Opinions

Eigenlijk zodanig slecht dat het gewoon leuk wordt. De film is echt niet om aan te zien. Zelfs de gore scènes die weliswaar flink in beeld komen stellen niet zoveel voor. Het probleem ligt hem in het feit dat het nepbloed er ook gewoon te nep uitziet. Veel te licht van kleur, het neigt eerder naar oranje dan naar (donker)rood. Ook de darmen of andere organen, tja, neen. Wel leuk al die bloedfonteintjes!

De acteerprestaties zijn hilarisch. Ik zag nu wel een gedubde versie op Youtube, maar dan nog. De stemmen kwamen zelfs niet overeen met de personages, hilarisch. En het acteren zelf: zalig! Het dieptepunt was toch wel de scène na de douche waarbij die ene terugkwam en een uiteengereten lijk zag liggen. De reactie ... Ik lag in een deuk!

En toch is het zoals gezegd kijkbaar. Heerlijk slecht en dat is ook al wat. Misschien wordt hij nog beter met enkele maten en extra biertjes.

Moet zowat één van de allerslechtste films zijn die ik al zag. Onnoemelijk zwakke film waarbij men het gewoon zelf niet weet waar men heen wou. Zombies zijn één ding, je moet ze dan ook nog tegenkomen. De verklaring die menig filmkijker worst zal wezen is dan ook gecreëerd door iemand met een serieus glaasje te veel op. Voodoo dus. Serieus? Als je de synopsis er even bijneemt, weet je eigenlijk al genoeg. Te weinig stemmen om in de flop 100 te komen. Maar deze wens ik echter niemand aan te doen. Mijden dus.

Zeer clichématig verhaal dat vaak herhaald wordt. Op Netflix loopt er ook zo'n shooter zombie met naviëve spierbundels die een opdracht dienen te vervullen voor een bende witteboordcriminelen. Zelfs geen zin om de titel op te zoeken. Kan goed zijn dat deze recensie enkele jaren ongelezen blijft als ik de waardering en het aantal stemmen hier bekijk ...

Op zich allemaal nog best vermakelijk waren het niet dat het een aantal keer erg fel uit de bocht vliegt. Het kwartet lijkt stoer en complementair, maar erg veel cohesie zag ik er niet in. Film is vooral slordig. Die flashbacls dienden tot niets. Dat van de misbegrepen en onterecht gevangen gezette held is typisch Hollywood. Laten we het extra melig maken door er een superpapa van te maken.

Zombies zagen er inderdaad prima uit. Alleen had ik er het raden naar vanwaar die superzombie ineens kwam. Hoe verzin je het? Een volle ster minder alvast hiervoor! En die dochter, hoe lang zat die eigenlijk al achter de tralies? Bah, niet te veel over nadenken. Bij vlagen vermakelijk, op andere momenten ergerlijk ...

Neen, dit is echt niet goed. Nazi’s en zombies, het kan een leuke combinatie zijn. De Dead Sno films van Tommy Wirkola zijn voorbeelden hoe het wel kan. Dit is pure pulp. Het begint al met de geallieerde soldaten. Weinig tot geen bezieling. Gewoonweg slecht acteren en ontzettend domme dialogen.

Ook het plot is erg bizar te noemen. Onlogisch en onsamenhangend ook. De zombies zien er eigenlijk nog verrassend ok uit. Ze lijken weliswaar goed op elkaar, maar zien er aan de andere kant te weldoorvoed uit. Het plot springt echter van de hak op de tak en er zit geen lijn in de verschillende scènes. Een meisje dat plots opduikt, nazi’s die er zijn en dan plots weer niet meer, de gevangen soldaat die van moment op moment gewisseld is van plunje ... Veel fantasie, maar zelden een afwerkend geheel. Het lijkt alsof dat ze in de film geknipt hebben.

Om nog maar te zwijgen van de idyllische flashbacks die echt nergens toe leiden of een meerwaarde betekenen, integendeel. De eindgeneriek die precies doet vermoeden dat het een “in memoriam “ is. Zwakjes ...

Een goeie zombiefilm kan me best bekoren en Zombieland heeft een ijzersterk begin. De beginscènes en eigenlijk de introductie van de overlevingsregels van Columbus waren zeer vermakelijk. Best ook 'eng' en ongetwijfeld KNT. Jammer dat we nadien nog erg weinig te zien kregen van die vleesetende ronddolende zombies die in het begin erg nadrukkelijk in beeld kwamen. Later werden ze gewoon vervangen als wandelende schietschijven zonder suspense.

