Opinions

Von trier wordt beter en beter. Was altijd een beetje een interessant doener (en dat is ie eigenlijk nog steeds wel een beetje), wat betekende dat zijn films bleven steken tussen interessant doen en zijn. Maar deze film en Anti Christ zijn waanzinnig goed. Visueel, thematisch, scripttechnisch, het acteren en een aantal scenes in het bijzonder. Hij kan zich op die momenten meten met een aantal grootmeesters. Ik moest voor deze film zelfs denken aan Tarkovsky. 4 dikke sterren.

heb zoiezo al een hekel aan cuba, die misselijke dramatische frons, met die honden-ogen eronder... bah. de film was om kots-misselijk van te worden. de arme onderdrukte neger, die op basis van wil het uiterste uit zich haalt. Bah. De niro haalt in zijn eentje 1,5 ster.

Dit is wel heel erg mager qua verhaal en bovendien bijzonder lelijk in beeld gebracht. Als het dan ook nog eens een half uur duurt voor de eerste knock partij komt, is het wel erg lastig om geboeid te blijven kijken.

Wanneer de film dan eindelijk op gang komt is het weer goed te doen. De vechtpartijen zijn wel leuk en Bruce Lee blijft geweldig. Het eindgevecht is inderdaad het leukst, maar ook weer niet zo bijzonder als ik had gehoopt. Al met al kom ik toch nog op een bovengemiddelde beoordeling uit. 3,5 sterren, maar de shaw bros. producties die ik zag zijn absoluut superieur.

Ah, godard kan ook een mooi drama brengen. Een bizar, bevreemdend en afstandelijk drama had ik al van hem gezien. Ook hier zitten het absurdistische wel weer in. Mensen zijn in zijn films niet in staat normaal met elkaar te communiceren. Een terugkerend thema in al zijn film. Gesprekken ontsporen zonder duidelijk aanwijsbare reden. In deze film is het niet duidelijk waarom het echtpaar ruzie heeft, dat moet je als kijker zelf aanvoelen. En dat komt langzaam, maar zeker. Vond de mooie beelden, Schitterende muziek en de aparte sfeer in deze film erg goed werken. Hoewel de combinatie van een film over filmmaken en een drama niet voor de handliggend is, is het best gevaarlijk om bij het dramatische gedeelte niet in cliches te vervallen. Voor elke andere regisseur dan Godard dan. Er is niemand in de wereld (vroeger of nu) die er voor kan zorgen dat 2 mensen in een kamer die praten en zwijgen (en dat is het dan zo'n beetje) boeiender kan houden. Echt heel grote klasse. Unieke film, die nog even een aparte vermelding voor het geweldige eind verdient.

Op momenten is dit van de beste cinema ooit gemaakt, als geheel ook heel bijzonder, maar als ik het vergelijk met andere films die ik heel erg goed vind, legt deze het nog wel af. Dat is de enige reden dat ik niet hoger dan 4 sterren kom.

Wat een positieve verrassing. Vond het misschien wel de beste Shakespeare verfilming die ik zag. Goed gemaakt en geacteerd. Grootste verdienste is dat Radford het verhaal op het doek goed overbrengt. Perfect die ingredienten van het oorspronkelijke verhaal genomen en dat laten werken in de film. Vond het echt erg goed. 4 dikke sterren.

Bijzondere film die zijn kracht voor een groot deel ontleent aan de mystieke toon. De karakterontwikkeling- en uitwerking is ijzersterk, iedereen blijft mysterieus maar dat werkt juist goed. Karakterontwikkeling betekent helemaal niet dat je zo veel mogelijk informatie over de personages uit de doeken moet doen. Het beste voorbeeld zijn de flashback's. Die doen wat vreemd aan, maar het werkt als karakterontwikkeling prima. Ook opmerkelijk scenes zoals de befaamde kus, de vlinder (of mot) of het gesprek met zichzelf, werkten voor mij uitstekend. Celliers is een soort archetypisch personage, wat hem en de film interessant maakt en houdt. Maar ook met de andere personages is meer aan de hand. Wat dat dan is, hoeft verder niet helemaal ontleed te worden.

