Opinions

Om eerlijk te zijn ben ik de film vrij blanco ingegaan, waarbij de belangrijkste redenen om het te kijken waren dat het a) horror, b) Argentijns, en c) op Netflix was. De film verveelde in ieder geval niet, en was op momenten ook best wel hard - al heeft dat natuurlijk ook te maken met het onderwerp. In Hypersomnia zien we een actrice die een rol krijgt in een film over vrouwenhandel en gedwongen prostitutie. Maar al snel blijkt zij regelmatig vreemde dromen te krijgen waarin zij zelf in die wereld zit, en de grens tussen realiteit en fantasie vervaagt steeds meer. In de tweede helft switcht de film eigenlijk volledig naar de 'fantasie' over vrouwenhandel, geweld, sadisme en uiteindelijk het gevecht hieruit vandaan, al is die overgang wat mij betreft niet echt natuurlijk gedaan. Het leek er meer op dat de makers het idee van die twee realiteiten bedacht hadden, maar het toen wel mooi vonden en verder niet zoveel moeite gedaan hadden om dat verder uit te werken of in één coherent verhaal te gieten. Desondanks, zoals ik al eerder zei, verveeld heb ik me niet echt, maar een iets meer samenhangend plot en interessant verhaal had wel gemogen wat mij betreft.

Een film die hoger verdient dan het gemiddelde hier, maar ook een film waarvan ik me voor kan stellen dat sommigen er (zeker gezien het horrorlabel) met verkeerde verwachtingen in stappen. Want ja, dat label begrijp ik wel gezien de vele geesten en vervloekingen die het uit Zuid-Soedan gevluchte echtpaar Bol en Rial achtervolgen, maar het is toch vooral een drama over vluchtelingen en oorlogstrauma's. En ook een vrij aardig drama, de film geeft een interessant kijkje in het leven van Bol en Rial die in een Engelse grauwe wijk terechtkomen. De trauma's van met name Bol die zich manifesteren als geesten uit het verleden wisten me ook wel te pakken; wel was ik wat minder overtuigd van de lange flashback naar Zuid-Soedan en de overtocht waarbij dan wel weer duidelijk wordt waar Bol zijn bovennatuurlijke kwelgeest aan te danken heeft. Een soort van Brits-Afrikaanse Under the Shadow (2016) , al beviel deze mij beter.

Deze stond al een tijdje op mijn kijklijst (volgens mij was ik 'm op het spoor gekomen omdat ik een Tsjadische film zocht), en ik was dan ook blij verrast dat ie op MUBI tevoorschijn kwam. Maar uiteindelijk was dit niet zo'n hele interessante documentaire. De korte samenvatting vertelt eigenlijk het hele verhaal: Hissein Habré was een brute dictator die in stand werd gehouden door het westen vanwege zijn anti-Gadaffi-beleid. In in deze docu zien we vooral heel veel interviews met slachtoffers die vertellen over hun martelingen, hun behandeling door de DDS, de moorden, hun gevangenschap. En ja, het was verschrikkelijk, maar anderhalf uur pratende hoofden die toch allemaal variaties van hetzelfde verhaal hadden, daar was ik op een gegeven moment wel een beetje klaar mee.

Deze film heb ik eigenlijk vrij willekeurig via MUBI opgezet, na wel een klein antecedentenonderzoek of het wel iets voor mij zou zijn. Hoe dan ook, het is geen soepele wegkijker, maar alsnog behoorlijk interessant. Histoire de Judas doet een beetje denken aan The Gospel according to Saint Matthew: een fraaie, maar ook kale en rauwe film over de welbekende Bijbelse geschiedenis. De film ziet er ingetogen maar fraai gefilmd uit, schijnbaar in Noord-Afrika opgenomen, en voor mijn idee ademde het een pakkende Midden-Oosterse sfeer, in een dor landschap met stoffig aandoende steden. Geen grote massa's of spektakel hier, maar vooral focus op de hoofdrolspelers en hun interactie met de locals. Jezus speelt natuurlijk een hele prominente rol, maar zoals de titel al verraadt is dit vooral een film vanuit het oogpunt van Judas, die hier sympathieker wordt voorgesteld dan gebruikelijk. Een goede vriend van Jezus die altijd in zijn geest gehandeld heeft, en (in deze variant) belasterd wordt door een scribent waarmee hij ruzie krijgt.

