Opinions

Op het gokje bij de kringloop want ja wie weet vind je zomaar een verloren klassieker, iets waar de tekst op het doosje van overtuigd is dat dit een klassieker betreft. Maar uitkomen deed dat niet, sterker The Purple Plain viel best wel tegen.

Oorlog en Gregory Peck, zoiets schept verwachtingen, waarom weet ik eigenlijk niet of het moet sentiment richting The Guns Of Navarone zijn, want behalve dat is Peck toch negen van de tien keer een stijve hark met een barse stem. Bij aanvang lijkt de synopsis toch niet al te gek, is het vooral leuk Bernard Lee tegen te komen en oogt de film wel als met zorg gemaakt.

Maar daar houdt het toch snel mee op, ookal is het beeld nog niet zo gek van de aan oorlogsneurose lijdende Forrester, maar qua verhaal duurt het allemaal veel te lang en biedt het veel te weinig. Zo kan mij het gedoe in het dorpje en Anna amper interesseren. Het is pas vanaf het bombardement op de burgerdoelen en de bevolking op de vlucht dat de film teken van leven geeft omtrent een beetje drama en intensiteit. Het neerstorten van Forrester komt daarna nog eens veel te laat en graaft de film zijn graf verder met de onbegrijpelijke verwijzing naar helikopters, want die waren er toen niet, en vind ik het heel raar dat ze bij het uitgebrande wrak blijven aangezien dit zomaar Jappen aan kan trekken.

Duidelijk is dan allang dat The Purple Plain een verloren strijd vecht. Nee, dit was weinig bijzonders, kon niet boeien en is zeker geen verloren klassieker.

Ik heb op zich nooit veel met Prince gehad, maar het moet gezegd dat daar de laatste jaren wel langzaam verandering is ingekomen en ik het nummer Purple Rain wel steeds meer waardeer. Geboren in '79 was mijn eerste kennismaking met Prince niet gemakkelijk, ik weet nog goed dat ik de poster van het album Lovesexy in een soort van stoepbord zag staan en me afvroeg wat voor aandachtszieke naakte viespeuk dat nu weer was, een rare vent op zijn minst, en zo'n eerste herinnering blijft altijd bij. Desondanks ontdekte ik door de jaren heen best leuke nummers en heb ik inmiddels compilaties in de collectie.

Maar goed, de film, die kwam ik dus tegen bij de kringloop en dat kon ik toch niet laten hoewel ik meteen al wist dat het niet bepaald hoogdravend was vanwege het lage cijfergemiddelde, maar het is zoals ze zeggen, eerst kijken dan beoordelen. En poeh....dat viel nog niet mee met Prince overigens hier nog op de rand van zijn echte doorbraak en laten we zeggen dat er met hem geen groot acteur verloren is gegaan. Buiten dat is dit toch wel een uitermate belabberde film, slechte acteerprestaties, bordkartonnen karakters, lachwekkende dialogen en ontzettend irritante personages in de vorm van Morris en Jerome. Aardig te vernoemen is nog dat Vanity 6 ook een rol zou krijgen maar de sfeer tussen de leading lady en Prince dusdanig bekoeld was dat men snel een doorstart maakte me Apollonia 6. Maar goed dat is wellicht echt interessant voor de echte kenner of Princegek.

De film kan verder het best omschreven worden als een grote lege hap, een standaard uitgekauwd en voorspelbaar verhaaltje over de strijd van het doorbreken, moeizame relaties met de ouders, tegenwerking, en on the side nog een romance. Het is cliché, voorspelbaar, nul diepgang en de andere minpunten waren al benoemd. Toch is het Prince de artiest die op het podium nog enigszins de meubelen redt, want waar ik al steeds meer oog voor de man en zijn muziek begon te krijgen geld dat nu nog meer voor deze multi-instrumentalist die op zijn eerste album/plaat ieder instrument zelf inspeelde. Uiteraard wordt de man omringd door een uitstekende band met onderandere Wendy and Lisa, overigens ook een kwaliteit het aantrekken van goede bandleden, is de man natuurlijk een weergaloze artiest en showman en staat hij toch wel buiten iedere discussie als jaren '80 icoon met een geheel eigen geluid dat een tijdsbeeld opzich is.