Ik vond de acteurs (de rollen van belang tenminste) allemaal vrij goed, maar vooral Bowie bewijst weer wat voor prima acteur het is. Hij heeft altijd een meerwaarde in de rollen die hij speelt (nu 9 films met hem gezien) en past (ook hier weer) uitstekend bij zijn karakter. Qua regie en visueel is het wat onevenwichtig, maar dat ongepolijste past Merry Christmas Mr. Lawrence juist wel. De strijd tussen de gevangenen en Japanners is boeiend en ook puur op dramatisch vlak werkt de film prima. Het is een fascinerende film die van de gebaande paden afwijkt. Iets dat volgens mij geen uitzondering is voor Oshma (Ai no Korîda). Er zijn echt nog wel wat minpunten te verzinnen (lang niet alles werkt even goed, visueel is het soms wat slordig en ook sommige scene overgangen lopen niet zo soepel, wat soms het tempo geen goed doet), maar ik kon me daar niet druk over maken. De muziek was trouwens prachtig. 4 sterren.

Heerlijke combinatie van screwballkomedie, musical en een Duck Soup achtige toestand. Het is (of beter was) een ‘modern’ sprookje met fraaie sets, vele rekwisieten en gedetailleerde kostuums. Hoewel ik de liedjes niet het geslaagdste stuk van de film vind, zijn er enkele geweldige dansnummers. Vooral het grote dansnummer ‘the Merry Widow’ iets over de helft is bijzonder fraai met honderden dansers. Dit is allemaal alleraardigst.

Wat deze film goed maakt is de Lubitisch touch. Die term heb ik niet zelf verzonnen, maar is een bekende kreet om zijn unieke stijl mee te omschrijven. Mocht je daar nog nooit van hebben gehoord, kun je het na het zien van bijvoorbeeld the Merry Widow zelf wel bedenken. De regisseur geeft zijn film dat stuk extra mee door zijn verfijnde humor. Dat zit hem vooral in de heerlijke dialogen, waar er een aantal ronduit hilarisch zijn. Heb meermaals hardop moeten lachen. Daarnaast laat hij ook zijn talent zien als stomme filmregisseur door een aantal non verbale misverstanden op erg geestige wijze aan de man te brengen.

Vond het echt erg aangenaam. Best knap, omdat het verhaal in de basis eigenlijk erg lame is en dit gemakkelijk een matige film had kunnen zijn. Vond Chevalier trouwens wat vervelend met zijn maniertjes, hoewel dat voor een deel in de rol zit opgesloten. Macdonald was wel goed, maar het zijn toch vooral de erg leuke bijrollen van mannen als Edwartd Everett Horton, Donald Meek en George Barbier (die ik verder nog niet kende) die de boel opfleuren en die de show stelen.

Lubitisch is een heerlijke regisseur. Ik heb ergens het idee dat ik zijn meesterwerk nog moet zien, hoewel To Be or Not Be natuurlijk ook briljant is. 4 sterren.

Mooie film inderdaad. Naruse is een beetje de wat onbekendere broer van bijvoorbeeld Ozu en Mizoguchi. De handvol films die ik tot nu toe van die twee filmmakers zag, maakte toch wat meer indruk.

Naruse is wat uitleggeriger dan twee genoemden zo lijkt het. In de eerste scene kreeg ik bij het zien van de repeterende handelingen van Michiyo direct al een melancholisch gevoel ten gevolg van een overduidelijk sleur. Nadat Naruse dat in het kort vrij effectief duidelijk had gemaakt, ging er een voice-over overheen om dat nog eens precies zo uit te leggen. Ook waren er blikken van aantrekkingskracht van het paar naar anderen dan elkaar. Jammer dat er daarna nog eens een personage moet vragen of ze zich niet voelen aangetrokken tot die buitenstaander. Alsof Naruse bang was dat het nog niet duidelijk was of zo. Ook het hele personage van het nichtje dat 180 graden anders is dan Michiyo is weinig subtiel.

Maar verder is dit een erg sterke film. Je moet altijd opletten dat zo’n film over de dagelijkse sleur, zelf ook niet saai wordt. Hoewel ik even moeite had mijn plekje te vinden tijdens de film, lukte dat uiteindelijk vrij moeiteloos. De film is dan ook gewoon een kleine 50 jaar eerder dan American Beauty of zo. Niet dat ik dacht dat het onderwerp niet eerder zou zijn behandeld, maar het is wel opvallend dat deze film eigenlijk net zo meedogenloos is, maar dan op een heel andere manier. Ik had zelfs een Groundhog Day deja vu gevoel. De mensen die de film zagen weten wat ik bedoel. Vond ik een van de krachtigste scenes uit de film, hoewel het er ook in die scene iets te dik bovenop lag.

