Opinions

Ik ben wat verrast dat ik de eerste ben die hier bericht, ik was toch enigszins onder de indruk dat The Decline of Western Civilization in bepaalde kringen bekend stond als cultklassieker. Misschien meer in muzikale kringen, maar soit.

The Decline of Western Civilization is een momentopname uit begin jaren '80 van de toendertijd opkomende hardcore punk scene in LA. Als je geen enkele affiniteit met bands als Black Flag, the Germs of Fear hebt, dan kan je deze docu sowieso links laten liggen - het geeft niet echt een boeiende inkijk in een nieuwe wereld, en mooi gemaakt is het ook niet. Vooral veel live-beelden, en een serie interviews met de bands in kwestie en wat bijbehorende figuren (een aantal fans, clubeigenaren, en dat soort volk). Sommige van de band-segmenten zijn nog wel interessant, als dit soort muziek je ligt: een pre-Henry-Rollins Black Flag dat nog erg direct en rauw klinkt, X dat als een van de weinige bands zowel muzikaal als in de interviews redelijk volwassen klinkt, en Fear dat de helft van hun optreden vooral bezig is met het publiek zo vaak en zo veel mogelijk te provoceren. Anderen zijn niet zo boeiend; the Germs zijn misschien legendarisch maar in deze docu is het vooral kijken naar een ontsporende Darby Crash die zwaar stoned over het podium kruipt (en niet heel veel later zou OD'en), en die Franse zak hooi (spelend in een band die ik niet kende) heeft niet eens het excuus dat ie een rebellerende tiener is.

Ik ben best wel fan van jaren '80 hardcore punk, maar hier ligt toch wel erg de nadruk op muzikaal incompetente bands in hun extreem jonge jaren. Tja, dat was de aard van het beestje in die jaren in die locatie en daarmee onvermijdelijk voor een momentopname als dit, maar de echt goede hardcore komt hier nauwelijks aan bod (latere Black Flag, Dead Kennedys, Husker Du, Bad Brains, Minor Threat, ...). Er zit ook een vervelend soort sensatiebelustheid in deze docu - de bands zijn door de makers duidelijk vrijelijk voorzien van drank en drugs, en bij de faninterviews hebben ze de aggressieve, meest incoherente mongolen uitgekozen om maar een beetje te laten zien wat voor gevaarlijke, enge muziek die jeugd van tegenwoordig beluistert.

Af en toe interessant, maar meestal niet. Een krappe onvoldoende.

Wat een verhaal. In 1967 is er een bootrace, waarin onder grote belangstelling 9 zeilers solo en zonder stops zo snel mogelijk rond de wereld proberen te zeilen. Een van hen is Donald Crowhurst, de grote underdog. En, het blijkt, hij is underdog met een reden: hij is een matige zeiler op een brakke boot, en hij is compleet niet capabel genoeg voor een onderneming als dit. Maar hij voelt zich gedwongen en begint langzaamaan steeds meer te liegen over z'n positie - om uiteindelijk maar te besluiten om de radio uit te zetten, voor de kust van Brazilië te blijven hangen en op de terugweg weer aan te pikken. En dat gaat natuurlijk niet goed, zeker niet als de concurrentie langzaam maar zeker uitvalt. Een heel menselijk verhaal over iemand die veel te veel hooi op z'n vork nam, domme beslissingen nam, en op de terugweg midden op zee zelfmoord pleegt. Zo halverwege zakte de docu wel wat in, maar het blijft boeiend om te volgen en de tragische ontknoping hakt er ook wel in.

Trouwens, er zit ook een fraaie docu/film verstopt in het verhaal van zijn collega-zeiler Moitessier, die op ruim driekwart denkt: bekijk het lekker, ik heb geen zin in al die mensen, en ik vaar lekker terug naar Tahiti. Die zou ik ook wel gaan bekijken.

Leuk om deze blik in de geschiedenis van Dr. Dre (wiens verleden en wapenfeiten ik wel goed bekend mee ben) en Jimmy Iovine, die ik eigenlijk alleen van naam kende hoewel hij als producer en platenbaas schijnbaar dus ook met een hoop groten der aarde heeft samengewerkt, te zien. De afwisseling tussen de twee verhaallijnen, die pas halverwege jaren '90 samenkomen, werkt wel goed - we zien Dr. Dre zich opwerken in de vroege hiphop- en rapwereld van LA, terwijl Iovine als producent veel meer met de traditionele rock 'n roll te maken heeft. Ze hebben gelukkig een hoop archiefmateriaal en vele interessante gasten die met hun verhalen het verleden weer wat smeuïger maken. Al heeft hun verleden (zeker in de eerste 3 delen) sowieso al wel genoeg stof voor een mooie docu.

