Opinions

Ook De zaak Alzheimer zag ik enkel eens in de bioscoop. Heel veel kon ik me dus niet meer herinneren van de film. Het duo Vincke-Verstuyft is welgekend bij de lezers van Jef Geeraerts. Sowieso een geslaagde verfilming met een mooie casting met Koen De Bouw, Werner De Smedt, Jan Decleir en vele anderen.

Het verhaal zit goed en is boeiend: een huurmoordenaar die wroeging krijgt en niet kan ingaan op de eisen van zijn opdrachtgever. Hij neemt dan het heft in eigen handen en gaat zelf op zoeken naar “de smeerlappen”. Hij wordt dan uiteindelijk zélf een doelwit. En ook met de politie ontstaat een haat-liefdeverhouding. Er zit ook voldoende vaart in de film, de spanning is intens, de muziek is verzorgd en het typisch Van Looy-camerawerk ziet er zeer goed uit. Ook de nodige humor ontbreekt niet (het idee-fixe van Verstuyft met BMW’s). Frappant was ook de zeer troebele relatie tussen de (gerechtelijke) politie en de Rijkswacht. Misschien een beetje met de haren getrokken, maar de fusie was onvermijdelijk. Een typisch Belgisch fenomeen leek het me.

Het einde zat goed in elkaar, doorspekt met verborgen hints, maar zonder echte plottwist. Ik heb genoten van elk moment. Goede thriller van Vlaamse bodem. Een nipte 4,0* is zijn deel.

Antonioni goed America, zijn enige Amerikaanse film vermoed ik. De film laat zich geheel onderdompelen in de hippiecultuur en de vele protestmarsen die plaatsvonden in de jaren 60 en 70. Als acteur vond hij de onbekende en niet-ervaren Mark Frechette die later na een mislukte bankoverval nog in de gevangenis terecht kwam en aldaar stierf. De film waarin hij de hoofdrol speelde zou zomaar uit zijn leven gegrepen kunnen zijn.

Maar Antonioni is erg eigenzinnig en zijn film zijn niet zomaar te behappen. Geen rechttoe rechtaan plot, maar een soms wat warrig filosofisch getinte aanklacht tegen hier de consumptiemaatschappij. Het is alvast ook niet altijd mijn ding en het is geen oeuvre dat je er zomaar eens tussendoor bij neemt.

Visueel ligt de lat erg hoog met prachtige shots en beelden. Mooie seksscène daar en als het einde toch één van de hoogtepunten van de film.

Zagros is een uitstekende film over een gezinsdrama doorspekt met culturele en religieuze waarden. Een verhaal ook dat past binnen de huidige tendenzen van de grote migrantenstromen. We volgen een schaapsherder die meer dan goed is voor zijn relatie meer tijd doorbrengt met zijn schapen in de bergen dan met zijn eigen vrouw. Zijn knappe vrouw is vrij Westers en is niet op haar mondje gevallen. Ze wordt beschuldigd van scheefpoeperij, al dan niet valselijk en Zagros wordt tussen twee vuren geplaatst.

De keuze is een heus dilemma: kiezen voor je familie, een familie die in se heilig is, of kiezen voor je vrouw met de consequentie dat je verraad pleegt ten aanzien van je familie. Deze tweespanning wordt uitstekend weergeven in de film mede door de goede acteerprestaties en goede sfeersetting. Zagros weet het op den duur niet meer en deze spanning leidt tot een climax op het einde. Al gaat het dilemma nog verder: ook je eigen identiteit als man wordt in vraag gesteld. Kan je je een man noemen als je zelfs je vrouw niet onder controle kan houden?

Erg sterke film, eentje die blijft hangen. Mooie beelden, goed geacteerd, knap thema. Maar bovenal een sterk verhaal dat nergens inzakt en zijn spanning blijft behouden. Feit is hoedanook dat je problemen niet oplost door weg te vluchten. Dat hebben Havin en Zagros ook vastgesteld toen ze in Brussel woonden.