Dat einde is inderdaad een discussie op zich waard. De film is gebaseerd op een onaf boek van Hayashi. In andere woorden, de scriptschrijvers moesten er zelf een eind aan breien. Gevolg was dat ze het niet eens werden en dat de een boos de schrijftafel verliet (hulde aan de boekjes van Eureka). Het is niet (echt) een happy end. Hooguit een compromis, ook naar de kijker toe. Ze heeft aan het eind iets van, het is goed zo. Er zijn dan ook genoeg mensen die slechter af zijn (die vrouw met haar zoontje in Tokio), iedereen is jaloers op haar gedurende de hele speelduur en er staan genoeg vrouwen klaar om haar plaats in te nemen. Uiteindelijk heeft het personage niets gewonnen en is ze waar ze begon. De sleur gaat door. Over een half jaar is Michiyo weer terug bij af. Het is een tijdelijke oplossing die voor het hoofdpersonage waarschijnlijk geen geluk zal brengen.

3,75 sterren. Ik wil Stephan73 graag bedanken omdat ie de Narusebox voor een belachelijk lage prijs van de hand heeft gedaan, anders had mijn eerste Naruse nog wel even geduurd.

Wanneer leren ze in Hollywood (ook al zijn dit niet echt typische Hollywood regisseurs) nou eens dat je geen angst of spanning opwekt door zo nu en dan heel hard de muziek aan te zetten of opeens een geluidseffect er door heen te jagen? Dat gaat dan vaak nog gepaard met een flits van iets waarvoor we als kijker bang zouden moeten zijn. Het is compleet onzinnig. Als je 's-nachts met een koptelefoon op slaapt en iemand zet keihard het geluid aan, schrik je ook. Dat betekent nog niet dat het eng is. Compleet belachelijk en er is dus een nieuwe trend in valsspelen, in horror Hollywood.

Verder neme we een akelig spookhuis, vreemde geluiden, een puber die niemand gelooft, de vreemdeling met een verleden die doordraait (wat compleet ongeloofwaardig en eigenlijk belachelijk was), spanningen in het gezin (waarvan de toedracht natuurlijk zo lang mogelijk wordt uitgesteld), een stukje van the Birds('hé, dat kunnen we wel gebruiken'),een beetje van het bovennatuurlijke en een beetje van een slasher. En wat krijg je dan? Een kutfilm zonder ballen, die niet eens het lef heeft iemand dood te laten gaan (en dan heb ik het niet over de badguy) en zelfs durft aan te komen met een misselijk makend happy end. (Ver onder de) standaard filmpje. 1 ster

Ook een erg lelijke film, trouwens. Het wezen dat op het plafond liep was eerder lachwekkend dan eng en ook was de look van de film vreselijk saai.

Briljante film. Heerlijk klassiek (geworden) verhaaltje. De film is een lust voor 't oog. De sfx zijn tijdloos. De film heeft verder alles; spanning, avontuur, mooi camerawerk, in een heerlijke mengelmoes van (sociaal) drama en sci-fi. De film heeft ook echt wat te vertellen. 4,5 sterren. Eentje om in je dvd collectie een speciaal plekje te geven.

Als je uit oeverloze verveling nog geen zelfmoord hebt gepleegd, word je in de laatste 30-45 minuten beloond voor je geduld met enkele heel fraaie actiescenes. Daardoor kom ik met enige moeite uit op een voldoende.

Tjonge wat een hoop moeilijk gedoe voor zo'n simpel verhaal. Heb ruim driekwartier lang gekeken naar allerlei ingewikkelde intriges, om er halverwege achter te komen dat die helemaal niet zo ingewikkeld waren. Veel hocus pocus van Gilroy, zoals altijd, om te verhullen dat het verhaal niet bijster veel om het lijf heeft, maar dan wel zo, dat het wel zo lijkt. Het is niet onvermakelijk hoor, maar verre van bijzonder. Zelfde voor het acteren, werd wel aardig gespeeld, maar vond het niet bijzonder. De oscar voor Swinton vind ik zelfs een beetje belachelijk. Zou niet weten wat er bijzonder zou moeten zijn aan haar rol.