Wat wel duidelijk te merken was is dat Dr. Dre (net als bij Straight Outta Compton) wederom aan de knoppen heeft gezet, waardoor het af en toe een wel erg pro-Dre verhaaltje werd - hoeveel respect ik ook voor de man heb. het stoort op een gegeven moment wel een beetje om iedereen telkens weer te laten herhalen wat een genie, held, eindbaas en muziekgoeroe die Dr. Dre eigenlijk is. Bij Iovine gebeurt dit gelukkig wat minder, maar ook daar zit het er wel een beetje in. De laatste episode lijkt helemaal meer op een advertorial voor Beats. Desondanks heb ik met veel plezier in twee avondjes deze mini-docuserie er doorheen gejast.

Ik ben deze op het spoor gekomen via een nominatie voor de horror top 100, en dit bleek toch een bijzonder vermakelijk filmpje te zijn. Jazeker, het is heel erg jaren '70 qua esthetiek en er is duidelijk goed naar Kubrick (en dan in het bijzonder 2001: A Space Odyssey) gekeken - maar het is een niet altijd even geloofwaardig, maar wel fijn stukje technologie-paranoia. In Demon Seed zien we hoe de kunstmatige intelligentie cq supercomputer Proteus IV ontspoort, en daarbij allerlei menselijke interesses krijgt, waaronder een verregaande interesse in de vrouw van zijn maker. Echt spektakel is er niet, maar het paranoïde sfeertje is erg leuk neergezet als je je tenminste over de zwakheden in het plot heen kan zetten. Leuk dit.

Ik vond dit ook wel erg tof, hoor. Het was even wennen aan de stijl; zowel het stemmige zwart-wit, en de licht ouderwetse stijl met zeker in het begin wat onwennig acteren. De film is ook sowieso een knipoog naar een oudere generatie films, qua look. Maar het is wel een schoolvoorbeeld wat voor tofs je kan maken met een klein budgetje.

Laplace's demon is oorspronkelijk een gedachtenexperiment - als er een duiveltje is dat van elk deeltje weet waar ie is en hoe snel ie gaat, kan die dan de toekomst voorspellen? Of in het fysische gedachtenexperiment, kan ie selectief snelle moleculen doorlaten en langzame tegenhouden zodat de temperatuur aan één kant hoger wordt en aan de andere lager? Nou ja,, toendertijd is al uitgedacht dat dat niet kan, en iedereen die wel eens iets niet-triviaals heeft proberen uit te rekenen zal beamen dat de toekomst doorrekenen op dat niveau geen doen is, maar in deze film proberen ze het toch, met succes. Daar is het ook science-fiction voor. Maar het is fraai uitgevoerd en uitgewerkt: een groep wetenschappers die dit onder de knie probeert te krijgen wordt uitgenodigd door de mysterieuze professor Cornelius in een afgelegen kasteel, en die blijkt er verdomd goed in. Wat volgt is een soort van arthouse-scifi-versie van And Then There Were None waarbij langzamerhand iedereen door krijgt wat er aan de hand is, en dat onderdeel van het experiment is dat ze allemaal om zeep gebracht gaan worden.

De film werkt ondanks bepaalde beperkingen op vrijwel elk vlak. Ja, de effecten zijn soms wel wat knullig, met die bewegende doodskist en het acteerwerk is niet meer dan redelijk, maar daarbuiten is het vooral raak. Visueel fraai uitgevoerd, en ik vond het door het onderliggende gegeven (als je even aanneemt dat het dus wél kan) zowel intrigerend als spannend - wat betekent die dreiging van een alwetende buitenstaander nu eigenlijk? Ook grappig om tegen het einde te zien wie er bij de film betrokken is, de cast is niet alleen daar voor het acteerwerk maar heeft ook zo ongeveer de hele productie op zich genomen. Petje af voor wat onze Italiaanse vrienden in elkaar geklust hebben.

Demoni is lekker cheesy jaren '80 horrorkost. Qua plot stelt het niets voor, de acteurs zijn matig, en echt interessant is de film nergens - maar als je een lekker lompe film wil zien met goeie gore, prima special effects en veel actie, dan ben je hier aan het juiste adres. Het verhaal stelt niet zoveel voor: mensen komen naar de bioscoop voor een horrorfilm, maar de monsteruitbraak in de film blijkt ook in de bioscoop uit te breken. Ze noemen het demonen, maar eigenlijk gedragen ze zich als typische zombies, maar dan iets sneller - als je gebeten wordt ben je zelf de sjaak, ze hebben een continue simpele bloeddorstigheid, en ze zijn niet bijster slim maar wel persistent. En behalve dan hele kleine beetjes film waarin we de karakters een beetje leren kennen, of waarin we zien hoe wat nieuw slachtvee richting de bioscoop komt, is dit anderhalf uur lang knallen.

