Opinions

Fantastische klassieker die w.m.b. terecht die naam draagt. De 'dromen' op het begin zijn fantastisch en eigenlijk heel angstaanjagend. Vormen van de beste scènes ooit. En dat geldt eigenlijk voor alle 'moord'scènes. Verder ook een erg sterke thriller. Spannend, een hoog tempo en een verhaal dat prima in elkaar zit. Jammer dat de film toch wat kleine minpuntjes heeft. Sommige scènes in de film slaan nergens op. En dat geldt eigenlijk voor de hele rol van Leigh. Compleet overbodig. Had wel wat beter gemonteerd kunnen worden. Zonde, anders had het echt een van mijn favoriete films ooit kunnen zijn. Temeer omdat ook de acteerprestaties prima waren. Sinatra viel me 100% mee. Kon blijkbaar ook acteren (zag weinig films van hem tot nu toe). 4 sterren.

Minder geestig en origineel dan Annie Hall, maar prachtig gefilmd. Daarnaast vind ik de break-up scene met Mariel Hemmingway een van de sterkste ooit. De uitdrukking op haar gezicht ging door merg en been. En die scene zet hem naast Annie Hall. De rest van Allen's werk boeit me niet zo (hoewel ik lang niet alles gezien heb), maar hij heeft in elk geval twee meesterwerkjes gemaakt. Zoveel regisseurs kunnen dat niet zeggen. 4 sterren.

Heb deze film jarenlang een beetje met de nek aangekeken, als inferieure voorloper van the Silence of the Lambs. En dat inferieure is ook niet helemaal onterecht, maar dat zegt meer over laatstgenoemde. Dat zit hem met name in de sfeer, de acteerprestaties en enkele geweldige keuzes die Demme maakte (o.a. het verhalen richten op Hannibal).

Maar ook Manhunter is een ijzersterke thriller. Prachtig in beeld gebracht en verhalend heel goed. Af en toe vliegt de film wat uit de bocht (de muziekkeuzes zijn zo nu en dan walgelijk), maar overal is dit een zeer solide product, waar je je ogen niet van af kunt houden. Veel sterke scenes, ook hier sterke acteerprestaties (hoewel ik Petersen dan weer niet zo sterk vind, de rest wel) en ontzettend veel vaart. 4 bescheiden sterren.

Dit lijk je Mann te verwijten, of begrijp ik je nu verkeerd?

Ik stel jouw ruimzichtigheid vaak wel op prijs, maar af en toe sla je m.i. door. Tenzij je 't me misschien kunt uitleggen.

Sfeerrijke film zonder compromissen. Vrij verontrustend ook. Er mankeert best wel wat aan, om daar maar mee aan te vangen. Zo is de uitwerking van de gespleten persoonlijkheid van Spinell met moedercomplex wat flauw, zijn sommige momenten nogal voorspelbaar (de spiegelscene in de metro bijvoorbeeld) en is de hele film een herhaling van zetten.

Toch zit er genoeg variatie in de kills, om te blijven boeien. Hier blijkt creativiteit uit en de potentie van de film(maker) wordt kracht bijgezet door het vermogen een sfeerrijk geheel te presenteren in een film die constant op snelheid blijft. Maniac deed me denken aan Henry: Portret of a Serial Killer, die trouwens wel een stuk beter is. Die Lustig heeft mijn attentie. Zijn cultstatus was een klein beetje langs me heen gegaan, geloof ik. 3,5 sterren.

Grappig eigenlijk als je er over nadenkt, het tijdperk van de stille/stomme cinema. Vanwege technische tekortkomingen, is het eigenlijk een ander soort kunst geworden dan de kunst (want dat is film toch gewoon) dan we nu kennen. Niet te vergelijken in zijn geheel. En juist dat is zo leuk aan dat tijdperk. Ik ben heel blij dat geluid zijn intrede deed, maar die eerste decennia van de cinema zijn toch wel heel bijzonder. Deze films hebben het vaak uitvergrote en vaak zelfs bombastische dat bijvoorbeeld sommige toneelstukken en de meeste opera’s ook hebben. De overdreven nadrukkelijk en altijd aanwezige instrumentale muziek (niet voor niets was er vaak een live orkest aanwezig bij vertoningen). Het camerawerk is veel opzichtiger en minder vloeiend. Overdreven inzoomen onder begeleiding van nog harder wordende muziek. Dat komt door de techniek en omdat het natuurlijk veel grotere en loggere dingen waren, maar wat de reden ook is, het past bij de stijlvorm. Het theatrale acteren, wat nodig was om het gebrek aan woorden te compenseren. Je moet al je eisen die je nu hebt laten gaan. Niet naar beneden bijstellen, maar gewoon wijzigen. Het is namelijk gewoonweg wat anders. Leuk vind ik ook het tijdsbeeld. Als je nu een historisch drama over de jaren ’20 ziet, krijg je het beeld te zien waarvan de makers denken dat het zo was. Nu krijg je gewoon te zien hoe het was. Je wordt letterlijk mee teruggenomen. In deze film wordt je meegenomen naar de onmogelijkheid om voor je liefde uit te komen onder de pressie van burgerlijke bekrompenheid. See if anyone cares nowadays.