De film valt nadien wat in elkaar en buiten wat schieten op diverse locaties boeit de film niet langer. Ook het duo Woody-Eisenberg leek aanvankelijk wat te hebben, maar ook dat verdween vrij snel. Hier en daar wat humoristische dingen, zoals onder meer Bill Murray. Hier en daar erg leuke scènes zoals bvb de flashback met Columbus' buurmeisje of de ontmoeting met de zusjes. Leuk om eens gezien te hebben, maar niet meer dan dat. Zwevend tussen net niet of een voldoende.

Zombieland slaat dezelfde weg in als de eerste film. Zelfde subgenres en insteek deze zombiekomedie. Grootste pluspunten zijn sowieso het feit dat de cast behouden is. Dat vergroot de herkenbaarheid. Ook de toevoeging van het domme blondje was eigenlijk wel geslaagd, iets wat ik vooraf niet had voorspeld. Ze steelt bij momenten toch wel de show.

De film is en blijft vlot. Ook de humor slaat meestal wel aan. Niet alles is even geslaagd, maar de film hoeft ook niet te serieus genomen worden. Het overtal aan personages was dan weer net wat minder. Die adepten dienden tot niets. En ook de opsomming van de regels vond ik leuker in de eerste film. Het einde heeft een wat overload aan zombies waardoor het misschien net té gemakkelijk was. Maar vermakelijk was het zeker! Ligt zeker binnen het niveau van de eerste film.

Eigenlijk meer een lang uitgesponnen videoclip. Erg dynamisch en flitsend met een stevige en sterke soundtrack. Vrij aanstekelijk allemaal. Kleurrijk spektakel en dat met een low budget. Kan zich zowaar meten met de dure videoclips van de grootste popsterren. Ook thematisch vrij interessant waarbij Baloji traditie en cultuur combineert met technologie en futuristische elementen.

Ik vond het eerlijk gezegd een vrij ongemakkelijke film. De handicap van broer Lucien is erg confronterend en is constant aanwezig. Maar goed dat we af en toe eens een spiegel voorgehouden krijgen.

De leefomgeving van zowel Brian als Lucien is alles behalve ideaal. Een verkommerde omgeving met een vader die de zorg eerder ziet als geldgewin. Emotionele binding met zijn kinderen heeft hij nauwelijks, dan heeft hij het nog meer voor zijn honden. Geen film die ontspoort in bruut geweld, het had zo gekund.

Maar Molter besloot de focus geheel op de broers te leggen. Geheel terecht overigens! Een mooi en innemend portret. Een zeer dikke 3,5* alvast!

Onthutsend verloop van hoe een wijkcomité zich eigen privileges toe-eigent door zelf het heft in eigen handen te nemen. Wanneer enkele arme straatjongeren de sterk beveiligde "zona" betreden van enkele rijken, is de paniek bij die laatste erg groot en doet men er alles aan om de problemen zelf op te lossen. De politie is eerder een tegen- dan een medestander en wordt overal buiten gehouden, tenzij het hen goed uitkomt natuurlijk ... Feiten worden verdraaid of in de doofpot gestopt. Al was het maar om de verworven privileges niet te verliezen. Een handje contantje is in vele gevallen dan ook meegenomen.

Het is toch leven in een imaginaire bubbel rond een vals gevoel van veiligheid. De ongelijkheid met de rest van de inwoners is immens. Prima opzet dus van de film. Niet altijd en niet overal vond ik het even logisch. Soms ook iets te makkelijk.

Dé scène van de film is best confronterend, los van het feit of je het geloofwaardig vindt of niet. Maar in zijn geheel toch een film om even bij stil te staan. Intrigerend!

Hoe beleeft een jong kind een tragedie die zich rondom hem/haar afspeelt en waarover de “grote” mensen aan het praten zijn? Het is het uitgangspunt van deze kortfilm, maar op zich werd ik er weinig wijzer van. De ene jongen spreekt van een zeemonster en het meisje vraagt zich wanneer ze terug kan zwemmen. Wanneer dat niet kan, fietst ze uit verveling rond op de camping. De ouders weten het ook niet goed. Ook zij willen zo snel mogelijk weg van de plaats des onheils. Want dit kan je toch moeilijk een ontspannen vakantie noemen?

Ik miste wat scherpte (figuurlijk dan) en ik verwachtte dat er nog iets ging komen, een climax, een statement, niet dus.

Er is al veel gezegd over deze film. Ik tracht niet in herhaling te vallen. Eigenlijk is het een vrij gewone arthouse over het reilen en zeilen van een Duits gezin. Er is niets aan de hand. Alles gaat er gemoedelijk aan toe. Familie en vrienden komen op en af. Het lijkt saai en alledaags, met de nadruk op "lijkt".