Ondanks de fraaie, ingetogen doch authentiek aandoende look was het toch ook af en toe doorbijten. Niet alles in het plot was even logisch (Waarom had Judas uberhaupt problemen met het feit dat de woorden van Jezus opgeschreven werden? Wat is nou de rol van die Carabas?), al heeft dat misschien toch ook te maken met het feit dat mijn Bijbelkennis ietwat beperkt is. Gecombineerd met de traagheid en het toch wel te merken low-budget aspect, ondanks dat de film er fraai uitziet en ook de cast het behoorlijk doet, was het wel een taaie zit. Maar uiteindelijk slaat mijn oordeel toch meer door richting het positieve.

Interessant filmpje, waarin aan de ene kant sec gezien misschien niet zo heel veel gebeurt, maar waar de unheimliche sfeer en de retro-look alsnog ervoor gezorgd hebben dat ik een film lang geboeid heb gekeken. Het is een soort van All the President's Men meets A Dark Song meets Ghostwatch - het speelt zich af in het Argentinië van eind jaren '80 en speelt zich eigenlijk (bijna) helemaal real-time af rond een televisieuitzending. En het voelt nog ouder aan, met zwart-wit beelden en televisie-visuals die jaren '60/'70 achtig aandoen. Hoe dan ook, we volgen de televisie-uitzending én het onderzoeksteam erachter, waarbij langzaam maar zeker uit de doeken wordt gedaan dat er een Satanische sekte aan de macht is. Maar het is vooral best desorienterend; er hangt continu een paranoide sfeer waarin onduidelijk is wat er nou echt waar is, wie te vertrouwen is, en het helpt ook niet dat het team drugs neemt, hallucineert en er ook een aantal onverklaarbare gebeurtenissen plaatsvinden. Er wordt vooral veel gehint, met feiten die opeens veranderen (zoals het aantal kinderen), opeens zelfs een Cthulhu-achtige tentakel in beeld, en meer rare zaken zonder dat er veel expliciet gemaakt wordt. En dat is een keuze die werkt.

Ongetwijfeld zit hier ook nog wel meer lokale politieke thematiek in die ik over het hoofd zie, maar de desinformatie en wantrouwen richting politiek voelen zowel ouderwets junta-achtig maar ook modern aan. Met een lekker occult sausje erover. Als je op zoek bent naar een sfeervol goed uurtje paranoia, en geen bezwaar hebt tegen low budget en suggestie, is dit wel een leuke.

Leuk! Een behoorlijke grimmige thriller, waarin twee mannen een lift geven aan de voortvluchtige crimineel Emmett Myers - en dat hadden ze uiteraard beter niet kunnen doen. Emmett Myers wordt heel sterk neergezet door William Talman als roekeloze, gevaarlijke moordenaar, en ook de rest van de cast doet het prima. Qua verhaal is de film rechttoe rechtaan, we zien hoe Emmett met intimidatie en psychologische spelletjes de mannen onder de duim houdt, en hoe ondertussen ook de politie Emmett op het spoor probeert te komen. De beelden van een woestijnachtig Mexico zijn verder prima, maar de film wordt vooral gemaakt door de intimiderende sfeer die Talman opwekt. Wat een baas.

Ik was in een wat masochistische bui, denk ik. Home Alone 4 is voornamelijk een schaamteloze cash-in op de naam. Het probeert op een bepaalde manier een vervolg te zijn, maar in plaats van een vermakelijk schmierende Joe Pesci en iets minder vermakelijk schmierende Daniel Stern krijgen we nu een gekke-bekken-trekkende French Stewart te zien. Wat een aanfluiting, z'n vriendin is niet veel beter. En niet dat ik Macaulay Culkin nou heel hoog heb zitten als acteur, maar hij is wel een soort van Daniel Day-Lewis vergeleken met de verschrikkelijk ongeloofwaardige Mike Weinberg. Het enige leuke in de film is nog de butler die nog voor een paar licht komische momenten zorgt, en wellicht Joanna Going. Maar het is gewoon een hele goedkope, flauwe familiekomedie die echt nergens grappig of charmant is, laat staan origineel, en op sommige vlakken (Weinberg en de bandieten, kuch) qua casting echt een aanfluiting is. Kijk maar naar de poster, dan weet je genoeg. 1.0*

Mijn reis door de Disneyklassiekers (voornamelijk diegenen die ook nog niet gezien heb, maar ook een aantal herkijken) gaat voort. Met wisselend succes, de oude compilatiefilms zijn taai, Tarzan vond ik niet geweldig, daarentegen was Hercules wel oke en The Black Cauldron blijft ondanks een wat warrig verhaal vrij goed. Maar goed, het kan verkeren, want vergeleken met dit prul was Tarzan een soort van The Godfather of Citizen Kane.

