Opinions

Het is een slim concept; je neemt een reeks bestaande korte films van beginnende filmmakers uit verschillende landen, je naait ze aan elkaar met een overkoepelend verhaaltje en voilá, je hebt je anthology horrorfilm. Dat deden de Argentijnse filmmakers Nicolás en Luciano Onetti met deze Night of Horror: Nightmare Radio, waarin een diskjockey enge verhalen verteld. Hij vraagt ook aan zijn luisteraars om verhalen door te bellen, maar doet daar vervolgens niets mee; de verhalen van de luisteraars doen er niet toe. Eigenlijk net als het verhaal van de dj zelf, het is duidelijk enkel de kapstok om al die korte films - die geen van alleen níets met elkaar te maken hebben - aan op te hangen. De kwaliteit van de korte films is over het algemeen prima, maar de verdeling in de film laat wel iets te wensen over. De eerste verhalen zijn ongetwijfeld het beste.

Het verhaaltje met de onzichtbare vrouw voelde niet echt als een volledig verhaal, maar het eerste echte verhaal - over het 19e eeuwse meisje dat een overleden leeftijdsgenootje op de foto moet zetten - is wat mij betreft veruit het sterkste verhaal uit de selectie. Op de tweede plaats komt waarschijnlijk verhaaltje nummer drie, over de gevangene die op een bijzondere manier wordt gestraft. Voornaamste reden dat deze verhalen eruit springen; ze zijn memorabel. En dat valt niet te zeggen over - bijvoorbeeld - het laatste verhaal. Waar de film eruit had kunnen knallen met een spectaculaire finale, komt het met een erg inwisselbaar spookverhaaltje van een vrouw alleen thuis. En dat terwijl we ervoor al twee andere - en betere - filmpjes zagen over een hoofdpersoon in een huis met krakende vloeren, waarbij een eng figuur aan het einde even ‘boe’ komt roepen. Iets meer kwaliteit en vooral originaliteit aan het einde was prettig geweest. Alsnog hebben de gebroeders Onetti prima keuzes gemaakt in de selectie van de korte films. Sterker nog, de minst overtuigende momenten in deze film zijn de door hun geregisseerde scènes met de nogal charismaloze diskjockey.

3 sterren.

Night of the Creeps van Fred Dekker blijft een fantastische horrorkomedie, één van de leukste die er is. De film is van alles in één; het is een ode aan de jaren 50 science fiction- pulp en tegelijkertijd een rasechte jaren 80 horrorkomedie, met álle nodige ingrediënten; toffe practical effects van vakmannen als Howard Berger, Robert Kurtzman en David Miller en een mooie mix van zombies, naakte dames en arrogante korpsballen. In de hoofdrol zet Dekker twee erg leuk geschreven en sympathieke vrienden en Tom Atkins is een baas, die de boel nóg veel toffer maakt. Niet voor niets ziet hij dit ook nog steeds als één van zijn favoriete rollen. Night of the Creeps bevat snelle dialogen, geweldige one-liners, leuke bijrollen (Dick Miller, die Aziatische conciërge, die domme jock Steve) en is een uitstekende balans tussen lekker knullig en enorm cool. Boven alles is Night of the Creeps vooral fun met een enorme hoofdletter F. Het is imo enorm lastig deze film te zien en je te vervelen of zonder enorme grijns op je smoelwerk te zitten.

4,5 sterren.

Geestig en belachelijk demonenfilmpje, ideaal voor een melig Halloween avondje. Kende alleen het matige tweede deel, deze is wat dat betreft wel wat beter. Idioot acteerwerk, belachelijke personages en een belabberd script boksen op tegen een aantal verrassend sterke make-up effecten en een paar geinige vondsten. Alleen die begintitels al, heerlijk campy. En van die campy jaren '80 sfeer moet de film het dan ook hebben, daar zit de charme. Ben bang dat daar weinig van over is in de upcoming remake met onder andere Shannon Elizabeth en Edward Furlong. Ben benieuwd wat ze daar van bakken.

Flinke 2,5 sterren voor het origineel, in ieder geval.

Het origineel van Night of the Demons moest het vooral hebben van zijn cheesy jaren '80 feel en lekkere lompe gore. Op geen ander vlak sprong deze demonenfilm uit 1988 er echt uit. En tja, wat blijft van zoiets over als je dat gaat vertalen naar nu. Vrij weinig, zo blijkt. De remake van Night of the Demons is een vrij karige bedoeling geworden.

Het simpele uitgangspunt en het feit dat de film ook als komedie gezien wil worden, had voor een hoop lol kunnen zorgen. Helaas zit het komedie- element in slechts een paar (meestal vrij matige) grapjes in het script en echt leuke humor ontbreekt volledig. De film had vrij eenvoudig een compleet over-the-top gorefest kunnen worden, maar in plaats daarvan kiezen de makers ervoor om zich in te houden en ook genoeg aandacht te schenken aan zaken als spanning, karakterontwikkeling en wat serieuze rustmomenten. Wie bedenkt zoiets belachelijks? Geen idee, maar deze keuze maakt Night of the Demons wel een heel stuk minder plezierig om naar te kijken.

Verder is bij het schrijven het hele cliché-handboek gebruikt, zijn de karakters van 100% puur karton en is de cast om te huilen. Zo'n Shannon Elizabeth zou de show moeten stelen, maar je bent haar na een paar minuten weer vergeten. En Monica Keena bewijst, na een soortgelijke rol in Freddy vs Jason, opnieuw dat ze prima op de zenuwen kan werken. En dan hebben we het nog niet over Edward Furlong gehad. Deed het niet heel beroerd, maar toch heeft het iets erg geestigs om hem, na American History X en Terminator 2, nu te zien in Night of the Demons. Toch een flinke step-up. Deze remake weet eigenlijk enkel te scoren op een paar aardige (make-up) effecten en een klein handjevol creatieve scènes. Verder is het vooral van een hoog 'been there, done that' gehalte.

Overigens nog wel een geestige referentie naar het origineel in het begin. Quigley.

2 sterren.

Bijzondere film, waar de schitterende plaatjes en de uitdagende rol van Robert Mitchum er duidelijk uitspringen. De film mixt op erg aardige wijze een dosis spanning met drama en zelfs wat humor (leuke rollen van onder andere James Gleason en Don Beddoe). Niet alles werkt even sterk, vooral het acteerwerk van de ouders van Johnny en Pearl schiet nogal wat te kort. Zie bijvoorbeeld de scène waarin Ben Harper hardop nadenkt waar hij de buit gaat verstoppen, dat is simpelweg lachwekkend én een vrij groot contrast met de rest van de film, waar met name Mitchum de show steelt als duistere predikant. Film zakt dan ook een tikkeltje in als hij iets minder aan bod komt, maar het eerste uur is zonder twijfel fantastisch.