Gevechten tegen demonen, soms individueel, soms in hele hordes, lekkere bloederige kills van zowel mensen als demonen, achtervolgingen, het is een groot festijn van bloed, gore en actie. Inderdaad, zonder veel plot en zonder dat we nou echt wat gaan geven om wie in de film dan ook. Maar voor anderhalf uur popcornvermaak met een lekkere jaren '80 soundtrack was dit best uit te houden.

Demonoid is voor een turkey en een overduidelijke cheesy B-horror best vermakelijk. Helaas wordt het niveau en de sfeer van de beginscene, een satanische rite waarbij handen afgehakt worden en die zeer hoge verwachtingen bij me schiep, in de rest van de film niet meer gehaald. Voor het grootste deel van de film keren we terug in de tegenwoordige tijd, waar een attribuut van bovenstaande rite opgegraven wordt en leidt tot bezeten handen die aan het moorden slaan. Helaas komen de satanische taferelen van de beginscene verder niet terug, slechts als verklaring voor de demonische handjes. Naast een hoop moorden zien we een hoop onthandingen, maar tja, als 'bad guy'/'monster' is een losse hand nou niet heel angstaanjagend. Maar ach, het kijkt best lekker weg: toch gewoon 3.0* wat mij betreft.

Het is nodig om het jaartal af te strepen, aangezien dit de enige film uit 1910 is op MM, maar hoewel ik wel een zwak heb voor oude films kon deze me niet echt bekoren. Den hvide Slavehandel gaat over een Deens dienstmeisje dat denkt in Londen dienst te nemen, maar als prostituee aan de slag moet. Dit zou in moderne termen een film zijn die gebaseerd is op veel dialoog, en helaas proberen ze dat hier ook een beetje: we zien heel veel statische beelden van mensen die praten in een kamer (of op straat, of elders), maar als je geen idee hebt wat er gezegd wordt is dat alleen maar storend. Ook op andere momenten straalt het ervan af dat we echt naar een proto-film aan het kijken zijn; de ontsnappingsscene bijvoorbeeld (waarin de madam de deur simpelweg opentrekt terwijl dat meisje er met haar volle gewicht via het touw aan hangt), en in de meeste scenes in Londen zien we bijvoorbeeld pontificaal de Big Ben achter het raam. Het is dan wel weer grappig om de wereld van 1910 te zien, en zowaar een paar actiescenes, maar uiteindelijk heeft de film naast haar eerbiedwaardige leeftijd weinig te bieden.

Deranged is een portret van de beruchte seriemoordenaar Ed Gein, al heet hij hier Ezra Cobb. Maar verwacht geen brute horrorfilm, dit is een vrij serieuze, documentaire-achtige versie. Roberts Blossom doet het uitstekend, en overtuigt behoorlijk met z'n karakteristieke kop als moordende, sociaal gestoorde psychopaat. Er is niet veel actie, maar wel een naargeestig sfeertje, al zijn er ook een paar bijna grappige scenes zoals wanneer de serveerster binnenkomt en hij in jurk en met de lappen huid over z'n gezicht zit. De film heeft ook wel z'n mindere kanten, met een wat irritante reporter die af en toe wat duiding probeert te bieden. En ook blijft de film wat traag en tam, waarbij bijvoorbeeld niets getoond wordt van alle moorden tussen de eerste en die van Mary, terwijl er wel een stuk of tien lijken in de kamer zitten. Waarschijnlijk ook deels om budgettaire redenen, want hoewel de film qua sfeer wel realistisch overkomt, kan ik hetzelfde niet zeggen van de effecten bij de moorden. Toch, zeker de moeite waard.

Ik sta een beetje in dubio. Op sommige aspecten schiet Byrne goed raak met The Devil's Candy. Toffe muziek (veel metal), en ook qua sfeer ligt de metal-affiniteit er dik bovenop, met twee hoofdrolspelers (vader en dochter Jesse en Zooey) die er wel van houden, maar ook qua beelden (en ook de schilderijen van Jesse) en thematiek over de duivel, bezetenheid en dergelijke is dit metal op en top. Tot aan de aftiteling aan toe, en natuurlijk ook de filmmuziek waar menig metalklassieker maar ook de bazen van Sunn O))) voorbijkomen. Byrne filmt ook fraai, en ondanks dat de film eigenlijk bijna nergens heel bloederig en expliciet wordt is het duistere satanische sfeertje goed gedaan. Daar helpen de hoofdrolspelers duidelijk bij, echte metalheads zonder in de flauwe clichés te vervallen.