Verder is het jammer dat het hele personage Michael Clayton maar zo zo van de grond komt. Hij is de fixer. Als hij een kamer binnenkomt, regelt hij het allemaal wel even. Daar heb ik dus heel weinig van gezien, vond dat totaal niet overtuigend. Zijn grote waarde voor het advocatenkantoor werd mij niet duidelijk. Ook z'n priveproblemen zijn er een beetje bijgeraapt. Dat hele restaurant-gedoe sloeg niet echt ergens op. Heb Clooney ook vaak al veel beter zien spelen.

Maar nogmaals, het is best vermakelijk. Redelijk spannend, aardig geacteerd, behoorlijk in beeld gebracht. Maar Gilroy is een beetje zo iemand, die op een verjaardag heel wat te vertellen lijkt te hebben, je luistert aandachtig, om er vervolgens achter te komen dat het allemaal niet zo bijzonder is wat hij te vertellen heeft. Je kijkt om je heen of er niet iemand vrij is om mee te praten, maar aangezien dat niet zo is, het niet helemaal onvermakelijk is en je toch al halverwege bent, luister je maar af. De volgende verjaardag, zal je waarschijnlijk liever een andere gesprekspartner zoeken. Een beleefd knikje kan er wel van af, maar meer dan vage kennissen worden van elkaar zit er niet in.

Herzien en een heel goede herziening gehad. Ooit eens gezien en ik vond het niet veel, ik weet alleen niet meer waarom en dat weet ik nog steeds niet.

Eerst nog even mijn mening omtrent de eeuwige discussie vanwege vermeende discriminatie. Ik kan me voorstellen dat Turken niet blij zijn met de film. Midnight Express is weinig genuanceerd en de Turken worden wel wat gestigmatiseerd. Aan de andere kant is het voor de meer neutrale kijker echt wel duidelijk dat dit uitsluitend gaat over een wel heel klein stukje Turkije (een waar het waarschijnlijk ook echt geen pretje is/was). Iedereen die kan nadenken ziet heus wel dat de gemene, dikke, lelijke en domme Turken niet iets is voor het hele land of voor een hele cultuur, maar voor de Turken in het gevangenisleven. Nog steeds wat kort door de bocht, maar dat is wel een belangrijke bewustwording. Ik zag dit trouwens ook echt als de memoires van iemand die het helemaal gehad had. En dat is ook wel een beetje zo, aangezien het op het boek van Billy Hayes is gebaseerd. De racistische uitspraken zijn dan ook puur voor zijn rekening, die je zulke uitspraken vanwege zijn benarde situatie toch niet helemaal kwalijk kunt nemen. De film had overigens ook plaats kunnen vinden in een ander zero tolerance land.

De film dan maar. Ik vond het toch een behoorlijk meeslepende gevangenisfilm. Dat meeslepende viel trouwens aanvankelijk niet helemaal mee. Ik vond het hoofdpersonage maar een domme sukkel. Eigen schuld dikke bult. Des te knapper vind ik het, dat dit gevoel omsloeg. Ik begon mee te leven. Vond de film behoorlijk spannend, er gebeurde van alles en ik werd eenvoudigweg geboeid. Veel sterke scenes en wat je bij een gevangenisfilm vaak hebt, is een wat gefragmenteerd gevoel met wat losse dieptepunten. Parker zorgt voor een goed lopende film, waarbij hij individuele scenes mooi in elkaar laat overlopen en je toch het gevoel krijgt dat die Hayes al een behoorlijk tijd zit opgesloten. Best knap. Het meeslepende waarbij je je afvraagt; 'wat als mij dat nou eens zou overkomen' (wat knap is vanwege het hoge oelewapper gehalte) verandert in een beklemmende sfeer, waarbij je zelf het idee krijgt dat je opgesloten zit (tot op zekere hoogte). Zijn ontsnappingspogingen zijn een logisch gevolg van zijn situatie (in plaats van een noodzakelijk kwaad in het genre). Film loopt ook gewoon goed als ik kijk naar de emotionele gesteldheid van het personage. Ik geloofde het.