Tja, ik kan eigenlijk weinig positiefs over Home on the Range bedenken. Het voornaamste probleem komt door de continue pogingen om grappig proberen te zijn, maar het is echt te flauw voor woorden. Maar ook daarbuiten is het weinig soeps. Een plot van niks. Irritante nietszeggende karakters, met flauwe grappen en in sommige gevallen irritant hyperactief gedoe. Matige animaties, voornamelijk van de karakters. Nee, ik was blij toen het weer af was.

Jaja, het is weer tijd voor kwaliteit in huize Woland. Eigenlijk suggereert de titel al vrij veel over de film, en dat blijkt ook aardig te kloppen: feestende 'tieners' op en rond het strand worden aangevallen door monsters. Dit blijken brakke onderzeese monsters te zijn, een soort van Creature from the Black Lagoon maar dan met grote uitpuilende ogen. De film is eigenlijk een continue afwisseling van twee soorten scenes: feestjes op het strand, al dan niet met livemuziek, waarna de monsters weer ergens langskomen. En dan weer een feestje. En dan weer monsters. En dan weer een feestje, met livemuziek. En dan weer even wat monsters. En nog een feestje. Eng wordt het uiteraard niet en de monsters zijn best gaar, maar eerlijk gezegd, voor een goedkope B-film was dit best aan te kijken.

Nee, ook voor mij deed Hotel Inferno het niet. Respect voor het enthousiasme waarmee deze niche-film gemaakt is, en de hoeveelheden gore zijn ook zeer respectabel en zien er vaak best aardig uit (en soms ook niet). Maar daar houdt het positieve deel ook wel op.

Ik vind de first person POV maar een bijzonder irritante keuze, en zoals al vele malen gezegd lijkt de film op een videogame - alsof je meekijkt terwijl iemand anders een potje Doom aan het spelen is. Tot en met geheime kamers en dergelijke nog aan toe. Wat misschien nog wel bijna zo irritant is, zijn de stemmen, en vooral de hoofdpersoon (Zicosa of hoe die gast ook heet) is verschrikkelijk. Gelukkig praat ie gedurende de film steeds minder. Muziek valt me meestal niet zo op in films, maar hier wel, en ook dat is op negative wijze ben ik bang. Repetitieve (jawel) game-achtige elektro.

Ik ben blij dat er mensen bezig zijn met niche-genrewerk, maar hier kon ik nou niet echt van genieten.

Erg gemengde gevoelens over deze House of Gucci. Om eerlijk te zijn heb ik helemaal niks met mode en die wereld, en trok de film me van tevoren eigenlijk niet, maar als verhaal viel er eigenlijk wel genoeg te beleven. Wel vooral veel in een soap-achtige richting, met excentrieke familieleden die met elkaar over de vloer rollen, maar het was over het algemeen licht en sappig genoeg om me niet echt te vervelen. Of dat dan nou twee-en-half uur rechtvaardigde, dat vind ik dan weer niet.

Visueel en qua aankleding is het ook erg verzorgd, met name het tijdsbeeld en de jaren '80 modewereld kwamen mij vrij overtuigend over. Maar goed, naast de overdreven lengte van de film was het acteerwerk het tweede grote minpunt. Niet over de hele lijn hoor - al snap ik echt niet wat Ridley Scott (en de cast) bezielt om een film lang Engels met een zwaar Italiaans accent te serveren. Nu was dat bij sommigen ook storender dan anderen; Jeremy Irons was erg goed, Adam Driver dito en Lady Gaga leverde ook een hele puike prestatie af, als de getroubleerde ex-vrouw van Maurizio Gucci. Salma Hayek daarentegen was al niet zo best. Maar Al Pacino en Jared Leto moeten zich echt schamen. Zodra één van die twee in beeld kwam veranderde het gelijk in een klucht van het niveau dorpstoneel, met overdreven typetjes en dito accenten. En dan blijft een vrij gemiddelde score over, waar toch helaas wel heel wat meer in had gezeten.

Mijn eerste film van Uwe Boll. Ja, ik weet dat dit gelijk ook bekend staat als een dieptepunt in een sowieso niet bijzonder hoog aangeschreven oeuvre. En nee, dit is inderdaad niet best, al is het ook weer niet zó beroerd dat het nou echt een 2 op IMDb verdient of dat Boll nou de slechtste regisseur ooit is. Maar toch, het is best wel beroerd.