Erg luchtige feel good film uit Taiwan over een klein schooltje ergens op het platteland. Iedereen heeft zo zijn besognes, maar al bij al leeft de gemeenschap erg harmonieus samen. Er hangt een positieve vibe over de film en dat wordt extra ondersteund met een vrolijke soundtrack. Er wordt af en toe ook in gezongen, over Cola zelfs ...

De kinderen van het dorp halen kattenkwaad uit en wanneer ze een onderzoek moeten uitvoeren opgelegd door overheid of de leerkracht, dan gaan ze er erg vlijtig mee aan de slag. De film heeft ook een humoristisch kantje. Het is maar hoe je het bekijkt: vertederend of vervelend ...

Wel eens leuk om te zien hoor. Ik verwachtte nog wat meer tussen de leerkracht en zijn vrouwelijke collega, maar dat bleef toch maar op de vlakte. De aandacht ging (meer dan terecht overigens) naar de kinderen.

Eens een Iraanse horrorprent, het is eens iets anders dan de louter drama filmhuis die ik meestal van ginder zie. Nu, echt horror is het ook niet, verre van zelfs, maar het is vooral de sfeer en het gehele gebeuren errond die een bepaalde spanning opwekt.

Bezetenheid, exorcisme of puur collectief bijgeloof, de regisseur houdt die deze dunne scheidingslijn de gehele film aan en dat is op zich wel knap. Er wordt toegewerkt naar een climax die er onvermijdelijk zit aan te komen. De spanning wordt opgebouwd en hij wisselt tussen beide overtuigingen. Een opduikende charlatan doet zijn duit in het zakje en begeestert het gehele dorp en men is in de ban van een onnozel conservenpotje. En de scènes met de kat vestigen hier nog meer de aandacht op.

Naast sfeer verder prima acteerwerk en decor. Altijd fijn om in die kleine stofferige straten en bric à brac huizen rond te kijken.

Neen, mij sprak Zama niet aan. Vond de film vrij langdradig en eentonig. Het is een niet zo toegankelijke film lijkt me, zeker niet voor het grote publiek. De film is gebaseerd op de roman van de Argentijnse schrijver Antonio Di Benedetto

Centraal staat het isolement en het wegkwijnen van een Spaanse officier die gestationeerd is in een afgelegen regio in Paraguay. Hij wacht (tevergeefs) op een overplaatsing naar het interessantere Buenos Aires. De somberheid en leegheid wordt goed geportretteerd, maar kon me maar matig boeien. De film is knap geschoten met mooie beelden en goede cinematografie, maar dat kon voor mij jammer genoeg de film niet redden. Weinig boeiend plot, saai zelfs, maar Martel ging eerder voor een belevingsfilm. Eens die jou te pakken heeft, wacht je ongetwijfeld een bijzondere ervaring.

Net zoals de anderen hier blijkbaar geïnspireerd en bekend geraakt met Zaman via Hollywood aan de Schelde van Robbe De Hert. Bleek uit de documentaire dat de film een pioniersfilm was voor Vlaanderen als eerste politie- of detectivefilm. Alleen al daarvoor wou ik hem zien.

Geen wereldschokkende film, maar wat wel opviel was de uitstekende sfeersetting van de grauwe, maar ook vrolijke discojaren 80 in Vlaanderen. Fijne decors waarbij het gevoel van de jaren 80 echt naar voren komt. Prima rol ook van wijlen Marc Janssen en de flamboyante Herbert Flack. Ook de rol van Ann “mevrouw Praline” Petersen is best fijn. Om nog maar te zwijgen van de knappe Mieke Boeve.

Spectaculair is de film niet en verhaaltechnisch bleef ik wat op mijn honger zitten. Ook het open einde was bizar en vond ik jammer dat het zo abrupt stopte, maar ik geloof wel dat deze film de verdere aanzet gaf voor wat nog kwam de jaren en decennia nadien hier in Vlaanderen.

