Opinions

Best interessante film waar veel met de waarheid gespeeld wordt. Frederik Halling krijgt een hersentumor, en na lange tijd in trouwe dienst te zijn geweest blijkt hij grote bedragen van zijn school verduisterd te hebben. De ziekte is verder niet zo heel erg de focus in de film; waar het vooral om gaat zijn de vele verschillende visies op de werkelijkheid, en de (uiteindelijk onbeantwoorde en onbeantwoordbare) vraag in hoeverre de acties van Frederik (en de reacties van met name zijn vrouw) nu echt een gevolg zijn van gedragsverandering door de tumor. Er wordt lustig gesprongen in de tijd en in het vertelperspectief zonder dat het echt onduidelijk wordt, en zodoende wordt op interessante wijze de situatie vanuit steeds een andere invalshoek benaderd. Maar dit alles maakte het verhaal ook wel wat fragmentarisch, en wat mij betreft had het ook wel wat korter gemogen. Desalniettemin zeker wel de moeite waard.

Deze film was bij z'n uitkomen compleet afgekraakt in de filmpers, en dat verbaast me toch wel 'n beetje. Ja, allerlei kritiek kan ik me wel wat bij voorstellen, en het is natuurlijk een bijzonder ambitieus project waar (net als in het boek) allerlei religieuze thema's naar voren worden geschoven. Maar ik vond dit ondanks een aantal gebreken toch een alleraardigste film.

Ten eerste, ik vind het wel lastig in te schatten hoe goed dit te volgen is voor de gemiddelde filmkijker die er blanco in gaat; ik ben in de jaren '90 opgegroeid met de Dune-spellen dus het algemene idee was ik wel bekend mee, en toevallig heb ik ook niet al te lang geleden eindelijk het boek een keer gelezen. Ik vond het verhaal best wel van de hak op de tak springen, dat wel, maar daar heeft het boek ook nog wel last van. En eigenlijk zijn veel van mijn irritaties ook irritaties over het boek, dat wel z'n charme heeft maar ook heel vaak verzandt in quasi-diepgaand geleuter over profetieen, de Messias, en de irritante neiging om allerlei Arabische concepten het verhaal in te werken. En ook het werkelijke gebrek aan diepgang is wel iets wat ik ook in het boek herken, waar iedereen ook in simpele archetypes gevangen lijkt. Herbert probeert heel hard om alles heel episch te maken, maar slaagt daar maar half in.

Maar toch heb ik me prima vermaakt met Dune. David Lynch is schijnbaar niet te spreken over het eindproduct (wat ook niet zijn cut is), en ik heb de extended version gezien waar Lynch niet eens meer als regisseur of schrijver genoemd wil worden. Maar de sfeer van de film was alsnog best leuk gedaan, en op vele vlakken zag de film er indrukwekkend uit. Apart genoeg zagen andere aspecten er dan juist weer knullig uit, zoals baron Harkonnen of de gevechten, met name de massale varianten (vooral als ze die weirding guns gebruiken wordt het hilarisch).Toch, over het algemeen is het een indrukwekkend uitziend epos met misschien nogal wat gebreken (die er vaak in het boek ook al waren), maar die alleen al uit nostalgie voor mij het voordeel van de twijfel krijgt. En nu ben ik stiekem toch wel heel benieuwd wat Villeneuve, toch één van m'n favoriete regisseurs, hier van gaat bakken.

Kon me toch wat minder bekoren dan ik van tevoren verwacht had, en zeker nadat ik bij het begin zag dat Richard Stanley (ook de man achter het bijzonder fijne Hardware) had ik hier toch wel hoge verwachtingen van. Dust Devil is een film die op sfeer probeert te draaien, en het klopt inderdaad dat de film erg mooi geschoten is, met fraaie beelden van Zuid-Afrika en de Namibische woestijn. Maar ik vond de film zich wel erg tergend langzaam voortbewegen. De Dust Devil wordt zelden een echt dreigende verschijning, en de film is sowieso niet echt een horror - meer een bovennatuurlijk mystery/drama (ook thriller zou ik het niet willen noemen) die ook nog eens meer geinteresseerd lijkt in fraaie woestijnbeelden en dromerige vista's dan in een werkelijk interessant plot. Misschien bevalt het ooit beter in een andere stemming, maar deze eerste kijkbeurt was toch niet helemaal wat ik ervan hoopte.

Ik was na het verhaal van Collins toch wel nieuwsgierig geworden, ondanks de niet zo hele positieve verhalen. En ik kan me eigenlijk wel vinden in zijn recensie, al kom ik toch wel wat hoger uit.

The Sinful Dwarf is natuurlijk een film die voor de shock value gaat, met een vuig verhaal over een vieze dwerg en zijn misschien nog wel gefliptere moeder, die samen vrouwen ontvoeren, ze onder de heroïne spuiten en ze vervolgens uitbuiten als prostituee. Ik ben niet helemaal overtuigd van het businessmodel, maar okee. Dwerg Olaf is een vies mannetje met een nare grinnik, maar weet zich gedurende deze film wel redelijk in te houden. En eigenlijk is de hele film, ondanks het toch wel schokkende concept en de serieuze hoeveelheid naakt (inclusief enkele hardcore-scenes), toch minder interessant en gestoord dan je misschien zou denken. Voor het basale verhaal hoef je het niet te doen, en voor de acteerprestaties ook niet. Goed of leuk, het eerste zeker niet en ook het tweede niet echt. Maar een redelijke C-film met een hoop exploitatie en ontzettende hoeveelheden naakt van redelijk appetijtelijke dames was dit wel.