Het meest positieve wat er over de film te melden is, is dat er best veel gebeurt. Maar verder stelt dit bar weinig voor, vrij veel actie en zombies en heel veel clichés. Veel plot is er ook niet te beleven, een groepje 'tieners' gaat naar een eiland, en worden daar (met een aantal andere figuren) aangevallen door kuddes zombies. Het zijn vooral een hoop actiescenes met slechte acteurs, met matige effecten en ondersteund door irritante techno-achtige muziek, en waar Boll het een goed idee vindt om geregeld slow-motion scenes te gebruiken of te switchen naar game-beelden (wist ik niet, maar House of the Dead is gebaseerd op een game). Het deed me eigenlijk in alles denken aan The Asylum die een actie-zombiefilm probeert te maken. Bij m'n volgende Boll zorg ik in ieder geval dat ik wat meer bier op heb, want nuchter trek ik dit niet zo heel goed.

Von Trier levert weer een eigenzinnig werkje af dat intrigeert, provoceert, maar vooral toch ook amuseert gedurende een groot deel van de toch aanzienlijke speelduur. We volgen de carrière van seriemoordenaar Jack vanuit zijn eigen perspectief, door hem verteld tegen de lang ongeziene verteller Verge waar het na niet al te lange tijd duidelijk van wordt dat het Virgilius is, de gids van Dante naar de hel. Dit doet hij aan de hand van vijf episodes, waarin we niet alleen de ontwikkeling van de moordenaar Jack zien, maar ook uitgebreid gefilosofeer horen van Jack over zichzelf, over moord als kunst, over geweld en de maatschappij, en uiteraard (indirect) over de kritiek die Von Trier heeft gekregen en verwacht te krijgen. Dat we met een onbetrouwbare verteller te maken hebben en dat we alles wat Jack zegt met flinke hopen zout en knipogen moeten nemen, lijkt me duidelijk en wordt ook nog meerdere malen benadrukt door Verge, maar dit is toch een les die velen over het hoofd lijken te zien.

De quasi-filosofische interludes zijn niet altijd even interessant, maar ook weer niet echt storend; de afwisseling met het moordenaarsverhaal werkt wat mij betreft prima. De film is verder vrij expliciet en veel scènes zouden prima passen in de betere horrorfilm, en ook daarbuiten doet Von Trier aardig zijn best om lekker te provoceren. Maar daarnaast is de film ook gewoon op veel momenten behoorlijk grappig, met inktzwarte humor die me af en toe aan Man Bites Dog deed denken. De opbouw deed me daar ook wel wat aan denken, met de redelijk humoristische eerste twee moorden, het al wat sinisterdere derde incident, terwijl het bij incident nummer vier echt serieus naar en oncomfortabel werd. De film duurt zo'n twee-en-half uur, maar ondanks dat af en toe de wat té zelfbewuste gesprekken tussen Jack en Verge wat gingen slepen, heb ik me hier verder niet aan gestoord. Visueel ziet het er zeer fraai uit, Dillon speelt goed al is zijn transformatie van wat sukkelig accountant-type in het begin tot de moordenaar vanaf incident drie voor mij wat te abrupt. En de afwisseling maakt de film wat mij betreft, met vele interludes, sfeerwisselingen, en incidenten die genoeg van toon wisselen om het interessant te houden. Van de bijkans slapstick in sommige vroege scènes, de gitzwarte humor in het derde incident, tot de benauwende hulpeloosheid in deel vier en uiteindelijk escalerend naar een letterlijke tocht de hel in. Je kan van de persoon Von Trier vinden wat je wil, maar intrigerende en eigen films maakt ie zeker, en dat kan ik alleen maar toejuichen. Ik rond 'm naar boven af.

Ik lees in zo ongeveer elke recensie hier woorden als zoet, mierzoet, sentimenteel, zoetsappig, en ja, dat is het eerlijk gezegd ook wel. Veel melodramatisch gedoe en nostalgie, maar toch stoorde het me niet zo bij deze film. How Green Was My Valley is het portret van een mijnwerkersfamilie in Wales, en behandelt allerlei aspecten die daar bij komen kijken: familiebanden, werkonzekerheid, vakbonden, emigrerende zonen, vervuiling, saamhorigheid, religie, en (het blijft natuurlijk een Britse setting) uiteraard klassenstrijd. Soms inderdaad wat storend zoetsappig, ik ergerde me af en toe ook wel een beetje aan de traditionele mores van sommige mensen (moeder Beth bijvoorbeeld) - maar over het algemeen kon ik me aardig over de sentimentaliteit heen zetten en was dit best een fraaie film.