Een aangrijpende film over het miserabele leven van een aantal kinderen die er helemaal alleen voor staat, want ouders zijn er niet. Hartverwarmend is het wanneer je wordt ondergedompeld in de liefde en zorg voor elkaar, goed beseffend dat dat het enige is dat ze hebben.

De film balanceert op het randje van dramaporno, maar biedt gelukkig voldoende kwaliteit op andere vlakken om hieraan net te ontsnappen. Het acteerwerk is sterk en valt steeds op wanneer er kinderen bij betrokken zijn. Verder sober maar goed verfilmd.

Het is een film die wel blijft hangen, niet in het minst door het gehandicapte jongetje. Het is sowieso al niet makkelijk om te overleven als wees, laat staan met een handicap.

Mijn eerste film uit Burkina Faso. Best een degelijke film met een redelijke cast. Ook inhoudelijk best interessant gaande over enkele culturele gebruiken tijdens een zwangerschap en geboorte van een kind. In die culturen is bijgeloof vaak een veelvoorkomende gedachte wanneer er ontwikkelingen bestaan.

Daarnaast wordt gefocust op de corruptiestructuren waarbij rijkdom en positie bepalend zijn om dingen te bekomen. Dit op nationale schaal waarbij een journalist op het appel wordt geroepen bij een vooraanstaande politicus als op microniveau tussen buren waarbij tot ongenoegen van de rijke niet alles te koop is met geld.

Best onderhoudend dus allemaal en de film heeft een prima tempo. Niet geweldig, maar dus best OK om mee te pikken als je houdt van Afrikaanse culturen en gebruiken.

Visueel een mooie en serene film die een bepaalde sfeer over de film heen gooit. Ook inhoudelijk best interessant met een aantal vrouwen die leven binnen de explosieve politieke Iraanse samenleving ergens in de jaren 50.

Elke vrouw, wat ook je positie was in de maatschappij, had het niet makkelijk, zo lijken Shirin Neshat en Shoja Azari te willen duidelijk maken. Het dictatoriale regime dat voor de deur staat glijdt als een rode draad doorheen de film. Soms op de achtergrond, maar evenzeer nadrukkelijk op de voorgrond.

Knap hoe sommige beelden tegelijk prachtig en confronterend kunnen zijn. Prima gedaan. Het bekijken waard!

Fijne film van Kitano over een blinde zwaardvechter ergens in de negentiende eeuw. Leuk dat Kitano erin slaagt om naast de (bloederige) gevechten (zonder veel visuele poespas) ook humor te verwerken in de film. Ik heb toch meermaals een glimlach niet kunnen onderdrukken.

Blind fury, de film met Rutger Hauer, maar dan in een Japans feodaal jasje. Prima actiescènes waarbij het bloed liederlijk rond spuit. Alleen was het bijzonder jammer dat de grote confrontatie tussen de twee meesters maar een belabberd gevecht kende. Slechts enkele seconden en het was al afgelopen ...

Een film die ook opvalt in sfeer, setting en bijhorende muziek. Personages die niet altijd evenveel toevoegen, maar dat wordt dan gecompenseerd met andere opvallende nietszeggende gebeurtenissen zoals de gekke rondhuppelende buurjongen die ervan droomt een samoerai te worden. Ook Shinkichi die zich als nietsnut beter voordoet dan hij eigenlijk is was best grappig tijdens zijn initiatielessen zwaardvechten.

Sterke film van de Noorderburen waarbij het verlies van een kind centraal staat. Een extra factor hierbij is dat het kind vermist is, wat het volgens mij nog ondragelijker maakt. Ook het schuldgevoel - gelukkig bleven de verwijten achterwege - moet enorm zijn. Het moeten verlaten van de locatie op een bepaald moment, moet haast ondraaglijk zijn.