Ik vind cinema leuk, om de gebruikelijke redenen. Lekker een film kijken als escapisme. Een film die spannend is, grappig is, avontuurlijk of ontroerend en je een bepaald gevoel geeft. Vermaak op wat voor gebied dan ook. Een klein stap verder (maar voor de gebruikers hier vast niet onbekend) is dat je ernaar kijkt als een kunstwerk. Je wilt zo nu en dan wat meer uitgedaagd worden dan alleen vermaak. Een goed verhaal in combinatie met prachtige cinematografie is bijvoorbeeld iets waar je gewoon blij van wordt, feelgood film of niet. Nog een stapje verder is de interesse in Film in het algemeen. En daar komt een film als deze kijken. Ten eerste omdat stomme cinema in het algemeen om o.m. bovenstaande redenen mijn interesse verdienen. Ten tweede omdat ik een hobbyist ben. Het is te vergelijken met die maffe postzegelverzamelaars. Waarom zou je dat sparen, als je geen brieven hebt om te verzenden? Gewoon. Omdat het leuk is. Ik wil alle Hitchcock’s op dvd hebben (voor zover mogelijk). Waarom? Omdat ik fan ben van het werk van de beste man, maar ik wil ook zijn wat minder aansprekende werk hebben om te hebben. Gewoon omdat ik het leuk vind. Zonder echte verdere reden. Normaal gesproken zou ik deze film dan ook waarschijnlijk nooit hebben gezien. Een wat vergeten film uit 1928, die op papier weinig aansprekend is en ook nauwelijks nog gewaardeerd wordt.
Wie zonder voorkennis de hand van Hitchcock in deze film herkent is of een ongeëvenaarde kenner of liegt gewoon. In bijna al zijn films zit een liefdesromance, maar dat is de enige connectie. En eigenlijk is deze film ook daarin verschillend omdat dit de eerste film die ik van hem zie is, waar de liefdesinterest een doel op zich is. Waar het bij zijn andere films zelfs een beetje erbij geraapt lijkt, is het hier een lyrisch romantisch drama en vooral niets anders. Halverwege dacht ik dat er misschien nog geswitched zou worden naar een thriller, aangezien het opruimen van het derde wiel in andere films van hem de enige reëele mogelijkheid zou zijn geweest. Maar de film bleef hetzelfde van toon. Daar komt direct de enige echte min kijken; het sleepte allemaal wel wat voort op een gegeven moment.

Maar Manxman is dan ook een dramafilm pur sang, zoals er niet veel zijn. Of eigenlijk zijn er talloze vergelijkbare werken, maar die zijn bijna allemaal later. Bij weinigen is het drama echter zo sterk aanwezig. Ik moest denken aan Borzage die ook zo lekker ongecomprimeerd zijn karakters kon laten dwepen met emoties. Eigenlijk is het er te veel aan, maar bij de stille cinema past het wel, juist vanwege de kunstvorm die het noodgedwongen eens was. Vertel dit verhaal nu nog eens (buiten beschouwing gelaten dat er inmiddels tal van drama’s met dergelijke driehoeksverhoudingen zijn) en in de hedendaagse cinema werkt het niet meer. Juist vanwege de uitvergrote emoties van het stomme tijdperk, juist vanwege het verschil in benadering om het gebrek aan nog niet te voorziene mogelijkheden te compenseren, werkt dit erg goed. Toegegeven, zijn ontwikkeling in de jaren ’30, ’40 en als hoogtepunt in de jaren ’50 los van de techniek is evident. Maar zijn kwaliteiten zijn aanwezig. Dat klinkt misschien wat flauw; een fan die ook zijn onbekendere niemendalletje prijst vanwege de kwaliteiten van de filmmaker die de reden was deze film überhaupt een kans te geven. Maar ik was juist wat verrast zo gecharmeerd te zijn van dit oude werkje. Ik heb hem gelukkig niet het voordeel van enige twijfel hoeven geven. Het is niet zo meesterlijk als zijn beste werk, maar wel verfrissend om iets compleet anders te zien van hem. En daarnaast ook ontzettend degelijk.

Apart is de ontknoping. het loopt allemaal uitermate zuur af. Het sympathiekste personage Pete blijft alleen achter, gedoemd tot een eenzaam bestaan. Het ‘gelukkige’ stel wordt verstoten en verketterd, met alle verzonken gunstige toekomstperspectieven erbij. En ook daarin is de film allesbehalve Hitch. In (bijna) al zijn films kwam het goed. Hier niet. Nu ik toch terug ben gekomen op de stijlkenmerken van de beste man, schiet me een scene te binnen. De overgang van de zelfmoord, naar de rechtbank. Hierin zien we een sprong van het geborrel van water, waarin we denken dat de hoofdrolspeelster ligt te verdrinken, naar het borrelende potje inkt van Philip, die net zijn carrière boven Kate heeft verkozen. Dit soort simpele, maar uiterst effectieve trucjes om de kijker op het verkeerde been te zetten, zijn natuurlijk kenmerkend gebleven voor zijn latere films.