Maar toch, het verhaal is een beetje dertien in een dozijn, met een niet zo interessante cliché bad guy. Het is al geen goed teken dat ik zelfs bij een toch hele bescheiden lengte van een kleine 80 minuten ik het al wat vond slepen. Ik hou 'm qua beoordeling in het midden, al zal het fijne sfeertje me wel bijblijven.

In Diabel volgen we de zwerftocht van Jakub, die in het Polen van een eeuw of drie geleden na een oorlog bevrijd wordt, en zijn mysterieuze bevrijder. Zwerftocht laat het misschien klinken als een wat standaard historische road movie, maar dat is het niet bepaald. Het is een nachtmerrie-achtige trektocht waarin de toon al gelijk gezet wordt, in een soort van gekkenhuis waar de krijsende mensen door elkaar heen rennen. Daarna wordt de film gelukkig iets rustiger, maar dat is relatief. De manie en de gekte komen regelmatig bovendrijven, willekeurige ontmoetingen die uitmonden in bruut geweld ook, en het Polen dat Jakub kent ligt in puin waarbij bijvoorbeeld zijn vader is overleden en zijn verloofde met meerdere familieleden naar bed is geweest, en ook komt hij simpelweg bizarre mensen en situaties tegen - een circus, een reizend theater, een groep hoeren. Dit wordt regelmatig nog extra benadrukt door camerabeelden die uit aparte hoeken filmen en soms desoriënterende, cirkelende bewegingen maken. Zeer fraai gedaan, maar het wordt er alleen maar vervreemdender van.

Al deze ellende blijkt in het vervolg van de film Jakub allemaal wat te veel te worden, en we zien hem ook vervallen in moord, verkrachting en bruut geweld. Heel veel plot is er behalve deze reis door een nachtmerrie-achtig Polen en de bijbehorende mentale aftakeling van Jakub niet te bekennen, en de twee uur is misschien wat aan de lange kant - maar ik vond dit toch wel de moeite waard. De beelden zijn bijzonder fraai, hoewel er dus weinig plot was gebeurde er meer dan genoeg om me mezelf niet te laten vervelen, en ik stoorde me lang niet zo erg aan de manie en het gegil die regelmatig de kop op komt steken dan baspls hierboven. Die ik bij deze dan ook vast Alucarda en Marat/Sade kan afraden

Erg vermakelijke docu over de opkomst van twee bands met een soort van liefde-haat verhouding: de Dandy Warhols (welbekend van meerdere hitjes) en The Brian Jonestown Massacre. Schijnbaar is de rivaliteit en de portrettering van Anton Newcombe wat overdreven aangezet, maar de moeite waard is het alsnog. Een deel van wat het interessant maakt is dat het het hele concept van 'selling out', commercie en rock 'n roll in een major label setting leuk illustreert, dankzij de doorbraak van de Dandy Warhols. Maar wat de docu écht maakt zijn niet zozeer de vrij normale Dandy Warhols of de wat opgeklopte rivaliteit, maar vooral de losgeslagen Brian Jonestown Massacre en dan vooral hun frontman Anton Newcombe. Het is best een toffe band, een soort van neo-psychedelische band die ik weer eens wat vaker moet gaan luisteren, maar het is een nogal volatiele bende met industrieel drugsgebruik en uiteraard Anton Newcombe die, om een understatement te gebruiken, een wat moeilijk persoon is. Een van de weinige muziekdocumentaires die ik aan kan raden als je al niet fan van de band(s) in kwestie bent.

Eigenlijk kan ik me wel redelijk aansluiten bij de bovenbuurman. De dinosaurussenfase ben ik wel ontgroeid, maar toch was dit nog wel leuk om te zien, en dat vooral door de fraai geanimeerde dinosaurussen. De aapjes waren dan weer een stuk minder.

Schijnbaar heeft Disney z'n budget volledig ingezet voor de animatie, want voor de rest heeft Dinosaur bar weinig te bieden. De personages zijn platte clichés, volkomen oninteressant en karakterloos. Ik dacht dat Treasure Planet de saaiste Disney-held ooit had en daar blijf ik nog net bij, maar de protagonist van deze film kan er ook wat van. Hij is zo suf dat ik z'n naam nu alweer vergeten ben. De rest van de personages is niet veel beter, en humor is ook zelden te vinden (de comic relief aap is vooral irritant).

Maar als een soort van geanimeerde natuurdocumentaire was het best wel te doen. Niet dat ik de illusie heb dat het realistisch is hoor, maar kijken naar mooie plaatjes kan ook wel eens leuk zijn.