4 sterren.

De eerste keer dat ik deze film zag was een videoband met de 30th Anniversary versie erop. Mijn eerste kennismaking met Night of the Living Dead was dus inclusief die debiele priester en ander onnodig extra beeldmateriaal dat scenarist John Russo ertussen propte om wat extra geld te verdienen. Maar gelukkig heb ik gaandeweg genoeg tijd gehad om deze klassieker van George A. Romero een paar keer in oorspronkelijke vorm te zien. En ik ben deze iconische film ook met de jaren steeds meer gaan waarderen.

De film opent met Barbara en Johnny op het kerkhof, waar de bekende quote ‘There coming to get you, Barbara’ al heel snel ten gehore wordt gebracht. Niet veel later worden ze aangevallen door Bill Hinzman, die de geschiedenisboeken in kan gaan als de eerste moderne zombie. Want zombies bestonden natuurlijk al veel langer, maar van de slenterende en kreunende kannibalen die we allemaal nu kennen was hij de eerste. Het is dan ook vreemd om te zien hoe de zombie met een steen een ruit inslaat, inmiddels zouden we allemaal zeggen dat zombies dat niet kunnen. Maar ja, in deze eerste film zijn ze prima in staat om ruiten en koplampen in te slaan met stenen. En daar blijft het wat betreft Romero ook niet bij, als je ziet wat de zombies kunnen in de latere delen van zijn wandelende-lijken-franchise. Het is af en toe goed om, ondanks dat we nu worden doodgegooid worden met zombiefilms, even in te denken hoe het moet zijn geweest als je anno de jaren 60 dit voor het eerst voor je plaat krijgt. Niets geen gotische vampiers in kastelen of monsters en gestoorde wetenschappers, maar je eigen familieleden, buren en vrienden als ondode kannibalen.

Niet in elk aspect heeft Night of the Living Dead de tand des tijds doorstaan. Zeker tijdens bepaalde gevechtsscènes is de film nogal knullig. Daarentegen is de film op zijn sterkst als de personages onderling met elkaar in conflict zijn. De film is wat dat betreft knullig tijdens de actie, maar sterk tijdens de interactie. Scènes waarin Duane Jones en Karl Hardman ruziën zijn soms spannender dan als de wandelende lijken hun ondode handen door de ramen steken. Je zou verwachten dat Barbara de protagonist wordt van de film, maar zij raakt snel in shock en doet verder weinig meer. De focus verhuist dan naar Jones en hij is één van de grootste krachten van de film en speelt een ijzersterke rol. Er werd vaak beweerd dat Romero voor de lading een zwarte acteur koos, maar in werkelijkheid was Jones gewoon de beste acteur voor de rol en zou Ben oorspronkelijk een witte acteur zijn. Toegegeven, deze casting geeft wel een extra laag, zeker aan het einde. Naast Jones zijn de kleinere rollen zoals Johnny en Cooper ook prima. Zoals gezegd is de film niet op zijn best tijdens de actie, maar de film draait ook vooral om de mensen. Het is enorm effectief om in dergelijke gevallen mensen rondom de televisie - of radio - te zien zitten, om te ontdekken wat er in hemelsnaam aan de hand is. Dat voelt echt. En dát voelt eng.

4 sterren.

Toen ik de film vele jaren geleden voor het eerst zag, vond ik ‘m beter dan het origineel. Nu is deze remake ook iets toegankelijker voor jeugdige kijkers, het tempo ligt bijvoorbeeld iets hoger (en de film is met zijn 80 minuten lekker kort). Maar bij herziening bleek het origineel toch een stuk steviger te staan. Night of the Living Dead van Tom Savini is geen slechte film, maar bepaalde keuzes maken de film er niet beter op.

Night of the Living Dead is een vrij trouwe remake; script en personages zijn één op één overgenomen. Eén van de grootste verschillen is het personage van Barbara. In het origineel raakt dit hoofdpersonage in shock en doet weinig meer, hier ontpopt ze zich vrij snel als een krachtige vrouw. Een prima update, hoewel soms wel een tikkeltje ongeloofwaardig als het verlegen muurbloempje in zo’n korte tijd een soort vrouwelijke actieheld wordt. Met de casting is weinig mis - Tony Todd is bijvoorbeeld een prima Ben en Bill Moseley is een geinig Johnny - maar niet alle personages komen even goed uit de verf. Zo is Harry Cooper hier meteen een eendimensionale klootzak en blijft dit de hele film. Ondertussen werkt Judy Rose met haar eeuwige gegil vooral op de zenuwen. Het geruzie tussen Ben en Cooper werkt ook lang niet zo goed als in het origineel, er ontbreekt spanning en een geloofwaardige strijd.

De film scoort iets meer punten met de actie. Scènes als Barbara’s achtervolging op het kerkhof in het begin zijn hier iets minder knullig en Savini komt met wat creatieve vondsten hier en daar. Desondanks verwacht je bij een naam als Savini iets meer van de special effects. Sommige effecten zijn erg ‘rubberig’ en interessante gore - zoals bij Day of the Dead vijf jaar eerder - ontbreekt. De make-up van de wandelende doden is prima, maar nergens echt noemenswaardig of baanbrekend. De film voelt daarnaast ook niet zo claustrofobisch als het origineel. De zombies zijn hier wel érg traag en we krijgen ook zelden het gevoel dat het er heel veel zijn. Dat maakt de vrij langdurige sequenties waarin mensen hout voor de ramen timmeren ook niet echt spannend. Wat dat betreft is Night of the Living Dead een aardige update, maar ook vrij braaf . En dat zou je met een naam als Tom Savini aan het roer niet meteen verwachten.

3 sterren.

Had je in de jaren 90 eindelijk een remake van een horrorklassieker die een goede naam gaf aan de term remake, krijg je anno 2006 dit op je bord. Na Tom Savini's hervertelling uit 1990 (en talloze rip-offs, spoofs en onofficiële sequels), steekt Night of the Living Dead 3D wederom de klassieker van George A. Romero uit 1968 in een nieuw jasje. Een derdehands, zwaar beschadigd, stinkend, smerig en erg lelijk jasje, welteverstaan.

Te beginnen bij de belachelijke personages. Een hoogst irritante Barb wordt gered van een paar zombies door jonge (en blanke) Ben, die haar naar het huis brengt van een groepje stoners, die liever niet de politie bellen, aangezien ze wiet in huis hebben en dus veel liever seks hebben in de schuur of gewoon een veel betere zombiefilm op televisie kijken. Ondertussen rent Sid Haig ergens rond, wild om zich heen meppend met een schop. Het acteerwerk is werkelijk te bedroevend voor woorden, zelfs een type als Haig krijgt het nog niet voor elkaar een beetje charme aan het geheel te geven. Maar de acteurs in het huis zijn nog veel vervelender en krijgen ook nog eens echt de meest beroerde dialogen ooit voorgeschoteld. Zo lijkt het me prima om boos te worden op iemand die net je leven heeft gered en die je verder niet kent, omdat hij wiet in huis heeft. Prioriteiten goed op een rij, Barb!