Beiden gaan op elk hun manier om met het verdriet. Lucas tracht zo goed en kwaad als het kan de draad terug op te pikken. Hij verliest hierbij de zorg voor Johanna niet uit het oog. Johanna blijft langer "hangen" en heeft zelfs psychische problemen. Opvallend hierbij is dat er sterk op het koppel wordt gefocust. Geen extra poespas van media of onderzoek.

De twee grote geheimen van Johanna (wie is de echte vader en haar verleden), hoefden voor mij niet per se. Het doet de sereniteit van de film geen goed en schildert haar negatiever af. De wens om een nieuw kind vond ik vervolgens een betere piste om verder uit te werken. Nu nam ze wel erg snel de drastische beslissing om weg te lopen. Weglopen dus, niet zomaar scheiden, ruzie maken of wat dan ook.

De voorstelling vond ik wel een mooie ode aan het geheel. Sterk acteerwerk ook, zowel van het jonge als het oudere ouderpaar. Hartverscheurend bij momenten. Ondanks wat mindere puntjes toch het voordeel van de twijfel.

Mooie West-Vlaamse film over verdriet en rouw wanneer de vader van de tiener Lena het leven laat op zee. Zeer fijne setting daar in Oostende. Mooie filmlocatie, dat zagen we ook al met de brandweerserie Onder Vuur (Serie, 2021 - 2023),

Een aantal mooie debuten ook naast ervaren rotten als Valentijn Dhaenens, Sebastien De Waele en Hilde De Baerdemaeker. Weinig reclame voor de film. Ik zag hem destijds even in de bioscoop passeren, maar hij was al even snel uit de zalen. Jammer eigenlijk, want de film verdient wel beter.

Mooie combi tussen rouw en een soort avontuurlijk (jeugd)mysterie. Vrij sfeervol ook met een mooi einde. Mijn kinderen genoten ervan en ik eigenlijk ook.

Interessante mockumentary die vooral technisch goed in elkaar zit. Mocht je het niet weten, je zou inderdaad kunnen denken dat de persoon van Leonard Zelig echt is. Een film die zich afspeelt laat in de jaren 20, The Roaring Twenties zoals ze ook genoemd werden met veel glitter and glamour. De beurscrash van 1929 moest er toen nog aankomen.

Gebrek aan creativiteit kan je Woody Alleen moeilijk verwijten. Hij is steeds spitsvondig geweest in zijn films en dialogen. Niet altijd even geslaagd, maar het blijft een bijzonder regisseur en acteur. Met Zelig creëerde hij een soort fictief rise and fall personage. Enkele grappige scènes alvast wanneer hij van zijn voetstuk dondert en uiteindelijk bij de nazi's terecht komt.

Ik heb de legendarische reeks op de BRTN nooit gezien, wegens te jong, maar met de tune ben ik wel vertrouwd. Verder dan wat losse fragmenten uit TV-shows of quizzen kom ik niet. Deze verfilming doet een poging om ook de huidige generatie te betrekken bij die reeks. De meesten zullen het wellicht niet beseffen.

Bekijken we het als pure jeugd avonturenfilm, dan is de film best wel geslaagd. Niet dat hij andere films in het genre overstijgt (genre Nachtwacht, Anubis), maar vermakelijk was het wel. Beetje naïef en op maat van kinderen, maar best leuk, ook voor volwassenen.

Rupelmonde en vooral Vlassenbroek (Dendermonde) liggen pal in mijn streek. Fijn ook die ode aan Mercator. Carry Goossens doet het prima als Kapitein Zeppos en de technische snufjes van de bril en dat rollend ding trekken ook de huidige jeugd aan. En Gharib past ook wel beter als ondeugend meisje in plaats van een poppemieke. Leuk!

