sommige vlakken zeer herkenbare humor en fratsen.

Payne weet in ieder geval een goede balans te vinden tussen drama en komedie, waardoor de film lekker wegkijkt. Natuurlijk kun je van tevoren wel raden hoe de film afloopt, maar ook dit is prima uitgewerkt.

Prima film. De spanning blijft de hele film lekker opbouwend, en de sfeer is mysterieus. Denk dat je 90% van deze film kan schalen onder het genre 'thriller', maar dat doet 'ie dan ook goed. Hawke is net als altijd goed op dreef! Voor een thriller is het een prima film. Als horror mag de film meer uitdagen.

Wat een goede film, met geweldig acteerwerk van Jordan! Het verhaal is de eerste drie kwartier een heerlijke dramafilm, over de jaren '30 van de vorige eeuw, waar het contrast tussen blank en donker groot was in Amerika. Langzaamaan leer je Smoke en Stack goed kennen, en verrassend goed uit elkaar te houden door de verschillende kleur petten. Goede vondst!

Het verhaal deed me uiteraard ook denken aan From Dusk Till Dawn, maar dan in een ietwat serieuzere setting. Iets meer drama.

De muziekediting halverwege de film is geweldig gedaan, met enkele muziekstijlen zeer vindingrijk gemixt. Ik heb me geen minuut verveeld.

Ik vond deze docu erg op de vlakte blijven. Op het gebied van Rocky en Rambo gaat 'ie wat verder de diepte in, maar uiteindelijk kan ik niet zeggen dat ik veel meer te weten ben gekomen over de persoon Sly. Wel mooi om te zien dat hij zich kwetsbaar opstelde over de momenten vóór Rocky, en de reden waarom hij moeite had om een voet aan de grond te krijgen in Hollywood, maar ook leek dit allemaal weer heel snel te gaan in de docu. Van het ene op het andere moment had hij een samenwerking, en plots een carrière. Voor mijn gevoel mis ik echt nog wel een stukje 'struggle' tussen deze momenten in.

Al met al kijkt het lekker weg en daar gaat het uiteindelijk om.

Qua acteerwerk stelt Cillian Murphy nooit teleur. Ook hier speelt hij ijzersterk en ingetogen. De film kabbelt voor de rest wat voort, en wanneer het echt interessant begint te worden, is deze plotseling afgelopen. Enerzijds zie ik dit als iets goeds; de tijd vloog voorbij, waardoor ik geboeid bleef tot het eind. Anderzijds had ik veel meer willen zien, waardoor het geen voldaan gevoel geeft.

Het jaren '80-sfeertje wat in de film gecreëerd wordt, werkt goed en wordt zeer overtuigend in beeld gebracht. De situatie met de opvang zoals deze geschetst wordt kruipt onder de huid. Het knaagt en het laat je elke keer de vraag stellen: wat had ik gedaan in zijn situatie? Je krijgt hier uiteindelijk wel een glimp van, maar is dit genoeg?

Dit tweede deel deed niets onder voor het eerste deel. Met name het acteerwerk van de hoofdrolspeelster was een lichtpuntje in deze film. Erg goed en zeer overtuigend! Daarnaast hing er de gehele film een 'creepy' sfeertje, wat voor voor een naar onderhuids gevoel zorgt... en dat is een goed teken bij zo'n film. Ja, prima film met dito sfeer.

Ik denk dat ik deze film ergens in mijn jeugd, begin jaren '80, voor het laatst gezien heb. Nu wist ik dat hierin geweldig mooie muziek werd gebruikt (hulde aan Howard Blake), dus ik heb 'm gisteren maar even als tussendoortje opgezet. Net als in 'The Boy, The Mole, The Fox and the Horse (2022)' wordt de tekenstijl van de boeken ook in de film gehanteerd, waardoor het ook in deze tijd nog prima mee kan. Dit in tegenstelling tot de meeste tekenfilms uit die tijd...

De film wist mij na 40 jaar nog steeds te boeien, ondersteund door de prachtige soundtrack. Lief verhaaltje, zonder al dat snelle geflits, geouwehoer, geweld, etc. Gewoon een jongetje met een sneeuwpop. Lekker zoetsappig, maar ook weer niet te emotioneel. Kan niets anders zeggen dan dat het een pareltje is.

Prima film. Niets meer, niets minder. Als we het bestempelen als een gewone Hollywoodfilm, heb ik betere in zijn genre gezien en is het niet meer dan een doorsnee actiefilm. Liam Neeson had hier een Taken 4 van kunnen maken. Als we de film moeten zien als waarschuwing en boodschap, zoals de toegift op het einde doet bepalen, is de film wel geslaagd. Je krijgt een goed (en bijna schokkend) beeld van hoe de kindersmokkel er aan toe gaat in deze landen. Verschrikkelijk.

De boodschap van de film is in ieder geval duidelijk, maar eigenlijk de gehele film proberen ze dat ene traantje los te weken bij de kijker. Eventjes extra emotionele muziek en een betraand oog in close-up. Dat had wel één of twee keer minder gemogen. Begon me er zelfs een beetje aan te storen, maar ach. Het is dan ook een hartverscheurend onderwerp.

Wellicht een ietwat over het paard getilde film, maar ach, ik heb me uiteindelijk wel vermaakt. Prima film voor op een druilerige avond.