Verder slaat de plot, vooral de 'twist' op het einde, echt helemaal nergens op en zit de film vol met gigantische plotgaten, onlogische momenten en de wereld aan fouten. De make-up en 3D effecten zien er verder ook echt niet uit en er worden, zoals verwacht, de meest afgezaagde momenten gebruikt om het 3D iets toe te laten voegen. Wauw, hij houdt een joint richting de camera. Het publiek zal enkel pissig zijn niet een trekje te kunnen nemen om nog iets makkelijker deze film door te komen. Want ondanks dat de film onbedoeld op de lachspieren werkt, zelfs dát weet de film nog niet zodanig te doen dat het een vermakelijke zit wordt. Het is eigenlijk vooral ontzettend pijnlijk.

1 ster.

Hoewel het zeker geen ingewikkelde klus was, toch prettig om te zien dat deze prequel in ieder geval een stuk beter is dan de Night of the Living Dead remake van meneer Broadstreet. Niet dat we daarmee meteen een goede film in handen hebben, maar Re-Animation is op een aantal fronten toch aanzienlijk beter dan zijn voorganger.

In de voornaamste plaats door het casten van Andrew Divoff en Jeffrey Combs, twee acteurs die aardig wat ervaring hebben opgebouwd in het genre. Ze spelen twee broers ,waarvan Divoff de jongere variant speelt van Sid Haig's personage uit de eerste film. Er vinden veel dialogen plaats tussen deze twee mannen en (vreemd genoeg) zijn dat veruit de beste scènes van de film. Toch een prestatie als in je 3D zombiefilm de beste scènes dialoogscènes tussen twee oude mannen zijn. De rest van de film is namelijk vrij vervelend. Jonge acteurs zonder enige ervaring huppelen wat rond en met de zombies zelf wordt ook maar bar weinig gedaan. Af en toe zien we er eentje voor de camera langs schuiven, maar daar is het ook wel mee gezegd.

Maar het meest vervelende aan deze film is nog wel de toonzetting. Net als de eerste film is ook Re-Animation self-aware en dus krijgen we veel referenties naar Romero, vaak vrij letterlijk in dialoog. Daarnaast hebben we met Sister Sara een Sarah Palin kloon rondlopen, wat je ook niet snel zou verwachten bij een film met de titel Night of the Living Dead. Maar toch is Re-Animation geen moment grappig. Er worden hier en daar wat pogingen gedaan, maar op veel momenten lijkt Broadstreet alles weer erg serieus te nemen. Zeker met Divoff en Combs waren er talloze manieren om er één grote horrorkomedie van te maken, maar meer dan een glimlach weet deze film niet te veroorzaken. Wat dat betreft weet Broadstreet zijn kansen totaal niet te benutten. Hij had de ingrediënten in huis, maar maakt uiteindelijk ook van zijn prequel een suf niemendalletje. Enige pluspunt is dat de film in ieder geval beter is dan de eerste, vooral dankzij Divoff en Combs.

1,5 sterren.

Ooit gehoopt op een uur lang die vervelende verhaallijn-filmpjes die opdoken tijdens het spelen van Resident Evil 2 op de Playstation? Dan is Night of the Living Dead: Darkest Dawn iets voor jou. En de film heeft meer gemeen met Resident Evil 2 dan enkel zombies; ook de animaties in deze film lijken rechtstreeks uit het computerspel uit 1998 te komen.

Het idee klonk niet eens zo gek; een geanimeerde remake van Night of the Living Dead met stemmen van bekende horroracteurs, waaronder acteurs die al eerder in de franchise zaten, zoals Tony Todd en Joseph Pilato. Maar los van het feit dat bekende namen uit de horrorwereld de stemmen inspreken heeft Night of the Living Dead: Darkest Dawn geen enkel bestaansrecht. In de meest kneuterige animaties zien we het bekende verhaal van Barbara (Danielle Harris uit de Halloween sequels). Haar broer Johnny is ditmaal niet met haar mee op de begraafplaats, maar hangt aan de lijn. Bill Moseley (die de rol van Johnny ook speelde in de 1990 versie) kwam opdraven voor twee dialoogzinnen, waaronder de bekende 'They're coming to get you, Barbara'. In principe hadden ze die ook gewoon uit de oude film kunnen halen.

Daarna ontmoet Barbara Ben, net als in de 1990 versie vertolkt door Tony Todd. Waarom hij de helft van de tijd fluistert en men steeds inzoomt op zijn steevast halfopen ogen is mij een raadsel. Ook de Coopers (waaronder Joe Pilato uit Day of the Dead als Harry) en Tom en Judy komen erbij en dan is het pixelfeest compleet. Maar er zijn ook verschillen met het origineel: Zo speelt dit zich af in de stad en niet het platteland, krijgen sommige personages een flashback en verlaat men op een gegeven moment zelfs het huis. Maar het grootste verschil is toch wel dat in tegenstelling tot de vorige verfilmingen deze verfilming eruit ziet als een 60 minuten durende foutmelding van Windows.

Ergens is het geestig, maar het is eigenlijk vooral beschamend. Je ziet aan de gezichten van de personages niet eens wie er nu een zombie is en wie een normaal mens; ze kijken allemaal als halfdode, zielloze figuren. Desondanks is het niet eens de meest belabberde versie van Night of the Living Dead die ik ken. Die eer gaat nog altijd naar de 2006-versie van Jeff Broadstreet.

1,5 sterren.

Net als Coffee and Cigarettes is ook deze kleine collectie van Jim Jarmusch een aardige verzameling korte verhalen van wisselend niveau. De film opent matig met het segment Los Angeles, waarin Gena Rowlands in de taxi van Winona Ryder terechtkomt. Het verhaaltje kabbelt met deze saaie personages nogal langzaam naar een voorspelbare climax toe en je zakt steeds dieper in je stoel, hopend dat het ergens interessant gaat worden. Maar dat wil jammer genoeg niet echt gebeuren.

Een heel stuk leuker, en waarschijnlijk ook de beste van de vijf verhalen in Night on Earth, is het segment in New York. Goed tempo en geestig, maar vooral te danken aan Armin Mueller-Stahl die de rol van goedzak Helmut 'Lampshade', taxichauffeur annex clown, vertolkt. Werkelijk prachtige rol. Bij het segment in Parijs komt wat minder komedie en tempo kijken en was eerlijk gezegd ook niet zo bijzonder. Slecht was het zeker niet, maar ondanks een paar erg sterke teksten in het dialoog was het allemaal niet bepaald memorabel.

