Opinions

Nogal luchtige en melige film, die overeind blijft door haar charme en een vrij aardige rol van Gassmann. De rol van Cardinale is nietszeggend en je ziet haar vreemd genoeg niet in de op de poster uitgebeelde outfit en pose (spoiler ); ook de rol van Mastroianni is niet heel bijzonder.

Opvallend is overigens de uitgebeelde armoede in het Italië van destijds.

Kitano laat de leegheid van het Yakuzaleven zien, waar geweld niet meer dan werk en dus bijzaak is. Kameraadschap kan de zaak nog een beetje opfleuren. Ben het met het commentaar hier eens over de prachtige scènes met het worstelen en het vuurwerk .

Over het algemeen net iets minder dan Hana-Bi, ook de muziek. 3,5*

Klopt.

Vond dit trouwens wel weer een typische Kitano-film. Veel trage (loop)scènes, korte heftige geweldsexplosies, en dan nog een subplot waarin zijn gevoeligheid toch ook wel naar boven komt. Later zou hij dit beter doen, ik hou het hier bij een krappe 3*

Ondanks dat de film rijkelijk veel uit de bocht schiet - best logisch overigens, gezien de stijl - is hij al met al toch behoorlijk goed uitgebalanceerd.

Halfje erbij voor de originaliteit, smaakt naar meer van Boots Riley!

Eén van de meest originele films van de afgelopen jaren wellicht. De ervaring van het doof worden en daarmee omgaan wordt rustig en menselijk, maar zonder sentimentaliteit getoond. De rol van Ruben past ook uitstekend bij Riz Ahmed. Toch wel een bijzondere acteur met zijn intense oogopslag. En hij is ook geloofwaardig als Amerikaan trouwens.

Grootste minpunt is het nogal slordige scenario. Begreep bijvoorbeeld niet waarom de drugsverslaving zo'n rol moest spelen in het geheel. En dat hij na een aantal telefoontjes in een unieke gemeenschap terecht komt met dove verslaafden(?) en zelfs een hele geïntegreerde school met dove kinderen (?!). Dat ging me iets te snel en lijkt me nogal afwijkend van de gemiddelde ervaring van dove mensen en daardoor eigenlijk wel storend voor het geheel.

Gelukkig wordt dit ruimschoots gecompenseerd door de positieve zaken.

De combinatie van het jaren '80 sfeerbeeld enerzijds en het detached artiestenwereldje anderzijds vond ik in het eerste deel al fascinerend.

Ik kan mij voorstellen dat mensen zich aan het navelstaarderige ergeren, maar dat past hier wat mij betreft juist net in het plaatje. That being said: het is wel ietwat meer van hetzelfde ten opzichte van de eerste film.

Creatieve film met een origineel concept. Helaas blinken de vier segmenten echter nergens in uit. Wel heel veel sfeerbeelden van Parijs anno 1950, een leuke bijrol van Yves Montand en een charmante Danièle Delorme.

Vrij originele film, die behoorlijk slaagt in de weergave van Diana’s fragiele gemoedstoestand. Knap hoe die juiste sfeer wordt getroffen. Stewart schmiert er een beetje op los, maar haar labiele acteerwerk past goed binnen het geheel.

Niet echt geschikt voor kijkers die wat meer plotontwikkeling willen zien, en ik denk dat ik daar toch ook toe behoor, ook al begrijp ik dat dit niet echt het hoofddoel van de film is. Maar dat het hier dan ook nog eens gaat over Diana en de Windsors, waarmee je op alle mogelijke manieren al bent doodgegooid, helpt dan ook niet echt.

Viel me nogal tegen, gezien de hoge waarderingen en mijn ervaring met de vorige twee films die ik best leuk vond. Het idee om Spideys en villains uit andere franchises samen te brengen is natuurlijk leuk, maar in de uitwerking wordt de film er vooral rommeliger en drukker van. En laat dat nu net iets zijn waar Marvel films vaak toch al last van hebben.

Liefdevolle biopic, geproduceerd via BBC Films, dat er wel vaker in slaagt om kwaliteit te leveren zonder al teveel poeha. Dat we de nadagen van het duo zien, voedt af en toe de sentimentaliteit wel natuurlijk, maar dit blijft behoorlijk binnen de perken.

Heel aardig vond ik de aankomstscène bij het hotel in Newcastle, die in de vorm van een typische Laurel & Hardy sketch is gegoten. Leuk staaltje artistieke vrijheid.

De film is grotendeels gebaseerd rond één gegeven, maar dit maakt hem niet minder beklemmend. De transformatie van de familie kwam erg akelig en dus goed over, en de sobere stijl en muziek zijn goed uitgekozen. 3,5* met ruimte voor meer.