Ik heb eigenlijk niet zo heel veel aan het bericht van remorz toe te voegen. Een lekker sappig verteld verhaal met heel veel sex, heel veel drugs en een beetje rock 'n roll - Mötley Crüe is als band weinig soeps. Bekender om de groupies en de excessen dan om de muziek, en dat is met een goede reden. We leren de bandleden niet écht kennen, behalve dan wat over de zware jeugd van Nikki Sixx, maar een groot gemis is dat volgens mij ook niet. Maar goed, alsnog is het een vrij vlot vertelde biografietje met een film lang extravagant feesten, groupies neuken, industrieel drugsgebruik en een paar drama-momentjes ter afwisseling. Voor een brakke zondag was het prima.

Wat oppervlakkig, maar redelijk vermakelijk filmpje, al heb ik er toch een beetje een ongemakkelijk gevoel bij. Hetzelfde soort ongemakkelijke gevoel als bij The Room zelf, want Tommy Wiseau is niet alleen een volledig talentloze pannekoek, zonder enige zelfkennis, sociale skills en met nogal wat persoonlijke problemen (vrouwonvriendelijk is een understatement) - maar ik kreeg in The Room ook absoluut het idee dat Wiseau werkelijk zwakzinnig is. En hoewel de film best wel een leuk beeld geeft van The Room en zijn geschiedenis, blijf ik toch een beetje het idee hebben van het uitlachen van het simpelstje jochie van de klas. James Franco zet een zeer overtuigende Wiseau neer, met zijn bizarre gedrag, ongepaste lachjes, maffe accent, maniertjes en algehele nare uitstraling - en het spreekt voor Franco dat hij ook de zwakzinnigheid wel een beetje overbrengt.

Maar buiten dat is The Disaster Artist een vermakelijk verhaal over de ontstaansgeschiedenis van een van de beroerdste films ooit, en van een mafklapper met een droom, veel geld en nul talent die op zijn eigen manier het probeert te maken in Hollywood. Af en toe ga je ook echt met hem meevoelen, maar het blijft toch vooral een beetje een soort van maf verhaal waarvan je bijna niet kan geloven dat het echt gebeurd is en dat zoiemand als Wiseau echt bestaan heeft - totdat je het onfortuin hebt dat je The Room hebt gezien. De humor is redelijk maar nergens echt raak, en misschien de grappigste momenten zijn nog wel direct uit The Room gehaald. Prima acteerwerk, wat leuke cameo's, en ik heb me er best mee vermaakt, maar geen hoogvlieger. Ik houd het op, naar boven afgerond, 3.5*.

Ik ben echt niet zo moeilijk qua humor, en kan best wel wat platte grappen, toilethumor of stonerfilms hebben. Maar dit is echt om te huilen. Er is geen poging tot een plot, er wordt simpelweg elke minuut weer een andere popreferentie de film in geslingerd. Vaak niet eens met een grap, meer 'iemand verkleed als Britney Spears' of 'iemand verkleed als Juno' of 'een scene uit High School Musical'. God, en dan heb ik Epic Movie ook nog op m'n watchlist.

Volgens mij m'n eerste Malagasy film (volgens mij vervoeg je Madagascar zo, maar ik kan er naast zitten). Het blinkt eigenlijk nergens echt in uit, met grotendeels een wat simpel verhaaltje over een arme jongen die terug in de stad voor het dilemma staat of en in hoeverre hij meegaat met z'n corrupte, criminele jeugdvriend. En nog wat familie en historisch drama, over politiegeweld en machtsmisbruik, wat nog wat extra familiedrama oplevert maar niet heel veel toevoegt. Maar het vermaakt wel, deels door de voor mij nieuwe inkijk in Madagascar in een gepaste bescheiden speelduur, én door een redelijk prominente rol voor de muziek. In de film gemaakt door de overleden pa van Kwame, maar het is best wel toffe afrobeat die ik goed kon pruimen.

Mijn vorige ervaring met Terence Davies was The Long Day Closes, en dat oprechte sfeerportret van opgroeien in een arbeidersgezin in de jaren '50 (dacht ik) in Noord-Engeland vond ik erg geslaagd. Nu dus ook maar Distant Voices, Still Lives opgezet. De films hebben behoorlijk wat overeenkomsten, qua setting in het Liverpool van de jaren '40 en '50, en qua fragmentarische vertelstijl die vooral voor de sfeer en het weergeven van een milieu gaat, een niet zozeer voor een plot. Maar ondanks de beperkte speelduur van zo'n 85 minuten voelde dit toch als een veel zwaardere zit. We zien eerst vooral veel jeugdscenes waarin de autoritaire vader (Pete Postlethwaite) met harde hand de rol van man des huizes invult, en daarna hoe de familie in de latere jaren hun sociale leven en gezinsleven invullen. Met ook daar de nodige frictie tussen de dames en (over het algemeen nogal lompe) heren. En vooral heel veel, ontzettend veel liedjes, iedereen barst om de haverklap in gezang uit. Maar de liedjes vond ik maar zo-zo, en ook de personages konden me hier een stuk minder boeien dan het opgroeien van Bud in The Long Day Closes. Ook cinematografisch is dit an sich prima, maar haalt het het niet bij Die Andere Terence Davies. En het blijft traag, wat op zichzelf niet problematisch hoeft te zijn, maar hier toch wel een por verder richting 'tegenvaller' gaf. Al ben ik alsnog benieuwd naar wat Davies verder gemaakt heeft.