4 sterren voor deze film die ooit op een 1,5 stond.

Ook dit vind ik weer zo'n typisch voorbeeld van een Woody Allen film waar een (hoewel misschien niet eens heel origineel) goed idee zorgt voor een leuke film. Allen zit vol goede ideeen en dat maakt zijn films altijd erg genietbaar. Hij begint langzaam een van mijn favorieten te worden. Ook is hij er goed in om je te doen hunkeren naar een stad. De mensen die er nog niet zijn geweest willen er zo snel mogelijk heen, terwijl de mensen die er wel al eens waren zo snel mogelijk terugwillen. Ik wil ook zo snel mogelijk terug. Allen is niet erg terughoudend in zijn lyrische ode aan de stad, maar het zorgt ervoor dat het een leuk uitstapje wordt. Dichterbij Parijs kun je niet komen, zonder er daadwerkelijk heen te gaan.

Wilson bewees al vaker best goed te kunnen acteren, als de films waarin hij speelt niet al te flauw worden. Zijn vrouw en schoonfamilie zijn misschien wel erg stereotyperingen en het ligt er misschien wat al te nadrukkelijk bovenop dat je een hekel aan ze moet hebben. Dat het best onderhuidser gemogen. Ook de moraal dat nostalgie onzinnig is, omdat het vroeger helemaal niet perse beter was (en mensen van toen ook terug verlangden naar een betere tijd) was wel erg duidelijk. Echt storend is het allemaal niet.

De tripjes naar vroeger met de bekende kunstenaars is natuurlijk erg amusant. Woody Allen weet als geen ander dat je je alles kan permiteren in films. Er zijn geen grenzen aan een verhaal. Je mag best je invulling geven aan de grillen van de grootste en bekendste kunstenaars van de 20ste eeuw. Hij leeft zich weer lekker uit.

4 sterren. Erg amusant.

Volgens mij, mijn eerste Finse film. En wat is een betere film om mijn Finse ontdekkingstocht te beginnen dan een van de bekendste films van Finlands grootste regisseur.

Geweldige film. Een man die zijn naam niet meer weet is natuurlijk zo'n ontzettend cliche, dat je van goede huize moet komen daar een goede film van te maken. Dat is het geval, want Kaurismaki maakt er een film van waarin de hoofdrolspeler opnieuw geboren is, maar zich wel direct moet redeen in een wereld van armoede en sociale ongelijkheid. Dat lukt hem door de kleurrijke en sterke scenes heen, met vreemde muziekoptredens, een maffe bankoverval, een aparte romance te midden van wat afwijkende filmkarakters.

Hoe Kaurismaki denkt over de wereld is eigenlijk wel duidelijk. Overdreven kritisch is het ook weer niet en hij weet de perfecte balans te vinden tussen komedie en drama. Zo vaak lukt dat niet.

Dikke 4 sterren. Nu op zoek naar meer van zijn films, maar die zijn lastiger verkrijgbaar.

Opnieuw kan ik me aansluiten bij de voorgaande sprekers. Dit is trouwens wel de minste die ik tot nu nog toe zag van Lloyd. Dit brengt meteen de vraag omhoog (ik me dit al eerder afgevraagd), hoe belangrijk de regisseur is in het geheel. De films die hij met Sam Taylor en Fred Newmeyer maakte zijn veel beter en vaak superieur. Een befaamde naam als McCarey kan blijkbaar niet voorkomen dat het allemaal wat minder vlot is. Ik ben geneigd om geheel tegen mijn gewoontes in, Lloyd veel meer credits voor eigenlijk alles in zijn films toe te dichten, dan de regisseur, maar misschien is dat niet (helemaal) terecht?

Maar ook dit is best leuk, hoor. Vooral het laatste half uur als Lloyd de nodige kapsones krijgt, is het weer erg vermakelijk. Vind het alleen jammer dat dit de eerste film van hem is die niet (uiteindelijk net niet) 3,5 sterren verdient.

geweldige film. minstens net zo goed als blood simple, fargo of the big lebowski.

prachtige misdaadsfeer, goede acteurs (prachtige bijrolspelers, waaronder weer een aantal stamgasten van de coen's), voortreffelijke zwarte humor.

tom reagan werd om de vijf minuten op zijn bek geramd. op een gegeven moment kwamen we niet meer bij, althans tot de volgende legendarische scene kwam. want daar zat ie vol mee.

op naar barton fink. ik ben benieuwd.

de enige reden dat ik geen 5 sterren geef, is omdat ik niet vind dat ie bij dat illustere rijtje hoort. dus 4,5.