Het is de context die een verpletterende indruk nalaat. Het leven tussen die grote muur die de tuin scheidt van de gruwelen erachter zijn weerzinwekkend. Je voorkennis heeft het moeilijk om beide contrasten met elkaar te verzoenen. Het knappe is dat je geen gruwelen ziet, maar je constant die gruwelen door je hersenpan jaagt terwijl je zit te kijken naar een zwempartijtje of het tuinieren in die geweldig mooie tuin.

Er gebeurt niet veel, maar tegelijk gebeurt er van alles. Als je goed oplet tenminste en je die kleine elementen koppelt aan de gekende gruwelen: een stomende trein die net boven de muur voorbij tuft, de wachttoren, de rode gloed en rook van de vuurovens, de geconfisqueerde bontjas ... En tenslotte heb je nog de verbluffende achtergrondgeluiden. Een geweerschot, geroep en getier ... Ver weg, maar tegelijk dichtbij. Hoe een film die niets laat zien tegelijk zo duidelijk is en een heuse impact nalaat. Sterk!

The zookeeper's wife vertelt het verhaal van een ander stukje Warschau ten tijde van de bezetting door Nazi-Duitsland. Een erg mooi verhaal, een verhaal dat erg onwaarschijnlijk lijkt mocht je niet weten dat het waargebeurd is. De dieren in de zoo geven een wat vreemde associatie met het oorlogsgebeuren. Je rijmt deze twee zaken nu niet zo snel met elkaar hoewel je vandaag de dag ook af en toe schrijnende beelden ziet van uitgemergelde dieren uit verlaten zoo's in oorlogsgebieden zoals Syrië of Irak. Het zijn vooral de eerste beginscènes en de meer gruwelijke dierenslachtingen die het hoogtepunt vormen van de film.

Een Jessica Chastain is nooit te versmaden en alleen daarom al trekt de film mijn aandacht. Ook WOII behoort tot mijn interesseveld. De verwachtingen waren dus best hoog te noemen, hoewel deze zelden werden ingelost. The zookeeper's wife is een brave film die binnen de lijntjes kleurt zonder echt een wow-gevoel op te wekken. Bij momenten zelfs langdradig en rustig voortkabbelend. En bovendien heeft The zookeeper's wife een zoet smaakje met de romantische voorstelling tussen de dieren en hun eigenaars. Jessica heeft gelukkig genoeg charisma om hier niet te veel aan te tillen. Het contrast met het getto achter de muur is groot, maar wordt nooit echt beklemtoond.

Matige film eigenlijk, net voldoende, maar het label 'goed' gaat me net iets te ver. Er zat meer in. Ondanks Chastain die zelden of nooit ontgoochelt. Trouwens ook Heldenbergh deed het prima met zijn Hollywooddebuut.

Toch één van de beste (commerciële) animatiefilms die ik de laatste jaren zag. Erg genoten van deze Zootropolis. Het begint al erg sterk met de prachtige beelden van de stad. Dieren met menselijke trekjes zijn niet nieuw, maar worden in deze film mooi uitgewerkt. De karaktereigenschappen en skills worden perfect "gecast" door een dier. Vele leuke personages die boeiend zijn en het tempo in de film hoog houden. Dat levert dikwijls een glimlach of herkenbaarheid op. De film probeert ook een bepaalde moraal mee te geven. Het is meer dan een hersenloze vermakelijke animatiefilm.

Thema's als racisme en het hebben van vooroordelen komen nadrukkelijk aan bod. Daarnaast spelen de media en de politiek een bepalende rol. De film wisselt uitstekende humor af met spannende en zelfs griezelige momenten (voor de kleinsten onder ons). Het knappe van de film is ook dat hij geschikt is voor letterlijk jong en oud. Voor ieder wat wils: inhoudelijk sterk, maar eveneens erg luchtig voor kinderen. Ook de ludieke vondsten zijn leuk om te ontdekken (Een Apple is een Wortel bvb). Mooi!

Ik ben niet bekend met de Nederlandse versie “Alles is liefde”, dus vergelijken is niet mogelijk. Wel heeft deze film wat weg van Love actually waarbij via een mozaïekverhaal aparte verhalen op één of andere manier toch met elkaar verbonden zijn. Fijne originele titel wel. Zot van A.: verwijzend naar het Antwerps dialect waarbij de “A” verwijst naar “jou”, maar waarbij de titel ook verwijst naar de slogan van de stad Antwerpen destijds.

Een film waar inderdaad half bekend Vlaanderen aan meedoet. Altijd wel fijn om bekende en favoriete gezichten terug te zien. Sowieso een fijn genietbaar verhaal waarin ook Sinterklaas de nodige aandacht krijgt. Grappig bij momenten. Beetje klef ook met al dat romcom gedoe, maar wel eens leuk.

Een zuivere feel good movie met heel veel voorspelbare en mierzoete elementen, maar ik kon het wel hebben. Een film van Vlaanderen, voor Vlaanderen. Elders mist hij de finesse en de klik om geslaagd te zijn.