Djúpið, oftewel The Deep, is een (schijnbaar) waargebeurd verhaal, over een IJslandse visser die een schipbreuk overleeft om vervolgens tijden in de barre kou te overleven - eerst in zee, en daarna op de barre kust. Het is een wat simpel verhaaltje, dat eigenlijk ook niet toereikend is om de hele film interessant te blijven. Wat The Deep erg goed doet zijn de fraaie beelden van een winters IJsland en de barre omstandigheden op zee - ik kreeg het er hier bijna koud van. Ten tijde van de zeereis en de overlevingstocht van de visser is het het interessants, maar een half uur voor het einde is dat ook alweer afgelopen en volgt nog een half uur gepraat over hoe ongelooflijk het allemaal wel niet is. Redelijk, maar toch wat magertjes.

Charles Band laat zich inspireren door Doctor Strange, en levert een campy verhaaltje af over interdimensionaal gedoe, tovenaars, en tijdreizen. Het heeft een nogal comic-achtige vibe, wat ook niet zo gek is natuurlijk. Voor de effecten hoef je het ook niet te doen, het is allemaal heel erg low budget, maar toch was dit op z'n manier nog wel enigszins charmant. Je kan het geen moment serieus nemen, zeker niet zodra Band op de uitleg-toer gaat en de hele mythos probeert te verklaren. Het is niet inherent belachelijker dan die Marvel-films hoor, maar op zo'n soort low-budget manier kom je er toch iets minder mee weg. Maar dat is niet echt bedoeld als kritiek, meer als constatering - als B-film was dit best te kijken, al hou ik meer van B-horror of B-thriller dan van B-superhelden.

Ik zal het vast toegeven: ik ben fan van Doctor Who. Tenminste van de nieuwe serie vanaf 2005 - het blijft natuurlijk af en toe een beetje cheesy en het is soms familiegerichte wegkijk-TV, maar ik vind het altijd bijzonder vermakelijk kijkvoer. Mijn paar excursies naar de oude Doctor Who vielen niet mee, zeer gedateerd, maar het had tenminste op zijn manier toch wel z'n charme. Maar dit is echt een dieptepunt. Jezus, wat is dit kut. Excusez le mot.

Dit is wat er gebeurt als je Doctor Who laat maken als goedkope Amerikaanse B-film. Op die manier valt alles wat charmant en kneuterig Brits is aan de serie weg, en wat vooral opvalt is een boutverhaal, ontzettend slechte acteurs en allerlei on-Doctor-Who achtige taferelen. Schietpartijen, achtervolgingen, twee ontzettend ongeinspireerde kneuzen als de Doctor (de Doctor die uit z'n Tardis stapt, neergeschoten wordt, en vervolgens overlijdt op de operatietafel. Kom op zeg). En die Eric Roberts, wat een clichematige bad guy legt die op de mat als de Master. En geen Dalek te bekennen, verdomme. Ik ga nu stoppen met schrijven voor ik in verder gevloek verval. Wat een prul is dit. Als ik het nul sterren zou kunnen geven had ik het gedaan, maar die halve moet dan maar.

Ik kan me volledig bij arno74 aansluiten wat betreft deze film. Sfeervol horrorfilmpje die soms wat kinderlijk aandoet, maar dan af en toe toch wel venijnig van zich afbijt. Leuk verhaaltje ook. Veel van de karakters waren wel storend irritant (ook dat is een beetje een van de kinderlijke aspecten), met name de slachtoffers die nogal eendimensionaal slecht zijn, maar Gabriel en Hillary deden het dan wel weer erg leuk. De stop-motion effecten maakten het nostalgische sfeertje af. Geen topper, maar vermakelijk was het zeker wel.

Veel leuker dan de titel wordt het niet, en ook dat is al niet zo'n hele geslaagde grap. De Wayans Brothers heb ik nooit eerder een volledige film van gezien, voornamelijk omdat ik wat ik wel van ze ken behoorlijk flauw vond. En dat bleek terecht: een samenhangende film is het nauwelijks, en deze serie sketches en parodieen op scenes uit de Hood-klassiekers (en films die de status van klassieker bij lange na niet halen) is slechts bij hoge uitzondering grappig. Meestal is het heel hard niet grappig, en dat overdreven gedoe van iedereen ging me ook steeds meer tegenstaan. Deze boutfilm zal voorlopig ook wel m'n laatste Wayans blijven.

