Opinions

Zo, ik ben weer bij - alle Disneyklassiekers zijn bij deze afgestreept. Geëindigd met de recentste, maar zeker niet de beste. Sterker nog, Frozen II brengt een hoop van (wat mij betreft) het minste in Disney naar boven. Natuurlijk is dit een kinderfilm, en ook echt een meisjesfilm. Veel prinsesseriger en rozer dan dit wordt het niet. Maar ondanks dat de wereld ook wel wat enigszins leuke aspecten heeft, ergerde me ik aan écht veel hier.

Om te beginnen, de animatiestijl. Ja, de wereld van Frozen ziet er best wel fraai uit, maar de karakters zijn echt niet om aan te zien. Die rare onnatuurlijke hoofden zorgen er voor dat je je er continu aan zit te ergeren. Het lijken wel spookdiertjes. En de liedjes. Jezus, wat irritant. Disneyfilms wisselen nogal eens qua hoeveelheid zingen, maar Frozen II spant echt de kroon - er kunnen geen twee zinnen gesproken worden of er barst weer iemand in een of andere tenenkrommende ballade uit. Qua karakters is het op zich wel oké, behalve dan die sneeuwpop die als comic relief vooral irritatie opwekt. Ik bedoel, die sneeuwpop is misschien leuk als je 4 bent, maar op je tiende trek je dat ding toch al niet meer? En die komisch bedoelde relatie tussen Anna en Kristoff werd ik ook niet heel gelukkig van. Überhaupt moet je voor de grappen geen Frozen II kijken.

Ja, dat zijn op zich wel een hoop irritaties; voor de rest kon het er wel redelijk mee door, ondanks dat het nou niet bepaald mijn type Disney is. Het verhaal is warrig en de setting zijn niet bijzonder origineel, maar wel old-school sprookjesachtig. En behalve de karakters is de animatie van de omgeving ook best prima. Maar die paar 'wel oké's wegen niet op tegen de minstens zo vele 'bagger-op-een-stokje's. Nu ben ik natuurlijk niet de doelgroep en het zal wel genoeg Frozen-tassen, poppen, drinkbekers, spelletjes en wat kinderen tegenwoordig ook allemaal hebben verkopen, maar dit type Disney kan mij gestolen worden.

Viel me nog wel mee, na mijn eerdere matige ervaringen met de omnibusfilms van Disney uit deze periode. Deze bestaat eigenlijk maar uit twee verhalen, met helaas wel wat kadervertellingen eromheen die én niet zo boeiend zijn, en in de tweede helft zelfs irritant. Maar de verhalen zijn wel te doen, en een hele verbetering t.o.v. Melody Time (ja, ik weet dat die later uitgebracht is). Al is ook hier het niveau nogal wisselend, het eerste verhaal over de ontsnapte circusbeer Bongo is wat saai en mierzoet. Gelukkig is het tweede verhaal een stuk beter, met onder andere Donald Duck die z'n kortgelonte zelf is. Een topper is het niet bepaald, maar hier is prima doorheen te komen.

Ontzettend sterke film in de eerste helft, met de lynchpartij als hoogtepunt. Maar daarna toch wat minder met een erg lange rechtbankscene, waarin het allemaal wat dik aangezet wordt en waar wat abrupte karakterovergangen zitten, met name bij Joe. Toevallig wederom een film met een hoofdrol van Spencer Tracy, en ook hier doet hij het goed, en wederom een film met een uitgebreide rechtszaak. De film is een scherpe aanklacht tegen de mob mentality, tegen massahysterie, tegen handelen voordat er nagedacht is, en tegen oog om oog en tand om tand.

Het verhaal begint als de onschuldige en nietsvermoedende Joe op reis is naar zijn verloofde, en ergens in een klein stadje wordt staande gehouden. Op grond van wat loze circumstantial evidence wordt hij gearresteerd voor een lokale ontvoering. De geruchten in het stadje escaleren al snel van 'er is iemand gearresteerd' tot 'hij is schuldig' tot 'hij is de duivel zelve en die klootzak moet dood', en de dorpelingen bestormen de gevangenis en steken 'm in de fik. En dat is nog maar het begin. De dorpelingen beschermen elkaar natuurlijk, schijnheilig hun eigen moraliteit verdedigend, de sheriff durft het niet aan om zijn dorpsgenoten te beschuldigen, maar filmbeelden bewijzen de aanwezigheid van de schuldigen. Maar, surprise surprise, Joe heeft de brand overleefd, is belust op wraak, en hoopt de dorpelingen aan de galg te zien voordat hij weer boven water komt. Zijn overgang van gemoedelijke goedzak tot wraaklustige psychopaat is ondanks de omstandigheden toch wat abrupt, net als opeens zijn terugkeer tot rede. De speech aan het einde hielp ook niet, je zou bijna zeggen dat dit een moetje was qua Hayes code. Desalniettemin blijft Fury zeer de moeite waard. 4.0*

Ook ik was wel enigszins op de hoogte van het bestaan van het Fyre-festival en de omni-shambles waar het toendertijd op uit liep; ik liep echter niet direct warm voor een docu erover, maar na wat vrij positieve verhalen van vrienden (en ja, Netflix heb ik nou eenmaal toch) heb ik 'm maar eens aangezet. En inderdaad, ik vond het best wel een boeiende inkijk in hoe dit alles nou in z'n werk is gegaan. In een bepaalde zin lijken sommige dingen niet eens zo anders als bij andere bedrijven, waar ook wel eens mensen rondlopen die ambitieuze plannen maken maar geen oog hebben voor de praktische aspecten, voor mensen die prachtige toekomstbeelden schetsen maar die bij de implementatie volledig afhankelijk zijn van anderen die zich het leplazarus werken, en die kritiek afschepen als het 'denken in problemen'. Billy McFarland is daar een extreem voorbeeld van: een gladde prater die concepten verkoopt, maar die ook een complete sociopaat is die problemen simpelweg negeert en zonder scrupules iedereen voorliegt.

Ik kan me inderdaad niet heel erg boos maken over het lot van de festivalgangers; ja, ze zijn opgelicht, maar het is het type mensen met veel te veel geld en oog voor status en social media waar ik echt helemaal niks mee kan. Met de medewerkers, die echt hun stinkende best doen om in veel te weinig tijd toch nog zoveel mogelijk voor elkaar te krijgen, zoals bij startups wel vaker het geval is, heb ik al iets meer medelijden, maar die zullen zich ook prima redden ondanks dat ook zij financieel de sjaak zijn. Voor de locals is het natuurlijk wel ontzettend klote, en het doet me ook deugd om te lezen dat er geld is ingezameld voor die mensen die zich vanwege Fyre in de schulden gestoken hebben. En jammer dat die talentloze engnek van een Ja Rule ook iedereen zonder problemen laat stikken. Hoe dan ook, het is een uitstekend onderwerp voor een interessante docu, en hoewel dit behoorlijk rechttoe rechtaan is heb ik me prima hiermee vermaakt. Een van de vermakelijkere Netflix-docu's tot nu toe.