Maar de komedie is al snel terug als Roberto Benigni in het segment in Rome zijn ding mag gaan doen. Als een bezetene erop los lullen met de meest uiteenlopende anekdotes en idiote vrolijkheid. Hij zorgt voor een leuk, levendig en energiek verhaal dat er wel uitspringt bij de verder vooral rustig opgebouwde vertellingen. Van het laatste segment, in Helsinki, is vooral het idee en het werk van Matti Pellonpää, de acteur die chauffeur Mika speelt, sterk. De uitvoering is niet meer dan aardig, hoewel ik de plotselinge omschakeling van asociale passagiers naar huilebalken wel een grote sprong vond, ineens. Dat pikte ik niet echt. Maar al met al een aardige afsluiting voor een aardige collectie korte verhalen.

3 sterren.

Twee topnamen in de horrorwereld, maar toch heb ik deze film al een aantal jaren vermeden, omdat het me gewoonweg een erg saaie film leek. Het sprak me allemaal niet echt aan, ondanks de namen van Hooper en Englund. Vandaag toch maar besloten de film te kopen en me eraan te wagen. Want je weet het tenslotte maar nooit met die Hooper.

Maar ik zat er niet ver naast met mijn verwachtingen, want Night Terrors (hier ook wel bekend onder de noemer Nightmare: Nights of Terror en in de film enkel Tobe Hooper's Nightmare genoemd) is een nogal mislukt project met een vrij oninteressant uitgangspunt, veel flauwe dialogen waar geen eind aan lijkt te komen en visueel zo lelijk als de nacht (een enkele droomsequentie daargelaten, misschien). Daarbij is het acteerwerk van zeer matig niveau en is de film op sommige momenten gewoon echt niet door te komen met al het geneuzel. En dan heb je nog die prachtige slowmotion- scène van een naakte vent op een paard.

Gelukkig is er Robert Englund (voor een fan altijd een rots in de branding), die de show steelt en met een redelijk leuke dubbelrol dit prul nog enigzins dragelijk maakt. Vooral de scènes met hem als De Sade in de flashbacks zijn ongetwijfeld het hoogtepunt van de film. Maar op deze zeldzame aardige momenten na is dit alweer de derde film op een rij die ik van Hooper zie en wat echt behoorlijke prul is. Kan de man van The Texas Chainsaw Massacre 1 en 2 ook totaal niet herkennen in de film. Zal hij ooit nog iets voor elkaar krijgen? Laten we het hopen.

Vooruit, 2 sterren.

Alleen al de moeite waard om te zien waar Cameron een groot deel van de inspiratie voor zijn film vandaan heeft, veel scènes en elementen zijn bijna letterlijk overgenomen in zijn versie. Maar los daarvan is A Night to Remember een uitzonderlijk sterke film met nog steeds uiterst indrukwekkende special effects. Effecten die voor een deel zijn geleend uit de Nazipropoganda-versie uit 1943. A Night to Remember voelt (mede door het ontbreken van een held of - zoals Cameron toevoegde - een langdurig romantisch plot) als een realistische schets hoe het destijds aan boord is gegaan, met een aantal details die we niet terugzagen in de film van Cameron. Andere elementen, zoals het schip dat in tweeën zou zijn gebroken tijdens het zinken, waren echter juist nog niet bekend toen deze versie werd gemaakt. A Night to Remember is geen enorm geromantiseerde en dik aangezette rampenfilm, maar vooral een aangrijpende en boeiende vertelling, die 63 jaar na dato nog steeds staat als een huis.

4,5 sterren.

Demonische zombie-vampier-clowns. Het boeit ook eigenlijk niet wat de wezens in The Night Watchmen zijn, als ze maar voor dood en verderf zorgen. En dat doen ze. En ondertusen zorgen de hoofdpersonages voor een hoop lol. Logica en plot zijn compleet irrelevant, The Night Watchmen is een horrorkomedie die vooral zoveel mogelijk over de top actie, monsters en bloed wil laten zien. Maar van al die aspecten werkt het gekibbel tussen de leuke en kleurrijke hoofdpersonen nog het beste. De personages hebben een goede chemie en hoewel de humor vaak vrij plat is, het werkt erg aanstekelijk. Film deed me erg denken aan Jack Brooks: Monster Slayer, qua toon en uitwerking. De effecten zijn soms wat mager en sommige grappen zijn wel erg flauw, maar dit zijn slechts schoonheidsfoutjes die je de film makkelijk kunt vergeven. Overall is dit vooral erg veel fun!

3,5 sterren.

Intrigerende film met een fenomenale Gyllenhaal, die met elke film beter lijkt te worden. Je zou 'm bijna niet meer herkennen, zo zit hij in zijn rol. Ook knap dat dat de film ons een protagonist geeft die vanaf de eerste seconde al onsympathiek is, maar tegelijkertijd enorm interessant is. Gyllenhaal zet een fantastische psycho neer, maar vervalt gelukkig nergens in typische maniertjes of overdreven spel, het blijft geloofwaardig. Dit geldt ook voor de rest van de film. Gilroy houdt alles simpel. Film ziet er uitstekend uit, de bijrolacteurs doen prima werk, ondanks dat ze stuk voor stuk worden weggespeeld door Gyllenhaal en de film is met opvallend weinig middelen effectief en soms rete-spannend.

4 sterren.

Uitstekend sfeervolle film voor de kerst. De film ademt één en al sfeer uit en ziet er gewoonweg geweldig uit. Heerlijk duister en tegelijkertijd een vrolijk sfeertje. De muziek en de liedjes zijn ook prima. Het verhaal stelt weliswaar niet al teveel voor en echt hilarisch is de film nu ook niet, maar desondanks eentje om vaker te zien. En dan zeker rond de kerstdagen.

3,5 sterren.

Als groot liefhebber van het werk van KNB was dit erg interessant om te zien, maar de documentaire zelf is behoorlijk onsamenhangend. Het is een beetje een rotzooi zonder duidelijke lijn, maar vooral interviews gemixt met archiefmateriaal. Een tijdje lijkt de film vooral over Greg Nicotero te gaan, maar op een gegeven moment komen KNB en zelfs make-up effects in het algemeen aan bod. De meerwaarde van Nightmare Factory is toch vooral het unieke archiefbeeld van films als Evil Dead 2. Veel geïnterviewden hebben niet de meest boeiende anekdotes, hoewel het toch tof blijft om mensen als Carpenter, Savini, Romero, Darabont of Landis voorbij te zien komen. Overigens gaat de documentaire niet enkel over horror, ook (of juist) producties van bijvoorbeeld Tarantino komen ruimschoots aan bod.

3,5 sterren.