Ik ben het eigenlijk wel grotendeels eens met de bovenbuurman. Donbass is een inkijk in het leven in de separatistische republieken in Oost-Oekraïne, waar we niet zozeer een verhaal zien, eerder een verzameling losse gebeurtenissen. Maar die losse gebeurtenissen geven wel een indringend, cohesief én deprimerend beeld over de situatie in de Volksrepublieken Donetsk en Luhansk. Over de rol van propaganda, waarin voor de bewoners met succes de officiële Oekraïense regering tot fascistische boeman is gebombardeerd, waar de lokale milities druk proberen om burgerslachtoffers te ensceneren, en waar de Russen duidelijk een dikke vinger in de pap hebben al geeft niemand dat officieel toe. Over de corruptie en het machtsmisbruik, waar lokale bewindsvoerders en legercommandanten hun verkregen macht aangrijpen om op kleine en op grotere schaal te roven. Immers, je steunt toch niet die fascisten uit West-Oekraïne? Over het gewone leven dat op een bepaalde manier ook doorgaat - met een kluchtig huwelijk waar de lokale militie-leiders als eregasten worden onthaald, met grensovergangen waar je nooit weet wat er gaat gebeuren.

Loznitsa weet die vele verschillende scenes fraai op film te schieten, en brengt overtuigend de bijbehorende sferen over. En die veranderen nogal eens; sommige delen lijken bijna wel kluchten, soms zijn het wat serieuzere quasi-documentaire-delen, er waren absurdistische scenes die tegen het werk van Iannucci aan schurkten, maar er waren ook scenes die hard binnenkwamen en waar de wanhoop je in de schoenen zakt. Een behoorlijk indringende film die me genoeg stof tot nadenken geeft; het feit dat het een film is die over beeldvorming en propaganda gaat, draagt hier nog verder aan bij. Immers, als we de journalistieke beelden al niet kunnen vertrouwen, hoe weten we dan hoe betrouwbaar het werk van deze filmmaker is? Plausibel is het zeker, en het strookt ook wel met wat ik weet over zowel Oost-Oekraïne als vergelijkbare mini-separatistenstaatjes als Transnistrië. Goed, ik ga er nog even verder over broeden - en alleen al daarom rond ik het naar boven af.

Doom viel me eigenlijk niet tegen, maar dat is vooral omdat mijn verwachtingen bijzonder laag waren. het is gewoon een lompe actiefilm waarin een hoop in tunnels gevochten wordt tegen een soort van gemuteerde mensen. Het verhaaltje is dertien-in-een-dozijn en heeft bijzonder weinig met het verhaal van Doom te doen, helaas - ik keek eigenlijk wel uit naar portalen vanuit de hel en lompe demonen in plaats van dit soort humanoide monsters. Al vond ik deze wezens, en uberhaupt de film, er vrij redelijk uit zien. Het acteerwerk was wel beroerd. The Rock is al geen hoogvlieger, Rosamund Pike was hier ook niet best, en de C-acteurs die ze verder gestrikt hebben zullen ook niet snel een Oscar winnen. Maar als je een paar matige acteurs in een donkere omgeving in een slapjes verhaal een hoop wil zien knallen, en waar er regelmatig nog wat crewleden opgepeuzeld worden, dan is Doom geen hele verkeerde keuze. Voor een verstand-op-nul-actiefilm, acceptabel. 2.0*

Groot respect voor Jim Jarmusch en zijn onafhankelijkheid. En zeker na het pareltje Paterson verdient de beste man wel wat krediet. Helaas heeft hij met Down by Law ook weer wat krediet verspeeld, al is dat vooral het gevolg van één man: Roberto Benigni. Het begint nog redelijk, maar ook al niet geweldig boeiend, als de kleine criminelen Tom Waits en John Lurie nog even vrij loslopen maar daarna in de gevangenis belanden. Typische Jarmusch-karakters, fraai gefilmd, ik had er nog wel vertrouwen in. Maar na zo'n drie kwartier verschijnt Benigni en is de lol over. Wat een irritante vent, die de rest van de film de clown uithangt met z'n grappig bedoelde accentje. I ham a good egg, haha maar niet heus. Die 'I Scream' scene, verschrikkelijk. Ik kan eigenlijk de rest van de film niet meer objectief beoordelen, daar was Benigni te irritant voor. Opbokken met die gast.

Ben Wheatley, ik weet nog niet helemaal wat ik van z'n oeuvre moet vinden. A Field in England en Kill List waren allebei intrigerend maar ook vaak te out-there om echt van te genieten, Sightseers vond ik een erg fijn wegkijkertje, dus ik had eigenlijk wel verwacht dat deze Down Terrace me in ieder geval wel enigszins zou liggen. Maar dat viel best tegen.