Ik denk dat 90% van de bezoekers hier op MM beter ver bij deze film kunnen wegblijven. Als je je ook maar een klein beetje herkent in de eerste alinea en/of geïnteresseerd bent in een type Hitchcockfilm die je niet eerder zag, zou ik dit zeker de kans geven. 3,5 sterren vanwege allerlei redenen waarop ik veel hedendaagse films al heb afgestraft.

[edit] wat legt Guyke in de eerste alinea goed uit wat ik bedoelde. Jammer dat hij bij mijn genoemde 90% hoort, maar het zijn juist die punten die deze film de charme geven waar ik over sprak. [/edit]

Leuke film inderdaad. Humor was oke, maar had ik misschien wat meer van verwacht. Dramatisch gezien zat het dan weer wat beter in elkaar dan verwacht, al was dat nu ook weer niet direct om dolenthousiast van te worden. Er zijn wat losse eindjes en subplotjes die niet helemaal goed uitgewerkt zijn, maar de kern is dat zeker wel. Heb me prima vermaakt, zeker omdat er een aantal momenten zijn die echt heel geestig zijn. 3,5 sterren.

Ik houd met het aanschaffen van films zo veel mogelijk rekening met de dvd uitgaves. Ook bij het kleine percentage grabbelbak dvd’s, waar ik er een sport van maak om de goede films er uit te vissen, let ik op bijvoorbeeld juiste beeldformaat, origineel gesproken taal, geen gecutte versie. Soms glipt er wel eens eentje door, zoals ook nu weer. Ik kan niet overal op letten en het is me ook een raadsel, waarom het niet gewoon een uitgave met Urbanus en de originele versie en Morgan Freeman is geworden. Dat is nu toch juist het mooie van dvd?

Nu is het een wezenlijk andere film geworden. Wat de film goed doet is emotionele momenten en komische momenten met zelfs spannende momenten afwisselen. Er bestaan zat goede docu’’s, maar echt briljant wordt het voor mij eigenlijk nooit. Dat komt omdat er vaak niet echt een verhaal verteld wordt, waar je jezelf in kan verliezen. Of, zoals hier, personages heeft waar je je om bekommert. Een voice over die iets van een afstand verslaat (waardoor je dus van een afstand iets waarneemt) of drie stemmen die een verhaal vertellen vanuit de point of view van de pinguïns (en je dus in een klap een film krijgt met personages) is nogal een verschil. Hier wordt dus gepoogd dat gat te dichten, door de pinguïns een hart en ziel te geven en om een grappige, spannende en hartverwarmende film ervan te maken. Dat lukt in de versie met voice-over helaas slechts ten dele en dat komt vooral omdat het verschillende pinguïns zijn, waar je niet een band krijgt (zoals met personages in een film). Dat klinkt misschien stom, maar dat is voor mij wel het verschil tussen echt goed en redelijk leuk. En dus hadden de makers de oplossing en lees ik nu hier dat onwetende mensen zoals ik, die de verkeerde verzie hebben gezien, die oplossing alsnog is ontnomen.

Ik vond de beelden heel mooi, de muziek erg sterk (was de soundtrack nu trouwens ook anders?) en pinquins zijn gewoon cool. Maar ik zit nu toch met een gevoel van, hier had meer ingezeten. Het blijft een sterke film, maar nu kom ik op 3,5 sterren uit en ik heb het idee dat dit er zeker 4 hadden kunnen zijn.

Slecht is het niet, maar de film mist een spanningsboog. Het is te fragmentarisch. Er worden wat verschillende stukken uit het leven van Marie Antoinette getoond, die allemaal niet bijster interessant waren. Dat komt wellicht ook omdat haar leven dat niet was (en dit ook het hele punt was), maar dan nog. Ik geloofde de acteurs ook niet echt. Op zich speelde ze niet heel slecht of zo, maar zat toch vooral naar een kostuumdrama te kijken, waarin bekende acteurs een verkleedpartijtje houden.

Muziek was ok, cinematografisch was het behoorlijk goed, maar de film boeide me al niet meer om daar van te kunnen genieten. Ik kan geen enkel moment noemen waarvan ik het idee had dat ik naar iets bijzonders zat te kijken of wat me zelfs ook maar de noodzaak van deze film met zijn verhaal duidelijk maakte. De andere twee van Coppola waren een stuk sterker. 2,5 sterren.

Nee, hier kon ik niet zo veel mee. Ik ben niet een van de eerste die het woord saai zal gebruiken, bij een film. Kan heel wat hebben. Maar hier kom ik er toch echt niet onderuit.

Ik snap wel wat de makers wilde met deze film (een film over gewone mensen met hun alledaagse problemen), maar dit pamflet voor de (inter)nationale huisdierenbond, is net niets. Als komedie niet grappig genoeg (eigenlijk nooit grappig, hooguit wat glimlach momenten). Als drama is het helemaal mislukt. Film mist dan ook een spanningsboog. Doet me denken aan een collega van me die graag verhalen vertelt, maar eigenlijk nooit iets mee maakt. Het duurt erg lang, je wacht tot er iets van een climax komt, een punt dat ze wil maken of dat er een bedoeling achter zit. Maar er komt niets. Het is klaar op het moment dat je denk, 'waar zit ik in godsnaam naar te luisteren'. Ik verdenk haar ervan dat ze het script voor deze film heeft geschreven.