En zo roept Purple Rain de film dus een dubbel gevoel en dubbele beoordeling op. Het film en acteer gedeelte is beneden alle peil, de muziek en optredens zijn daartegen meer dan goed. Als geheel schiet Purple Rain dan ook best wel te kort, daarom recht door het midden een 2,5 voor de moeite.

...to pursue happines , and maybe we can actually never have it, no matter what.

Film uit de Will Smith fase waarin hij erg goede films en rollen afwisselde met flauwe meuk als de MIB vervolgen en Hitch, en hier laat hij zien in dit suikerzoete drama toch behoorlijk te kunnen acteren als de man maar een serieuze rol en film krijgt. In die tijd begon ik Will Smith films dan ook met een zekere scepsis, iets dat bij deze niet helemaal op zijn plek is ook al raakt de film me niet in het bijzonder.

Begin jaren '80, Gardner struggling met zijn werk als verkoper, een financiële strop om de nek van heb ik jouw daar met dat apparaat dat bijna niet te slijten is, en de daaraan gekoppelde problemen hoe rond te komen met relationele problemen tot gevolg. Het water staat Chris regelmatig tot de lippen maar met de nodige fortuin blijkt toch Luctor Et Emergo van toepassing te zijn. Het blijkt echter niet de gemakkelijkste weg met een jong kind, blut en de mogelijkheid tot internship die bijna niet een kans te noemen. Chris vecht door, soms onder mensonterende omstandigheden en ik neem aan dat ik niet veel verraadt als ik zeg dat er een beloning komt.

Eigenlijk voorspelbaar, toch doet de film dat niet veel pijn. Dat doet eerder het onmetelijke incasseringsvermogen van deze man, het beeld dat de man zo te zien regelmatig een nachtje doorhaalt zijn kind bewakend, al lerend of zelfs repareert. En dan nog vroeg op pad om weer zo'n ding aan de man te brengen. En dan toch nog de energie hebben om zo vaak achter een dief aan te zitten, zelf te vluchten, of naar een afspraak te rennen, wat heeft Smith een goede conditie. Dan dat kind, die uiteraard pienter is en praktisch nooit vervelend. Ja ik weet het, de film is natuurlijk geromantiseerd en moet niet te letterlijk genomen worden, althans dat neem ik aan, toch vind ik de toon van de film daardoor te vaak aan de vrolijke en levendige kant. Iets dat ook van de soundtrack gezegd kan worden die met zijn dromerige momenten vaak evenmin op zijn plaats is.

Positieve dingen zijn toch Smith zelf, de wisselwerking met zijn eigen zoon, Newton is ook goed, is het tijdsbeeld fraai en zie ik in de jacht naar 'happiness' toch regelmatig dingen voor bij komen die 'happiness' zijn. Namelijk de kleine dingen, het moment dat hij de kleine blij maakt met een reep, een cadeautje, eten in een Diner of hangen op het strand. Natuurlijk zit Gardner in de hoek waar de klappen vallen maar geluk zit toch vaak in de kleine dingetjes en dat is een detail dat toch door de film sijpelt en die de film toch nog een zekere aandoenlijkheid geeft.

Top is het allemaal niet, mede vanwege de eerder genoemde vrolijkheid. Niet dat ik oproep tot een hele zware en dramatische film want het zijn nu eenmaal feel good ingrediënten, daarom vooral de conclusie dat deze vorm van feel good mij niet heel erg ligt. Daarom aardig voor een keer.

Bizar en bijzonder tegelijk. Een dag eerder Trainspotting gezien die de problemen van de 'verslaafde' in beeld brengt, een dag later dus Pusher die de 'handelaar' in het nauw perfect in beeld brengt.