Veel fans zien Dream Warriors als het beste vervolg op Wes Craven's origineel en het is niet moeilijk om in te zien waarom. Nightmare 3 gaat na het wat tegenvallende Freddy's Revenge weer duidelijk de goede kant op en komt zowaar erg dichtbij de kwaliteit van de eerste film. De film opent sfeervol met een sterke nieuwe leading lady, die het tegen de boeman moet opnemen. De korte opening, waarin Freddy in de schaduw achter Kirsten aan komt rennen in een lange gang zet de toon; Freddy, het populaire icoon van de jaren '80, is helemaal terug en meedogenlozer dan ooit.

Het belangrijkste van Nightmare 3 is dat het geen simpele herhalingsoefening is. Frank Darabont en regisseur Chuck Russell hebben het script van Craven en Wagner onder handen genomen en zijn verantwoordelijk voor veel van de zwarte humor en creativiteit in het verhaal. Waar Freddy in de vorige film vooral pissig was, lijkt hij hier echt plezier te hebben in het over de kling jagen van bange tieners. De scène waarin Freddy zijn eerste slachtoffer Philip laat slaapwandelen door de kliniek is één van de sterkste scènes uit de hele serie. Zwartgallig, creatief en stijlvol gedaan. Sowieso bevat deze film duidelijk de meeste memorabele moord-sequenties, zo is ook de scène met Jennifer en de televisie (inclusief Zsa Zsa Gabor en Dick Cavett) grandioos. Het is Fred Krueger op zijn allerbest, dat moge duidelijk zijn.

Maar ook op andere fronten komt Freddy naar mijn mening in dit deel het beste uit de verf. De make-up effecten van Kevin Yagher zijn geweldig (na het vijfde deel gaat de make-up van Freddy er jammer genoeg enkel op achteruit) en Englund zit geweldig in zijn rol. Hij is heerlijk op dreef en heeft er duidelijk plezier in. De bijrolacteurs zijn overigens ook niet minder dan uitstekend, Langenkamp en Saxon uit het origineel keren terug, terwijl nieuwe gezichten als Wasson en Arquette sterke nieuwe rollen vertolken. Tel daarbij een geweldige sfeer, mede dankzij een geweldige score van Badalamenti, en een plot dat niet weet te vervelen en je hebt één van de sterkste vervolgfilms in de geschiedenis van de horrorfilm. Daar kunnen zelfs Myers en Voorhees een puntje aan zuigen.

De serie kent jammer genoeg geen film die meer in de buurt komt van Dream Warriors, ondanks dat er in de Nightmare- reeks nog genoeg te genieten valt.

5 sterren.

Een kleine stap terug in vergelijking met Dream Warriors, maar verder een prima voortzetting van de reeks. Krueger is inmiddels uitgegroeid tot een held en icoon, waardoor het niet meer nodig is om hem mysterieus of eng te maken. De boeman wordt in deze film dan ook in geuren en kleuren op het beeld gebracht, zelfs met zonnebril op het strand op klaarlichte dag. Niet langer hoeft het monster in de schaduw te verblijven om ons de stuipen op het lijf te jagen, hij mag nu volledig losgaan met zijn one-liners en creatieve moordpartijen. En dat zit in The Dream Master wel goed.

De film pakt de draad op waar Dream Warriors ophield, hoewel we jammer genoeg niets horen van Neil Gordon. Wel zien we hoe het gaat met Kincaid, Joey en Kirsten, jammer genoeg vervangen door de qua acteerwerk minder getalenteerde Tuesday Knight. Zingen kan ze wel, zo blijkt uit de opening, maar acteren gaat wat moeizamer. Maar goed, matig acteerwerk vergeet je opvallend snel zodra Krueger (Englund opnieuw heerlijk op dreef) ineens in beeld komt duiken. Zoals gezegd komt de one-liner spuwende maniak flink aan bod, maar de moordpartijen zijn jammer genoeg ietsjes minder dan die in het vorige deel. Met name het Krueger-loze gevecht met Rick is, mede door geldgebrek, vrij inspiratieloos.

Wel memorabel zijn hier de special effects. Een hoop grote namen in het genre gaan volledig los en maken er een waar feestje van. En telkens als ik deze film herzie snap ik niet hoe iemand lelijke CGI (a lá Freddy vs Jason of de remake van Nightmare) prefereert boven dit. Verder kent de film een aangenaam sfeertje (op bepaalde vlakken erg vergelijkbaar met de Freddy's Nightmares serie, die bijna gelijktijdig met deze film werd gemaakt) en een paar sterke scènes. Sterkste moment is toch wel de scène met Alice die in de bioscoop, omringt door eerdere slachtoffers in de zaal, in het scherm wordt gezogen. Erg stijlvol gedaan.

Nightmare 4 bracht uiteindelijk het meeste geld op van de hele serie (FvJ niet meegeteld) en het dat is eigenlijk niet wonderbaarlijk. Want naast het feit dat Freddy Krueger en de Nightmare reeks eind jaren '80 op het hoogtepunt van hun populariteit zaten, is The Dream Master ook een erg vermakelijke achtbaanrit geworden.

Bescheiden 4,5 sterren.

Nadat die kleine horrorfilm uit 1984 een onverwachte hit werd, werd er natuurlijk snel geschreeuwd om een vervolg. En dus kwam men al snel met het script van David Chaskin op de proppen. Een script waarin de regels van Wes Craven’s origineel opzij worden gegooid (één van de redenen dat Craven niet wilde meewerken aan het vervolg). Een script waar vooral op het spektakel en de special effects wordt gericht. Het begint bij een alleraardigste openingsscène, waarna de hoofdkarakters worden geïntroduceerd. Opvallend is overigens dat Nightmare 2 de enige film in de Nightmare reeks is met een mannelijke held in de hoofdrol. Hoewel Patton’s personage wel schreeuwt als een meisje.

Freddy’s Revenge is tevens de laatste film waarin Freddy nog een duister, mysterieus en bovenal pissig bijpersonage is. En hoewel ik Krueger in de latere delen ook prima kan waarderen, die duistere kant van hem heeft toch net iets meer. Englund speelt de boeman weer met veel energie en enthousiasme (en is zelf nog even zonder make-up in de openingsscène te zien). Het is jammer dat de film het hele droom- element naar de achtergrond schuift, er gaat daardoor veel magie verloren. Desondanks bevat Nightmare 2 een aantal sterke scènes. Eén van de beste momenten is toch wel Freddy’s verschijning in Grady’s kamer. Goed opgebouwde scène met uitstekende special effects. Ook de make-up effecten zijn er, met de komst van Kevin Yagher, ook op vooruit gegaan.

Enkel op het einde, wanneer Lisa Freddy opzoekt in de oude fabriek gaat de film echt de mist in. Met verschillende onnodige scènes (die er volgens mij enkel inzitten om de special effects) komt het hele einde niet helemaal uit de verf en blijft de kijker wat teleurgesteld achter. Maar desondanks dat Nightmare 2 het niveau van de eerste film niet weet te halen, Freddy’s Revenge is zeker een sterke poging. De muziek van Young is aardig sfeervol, de bijrolacteurs (Bell, Gulager, Lange) zijn prima en vooral weet regisseur Sholder een perfect broeierig, zomers sfeertje neer te zetten. Wat dat betreft niet de beste uit de reeks, maar desondanks ook niet de slechtste.