Andrei Tarkovsky maakt geen eenvoudige films. Mijn derde intussen en Andrey Rublev staat ook nog zeker op mijn verlanglijstje. Ook door deze Zerkalo heb ik me moeten doorheen worstelen. Ik hou wel van een filmuitdaging, maar hier ontging het me soms waar de film naartoe wou. Het betreft een persoonlijk werk van Tarkovsky, maar mist een duidelijk plot en uitgewerkte personages, bewust wellicht.

Sowieso wel enkele mooi beelden en shots zoals de brandende schuur, de weerspiegeling van de jonge dame als oude vrouw, enz ... Ook merkte ik in het huis in het begin van de film de filmposter van Andrey Rublev op, hehe.

Het is een film geworden vol herinneringen van Tarkovsky, zo blijkt, gekruid met poëtische bewoordingen en filosofische monologen. Technisch en qua montage wel knap. Denk bvb aan de dromerige scène in het begin van de film met de wandelende man en de opstekende wind dat door het gras waait. Een aantal bizarre scènes ook, ongemakkelijk en kunstig tegelijkertijd. Maar al bij al maakte het te weinig los bij mij. Wel een film om op terug te blikken en de mooie scènes in herinnering te brengen, maar als film zelf in zijn geheel, neen, dat net niet.

Eerste filmpje van Kezelos waarvan ik vooral genoten heb van zijn tweede The maker. Deze is ook alles behalve slecht, goed zelfs met een duidelijke boodschap of moraal. Een film die wat over nature en nurture gaat, maar vooral ongelijkheid, discriminatie en misschien zelfs racisme aankaart. Je zou je voor minder een nul voelen... Beetje hypocriet ook wanneer de minderwaardige poppetjes plots toch “waardevol” blijken te zijn.

Erg fijn gemaakt met die wollen poppetjes. Pure ambacht en erg tijdrovende investering voor een handvol minuten film. Knap!

Zero Dark Thirty is een krachtige film over de klopjacht naar terroristische cellen in het MO ten gevolge van de aanslagen van 9/11. Uiteindelijk wordt Osama Bin Laden gelokaliseerd in Pakistan, maar blijft de twijfel groot of het wel over hem gaat. De film ontlokte destijds redelijk wat ophef (vooral in Amerikaanse middens) omdat martelpraktijken zoals onder meer het befaamde water boarding courant werd toegepast tijdens de ondervraging van terreurverdachten. Bigelow, niet aan haar proefstuk toe (zie The hurt locker) slaagt erin neutraal te blijven bij de verfilming de controversiële praktijken van de Amerikaanse overheid. Maar zoals steeds zijn er moraalridders (van élke politieke strekking) die de film door de mangel halen om hun eigen vel (geweten?) te redden/sussen.

Het is moeilijk en gevaarlijk om uit te monden in een politiek steekspel, maar Bigelow slaagde erin om in de eerste plaats een spannende en boeiende onderzoeksfilm te produceren. Technisch gezien (geluid, cinematografisch, camerastandpunten) is de film dik in orde. En de immer bevallige Jessica Chastain is een streling voor het oog.

Het fijne aan de film is dat de kijker onmiddellijk meegezogen wordt in het verhaal. Realistisch en confronterend, dat ook. Een film die je niet ongemoeid achterlaat, welke gevoelens er ook waren bij het bekijken van ZDT.

De mindere film van Urbanus vergeleken met Coco Flanel of Hector. Beetje een absurd en vooral weinig overtuigend uitgangspunt over de engel die is neergedaald. Nochtans is dat wel nodig om de film écht te doen aanslaan. Ook dat onzichtbaar gedoe ... neen, het slaat gewoon niet aan en komt gewoon er flauw over.

Gelukkig zit de frisheid en de humor in de kleine dingen. Urbanus is best op dreef in zijn aparte humor en in zijn dialogen. Vandaag de dag op dat vlak misschien ook wat gedateerd. Hier en daar toch een aantal leuke scènes zeker wanneer Samuel zelf weer aan het daten slaat om zijn Charlyne te vergeten.