Ontzettend sterke film. Dat geldt sowieso voor de hele coming off age invalshoek, waarin kinderen proberen op vroege leeftijd hun dromen al na te jagen. De aantrekkingskracht zit hem daarnaast met name in momenten. Vind het nummer Country Roads een enorm zeiknummer, maar hier wordt het onweerstaanbaar. Het volgen van de kat, het vinden van een plek als de winkel met die magische klok en de beelden die we te zien krijgen uit de fantasiewereld van Shizuku zijn eigenlijk net zo magisch als een Totoro of een drijvend kasteel. Soms neigt het allemaal wat naar het clichématige, zoals de zonsopgang of wanneer de opa vrolijk meedoet op het nummer Country Roads (en eigenlijk zelfs in de hele verhaallijn), maar wordt dat nooit. Das knap en weet ook niet helemaal hoe dat komt (de goede uitvoering natuurlijk, maar dan nog).

Het valt Ghibli enorm te prijzen dat ze binnen een stuk of twintig films een kwart van hun producties enorm volwassen thematiek meegaven. Het zijn films waar humor ondergeschikt (of soms zelf afwezig) is. Niet makkelijk scoren dus, maar films die op dramatisch niveau gemakkelijk mee blijken te kunnen met Japanse grootmeesters als Kurosawa, Ozu of Mizoguchi om maar eens wat grote namen min of meer at random te noemen. 4 dikke sterren en dan is dit nog niet eens een van mijn echte favoriete Ghibli’s.

Jee, weer zo'n ondergewaardeerde film hier en op Imdb. Als ik zie wat allemaal wel hoog scoort, verbaast me dat hevig. Is gewoon een bovengemiddelde genrefilm.

Film is ontzettend spannend en visueel uiterst sterk. En dan is de halve strijd al gewonnen. De giant bugs zaten op het randje (was niet 100% overtuigd), maar verder sprak de look van de film me opnieuw (hetgeen dat del Toro een interessant cineast maakt) erg aan. Verder komt het verhaal nergens belachelijk over en klopt het volgens mij behoorlijk. Er zijn nog al eens wat soortgelijke films waar dit niet zo is. Viel me allemaal goed mee, net als het acteerwerk dat boven de middelmaat wordt uitgetrokken door prima bijrollen van o.a. Brolin, Dutton en Abraham. De twee hoofdrolspelers voldoen net.

Film die 90 minuten echt prima is, maar de laatste 5 minuten behoorlijk uit de bocht gaat. Het heroïsche gedoe en het geforceerde happy eind draaien de film wel een beetje de nek om. Maar gelukkig was het grootste gedeelte van de film echt prima. 3,5 sterren.

Wanneer ik mensen (echt) oude films aanraad, zeg ik ze vaak te beginnen bij Fritz Lang. Wat wist die man zijn film vol te stoppen met spionagetoestanden, achterkamertjes, (bom)aanslagen, shootouts, achtervolgingen etc. Geweldig.Ontzettend veel vaart zit er in zijn films en ook bij deze film zit je er direct in. De intrige is goed, het verhaal loopt ook daarna lekker en we staan niet meer stil voordat de film op zijn hoogtepunt eindigt alleen de laatste 10 seconden was overbodig, maar dat zal studiodruk zijn geweest. Als het dan ook nog prachtig gefilmd is, zit ik echt een beetje te juichen voor het scherm. Bijvoorbeeld bij zo’n shootout in het donker, waar de kamer waar vanuit geschoten wordt oplicht door het vuurgevecht. En dit alles tegen de achtergrond van WO2 waarin iedereen een nazi kan zijn. Heerlijk! 4 sterren.

Ik vond het verrassend leuk. Er zit ook genoeg lijn in de sketches, hij wil gewoon sex. Vond de flauwigheid gelukkig ook vaak gewoon erg grappig. Moest ook denken aan Monty Python, maar ook aan bijvoorbeeld Woody allen. Dit doet er niet veel voor onder. Kitano kan ook niet veel fout doen. 4 sterren opnieuw.