Al is het geen Citizen Kane.

Howard the Duck was een legendarische box office flop, en ik snap ook wel waarom - te flauw en kinderachtig voor volwassenen, maar ook teveel one-liner humor voor kinderen. De slechtste film ooit is het zeker niet, maar het is alsnog een flinke miskleun. Het is vooral niet grappig. Howard is een sarcastische eend en is continu bijdehand aan het doen, maar is gewoon niet leuk. En het geschmier van Jeffrey Jones en Tim Robbins werd ik ook niet heel vrolijk van. Wel weer een leuk jaren '80-sfeertje, en het is weer eens een ander soort Marvelfilm dan het MCU, maar deze zal niet zo snel in de herkijk gaan.

Misschien moet ik als chagrijnige ouwe zak en duidelijk niet de doelgroep me gewoon verre houden van dit soort films. Want ondanks een paar positieve lichtpuntjes was dit toch vooral een hoop irritatie. De dystopie was flauw, nep en (ondanks het gladiatorenconcept tot op de dood) nauwelijks bedreigend. Het ziet er allemaal ontzettend kitschy uit. Zo ongeveer iedere deelnemer aan de Hunger Games gedroeg zich als een een idioot. Voor een film die zou moeten gaan over een gevecht tot op de dood gaan er ten eerste bijzonder weinigen ook echt in beeld dood, en hebben we een overwinnaar die zo ongeveer niemand doodt. Spanning is er ook al niet. Traag, langdradig, saai, dat is het dan wel weer. Wat de film nog een beetje redt is dat er een paar prima acteurs in zitten, met name Jennifer Lawrence doet het goed, al hebben voornoemde prima acteurs soms wel verschrikkelijke rollen te vertolken. Ik noem maar een Woody Harrelson. Goed, genoeg gemopperd.

Deze stugge hufter gaat weer lekker terug onder z'n steen en laat het young adult genre voor wat 't is. Maar niet alvorens een 1.5* uitgedeeld te hebben.

The Hunt heeft schijnbaar voor enige controverse gezorgd, al maakt het daar met z'n poster ook uitgebreid reclame mee. Ik had het in ieder geval niet meegekregen, en om eerlijk te zijn, zo controversieel is The Hunt ook niet. Het is een concept wat we al een paar keer eerder hebben gezien: rijke mensen die jagen op arme mensen, maar dan nu in een eigentijds jasje gestoken en met wat politieke satire - een liberale elite die als wraak op rednecks en alt-righters op internet hun ook daadwerkelijk op gaat jagen. De politieke grappen (satire zou ik het nauwelijks willen noemen) over polarisatie, liberalen en republikeinen zijn nogal flauw en voegen niet zoveel toe (al is het verhaal wel aardig gevonden), maar als horrorthriller en met name wraakfilm is The Hunt wel geslaagd. Het begint al goed als we een aantal potentiele hoofdpersonen zien, die vervolgens allemaal al heel snel het loodje leggen, maar de film komt pas echt goed los als Betty Giplin in beeld komt en snoeihard wraak neemt op haar belagers. Je hoeft je geen moment te vervelen, en ietwat uitzonderlijk voor dit type film, maar de casting is raak en dat vooral dankzij Betty Giplin die echt de film smoel geeft. Voor een vermakelijke hoeveelheid bloed en actie ben je bij The Hunt aan het juiste adres.

In alle eerlijkheid, zeker niet zo slecht als mijn van te voren vrij lage verwachtingen, maar een hoogvlieger is het nou ook niet bepaald. De film gaat over een groep strippers die besluit om hun rijke klanten op te lichten, en het is vooral verbazend dat je daar zo'n saaie film van kan maken.
Hoewel het niet helemaal een standaard setting is, is de rest van de uitwerking van dit misdaaddrama namelijk wel compleet volgens het boekje uit te tekenen. Het begint allemaal onschuldig en kleinschalig, dan gaat het een tijdje goed, we zijn de zusterschap tussen de daders, maar vervolgens loopt het allemaal uit de klauwen en komt de uiteindelijke neergang. Zie ook elk ander misdaaddrama zo ongeveer, van Scarface en Little Caesar tot Wolf of Wall Street aan toe. Gaap. De film duurt ook ruim te lang door veel in herhaling te vallen. Als positieve noot doen Wu en Lopez het best goed en zijn er redelijk wat wulpse dansjes en korte jurkjes te zien, al zijn de bijrollen weinig memorabel. En veel empathie voor de materialistische dames noch de even materialistische slachtoffers kon ik niet echt opbrengen. Het is best uit te kijken hoor, maar Hustlers zal me niet lang bijblijven.