Tja, toch wel wat ik ervan had verwacht, hoewel het vrij gek is om een Hollywoodversie te bekijken van een periode die je bewust hebt meegemaakt. Hier en daar komt de film wat houterig over, ook omdat sommige bekende betrokkenen en anekdotes slechts als kleine zijweg behandeld worden. Maar het blijft vermakelijk. Wat dat betreft kan ik me aansluiten bij het bericht hierboven.

Cube en Eazy zijn erg goed gecast. Maar MC Ren krijgt een te kleine rol toebedeeld in het geheel. Dat Dre, Cube en de vrouw van Eazy de film hebben geproduceerd is dan ook duidelijk te merken. Hun belevingswereld staat voorop en daarmee worden de anderen een stuk eenzijdiger belicht.

Opvallend schattig is trouwens dat de partners van de heren afgebeeld worden als steun en toeverlaat, zeker na al die wilde jaren in het begin

Leuke nostalgische trip. Het muzikale onderwerp is voor een breed publiek misschien iets te 'niche', maar zoals Onderhond al aangeeft zullen veel kijkers wel iets kunnen voelen bij de romantische beperkingen van het pre-internet tijdperk. Zelf heb ik nooit een uitzending beluisterd, maar de anekdotes over Stretch & Bobbito in Source Magazine waren talrijk - die bewuste uitgave met de verkiezing voor beste hiphopradioshow heb ik destijds ook gekocht.

De documentaire an sich vind ik iets te rommelig, maar veel stukjes zijn op zichzelf heel genietbaar. En het geheel slaagt er heel aardig in om het hiphopgevoel van die tijd op te roepen.

Toen ik zelf op Stromboli was - een mooi eiland dat inmiddels al een stuk meer ontwikkeld is dan in 1950 - las ik in mijn reisgids over deze film en de tonijnvangstscène. Nu ik hem een paar jaar later zelf heb gezien, moet ik toegeven dat die behoorlijk indrukwekkend is.

Verder een opmerkelijk onderhoudende film, gezien de stijl van Rossellini en de beperkte locatie. Het naar vrijheid hunkerende vrouwelijke personage van Bergman heeft uiteraard niet zoveel impact meer als toen.

Heel aardig. Ik snap dat mensen iets meer sfeer uit de hoogtijdagen van de club hadden willen zien, maar zoveel beeldmateriaal zal er waarschijnlijk niet bestaan. Meer tijd voor sappige anekdotes had wellicht wel gekund. Toch slaagt de documentaire er in om de gehele speelduur momentum te behouden.

Het meest bijzondere is uiteraard dat Schrager na al die jaren eens zelf het verhaal vertelt. Hij en Rubell staan echt centraal hier, meer nog dan Studio 54. Ondanks dat Rubell zijn kant niet meer kan belichten, krijgt hij gelukkig net zoveel aandacht als Schrager.

Een wat oppervlakkige film die het moet hebben van kitscherige esthetiek, uitvergrote clichés en goedkope symboliek. Weinig plek voor nuances. En dan ook nog die pathetische muziek van M83 er bij...

Prima uitgevoerd verder, ik heb mij niet echt verveeld, maar vind het wel een hoog RTL7 gehalte hebben. Ik had een vergelijkbaar gevoel bij de eerste aflevering van de serie Gomorra.

Zeker niet slechter dan de gemiddelde Elvis-film. Vaak mooi geschoten, in Technicolor bovendien, met leuke locaties in verschillende Europese landen begin jaren ‘60.

Verder de typische showbizz van die tijd uiteraard, met vaak wat belegen humor en romantiek. Die pantomime-achtige performance bij de Franse rechter vond ik stiekem best leuk gemaakt.

Voordat ik op vakantie ging naar Santorini zag ik deze, voor mij onbekende, film op de Wikipedia pagina van het eiland staan. Toch wel benieuwd geraakt en maar even bekeken na terugkomst.

Het deed mij vooral denken aan de softporno filmpjes die ooit op SBS6 te zien waren en niet zozeer aan een Hollywood film. Niettemin aardig tijdsbeeld en mooie plaatjes van een inmiddels toch wel behoorlijk veranderd eiland.

Stijlvolle film. Er wordt een donkere sfeer neergezet van Hollywood, en ik kan me voorstellen dat deze film destijds behoorlijk wat stof deed opwaaien.

Heb genoten van het karakter van Holden met zijn grappige, cynische one-liners. Heel iets anders dan zijn rol in "Kwai", die ik onlangs ook zag. Verder vond ik Swanson ook heel erg goed, perfect haar rol neer gezet, ik irriteerde me er helemaal niet aan.

Het enige minpunt is eigenlijk het verhaal, dat ik helaas niet boeiend genoeg vond om een hele film te dragen. Al met al een 3,5*

Goed, zo'n verhaal hebben we inderdaad al eens eerder gezien, maar de realistische doch gevoelige manier van filmen sprak me wel aan.

Aparte variant van het Schotse accent trouwens, wat werd gesproken.