Memorabel wordt het nooit en sommige subplots mochten zeker achterwege gebleven zijn. Het personage van Peter Vanden Begin bvb vond ik eerder irritant dan iets toevoegend, laat staan de onnozele hoteluitbaatster. Best wel fijne beelden ook met de auto en de duiven. Zeker van genoten, maar in zijn geheel toch nét niet.

Serebrennikov zal bijbhet grote publiek geen belletje doen rinkelen. Ook in het arthouse wereldje niet zo´n veel bekeken regisseur denk ik. Er staan tien films van hem hier op MM, maar die zijn toch niet alom bekeken. Voor mij mijn derde van hem en sowieso zijn beste.

Mooi indringend portret van het huwelijk van Tchaikovsky. Eentje die al voor aanvang gedoemd was om te mislukken. Niet dat hij het konder stoelen of banken stak. Hij waarschuwde zijn verloofde al wat voor persoon hij was. Wat volgt is een neerwaartse spiraal van zelfdestructie voor beiden uiteindelijk. Zijn homoseksuele geaardheid was een publiek geheim wat enorm doorwoog op het huwelijk.

Prachtige aankleding, knappe belichting met veel donkere schaduwen. Mooi acteerwerk ook met prima dialogen. Zeker een aanrader voor de liefhebbers.

Vrij ontgoochelende prent. Duurt ook net iets te lang om goed te zijn. Ik kon ook niet altijd goed volgen en had het moeilijk om soms het onderscheid te maken tussen de scènes in het heden en die in het verleden. Op dat vlak kon bijgevolg de montage beter.

De aanpak was vrij uitgesponnen en de horror of de hele hetze had weinig om het lijf. Chaotische aanpak die verder aanmoddert. Er zit wel een bepaalde mystiek en mysterie aan de film, de invloeden uit het boeddhisme bijvoorbeeld, maar ik werd nooit meegezogen in de film. Jammer.

What happens in the forest, stays in the forest. Holland geeft een schrijnend relaas weer van enkele vluchtelingen die de veilige grenzen van de EU trachten te bereiken. Het verbaast me eigenlijk niet. Er gebeuren wel meer dingen die het daglicht niet mogen zien. Ook langs de Amerikaanse-Mexicaanse grens waar ik onlangs een (slechte) film over zag met Vicky Krieps (The Wall (Film, 2023)).

Vrij eenzijdig relaas, maar uitermate technisch sterk tot uiting gebracht door Holland. Het camerawerk is verbluffend en ook het acteerwerk is van een hoog niveau. Ik hou ook wel van zwartwit en de keuze hiervoor in deze film is versterkend voor het geheel.

Een film over bewustwording, over hoe vluchtelingen als wapen, drukkingsmiddel of pestmaatregel worden ingezet. De pushbacks langs beide zijden zijn hier dan het gevolg van. Moeilijk (politiek) thema waar er het bijzonder moeilijk is er vat op te krijgen en goed te doen voor iedere partij/belanghebbende. Elke wetgeving errond heeft zo wel zijn neveneffecten of negatieve gevolgen, ook het zogenaamde humanere Australische model.

Ik heb Zillion lang voor me uitgeschoven. Ik wou niet meegaan in de commerciële hype die er was in 2022. De film is sterker dan ik had verwacht, althans de vibe die hij bij me te weeg bracht. Prima prestatie van Robin Pront die een nostalgische aaneenschakeling van "I love the nineties" bracht met die oppompende dancemuziek. In wat een geweldige sfeer en spektakel werd je twee uur lang ondergedompeld!

Maar ook de acteerprestaties zijn zeer sterk. Simoni op kop met een vlekkeloze imitatie van de echte Dennis Burkas. Maar ook Timmers en Vermeulen maken indruk. Net als Sarafian als mama Verstraeten die haar zoon steeds verder van HAAR ziet wegglijden. Hoewel de Zillion slechts een aantal jaren open was, was the sky werkelijk de limit. De film probeert je inderdaad te doen inzien dat geld niet dé drijfveer was van Frank Verstraeten. Verstraeten was een narcist, maar had ook een sterk minderwaarheidscomplex die hij steeds wou ontkrachten. Samen met zijn intelligentie en vermogen om te ondernemen, scheerde hij hoge toppen.