Kim Ki-Duk, hij blijft interessante films maken. Fraaie beelden, weinig dialoog, mysterieuze karakters, en vaak weinig plotgedreven - misschien niet voor iedereen een goede combinatie, maar in mijn geval werkt het bij KKD toch altijd wel vrij redelijk. Dit is mijn zesde, en ook deze is zeker niet slecht - maar toch kon Hwal me iets minder boeien dan het meeste van z'n andere werk. Het is opnieuw een verhaal over liefde, maar zeker niet op een standaard-wijze. Hier is de liefde, of iets in die richting, tussen een oude visser en een soort van vondelingetje van inmiddels een jaar of 16, en die al een jaar of tien leeft op dezelfde boot als de jaloerse oude visser.

Zoals altijd bij KKD is het een solide werkje. De setting is fraai (al deed het wel wat denken aan Seom, die ik toch wat scherper vond) en de beelden dito. Ook hier is een obsessief karakter met een centrale rol (de visser met z'n verstikkende jaloezie), maar in vergelijking met veel van z'n andere werk werd ik toch minder verrast en minder geraakt door wat er gebeurde. En ik bleef toch met een wat minder voldaan gedoe achter dan ik stiekem gehoopt had.

Ik vond dit toch wel een fijne film, hoor. Djibril Diop Mambety (schijnbaar ook de oom van Mati Diop van Atlantiques) heeft niet veel films gemaakt - de Afrikaanse klassieker Touki Bouki en deze Hyènes, maar aanraders zijn dat allebei. Hyènes heeft vooral een ongemakkelijk sfeertje. In het Senegalese stadje Colobane is niet veel te doen, maar daarbinnen is winkelier Dramaan Drameh een graag geziene gast. Dat verandert als een steenrijke vrouw terugkeert naar Colobane, met grote wrok richting Dramaan - die haar als tiener zwanger heeft achtergelaten, waardoor ze verbannen is, ze zich op hoeft moeten werken in de prostitutie én ze haar kind is kwijt geraakt en op wiens hoofd ze nu een grote geldprijs zet. Het ambigue gevoel en gedrag van de dorpelingen zorgt voor een lekker donker sfeertje, al is er ook genoeg humor en lichtvoetigheid te beleven. Leuke gesprekken, fraaie beelden met als setting een woestijnachtig kuststadje, en ook een interessante ontknoping als Dramaan zich opoffert, in lucht opgaat en Diop Mambety ook duidelijk verwijzingen maakt naar traditie vs moderniteit en (de)kolonisatie. Het dorp verkoopt z'n ziel, z'n tradities en z'n moraliteit aan het grote geld/het Westen, en zal nooit meer het oude Afrika worden.

Leuk stukje jaren '90 nostalgie. Hype! gaat over de grunge-hype, waar een lokale muziekscene met toevallig een paar hele goede bands opeens ontzettend populair wordt. De muziekgeschiedenis is niet heel boeiend gebracht, ik hoorde weinig nieuws over de vroege grungescene - al zijn er wel wat coole live-beelden van bijvoorbeeld Smells Like Teen Spirit, Touch Me I'm Sick, Night Goat, Searching With My Good Eye Closed en Not For You. En ook een hoop onbekendere en vaak mindere bands zijn live te zien. Het wordt al wat leuker als de hype uitgediept wordt, wanneer heel commercieel Amerika en elke band die hoopt door te breken naar Seattle komt om vervolgens houthakkersshirts voor 300 $ te gaan (ver)kopen, en albums van bands voor dik geld uit te brengen als die net twee maanden bij elkaar zijn. Leuk is misschien niet helemaal de juiste omschrijving, maar sommigen weten er in ieder geval nog de humor van in te zien met het door Megan Jasper gefakete grunge-lexicon in de New York Times als goed voorbeeld. Redelijke docu voor als je bent opgegroeid met deze muziek. 3.0*