4 sterren.

Tot mijn verbazing zag ik dat ik in al die jaren nog helemaal geen verhaal had geschreven bij de enige film die vanaf het begin van mijn Moviemeter periode nog mijn top 10 siert. En momenteel overigens ook op nummer 1 staat. Ik ken de film (en diens vervolgen) nu zo’n goed tien jaar en ik ken elke scène en elk stukje dialoog van de zeven films inmiddels binnenste buiten. En met name van dit eerste deel kan ik maar geen genoeg krijgen, het is en blijft een grandioos meesterwerk. Ik kan hem langzamerhand wel dromen.

Eén van de grootste pluspunten van Nightmare zit hem wat mij betreft in de briljante sfeer. De spanningsopbouw, de settings, de simpele maar zeer doeltreffende score van Bernstein; de film weet een uitstekend en zeer mysterieus sfeertje op te bouwen. Met een erg sterke openingsequence zet Craven meteen de toon; de film is grauw, stijlvol, naargeestig en heeft iets mystieks over zich. Maar de opening is zeker niet het enige moment dat duidelijk wordt dat we te maken hebben met horror op zijn best. Scènes als de achtervolging en de gruwelijke moord op Tina of een dode Tina in de klas en een achtervolging in de boilerroom die volgt is zonder enige twijfel horror ten top. Maar ook korte shots, zoals de hand uit het water in de badkuip of de moord op Glen met de vele liters bloed ala The Shining van Kubrick zijn uitermate goed gedaan.

De personages zijn ook voortreffelijk en worden uitstekend vertolkt. Geen domme, bloedmooie tieners die na een flinke vrijpartij een mes of bijl in hun ribben krijgen van een uit de kluiten gewassen, maskerdragende bruut. Nee, de personages zijn geloofwaardig en van vlees en bloed. Met name Langenkamp is een perfect voorbeeld van the girl next door en ook Depp en Wyss weten prima te overtuigen. En dan zijn er natuurlijk nog Blakley en Saxon, beide ook met een uitstekend spel. Toch is het voor mij Englund die de show steelt. Niet lang voor deze rol speelde hij nog erg overtuigend een uiterst vriendelijk personage in een populaire sciencefiction serie, maar in Nightmare komt hij met het tegenovergestelde. Krueger is duister, achterbaks, grappig en geniet met volle tuigen van de kat en muis spelletjes die hij met zijn slachtoffers speelt. Net als Englund overduidelijk geniet van het vertolken van deze boeman. Zijn spel is fenomenaal.

Maar niet alleen de inzet van de cast verdient het om complimenten te krijgen, want ook achter de schermen werd alles uit de kast gehaald. Bijna elk shot van de film zit vol met meesterlijke en zeer creatieve ideeën en 9 van de 10 zijn ook voortreffelijk uitgewerkt. Goed, vanwege het extreem lage budget zijn zeker niet alle effecten van hoge kwaliteit en ook kent de film hier en daar zeker wat schoonheidsfoutjes en slordigheden; toch zit het allemaal erg vakkundig in elkaar. De effecten van Jim Doyle, de geweldige make-up effecten van David Miller, het uitstekende camerawerk van Jaques Haitkin en natuurlijk die heerlijke, sfeervolle soundtrack van Bernstein; alles is tot in de puntjes verzorgd. Er zit bloed, zweet, tranen, maar ook ontzettend veel hart en liefde in het project.

Al met al een grote horrortopper van formaat. A Nightmare on Elm Street is voor mij nog steeds een bijzondere film en zal altijd een speciaal plekje hebben in mijn hart. Mijn grote interesse voor horrorfilms en uiteindelijk ook voor cinema in het algemeen is praktisch allemaal ontstaan door de Nightmare reeks. Merci, Mr. Craven. Merci.

5 sterren.

Ik heb inmiddels aardig wat van mijn favorieten in een remake- vorm gezien, maar het is en blijft toch een bijzonder moment als je all-time favorite in een nieuw jasje wordt gestoken. Ik keek er dan ook al lang tijd met dubbele gevoelens naar uit. En vanavond was het zover en kon ik na zeven jaar heer Freddy weer eens op het witte doek bewonderen. Zou Platinum Dunes er in slagen om Krueger een waardig nieuwe versie te geven of wordt het anderhalf uur lang heimelijk terugverlangen naar die goede ouwe tijd met meneer Craven en meneer Englund?

Waar Wes Craven in het begin van de jaren '80 flink tegen de stroom inging met zijn script voor A Nightmare on Elm Street, daar kleurt men dertig jaar later juist wel erg netjes binnen de lijntjes. Dat wil zeggen; de standaard ingrediënten passeren gewoon keurig de revue en de hele checklist voor de hedendaagse horrorfilm wordt afgevinkt. Met andere woorden; een hoop oninteressante tieners lopen continu met vragende blikken in hun ogen langzaam door een vreemde ruimte tot een plotseling hard geluidseffect het publiek even doet opstijgen uit hun stoel. En dit geintje (Persoon knikkebolt, Freddy verschijnt, persoon wordt wakker) herhaalt zich tot vervelens toe. Regisseur Bayer laat zien goedkope schrikeffecten onder de knie te hebben. Echte spanning daarentegen lijkt toch een heel ander verhaal en gaat hem duidelijk minder goed af.

Om eerlijk te zijn, de opening van de film is nog best aardig. Vooral als na de openingsscène de titel verschijnt met daarbij de overbekende klanken van Charles Bernstein's magische theme, verschijnt er toch wat kippenvel op de armen van deze grote liefhebber. Noem het het hoogtepunt van de film, het moment waarop je kort het piano- riedeltje uit het origineel hoort. Want het enthousiasme neemt steeds wat meer af als de personages die je anderhalf uur gaat volgen je worden voorgeschoteld. De interessante en uiteenlopende karakters van vlees en bloed uit het origineel zijn vervangen door vergeetbaar en charismaloos slachtvee. Eerlijk is eerlijk, ten opzichte van Monica Keena en Kelly Rowland uit Krueger's laatste werk is het een verbetering, maar het blijven suffe, saaie karakters. Dit geldt overigens nog het meest voor Rooney als Nancy en (vooral) de moeder van Nancy (in het origineel nog zo sterk vertolkt door Ronee Blakley). Zelden kom je zoiets leegs en levenloos tegen als dat mens.