Rauw, direct, humoristisch( wat Mikkelsen allemaal uitkraamt in die drogist en onder tussen patat staat te vreten), bijzondere dialogen, en een lang vergeten beeld van slechte muziek, lelijke trainingspakjes en nog lelijkere auto's. Verder een lekker rauwe sfeertje die de smerige steegjes laat zien en de vicieuze cirkel van uitgeknepen junks en de hoop op een grote drugdeal om hoger in aanzien te komen en meer geld te hebben. Het koninkrijk stort natuurlijk helemaal in wanneer de deal mislukt en iedereen wel met het verraad te maken lijkt te hebben en het 'dealertje' zelf opeens onder aan de voedselketten staat.

Fijne rauwe en direct filmpje. Binnenkort nog maar eens kijken voor een definitieve mening.

Andermaal een bijzonder goed deel uit de Pusher reeks waarin net als in deel 2, en in tegenstelling tot deel 1, geprobeerd wordt een wat menselijker hoofdpersoon neer te zetten waar je toch een bepaalde sympathie voor ontwikkeld.

Het verhaal is het zelfde, de trieste en grauw onderwereld in Kopenhagen, dit keer geen Mikkelsen maar dealer Milo die gevolgd wordt en van de regen in de drup raakt en ondertussen nog aan bepaalde verwachtingen probeer te voldoen als vader. Heerlijk die houding en die kop van Buric en vooral het einde is natuurlijk grandioos wanneer de Pool en de Albanees in de afvalmolen gedrukt worden. Heerlijk!

Topfilm voor wie van grauwe, trieste en rauwe misdaad houdt.

Bizar en bijzonder andermaal, net zoals ik zei over deel 1. Toch vind ik deze iets beter. Of het de hoofdpersoon is of dat er op een gegeven moment iets meer met spanning en muziek gebeurt zo na het half uur wanneer Tonny en Kurt bezig zijn met hun drugsdeal en daarna de boel bij elkaar proberen te houden..

Andermaal schetst zich een grauw en weinig tot de verbeelding sprekend beeld van de kleine criminaliteit met het nodige dealerwerk in Stockholm. Zo kleurloos het in beeld gebracht wordt zo kleurloos en perspectiefloos lijkt het leven van Tonny eveneens. Een vader die weinig met hem te maken wil hebben, Moeder overleden zonder dat hij het wist, een vrouw met kind die hem constant voor rotte vis uitmaakt en alleen maar geld wil, een drugsdeal die mislukt en zijn compagnon die hem uiteindelijk smeert waardoor hij de schuld moet betalen...het zit Tonny niet echt mee. Dit wordt weinig subtiel in beeld gebracht samen met de al even weinig intelligente, smaakloze en pover onderwereld figuren waar hij dagelijks mee omgaat. De voornaamste gedachte lijkt toch constant te zijn bij wanneer het volgende snuifje plaats zal vinden en niet echt bij een betere toekomst of het idee een negatieve cyclus te willen doorbreken. Wanneer men niet scheld, dealt of vechtend over straat rolt lijkt comfortably numb het hoogste gedachte goed.

Werkelijk ontluisterend zijn de scenes waar Tonny zijn best doet een erectie te krijgen in het bijzijn van twee hoeren en het feestje waar hij de moeder van zijn kind aanvliegt. Terwijl hij probeert haar te wurgen, de baby krijst alsof zijn leven er vanaf hangt, ligt het merendeel van de mensen foeterend op de grond omdat de coke gevallen is en dat zo zonde is. Hoe laag kan het? Hoe laag kan men zinken? Geweldig geacteerd door Mikkelsen en heel mooi gespeeld met het einde, waar hij de moordopdracht niet uitvoert, zijn vader wel in een vlaag van razernij en uiteindelijk vlucht met het kind mogelijk op weg naar een betere toekomst.

Rauw en direct voor de bakkes, prima filmpje van Refn.