Opinions

Heerlijke film met prachtige beelden. De CGI is zeer goed, de chemie tussen Pratt en Lawrence prima en het geluid is ook heerlijk... Bij de film schoten een paar films door mijn hoofd, Cast Away, Gravity, The Shining en zag ik de serie The Last Man On Earth ook even voorbij flitsen. Zegt waarschijnlijk niets, maar deze films en serie liggen me wel. Wellicht dat bij herziening de film meer tegenvalt, maar voor nu een heerlijke wegkijker.

PS: Overigens had ik bij deze film dat de 3D eindelijk eens niet overbodig was, maar meer een versterking. Chapeau!

Het was al eerder genoemd, maar het non-verbale in de film is het sterkste wat ik in jaren heb gezien. Je ziet liefde en gemis bij de twee Koreaanse hoofdrollen, en dat terwijl er elke keer jaren verstrijken. Waar komt die liefde vandaan? Kan het echt tot zo'n hoogte opbouwen, als je elkaar jaren niet ziet, en zover van elkaar verwijderd bent? De boodschap hier is dat liefde ondoorgrondelijk is en geen (lands)grenzen kent. De vergelijking met Before Sunrise vond ik mooi bedacht. Dat beeld kreeg ik er ook een beetje bij; maximale aantrekkingskracht.

Het acteerwerk wordt prima afgewisseld met mooie weinigzeggende shots, waarin je onder andere kijkt naar een voorbijrazende trein. Het zorgt net een beetje voor dat extra beetje rust en kalmte in de film, terwijl de film zelf ook genoeg rust uitstraalt.

Ondanks dat er eigenlijk weinig tot niets gebeurt de hele film, trekt het acteerwerk de film tot een waar hoogtepunt.

Nog best een leuk verhaal en concept. Heerlijk die naïeve 50's uit de TV series. Het kleur-met-zwart-wit gebruik is leuk gedaan. Hier en daar wat schoonheidsfoutjes met het kleurgebruik, maar de film bevatte een lekker sfeertje. Tegen het einde zakte de film iets in, maar al met al leuk gedaan.

Een rariteitenkabinet, zo mag je deze film wel noemen denk ik. De palletkleuren van Wes Anderson gemengd met de sprookjes van Tim Burton, afspelend in een fictieve Victoriaanse periode. Een film waar veel aandacht aan de uitstraling is besteed, en dat zie je er wel van af!

Het verhaal is bijzonder te noemen en wellicht niet voor iedereen geschikt, maar als je daar doorheen kijkt is het echt een goede film. Met 141 minuten heb ik me geen minuut verveeld. Mede dankzij het fantastische acteerwerk van Emma Stone, waar ik stiekem wel een zwak voor heb. Ze steelt de show van 't begin tot het eind; van kind tot jonge dame, in het lichaam van een volwassene. Daarnaast zijn de andere acteurs en actrices natuurlijk ook briljant neergezet in dit sprookje. Dafoe als 'mad professor' en Ruffalo als 'playboy'.

De cinematografie is gewaagd met zijn zwart-wit beelden en 'fisheye'-look, maar past precies bij het sprookje dat deze film is. Het versterkt zelfs de vele scènes, afgewisseld met prima muziek. Daarnaast blijf je kijken naar wat de film elke scène te brengen heeft. Met name de zelf-gefabriceerde dieren van Godwyn Baxter. Geweldig!

Iets zegt me dat ik deze film nog een keer moet herzien, of ik door al het visuele geweld niet dingen over 't hoofd heb gezien. Goede film!

Fantastisch geacteerd van de drie hoofdrollen. Daar valt niets op af te dingen. De film neemt je mee in het leven van twee veertigplussers, die nog graag een kindje willen, op welke manier dan ook. De film wisselt de drama af met hier en daar een glimlach, waardoor de film niet al te sentimenteel wordt. Wellicht helpt het ook dat de dokter een karikatuur van zichzelf leek, wat niet altijd even reëel oogde, maar dat zorgde wel voor wat luchtigheid.

Ondanks dat de film mijn aandacht wel vast wist te houden de hele film, moest het er op het eind wel aan trekken. Het had iets korter gekund, om de vaart erin te blijven houden. Voor de rest een prima film.