Uiteindelijk word je gedurende de film als fan 'beloond' met een hoop scènes die letterlijk uit het origineel komen, maar op de één of andere manier een heel stuk minder effectief worden neergezet. Vooral het shot dat Freddy uit de muur boven het bed komt zetten werkte in het origineel perfect, maar is hier bijzonder lelijk gedaan en paste ook totaal niet in het geheel. Maar goed, dat krijg je als de creativiteit plaats moet maken voor computereffecten. Want het origineel mag dan zelfs inmiddels wat gedateerd lijken, de CGI taferelen die hier voorbij komen verdienen ook echt geen schoonheidsprijs. Dat shot dat Freddy brandend in die flashback op de camera (POV van een slachtoffer) komt afrennen of als ie die schaar uit zijn oog trekt lijken gewoon niet van deze eeuw, zo lelijk. Maar ook daar komt de creativiteit om de hoek zetten, want bijvoorbeeld de inspiratieloze moordpartijen zijn flinke tegenvallers. Wat heet, de meeste zijn gewoon dodelijk saai of lachwekkend. Het beeld van een slaapwandelende Phillip uit Nightmare 3 komt voorbij in mijn hoofd. Aah, die goede ouwe creatieve tijd van Freddy.

En nu we het over de duivel hebben, hoe zit het met de nieuwe Freddy? Vond het erg jammer toen het bericht naar buiten kwam dat de plannen voor een prequel werden omgezet in een remake en Englund voor het eerst de handschoen moest afstaan. Maar gelukkig verscheen al snel de naam van Jackie Earle Haley als zijn opvolger. En Haley doet zijn best, daar kan niets negatiefs over gezegd worden. De nieuwe droomstalker daarentegen heeft wel duidelijk wat minpunten. Zo is en blijft de (half CGI) make-up erg matig. Natuurlijk ziet het er allemaal een stuk realistischer uit, maar het neemt wel alle charisma van Freddy weg. Als een Nicholas Cage heeft ie de hele film één gezichtsuitdrukking en dan praat ie met het gemak van een Sylverster Stallone. Tja, dan had je 'm ook gewoon een masker op kunnen zetten. En ook in zijn moeilijke, monotone stem zit weinig emotie of dreiging. Enkel zijn lach komt nog redelijk uit de verf, maar verder mis je de sadistische, plagende lachjes en onvoorstelbaar woeste blikken en kreten van Englund.

Om die vergelijking met de oude Freddy overigens even door te zetten; men besloot (zo riepen de makers althans veelvuldig in interviews) terug te willen keren naar de oude Freddy, dus niet de grappenmaker en de kletskous, maar de serieuze en enge slachter. Vreemd, want Freddy is alles behalve eng en hij spuwt tevens de ene lollige one-liner naar de andere eruit (velen zelfs letterlijk overgenomen uit de oude serie). Hij lijkt meer aan het woord te zijn dan in veel van de andere Nightmare delen en álle teksten zijn one-liners. Nu had ik nooit problemen met de Freddy uit de sequels, maar je vraagt je wel af waarom er zo nodig een remake moest komen als je toch praktisch alles van de oude Freddy gaat voortzetten. En als je al kiest om vele referenties te geven naar de oude serie, snap ik nog steeds niet waarom men Englund niet een cameo heeft gegeven. De rol van de dominee, een docent of de apotheker; van alle knipogen naar die originele serie zou dat verreweg de leukste zijn geweest.

En tja, verder is het plot gewoon te ergerlijk voor woorden. Neem het stukje historie van Freddy; in het origineel begrijp ik volkomen waarom de ouders zo gehandeld hebben. In deze film steken volwassen(!) mensen een vent in de fik na verhalen van hun kleine kinderen. Heel logisch. Daarnaast is het nogal vreemd dat Freddy al vanaf het begin zijn handschoen heeft, terwijl hij schijnbaar geen kinderen heeft vermoord. Waarom dan die handschoen?. En ach, verder blijft de film vol zitten met van die kleine ergerlijke momenten. Want als je inmiddels meer dan zeker weet dat Freddyin de droomwereld alles in zijn macht heeft en alles kan doen wat ie wil ... waarom ga je je met je domme kop dan in een kast verstoppen? Ach, het zorgt weer voor een goedkoop schrikmomentje, meer zal het niet zijn.

Maar goed, de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat alle negativiteit van mijn kant vooral afkomstig is vanuit mijn liefde voor het origineel. Als ik de film vergelijk met de meesterlijke film van Craven, blijft er niets over van deze hedendaagse versie. Als ik echter mijn best doe het als losstaande slasher te zien, moet ik toegeven de film niet het ergste is in zijn genre. Er wordt af en toe een redelijk goede sfeer neergezet, de film bevat aardig wat stijlvolle shots en Haley doet toch zijn best als Krueger. Dat zijn gezicht er niet uitziet en hij enkel met belabberde one-liners mag werken, kan hij dan weer niets aan doen. Nu had ik ook wel verwacht dat een remake van Nightmare een stuk lastiger zou worden dan een remake van Texas Chainsaw of Friday the 13th. En die werkjes van Platinum Dunes waren dan ook wat beter gelukt. Hun A Nightmare on Elm Street moet het doen met een paar aardige momenten, maar verder toch vooral een hoop prutswerk. Maar ach, wakker zal ik er niet van liggen.

Vooruit, 2,5 sterren.

Nadat The Dream Master het meeste geld van de vier Nightmare films opbracht, kon een vijfde deel dus niet uitblijven. Een flinke klus voor de schrijvers, want valt er nog iets nieuws te verzinnen? Freddy had zich al twee films als middelpunt kunnen uitleven en was compleet in beeld geweest. Uiteindelijk werden er, net als bij deel 4, tig schrijvers bijgehaald om met een fatsoenlijk script te komen. En hoewel de film, mede dankzij regisseur Hopkins, bezaait is met creatieve ideeën en pogingen om het geheel een ander gevoel te geven, het is allemaal toch wat matigjes uitgewerkt.

De focus ligt bij The Dream Child op het surrealisme. Hopkins komt met een bijzondere gotische sfeer en heeft veel tijd en energie gestoken in de settings, onder andere gebaseerd op het werk van Escher. En hoewel dat allemaal leuk en aardig is, uiteindelijk moeten script, de acteurs en de karakters wel meewerken, anders lukt het nog niet. Het gaat bij Nightmare 5 echter nog het meest mis bij de droomsequenties en bijbehorende moordpartijen. De ideeën zijn prima, maar om geen X-rating te krijgen werd er bizar veel weggeknipt, waardoor de scènes hun impact bijna geheel verliezen. Met name van Greta’s moord bleef uiteindelijk niks over. Van de drie moorden is enkel die van Dan (hoewel ook flink gecensureerd), nog enigszins de moeite waard.