Fijn ook die cameo op het einde van de echte Verstraeten. Waar ik wel voor vreesde was de vrij positieve benadering van Verstraeten en zeker ook Dennis BM. Beiden, en zeker die laatste, hebben wel wat op hun strafblad staan. Nu, die Albanese gangsters, dat waren pas lui om echt schrik van te krijgen. Angstaanjagend en meedogenloos. Het laatste half uur gaat het geweld echt crescendo. Die homejacking destijds was hot nieuws. Moeilijk voor me om alle realiteit van fictie te onderscheiden, maar entertainend was het wel deze trip!

Cold war zal ik me vooral herinneren als een erg knappe visuele film waarbij nostalgie en mooie scènes hand in hand gaan. Ook de zwart-witbeelden voegen iets extra toe aan het geheel en maken het geslaagd. Cold war is een stijlvol en ingetogen liefdesverhaal. De acteurs van Zula en Wiktor zijn met elkaar verweven en het voelt allemaal zo authentiek aan, dat je ook echt gelooft in hun liefde en passie. En de daarbij horende muziek loopt door de film heen en onderstreept de magie van het koppel.

Alleen jammer dat ik het inhoudelijk net te weinig begeesterend vond. Langdradig en saai bij momenten ondanks het feit dat hij nog geen 90 minuten duurde. Het raakte me allemaal net te weinig. Cinematografisch top, inhoudelijk net te weinig. Misschien moet ik hem ooit nog eens opnieuw zien en herevalueren/herwaarderen.

Leuke persiflage van Pietje de Dood of Magere Hein, maar ook niet meer dan dat. De touwtjes symboliseren de levensdraad van de levende wezens en is fijn gedaan. Mooie animatie, maar het plot komt niet echt van de grond. Kortfilm mist dat tikkeltje extra, dat beetje inventiviteit.

Wil je een dolle amusante avond, dan ben je meestal met Kusturica wel aan het goede adres. Wat een gezellige bonte bende met een erg leuke opgewekte sfeer maakt hij er steeds van! Centraal staat hier de spoorwegverbinding die enkele bewoners letterlijk met elkaar verbindt.

Kusturica slaagt er ook steeds in de dieren - met de ezel op kop hier - mee te laten introduceren in het verhaal zonder altijd even aanwezig te zijn. De soundtrack is erg vrolijk en het geheel ademt een komische sfeer uit. De personages zijn loco wat vaak leidt tot komische (en absurde) taferelen.

Logisch en doordacht is het niet altijd, maar amusant des te meer. Ideaal om je volledig te laten in onderdompelen.

Een mooie film die inderdaad wel wat weg heeft van Lasse Hallström of bijvoorbeeld Under Solen (Film, 1998) met Rolf Lassgard. Een wat eenzelfde sfeer "a la campagne" welk je totaal meezuigt in het geheel. Drama en romantiek gaan hand in hand. Een beetje sentimenteel, maar (net) niet over het randje naar mijn gevoel.

Een sympathiek personage ook, onze dokter met geheugenverlies. Onbaatzuchtig en steeds bereid om iedereen te helpen. De film speelt zich af tijdens het interbellum en de geschillen tussen de adel en het gepeupel is ook een strijd die in onze contreien niet onbekend is, het zij misschien nog enkele decennia eerder.

De regie en het kader zorgen ervoor dat de film erg onderhoudend en aangrijpend is. Bij momenten misschien iets te zoet, maar er zijn genoeg andere elementen om je aan op te trekken.