Als je de titels 'Chernobyl' en 'The last of Us' ziet staan op de CV van een regisseur, verwacht je veel van de beste man. Nu begint de film wel aardig, en Sandler in een serieuze rol heeft mij positief verrast, maar al met al is het maar een relatief magere film; het heeft weinig om het lijf, en is erg zweverig. Nu zijn de interacties die Sandler en het wezen Dano hebben wel prima. Dit smaakte wel naar meer, maar het verhaal stelt het niet veel voor.

Daar komt nog eens bij dat ik de shots tussendoor van Lenka eentonig vond en niet weinig toevoegde aan de film en het gevoel. Des te meer dat je uitkijkt naar de scènes met Sandler, ondersteund door de bijna spirituele muziek... Sandler, de muziek en het visuele aspect trekken de film net naar een voldoende.

Totaal geen verwachtingen bij deze film, maar verraste me volledig. Kon mijn lach niet bedwingen. Heerlijke, dubbelzinnige humor. Helaas verliest de film wat vaart halverwege de film, maar blijft vermakelijk. Ook de real life versies zagen er goed uit. Stiekem erg vermaakt bij deze Spongebobproductie.

Ben geen Star Wars fan, maar vind de films wel leuk. Deze film vond ik overigens echt steengoed. Fantastische effecten, geweldige humor, leuke cast en prachtige locaties. De actiescènes zijn super! Gebeurt overigens niet vaak dat 3D iets toevoegt aan een film, maar vond dat heel sterk gedaan bij deze productie; je waant je echt op de locaties. Zij het niet 'in space', dan wel op de planeten. Heerlijke film!

Kwetsbaar, vol humor, vol levenslust, en reëel; Fox in een notendop in deze documentaire. Prachtige docu over een veelzijdig acteur, afgewisseld met bijpassend archiefmateriaal van zijn series en films, en dat allemaal als film / verhaal gebracht. Indrukwekkend. Wist niet dat Parkinson zo heftig is... Oehf.

Een film die niets veel nieuws brengt onder de zon. Nergens krijg ik de kriebels die ik wel had met Arachnophobia (Film, 1990). Niets meer dan een simpele thriller met horrorelementen. Prima verzorgde film; niets meer, niets minder.

Normaliter kan ik dit soort 'stuff' wel waarderen, maar ik ergerde me aan teveel dingen in deze film. De film begint al zonder enige intro. Ik dacht dat ik de eerste paar minuten had gemist, maar blijkbaar hoort dit zo. Vervolgens vond ik de montage echt belabberd. Scènes te vroeg geknipt, waardoor conversaties of momenten niet "af" leken, alvorens deze naar de volgende scène ging. Maak de film 5 minuten langer, en het kijkt veel lekkerder weg.

En dan heb ik het niet eens over het gebruik van de greenscreen. Bedroevend. Zelfs voor die tijd. Steek iets meer tijd in de afwerking, en je houdt het echt nog wel low budget. Acteerwerk is ook niet best, dus al met al kijk je naar een heel matige low budget-productie, die je naar mijn mening beter kan skippen.

Wat een film! Geen moment verveeld bij deze 2,5 uur aan 'body horror'. Niet alleen door het verhaal, wat een erg leuk concept is, maar het is ook echt goed uitgewerkt. Goede combinatie van CGI en practical effects, (zwarte) humor en spanning. Daarnaast spelen twee fantastische actrices de hoofdrol in deze ode aan het vrouwelijke lichaam. Niet alleen zijn Moore en Qualley een lust voor het oog qua uiterlijk, maar ze spelen ook nog eens fenomenaal!

Ook is de cinematografie heerlijk, met de extreme close-ups, het gebruik van kleur, en het lijnenspel. Het deed me af en toe denken aan The Shining... en dan niet alleen door het gebruik een een soortgelijke vloerbedekking.

Het geluid draagt ook echt bij aan de sfeer en de beleving van de film; het overdreven gesmak, het gekraak en gekronkel van het lichaam, etc. Vervolgens gaat daaroverheen de geweldige score, en je hebt een goede horrorfilm te pakken.

Leuke film. Geen hoogvlieger, maar wel een kinderfilm waarbij ik een keer niet knikkebolde in de bioscoop. Eigenlijk was dit een feest der herkenning voor iemand als ik, die al tientallen jaren Mario-spelletjes speelt, waardoor ik ook echt wel op momenten aan het genieten was. Humor zoals je ziet bij de Minions-films, en natuurlijk die kleine verwijzingen naar de vroegere spellen van Mario, die de kids niet begrepen.

De negentig minuten schieten voorbij in deze vliegensvlugge film, waarin alles in een sneltreinvaart voorbijraast. Misschien onderaan de streep iets teveel "Red Bull"-gehalte, maar daardoor slaat in ieder geval de verveling ook niet toe. Nu nog eens herzien met de Engelse stemmen. Leuke film.

Cage speelt weer subliem in deze film. Wat in eerste instantie lijkt op een standaard thriller, met wat 'pay back'-actie, mondt de film uit in een psychologisch spelletje van de regisseur. Mijn gedachten gingen tegen het einde van de film alle kanten op; wat is nou echt en hoe zit dit nou?

De film kijkt lekker weg, met mooie plaatjes van 'down under'.

Na het rake 'Henry Sugar' is deze Roald Dahl-verfilming een beetje van hetzelfde... maar dan minder raak. Het is het helaas nét niet. Wellicht is de nieuwheid eraf, of het verhaal staat me niet aan; ik weet het even niet. Na 17 minuten had ik niet het gevoel dat de film al af was... en plots was daar de aftiteling. Een gemiste kans.