Sympathieke western die verre van perfect is, maar toch zeer de moeite waard. 4 sterren.

Mooie film van een prima regisseur. Het acteren is ietwat theatraal, maar toch vooral wel erg goed (ook van Inga Swenson, waar je niemand meer over hoort). Het camerawerk en zwart-wit gebruik is af en toe prachtig. De langgerekte scènes waarin Bancroft, Duke met mes en vork probeert te leren eten of een woord met haar vingers te leren spellen zijn fascinerend. Een soort vreemde mix van spanning en realistisch drama zijn er op die momenten. Sterk ook dat al te veel sentiment wordt vermeden door de hoofdrolspeelster elkaar niet te veel te laten mogen. Er zijn wel wat punten van aandacht, zoals de vader en halfbroer die wat eendimensionaal zijn, maar ja het gaat ook om de drie vrouwen. Arthur Penn heeft in de jaren ’60 en ’70 toch wel enkele van de meest memorabele films van die tijd gemaakt. Net aan 4 sterren.

Mooi gemaakt, maar het deed me allemaal niet zo veel. Bij een film waar het zo nadrukkelijk de bedoeling is emotie los te krijgen bij zijn kijkers, is dat wel een groot probleem. Dat het pompeus, bombastisch en opgeblazen is, zit een klein beetje opgesloten in wat het is, maar dat maakt het nog niet ogenblikkelijk allemaal in orde.

Nogmaals technisch gezien (zowel de look, als de effecten als de zang) allemaal prima in orde, maar dat maakt het nog niet mooi (zowel de look, als de effecten als de zang). Het keek wel gemakkelijk weg en het verhaal barst natuurlijk van de potentie. Daarbij deden verschillende acteurs waar ik geen fan van ben, het bovenverwachting (zowel het acteren als de zang).

2,5 sterren.

Alle aspecten van de film individueel bekeken is dit een van de beste films ooit. De fantastische muziek, de ijzersterke acteurs, de prachtige locaties. Als geheel werkt het slechts met horten en stoten. De opbouw van het verhaal is fragmentarisch. De personages komen er net niet helemaal, het blijft allemaal afstandelijk. Joffe weet het niet tot een prachtig geheel te smeden. Slechts de laatste 20 minuten komt deze potentie eruit. Hoewel er ook hiervoor mooie scenes zijn, blijft er toch een nasmaak aan kleven vanwege het feit dat er echt nog veel meer ingezeten had. 3 sterren en een halfje extra vanwege het eind.

Ik vind dit de beste van de reeks, nét geen 4 sterren. Het hoge tempo en de gevarieerde actiescènes zijn echt bijzonder goed. De film staat met name de eerste anderhalf uur geen seconde stil. Jammer van het laatste half uur. Het gedeelte in India voelt wat cliché, de finale in de parkeergarage is wel aardig gevonden, maar niet zo goed als veel actiescènes daarvoor en pas in deze fase wordt de tekortkoming van Nygvist als badguy een probleem. Maar de eerste anderhalf uur vond ik goed gemaakt top vermaak met een heerlijke flow. Verrassend dat Bird dit ook zo goed kan en (wat mij betreft) gerenommeerde regisseurs als Woo of de Palma duidelijk aftroeft.

Een stevige vooruitgang op het tweede deel en ongeveer net zo sterk als de eerste film. MI2 van Woo had te veel een (slechte) b film vibe. J.J. Abrams levert hier een gelikte actiefilm af met een ontzettend hoog tempo en is wat dat betreft misschien wel de sterkste in de reeks tot nu toe. Sowieso heeft hij drie keer met succes een reeks die het nodig had, nieuw leven in geblazen. Toch knap. Qua verhaal is dit helaas wel erg mager, wat dat betreft is de eersteling van de Palma een veel betere spionagefilm en heeft die uiteindelijk toch mijn voorkeur. Maar heb er behoorlijk van genoten. Heb wel zin in deel 4 en 5.