Wanneer er een verhaal verteld wordt, moet dat ergens toe leiden. Deze film kabbelt voort met voorspelbare momenten met een hond, cliche gezinssituatie, onbevredigend werk, wat frustatie en ruzie dat verder nooit echt escaleert. Goh. Alleen maar lieve mensen in deze lieve film. Mijn leven is een stuk boeiender al zeg ik het zelf en ik ben bepaald geen Indiana Jones. Ik denk ook eigenlijk dat er in het gemiddelde bejaardenhuis gelokaliseerd in een Vinex-wijk in Almere, meer gebeurt op een maandagochtend.

Minder cliche dan de meeste soortgenoten, nergens echt irritant, maar het overstijgt echt niet het niveau van een heel matige disneyfilm. 2 kleine sterren.

Wellicht dat sommigen hem nog eens moeten zien, want hoewel deze film van Franco is, is het best goed. Ik vermoed namelijk dat dit een van de 2 redenen is dat hij laag beoordeeld wordt. De andere reden is het acteerwerk. Een film waar minder goed (of laat ik het maar gewoon slecht noemen) in wordt geacteerd, wordt vaak ogenblikkelijk afgedaan als verschrikkelijke troep. En hoewel er best een aantal grote namen inzetten zoals Kinski, Palance en McCambridge (die dan ook leuk spelen), is het acteerwerk verder best slecht. Power is erg mooi, maar ook een slecht actrice. Vaak lijkt acteerwerk door nasynchronisatie nog slechter en ik vermoed dat de meeste zo'n versie hebben gezien. Want afgezien van het matige spel, vind ik er erg weinig op aan te merken.

De film is technisch eigenlijk gewoon erg goed. Fantastische locaties, fraaie kostuums, mooie belichting en indrukwekkende art direction. De film ziet er prima uit. Dit in combinatie met een verhaal dat eigenlijk gewoon goed is, zorgt voor een prima film. Wat wil je nog meer, Franco die een verhaal van Marquis de Sade verfilmd? Gelukkig houdt Franco zich in wat betreft zijn liefde voor softporno, anders was het dus inderdaad gewoon softporno geworden en daar kies ik wel andere momenten voor. Tegelijk blijft het wel een regisseur met lef die schijt heeft aan conventies en dat is de perfecte combinatie voor deze film. De steeds gruwelijker wordende beproevingen van Justine waren best indrukwekkend. Vanwege een combinatie van de fraaie locaties met het verhaal dat zich elke 15 minuten ergens anders afspeelt, met andere dubieuze en verachtelijke personages, zorgt ervoor dat het een gitzwart avontuur is geworden, met enkele indrukwekkende momenten. Verder ben ik gewoon blij met filmmakers die anders zijn dan alle andere filmmakers.

Ik ben best enthousiast en heb hoop dat er tussen alle (ongetwijfelde) troep die Franco heeft gemaakt, er best interessante films tussen zitten. 3,5 sterren.

Aardig whodunher verhaaltje met een lichtelijk voorspelbare afloop. Ik was na 6 Comedies and Proverbs en nog een film die daar aardig op leek, wel toe aan een ander soort film van Rohmer. Dat was het in elk geval. Deze film ligt echter nog wat zwaarder op de maag. De vormgeving is aardig, net al het verhaaltje. Toch sukkelt het wat te veel voort. Al met al niet onaardig of bijzonder. 3 sterren.

Pertinent oneens met bovenstaande reactie. Dit was helemaal niet zo'n dialoogfilm. Vond juist dat Lubitsch de tekstbordjes tot het minimum beperkte. Het gaat voor een deel wel om het vertellen van het verhaal met allerlei intriges, maar uiteindelijk gaat het om de emoties. En die werden helemaal niet veel toegelicht. Lubitsch liet de acteurs het werk doen. Verder vind ik het onvoorstelbaar dat je de acteurs niet uit elkaar kan houden, ze lijken niet eens op elkaar.

Maar goed. Leuk om eens gezien te hebben, maar niet zo sterk als later werk van Lubitch. Dit mist nog wat de bekende Lubitsch Touch. Het is ook helemaal geen komedie, zoals hierboven en op imdb staat maar een echt drama (hooguit met enkele komische momenten. De overspelperikelen doen een kleine 100 jaar later echt wel wat gedateerd aan. Het verhaal is zeker niet slecht, maar eenvoudigweg niet zo bijzonder. De troef vond ik de acteurs. Helemaal niet zo theatraal als de meeste tijdsgenoten. Hooguit een beetje op momenten. Ik zeg het zelden over stomme films, dat de acteurs me in positieve zin opvallen. Ik hoorde een filmmaker (vergeef me zijn naam) weleens zeggen dat je acteren pas goed kan beoordelen als je het geluid af zet. Hier is dat al gedaan. Vond hier juist zo sterk dat emoties die verder niet echt toegelicht kunnen worden zo duidelijk worden. Maar dan dus niet met alle wilde handgebaren en overdreven mimieken (hoewel dat ook zijn charme kan hebben hoor). Eerder subtiel in de meeste gevallen.