Een liefdesverhaal verspreid over drie periodes met nota bene dezelfde acteurs. Niet alles was even boeiend, zeker omdat er weinig samenhang was tussen de delen. Het eerste deel beviel me het beste met dat biljarten. Weinig dialoog, maar dat hoeft niet altijd om de chemie van de liefde te voelen. Vooral een erg mooie choreografie en beelden doen veel.

Ongetwijfeld Hsiao er een bepaalde symboliek willen insteken waarbij de eerste film refereert naar zijn eigen jonge periode van liefde en liefhebben. Daar waar de oudere generaties kampte met culturele obstakels en de huidige generatie niet meer weet wat écht liefhebben is.

Mooi gedaan allemaal, maar ik werd net te weinig ondergedompeld in het hele verhaal. Maar appreciëren doe ik deze film zeker.

Niet zo'n beste film. Het had een interessante roadmovie kunnen worden, maar het was alles behalve evenwichtig. Erg slordig uitgewerkt omdat ik het gevoel had dat er van de hak op de tak werd gesprongen. De matige montage droeg er toe bij dat het niet zo interessant was. Rommelig werd het toen te pas en te onpas van heden naar verleden werd gesprongen en omgekeerd.

Vaagheid bedroop me ook. Wat was in godsnaam de bedoeling van die cheetah in de openingsscène? En vele scènes werden gewoon abrupt beëindigd, hoewel ik er graag meer wou over weten. De hoofdactrice deed het wel behoorlijk, aan haar heeft het alvast niet gelegen.

Op zich heb ik er niets op tegen dat een regisseur zijn kijkers aan het werk zet, maar met deze losse brokjes kon ik eerlijk gezegd niet veel.

Lang geleden dat ik deze Zware jongens nog eens kon zien, één van een reeks films over het Vlaamse komedieduo Gaston & Leo. Nog steeds erg vermakelijk eigen. Iets typisch Vlaams ook. Wat Flodder is voor Nederland, is Gaston & Leo misschien voor Vlaanderen. Vaak wellicht ook onverstaanbaar met dat vette Antwerpse accent.

Uiteraard sterk verouderd, zowel visueel als de grappen. Beter kolder bij momenten, zeker als er wat wordt overgegaan naar wat meer actie. De arrestatie en veroordeling mag je ook niet te nauw nemen, want erg professioneel oogde dat ook niet. Verder wat jeugdsentiment, vergane glorie, noem maar op. Denk niet dat deze soort films nog veel jongeren aanspreekt.

Eindelijk kan ik Zwartboek van mijn lijstje schrappen. Zeer knappe en naar verluidt dure productie naar Beneluxnormen. Zwartboek ligt wat in de lijn van die andere meer recente Nederlandse films Süskind en Riphagen over WOII, verzet, verraad en jodenvervolging.

Zwartboek is een spannende en intrigerende oorlogsfilm geworden waarbij geen enkele moeite werd bespaard naar actie, decor, kostuums, camerawerk en cinematografie. Ook de actrice Carice Van Houten deed het geweldig en is de echte ster van de film. Ingetogen, met daadkracht en emotioneel geeft ze het beste van zichzelf in de complexe rollen die haar personage zijn toebedeeld. Binnen een verzetsbeweging is het vanzelfsprekend dat er altijd wel eentje de mol is, zeker wanneer je propagandeert dat toeval niet bestaat. De film blijft ook daardoor van begin tot eind boeiend om te volgen. De personages zijn niet zwartwit en elkeen heeft zo zijn motieven om zus of zo te handelen.

Verhoeven heeft een realistische oorlogsfilm gemaakt. Misschien net iets anders dan dat hij zelf had gewild, maar het resultaat mag er best zijn. Zwartboek is een mooi oorlogsdrama met een vleugje onbereikbare liefde/romantiek. Geen Schindler’s list of The pianist, maar dat hoeft allerminst een schande te zijn.

Dat de Stasi bikkelhard en meedogenloos was, wisten we al uit geschiedenislessen of een aantal steengoede films over dat regime. Deze film doet daar niet voor onder en is schrijnend. Wanneer de bom valt, vallen de puzzelstukjes in elkaar. Tijdens het eerste gedeelte was het wat zoeken en gissen waar het allemaal over ging.

Een interessant, maar hallucinant verhaal dat zijn oorsprong kende bij de nazi's, maar bij de stasi zijn navolging kende. Complottheorieën en samenzweringen die het liefst in de doofpot werden gestopt, ten goede van het rijk. Prima acteerwerk inderdaad, knappe vertelstructuur en ondanks het loodzware thema niet melig of sentimenteel.