The Missouri Breaks is een weinig gewaardeerde film, maar nu ik hem gezien heb snap ik nauwelijks waarom. Ik vond het een erg bijzondere film. Westerns die afrekenen met de romantiek van het genre zijn er genoeg. Eigenlijk zijn de meeste spaghettiwesterns hier een voorbeeld van. En er zijn ook genoeg Amerikaanse westerns die hier onder vallen. Van the Wild Bunch tot Unforgiven. Toch heb ik het niet eerder gezien zoals in deze film. Dat zit hem in plotontwikkelingen, dialogen, keuzes die de personages maken. De film doet eigenlijk geen moment wat je verwacht. Dat begint al in de erg sterke openingsscène, waarin een veedief wordt opgehangen. Waar lopen die mannen op die paarden nou over te zeveren? Wat doen die mensen daar bij die boom? Wat is er aan de hand? In een keer wordt dat met een harde klap duidelijk. De film gaat over veedieven als anti-helden en de onevenredige risico’s van het vak. De bestolenen zijn de slechteriken. Sowieso al een invalshoek die redelijk uniek is en vooral de manier waarop het gebracht wordt is eenvoudigweg anders dan andere films. Prima toch? Zo komt er op het eind geen stand off, maar vermoordt Nicholson, Brando in zijn slaap. Bijvoorbeeld.

Naast het ijzersterke eerste half uur is, is ook het laatste half uur erg sterk wanneer het allemaal tot een climax komt. Dan zit je met nog een uur. In dat lange middenstuk is de film minder goed, maar nog steeds wel de moeite waard. De cinematografie is wat smoezelig, iets dat goed past bij de film. De setting is fijn en vond dan ook dit (misschien toch wel iets te lange) middenstuk zeker niet slecht. Daarvoor is de regie te solide, de acteurs te interessant en het geheel eenvoudigweg te goed. Vervelend wordt het w.m.b. überhaupt niet.

Nicholson is echt weer erg goed. Hij schudt zo’n rol moeiteloos uit zijn mouw en weet echt elke seconde van de film de juiste toon te vinden. Brando was langzaamaan op een punt van zijn carrière gekomen dat hij alleen nog maar grotesk kon schmieren. Waarschijnlijk onvoorbereid en niet te regisseren, schudt ook hij dit uit zijn mouw. Het is een van de grootste acteurs ooit, maar echt geslaagd is zijn rol echter niet. Niet geheel onvermakelijk, maar nogal onevenwichtig. De karakters in de film weten niet zo goed wat ze met hem aan moeten, maar datzelfde gold wel een beetje voor mij. Het is moeilijk je ogen van hem af te houden, maar als je het analyseert is het niet veel meer dan de grote Marlon Brando show. Zijn personage is eerder mysterieus dan goed uitgewerkt, maar waarom deed ie nu zo raar eigenlijk? Het is wat te veel van het goede. Zo een bevreemdende rol werkte een paar jaar later wat beter in Apocalypse Now. Daar speelt hij ook steeds op het randje, maar gaat het goed. Hier af en toe niet. Gelukkig zijn er naast de hoofdrolspelers erg leuke bijrolspelers zoals Stanton en Quaid.

Als ik een “Ain't nobody's blues but my own” lijst zou moeten maken zou deze hoog staan. Penn kan volgens mij ook helemaal geen echt slechte film maken. Na mijn openingszin ben ik dus weinig opgeschoten. Ik snap nog steeds niet waarom er zo weinig waardering is voor deze op zijn minst bijzondere film. 4 sterren.

Viel me dan toch een klein beetje tegen. Visueel verzorgd (maar eigenlijk ook niet veel meer dan dat), goed geacteerd en enkele mooie scenes. Het scenario kent helaas wat problemen. Dat er heen en weer gesprongen wordt in de tijd is op zich niet erg, maar hier was het vooral rommelig. Piaf is nauwelijks sympathiek te noemen op basis van deze film. Dit is dan ook vooral een eerlijk portret en dat redt de film 3,5 sterren.

Zelden zo'n oude film gezien die er zo geweldig uit ziet. De decors en fotografie waren een lust voot het oog. Verder wel een geestige aanklacht tegen de toenemende technologie in onze samenleving. Er zitten echt geweldige scenes in, maar het geheel is net wat te minmaal om een echt hoge beoordeling uit te delen. Blijft nu steken op 4 sterren. Ben wel benieuwd naar meer van Tati.