Maar had er toch iets meer van verwacht. Deze staat te boek als Lubitsch beste stomme film. Buiten het acteren (dat ik het beste vond uit de silent era) is het nauwelijks bijzonder.

Jij doet toch zo gewichtig over waarom het een but film is? Een lap tekst zonder inhoud en dan moet ik uitleg geven? Het werkt naar mijn weten precies andersom. Ik had helemaal nog geen stukje geschreven bij de film.

Maar vooruit, ben in een goed humeur en de humor van de film is nogal makkelijk te verdedigen. De film werkt op verschillende vlakken. De ode aan onzinnige jaren '50 troep was erg treffend en geslaagd. Leuk gebruik van cgi (hoewel stop motion wellicht nog leuker was geweest). De sterrencast die wel erg makkelijk om zeep wordt geholpen. De boodschap aan Burton van producers dat je Nicholson niet zo maar kon omleggen was niet aan hem besteed. Hij gaf hem een dubbelrol en legde hem twee keer om.

De Marsmannetjes die door de straten lopen en het vertrouwen proberen te winnen, 'don't run we are your friends' en ondertussen alles in de as leggen.

Leuke verwijzingen naar films (niet alleen jaren '50 crap maar ook bijvoorbeeld 2001: A Space Odessey).

De knipoog in de vergeefse speech van Nicholson. Las Vegas wordt nog even op de hak genomen. Trailer trash moet eraan geloven, hollywood ontgeldt het. Expres compleet foute muziek gebruiken (It's not unusual..), het expres belachelijke einde. Etc. Etc.
Genoeg zo of gaan jullie nu zelf een poging wagen?

De film ademt campyfun en is zowel een geslaagde parodie als een film die goed op zichzelf staat. Geen losse flodders. Das best knap, ken niet zoveel voorbeelden. Je moet echt je best doen dat allemaal niet te willen zien. Als je er dan vervolgens voor kiest het niet leuk te vinden, moet je dat verder zelf maar weten.


[edit kapp: persoonlijke aanval verwijderd]

Sympathieke film. Dat vat het wel aardig samen. Film gaat over misfits, die het helemaal niet verdienen om misfits te zijn. Borgnine is perfect als Marty. Blair is niet superknap, maar absoluut niet lelijk en zodoende niet geheel geloofwaardig. Dramatisch zit de film goed in elkaar en eigenlijk zijn de slenteringen en kleine avonturen in de stad waar niets te beleven valt best vermakelijk. Apart eigenlijk. Verder is de sociale druk van vrienden en familie mischien net iets teveel tijdsgebonden (die brave jaren '50 weer) en blijft het ver weg. Verder wel aardig.

4 sterren.

Inderdaad een van de naarste films die ik ooit heb mogen zien. Zit wat mij betreft in de top 10 van naarste films ooit tussen films als Salo, Cannibal Holocaust en Irreversible. Het gaat daarbij helemaal niet (alleen) om de beelden. Ben ook wel wat gewend. Het gaat om de geest van de film (lekker vaag). Het is altijd gemakkelijk om heel stoer te zeggen dat je niet geschokt bent of zo, als je afstandelijk of met vrienden of op klaarlichte dag op je PC de film kijkt. Als je serieus naar de film kijkt en je probeert in te leven (moet je bij elke film een klein beetje je best voor doen vind ik), kan ik me niet voorstellen dat dit je weinig doet.

Zal dat vage proberen uit te leggen door allereerst maar even te zeggen dat de manier waarop het verhaal verteld wordt, hoewel niet meer dan een trucje, heel effectief is. Het eerste deel staat volledig in het teken van de gevolgen van zo'n martelaarschap. Je ziet de wraak, de demonen en het trauma aangevuld door wat vluchtige flashbacks. En deze al vrij pijnlijke scènes maken duidelijk hoe verschrikkelijk het moet zijn als je zoiets meemaakt. Het laatste deel is daardoor nog heftiger en komt nog veel beter uit de verf. Ik werd er (waarschijnlijk hierdoor) in meegezogen. Ik hoopte vurig dat ze zou ontsnappen, dat het afgelopen zou zijn en op een gegeven moment maar gewoon dat ze zou sterven. Het laatste half uur is zeer beklemmend en deze film is echt meer dan het stukje exploitatie cinema dat bijvoorbeeld Hostel (sorry, kom er niet onderuit) is.

Het is een nare, maar ook gevoelige film. Het feit dat dit soort dingen echt gebeuren (hoewel misschien niet identiek zoals hier), maakt het een film met een nasmaak. Stel je het meeste erge voor dat je kunt overkomen en je hebt deze film en de regisseur laat het op indrukkwekkende wijze heel dichtbij komen. Het haast religieuze eind vond ik niet helemaal uit de verf komen en eigenlijk het enige dat een beetje ongeloofwaardig was (de rest had ten goede van die geloofwaardigheid een zeer hoge mate van realisme), maar was tegelijk ook wel weer interessant en creepy.