Met Zodiac brengt Fincher opnieuw het verhaal van de erg intrigerende onopgeloste seriemoorden van de beruchte Zodiac Killer tot leven die destijds in de jaren 60-70 de westkust van de VS onveilig maakte. De film begint erg goed: uitstekende sfeer met een bloedstollende spanning. De eerste moorden, zowel die in de auto als later aan meer brengen je tot het puntje van je stoel. Met onder meer Se7en, Fight club en Panic room op je palmares hoe je Fincher alvast geen lessen te leren wanneer aankomt om spanning en sfeer te brengen in een film. Mooie montages en camerawerk!

De seriemoordenaar speelt vervolgens een kat-en-muisspelletje met de politie en wat journalisten door aan de hand van briefcodes hen informatie te geven. Een ideaal voedingsbodem uiteraard voor een filmscenario. De casting was perfect en enorm goed gekozen voor deze setting en tijdsperiode. Mark Ruffalo stak er voor mij bovenuit. Columbo-gewijs (qua looks) is hij dag en nacht bezig om de identiteit van de seriemoordenaar te ontrafelen. Ook Gyllenhaal doet het uitstekend. Zijn personage Robert Graysmith is zo obsessief bezig met zijn zoektocht dat zijn gezin eronder lijdt. Hij gaat zelfs zodanig ver dat hij zelfs zijn (kleine) kinderen inschakelt om de puzzelstukjes bij elkaar te leggen.

Spanning en sfeer. Het zijn deze twee elementen die de film boven het gemiddelde doen uitstijgen: de dreigtelefoontjes, het bezoek aan de kelder waren bloedstollend. Toch had ik wat moeite met de lange duur van de film. Tijdens de pluistocht van Robert was het soms moeilijk om namen, feiten en plaatsen goed van elkaar te onderscheiden. Ook het middenstuk van de film bezorgde me een verslapte concentratie. Het einde maakt wederom veel goed met de gekende afloop. Mooi gefilmd, prima gedaan, leuk!

De idee van de zombiefilm vond ik wel een leuk gegeven. Met zombies kan je alle kanten uit. Uitstekend voor wat gegriezel, maar je kan er meer dan welk ander creatuur de komische kant mee opgaan. ik hoopte een film genre Zombieland (Film, 2009) te krijgen, maar dat bleek toch een grote illusie. In Zombieland maakt de sul van de bende een lijstje met do's and don'ts om te overleven. Hier maakt onze Japanse vriend een bucketlist vooraleer hij zal sterven.

Leuk begin, dat zeker, maar na dik een half uur valt het als een pudding in elkaar. En als het even niet erger kon, krijgen we nog te maken met een zombiehaai de letterlijk pootjes krijgt. Onze vriend denkt ineens ook een superhero te zijn met dito pak en het wordt niet meer grappig, maar eerder ridicuul.

Om met een positieve noot af te sluiten: de zombies zagen er eigenlijk wel prima uit! De metamorfose ging dan wel wat met gekraak en gepiep gepaard, maar voor de rest wel OK. Wel niet steeds even consequent, hun loomheid en/of snelheid was niet altijd even duidelijk.

Een onderwaterzombie... Dat had ik nog niet eerder mogen aanschouwen! We hebben het hier echter wel over een loom type zombie dat weinig kwiek is, maar lelijk zien ze er wel uit. En met de nodige gore, dus in dat opzicht zijn de creaties zeker geslaagd.

Niets zo vies dan een puntig voorwerp in je oog te krijgen. Daar kan die ene - nochtans erg bevallige - dame in kwestie over meespreken. Krijgt ze die deursplinter in haar oog geramd. Er zijn betere manieren om aan je einde te komen. Leuke start van de film met het mysterie van de stuurloze bootje met de New Yorkse skyline op de achtergrond. Maar er zijn nog enkele leuke scènes zoals die met de haai, was me eerlijk gezegd niet bekend.

Veel smerigheid en het redt de film wel. Want de rest is zoals vaak vrij povertjes. Aanstekelijke soundtrack, dat ook.