Wél een groot pluspunt van The Dream Child is de openingsscène, waarin iets meer over het ontstaan van Krueger wordt prijsgegeven. En verder is Robert Englund duidelijk weer in zijn sas en speelt de moordende boeman opnieuw met verve. Enkel de Krueger make-up gaat vanaf dit deel kwalitatief nogal bergafwaarts, jammer genoeg. Nightmare 5 is imo de minste van de serie (Freddy vs. Jason niet meegeteld), maar desondanks weet de film nog best te amuseren, mede door de ietwat eigenzinnige aanpak en een aantal creatieve momenten. Desondanks viel de film ook aardig tegen bij de kassa’s en werd besloten om met het laatste vervolg het hoofdstuk Freddy Krueger voor eens en voor altijd af te sluiten.

4 sterren.

Geen vernieuwende documentaire, maar gelukkig wel verzorgd en erg vlot gesneden. Met een paar geinige montages, snelle vertelstijl en met Lance Hendrikson een prima verteller. Welke films het langst aan bod kwamen leek te liggen aan welke sprekers de makers konden vinden. Men gaat in een sneltreinvaart langs een hoop films, waarbij soms de makers, maar meestal een filmcriticus één á twee anekdotes geeft. Meer tijd is er ook niet. Sommige van deze anekdotes lijken behoorlijk vergezocht, zo wordt Jason Voorhees gekoppeld aan de natuur en God, omdat het vaak regent in de films. Desondanks een prima kleine trip in de geschiedenis van de Amerikaanse horrorfilm (waar dat buitenlandse blokje voor nodig was mag Joost weten). Maar erg veel (nieuws) zul je er niet van leren.

3 sterren.

Mwoah, vond dit allemaal net niet. De film is nogal aan de trage kant en echt boeien doet de film op die momenten niet. Op bepaalde momenten gaat de film wel lekker vlot door, maar dit duurt jammer genoeg nooit lang. Deze amusante momenten weten, samen met het prima spel van Depp, er nog wel voor te zorgen dat de film een redelijke score krijgt.

3 héle kleine sterren.

Het was even reizen om deze te kunnen zien, maar het was het waard. Bijzonder sterke personages komen voorbij, die ook nog eens voortreffelijk worden vertolkt. Jones en Brolin zijn geweldig, maar Bardem ... wat een vent. Het kat en muisspel wordt geweldig uitgewerkt en de film bevat een hoog 'puntje op je stoel' gehalte. Tel daarbij een prachtige setting, een aantal erg amusante bijrollen (Root ) en een heerlijke Coen- sfeer en je hebt een uitmuntend stukje cinema. Niet het beste van de Coens, maar briljant is het desondanks zeker wel.

4,5 sterren.

Oubollige troep. Een oninteressant verhaal waarin een grote hoop kinderachtige grappen zijn verwerkt. Verder een hoop irritante personages en érg vervelende liedjes. Met name hoofdrolspeler Formby was stervens irritant en nergens ook maar een beetje grappig. Rommel van de bovenste plank, wat mij betreft.

De formule van de wraakfilm is een pad dat redelijk is platgetrapt, dus een kleine nieuwe wending als dat van No One Lives kan best aangenaam zijn. Het gegeven dat stereotype, ééndimensionale bad guys ineens het slachtoffer worden is leuk, maar deze verrassing had in NO ONE LIVES wel iets langer uitgesteld mogen worden. Het was spannender geweest als Kitamura zijn personages iets langer in het ongewisse had gelaten en ze zich had laten afvragen wat er in hemelsnaam allemaal aan de hand was. Nu bestaat een groot deel van de film uit personages die vluchten voor de wrekende Evans, waardoor de film - die maar 75 minuten duurt - gaandeweg gaat slepen. En dat terwijl het begin van deze killing spree wel erg de moeite waard is. Evans’ verschijnen op de locatie van de criminelen is heerlijk over the top en zonder meer het hoogtepunt van deze film.

Evans zet zijn personage prima neer en deze ‘Driver’ krijgt via flashbacks ook nog wel wat karakterontwikkeling. Zijn vlakke tegenstanders lijken echter meer op hun plek in een typische slasher, inclusief onlogisch gedrag en de kunst voortdurend te balanceren op de irritatiegrens van de kijker. Die onduidelijke toonzetting is ook de zwakte van de film. Wat wil de film nu zijn? Soms lijkt Kitamura een spannende thriller te willen neerzetten met een serieuze toon en een oprecht gevoel van dreiging. Op andere momenten wordt de film compleet bespottelijk. Zo mondt een woordenwisseling tussen twee dames uit in een idioot en hilarisch vuistgevecht. Op zulke momenten verbaast het je niets dat de film werd gemaakt door WWE Studios, de dochteronderneming van World Wrestling Entertainment.

NO ONE LIVES is een film die allerlei dingen probeert en overal jammer genoeg slechts deels in slaagt. Enkel op zijn allerlompst is de film wel sterk.

3*

Inderdaad een vrij standaard romcom zonder grote verrassingen. Alle ingrediënten zijn aanwezig; van de onvermijdelijke top40 muziek tot de typische homo-rol, het is allemaal keurig van de partij. Van het script hoef je als kijker dan ook weinig verrassingen te verwachten. Ondanks een paar erg geslaagde grappen, overigens. Verder is Kevin Kline een amusante verschijning. En Cary Elwes zie ik ook best graag spelen, alleen was zijn rol hier behoorlijk onduidelijk. Vraag me af of er meer scènes rondom zijn karakter waren gefilmd, maar vanwege tijd moesten worden gesnoeid. Het laatste grote toppunt is in twee woorden samen te vatten; Natalie Portman.

Maar zoals gezegd, de leuke momenten en een paar sterke rollen voorkomen niet dat dit nergens boven het gemiddelde uitstijgt, het is nergens memorabel. Als 'hap slik weg' film is het daarentegen goed te doen, de toon die wordt gezet is prima (de film is vlot, aandoenlijk en sexy tegelijkertijd) en voor de verandering is de verdeling van de genres romantiek, drama en komedie eens vrij goed. Het script gaat echter soms alle kanten op. Dat gedeelte met die twee lesbiennes was geforceerd en niet bepaald grappig en ook het einde voelde nogal gehaast en afgeraffeld aan. En iets meer verrassingen en uitdagingen had ik ook niet erg gevonden.

3 sterren.

Je hoeft in ieder geval geen filmkenner te zijn om te zien dat er bar weinig niveau zit in de zogenaamde komedie Nobody Knows Anything. Het script is érg weinig bijzonders en is op zeer weinig momenten echt grappig. Op zich was hier nog best wat mee te doen, maar de uitwerking is uiterst zwak. De film ziet er verder amateuristisch, chaotisch en rommelig uit. Eigenlijk zijn de bijrolletjes en cameo-optredens (van oa Robert Englund, Fred Willard, Richard Kind etc) het enige interessante (en amusante) van de film.

Maar goed, je moet er soms ook wat voor over hebben je favoriete acteur te zien.