De ene 4 sterren beoordeling is de andere niet bij mij. Zal wat vaker aangegeven hoe hoog ie komt in mijn top 1000 (stelde er pas voor de lol een op). Deze staat zeker bij de eerste 300. En dat staat gelijk aan heel indrukwekkende cinema.

Enigszins achterhaalde en gedateerde film. Hoewel de decors fraai zijn, worden de binnenlocaties wat saai. Ford lukt het wel enkele fraaie shots te ensceneren.

Het gekonkel om macht is niet onaardig, al duurt het allemaal wat lang. Vooral tegen het eind zitten er fraaie momenten in. Het theatrale, dat de hele film wel heeft, komt dan het best uit de verf. Opnieuw is het een vrij sentimentele film over (on) rechtvaardigheid. Ford is te bekwaam dit te verknallen, maar uiteindelijk is het een van zijn minst indrukwekkende films. Voorzichtige 3 sterren. De minste van Ford (van de 14 die ik zag).

Wat te zeggen over dit werkje van Bava? Spannend was het eigenlijk nergens en sommige scènes doen een beetje belachelijk aan Ik denk aan Andrei die als een soort van Damme ter hulp schiet .

Toch is deze sfeervolle horrorfilm de moeite waard. Er zijn veel erg goede scènes, netjes gedoseerd over de niet al te lange speelduur. We hadden het pas in het forum over de beste opening van een horrorfilm, nou deze dingt zeker mee.
Erg sfeervolle en mooie film, iets waar Italiaanse filmmakers wel raad mee weten.

Niet perfect (lang niet zelfs), maar wel erg de moeite waard. 3,5 sterren.

Wat een leuke film zeg. Vind veel reacties hier erg tam. Vond de serie altijd wel leuk, maar op e.o.a. manier was het nooit van de film gekomen. De film lijkt gemaakt met een script van drie pagina’s, maar dat werkt verrassend goed. Net als de keus om het oorlogsdrama (zwaar) ondergeschikt te maken aan de humor. Het leger wordt op de hak genomen alsof het een grote kleuterschool is. Kleurrijke karakters, gespeeld door acteurs die het zichtbaar naar hun zin hebben. Veel sterke scènes die soms wat overkomen als losse sketches, maar dat is eigenlijk geen moment een probleem. Het wordt steeds gekker, maar de film vliegt nergens uit de bocht. Hoewel het allemaal niet heel realistisch zal zijn geweest, kwam het toch behoorlijk geloofwaardig over. Vind de strekking dat je het beste moet maken van een slechte situatie, aardig stroken met mijn eigen opvatting daarover.

De aparte regie van Altman (waar ik binnenkort veel meer van wil en ga zien), zoals veel karakters in beeld, die door elkaar heen praten van afstand gefilmd, die lijken te improviseren, was sterk. Ik moest er wel aan wennen, waardoor het eerste half uur nogal rommelig over kwam. 4 dikke sterren.

Toch wel een goedgemaakte swashbuckle van de degelijke Campbell. Toon en tempo zijn goed. De clichés zitten een beetje in "Zorro" opgesloten, waardoor je precies weet hoe het verhaal zich zal ontvouwen. Daardoor kun je concentreren (wat op zich dus niet nodig is) op degengevechten, narrow escapes en een hoop vermakelijke onzin. De conclusie dat dit een heerlijke ouwerwetse (grappig dat dit in deze context eigenlijk altijd geldt als compliment) avonturenfilm is, doet mij beseffen dat dit soort films onmisbaar zijn als gezond tegenwicht op zwaardere kost. 3,5 sterren.

Viel me toch een tikkeltje tegen. Film altijd genegeerd omdat ie me niet aansprak. Al die jaren volledig voorbij gegaan aan het feit dat ie geregisseerd is door een heel goede regisseur. Nu eindelijk gezien en hoewel de film zijn momenten heeft, vond ik hem ook wat saai. Het geheel is erg humorloos (terwijl daar voldoende ruimte voor leek) en Crowe (wat ik sowieso een overschatte flapdrol vind) is wel erg goedaardig hier.Zou best kunnen dat ik bij herziening hoger uit kom. Voor nu 3 sterren.

Wat lijkt dit op There Will Be Blood in essentie. Tuurlijk zijn er verschillen, maar de overeenkomsten thematisch, qua opbouw en misschien zelfs wel qua karakteruitdieping zijn er wat mij betreft in ruime mate. Misschien zijn het zelfs wel de eerste twee delen van een officieuze trilogie, we zullen het zien. Anderson maakt opnieuw een sterke film, maar ik vind het geloof ik toch zijn minste sinds zijn debuut.

Een simpele verklaring zou zijn dat zijn vorige vier films eenvoudigweg nog beter zijn. Als ik het bij deze film houd, is de conclusie dat the Master in zijn geheel minder bijzonder is. Op sommige momenten (op het begin al, even voor en over de helft en ook weer wat tegen het einde) dreigt het geheel wat in te kakken, maar Anderson houdt de aandacht vast door op de goede momenten weer met een scene te komen die je wat overeind laat komen uit de stoel.
Phoenix speelt een door oorlog (zo wordt dit toch wel gesteld door de regisseur) ontwricht karakter. Waar de meeste fotografen nog wel enige rem hebben om hun klanten niet te wurgen, heeft Phoenix op een gegeven moment weinig aanleiding nodig dit wel te doen. De verschoppeling vindt al snel zijn plaats bij een scientologie-achtige gemeenschap (om het woord sekte te vermijden). Maffe persoonlijkheidstests, vreemde opvattingen, rare opdrachten. Het is voor de meeste weldenkende mensen nauwelijks voor te stellen dat sommigen hier universele waarheden over ons bestaan aan ontlenen. En toch trappen er miljoenen mensen in.

De scene waarin Hoffman wordt tegengesproken is een van de beste van de film. Tegenspraak wordt niet geduld en zinnige tegenargumenten worden alleen ontkracht door vage uitspraken als ‘dat er veel nog in het onbekende is’, iets met een rivier en een bocht. Als Phoenix de tegenspreker afrost, protesteert Hoffman na afloop wel even, maar eigenlijk vindt hij het niet zo’n probleem. Het zijn veelzeggende scenes, die worden afgewisseld met geestige momenten zoals de aftrek scène. En zo zijn er nog veel meer sterke scenes, waaronder het eind waar hij de leer van de master als een soort versiertruc gebruikt.

De film gaat over de zoektocht van mensen naar een plek in de wereld en naar dat ietsje meer. Het gaat over vervreemding, de drang naar verlossing, de houvast die men zoekt in het geloof (tot het absurde af) en ons narcistische onvermogen om de optie dat er misschien niet “iets meer” is, ook maar überhaupt te overwegen. Het is allemaal zeer de moeite waard en omdat Anderson zijn hulpmiddelen zo goed gebruikt, wordt het eenvoudigweg erg sterk allemaal. Het acteren (hulpmiddel 1) is ijzersterk, vooral van de twee hoofdrolspelers (al neigt de prestatie van Phoenix wel een beetje naar overacting door aangeleerde maniertjes). De cinematografie (hulpmiddel 2) voortreffelijk in zijn eenvoud. De muziek (hulpmiddel 3) vooral toepasselijk. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het zijn hulpmiddelen want Anderson vindt de thema’s die hij behandelt en zijn personages het belangrijkst.

Het zorgt voor een sterke film. Ik vraag me af of Anderson in staat is om een slechte film te maken. Hij lijkt zo erg de tijd te nemen voor zijn projecten en zo erg aandacht te besteden aan de afwerking dat ik dat amper geloof. 4 sterren.

Erg sterke film. Dit is de 12de film (pas eigenlijk) die ik van hem zie en het is leuk om te zien dat hij eens uit een ander vaatje tapt. De andere films die ik van hem zag, waren allemaal komedies. Geen greintje humor hier. Hij toont met deze film zijn veelzijdigheid en profileert zich tussen de hedendaagse Europese arthousefilmers.

Match Point heeft een uitermate solide opbouw van het verhaal. De prestaties zijn goed en werkelijk alles dat zich in de film afspeelt is 100% geloofwaardig. In het tweede uur wordt het spannender en gaat het niveau echt wat omhoog, maar het laatste half uur is geweldig. Ook de uiteindelijk uitkomst vond ik uitermate verrassend.

Toen ik me hier bijna 9 jaar geleden aanmeldde had ik nog een hekel aan Allen, langzaam sloeg dat over in een voorzichtige waardering en ik sta nu op het punt hem geweldig te gaan vinden. Ben daar nog niet helemaal, maar heb nog 4 films van hem liggen.

Goed gemaakt over een boeiend stuk Nederlandse geschiedenis. Veel sterke scenes worden afgewisseld met wat saaiere stukken. Hoewel ik zo snel niet zou weten wat eruit zou moeten, duurt de film wat te lang. Dat Rademakers nooit een echte Hollywood carrière heeft meegemaakt, is amper voor te stellen als je deze film ziet, film ziet er nogmaals fantastisch uit. Ik ken alleen Soldaat van Oranje uit Nederland uit ongeveer dezelfde tijd die er zo goed uit ziet. 4 sterren (en daarmee geef ik hem wel wat het voordeel van de twijfel).

Heerlijke film, die met name het laatste half uur geweldig is. Schitterend geschoten, anders dan alle anderen westerns en de film heeft een voortreffelijke melancholische sfeer, niet in de laatste plaats door de ook al meesterlijke soundtrack van Cohen. 4 dikke sterren.

Erg leuk, maar nergens bijzonder. Dat is toch wel van toepassing op veel van de films van Linklater en zeker voor Me and Orson Welles. Het is meer dan degelijk, het kijkt wel erg gemakkelijk weg en het is eenvoudigweg goedgemaakte cinema. De toon is heerlijk luchtig en het is fris en beklijvend.

Toch wordt het nooit echt speciaal. Linklater laat zich vaker in met projecten waar voorspelbaarheid en cliches op de loer liggen. Hij is zo vakbekwaam dat ie valkuilen weet te omzeilen en bovengemiddelde producties maakt. Hier wordt bewust gekozen om Orson Welles niet als onderwerp te gebruiken (dat is namelijk het theatherstuk). Het is geen biopic, het is een bladzijde uit de carriere van Welles. Linklater wil geen diepgaande karakterstudie maken met deze film. Hij wil een fijn feelgood filmpje op het doek brengen. Dat is gelukt, maar het is wel de vraag of Linklater zichzelf niet meer mag uitdagen, alsmede zijn publiek. Het is lastig de film iets te verwijten wat het niet wil zijn, maar deze film is veilig en degelijk en zal nooit meer worden dan dat.

Er zijn dan ook weinig minpunten te ontdekken, tenzij je films wilt gaan verwijten dat het geen meesterwerken zijn. De vertelgimmick (vertel het verhaal vanuit de ogen van een eigenlijk niet ter zake doende persoon), de oppervlakkigheden (Welles is een arrogante, maar briljante blaaskaak zonder verdere diepgang) en de plottwist Richard die genaaid is door Welles, weet Linklater op zijn manier voor zich te laten werken. Maar het blijft niet meer dan dat het is. Ik wacht nog steeds op zijn meesterwerk. En uiteindelijk is dat toch wat jammer. 3,5 sterren.

Grote tip, dit 'verloren' (op een oscar na dan) werkje. Ontzettend komische en sympathieke film. Mooi gefilmd (bij vlagen), leuk gespeeld, veel grappige momenten en een sterk script. Gaat dit zien! 4,5 sterren.

Die Capra. Ik reken hem door zijn tomeloze optimisme en vlotte feelgood cinema al tijden tot een van mijn favoriete filmmakers, maar kwam tot de conclusie dat dit pas de 8ste film is die ik van hem zie. En deze film is volledig op 1 lijn met de andere films die ik van hem zag. De gewone man (die hier wel heel letterlijk aan bod komt) die het opneemt tegen het grote en logge apparaat. En dat logge apparaat is de macht van de pers (en de politiek die daar misbruikt van probeert te maken).

De film is op het eind naiets donkerder dan de rest van zijn werk. Iets, want het blijft een screwball comedy waar het feelgood element het belangrijkste ingrediënt is. Ik zou ook niet weten waarom dit eind niet zou passen. Typisch Capra, net als de rest van de film. Ik ben absoluut geen van Cooper, maar hij is hier wel uitstekend op zijn plek. Zijn gezicht, waar ook uitbundig naar wordt verwezen gedurende de speelduur, past inderdaad goed bij zo’n regular Joe. Ik ben wel fan van Stanwyck. Een van mijn favoriete actrices zo langzaamaan. Zij weet echt de juiste toon te raken in elke seconde film waar ze in zit. Ook veel bijrollen zijn uitstekend van een aantal vaste Capra acteurs.

In het kort is het best amusante verhaaltje gewoon heel vlot en vermakelijk gebracht. Daar zit de meerwaarde van Capra in. En dat hij dat met veel optimisme doet en dat hij een echte sentimentalist is, werkt juist in het voordeel. Het voelt bij Capra namelijk niet aan als een knieval naar het publiek hoewel dat einde dat dus wel een beetje was, maar meer een levensopvatting. Dat klinkt vervelend maar dat is het niet.

Misschien stiekem de minste van de 8 tot nu toe, maar Meet John Doe vindt aansluiting met de andere (heerlijke) films die ik van hem zag. Heel kleine 4 sterren.

Een nieuw dieptepunt in de ideeenarmoede van Dreamworks. Na 6 jaar komen ze op de proppen met hun the Incredibles. Alleen dan niet leuk, ontzettend lelijk en mist de hart en ziel van die film. Deze film was een beetje langs me heen gegaan. Ik wist niet dat ie van Dreamworks was, totdat ik hem 5 minuten had opstaan. 1,5 sterren.

Eens met de positieve reacties. Ik houd wel van die Italiaanse familiedrama's. Zeker als ze bijna een halve eeuw beslaan tegen de achtergrond van de meest in het oog springende gebeurtenissen in de Italiaanse geschiedenis. Prachtige cinematografie, een heerlijk soundtrack en top acteerprestaties zorgen ervoor dat de film helemaal terecht zo bejubeld werd en wordt. 4,5 sterren en een neiging naar hoger.

Leuk om eens gezien te hebben. Best een vermakelijke docu die laat zien hoe dun de lijn tussen gek en geniaal is. Herzog had wel wat dieper in kunnen gaan op het waarom, nu waren het alleen eindeloze voorbeelden en anekdotes van Herzog over zijn turbulente samenwerking met hem. Dat zal vast de bedoeling zijn geweest, maar op deze manier wordt het nooit een intelligente karakterschets. Het blijft een beetje repeterend laten zien hoe het is. Dat is best leuk en Herzog is ook erg eerlijk over Kinski. Bovendien is het weer een klein feestje om fragmenten uit de films van Herzog te zien. Maar er wordt vooral veel aandacht besteed aan de grilligheden van Kinski. En dat is het ook wel een beetje. Wel leuk om te zien hoe onmogelijke projecten als Aquirre en Fitzcaraldo (waar sowieso verreweg de meeste aandacht naar uitging) nog onmogelijker worden en hoe bijzonder het eigenlijk is dat er toch zulke goede films uit zijn gekomen. 3,5 sterren.