In Down Terrace is het anderhalf uur kijken naar vader en zoon Bill en Karl, kleine criminelen die net uit de gevangenis zijn, en die gedurende de hele film zo ongeveer slap zitten te ouwehoeren in hun brakke huis. Geregeld komen er oude bekenden uit het wereldje langs, ze proberen te achterhalen wie hun verlinkt heeft, af en toe wordt er iemand omgelegd, maar het is een beetje kijken naar opdrogende verf. Ik kan Britse humor in het algemeen uitstekend hebben, en dito voor sociale drama's, maar dit is op alle vlakken weinig soeps. Kansloze harries met kansloze gesprekken, onovertuigende knullige criminelen, oninteressant drama en ondanks een redelijke body count weinig spanning. Af en toe is het nog wel grappig om te zien hoe alles en iedereen om zeep wordt geholpen, maar dat is het dan ook wel. En aangezien we zo ongeveer de hele film hetzelfde Britse jaren '70 appartementje aanschouwen is het ook visueel niet zo spannend. De eerste keer dat Wheatley me echt tegenvalt.

Jaren geleden heb ik toch al behoorlijk genoten van Død Snø, deel 1 - ondanks dat het toch wel een beetje naar een slasher neigde, een genre dat me nou niet echt ligt, maakte de humor en de best toffe kills (in mijn herinnering) behoorlijk wat goed. De horrorchallenge is dan ook een mooi excuus om deel 2 ook maar eens te gaan kijken, al was ik ondanks het fraaie gemiddelde toch een beetje bang dat het tegen ging vallen. Maar gelukkig: deel twee is ee heel ander type film geworden, maar wel met nog steeds eenzelfde type humor, met behoorlijk gave zombies, en zeeen aan bloed en toffe kills. Deze keer zijn de nazi-zombies terug, maar dan in behoorlijk grote getale - en niet alleen dat, er is ook een leger Sovjet-zombies tot leven gewekt om tegen ze te vechten. De veldslagen zijn dan ook niet van de lucht.

Anderhalf uur rechttoe rechtaan vermaak, met gelukkig een droog type humor die me wel ligt, en met ook meer dan genoeg actie en gore om het horrorlabel met verve te verdienen. Dikke prima wat mij betreft.

Een documentaire over een absoluut hartverscheurend verhaal. Joyce Vincent overleed zo ergens in 2003 in haar flatje in Noord-Londen (op redelijk jonge leeftijd, nog geen veertig, naar alle waarschijnlijkheid aan natuurlijke oorzaken) - maar het duurt maar liefst drie jaar voordat ze ontdekt wordt. Drie jaar waarin niemand haar als vermist heeft opgegeven, niemand even bij haar is komen checken, niemand die het zodanig vreemd vond dat ze onbereikbaar was dat er actie ondernomen werd. En zoals uit de docu blijkt, was Joyce zeker niet het cliché teruggetrokken, oudere, contactgestoorde persoon dat je misschien zou verwachten. Wat het misschien nog wel schokkender maakt - iemand die in ieder geval in vroeger tijden een uitgebreid sociaal leven had, een knappe goedgeklede vrouw was, vrienden had, schijnbaar soepel en makkelijk in de omgang was en op het moment van overlijden zelfs nog vier zussen en ouders had. Dat de relatie met de familie nogal getroubleerd was (misbruik wordt sterk gesuggereerd, danwel door familie danwel door een partner) moge duidelijk zijn, dat ze last had om zich te binden aan anderen en een aantal foute relaties had die compleet uit de klauwen liepen, dat wordt langzaamaan ook duidelijk. Op bepaalde momenten hakte de docu er behoorlijk in, als we Joyce wat beter leren kennen, en hoe ze een schild ophield en mensen op afstand hield - maar door dat laatste blijft ze ook een beetje een schim. Ik vond de reconstructies met een actrice die Joyce speelt op allerlei momenten in haar leven een wat minder geslaagde keuze; ik snap wel een beetje waarom die gemaakt is aangezien het anders wel heel erg veel pratende hoofden waren, maar het voelt wat gekunsteld. En ik had graag gezien dat de docu wat dieper op de laatste jaren in had kunnen gaan en vragen probeerde op te lossen, al snap ik dat dat gezien haar toenemende isolatie lastig is. Puur als docu is het kwalitatief gemiddeld, maar het onderwerp maakte grote indruk.

Op momenten aardige thriller, die gelukkig een aantal van de meer storende momenten van menig Bollywood-film weet te vermijden (maar helaas ook een hoop andere niet). We zien geen massale dansscenes, geen Aamir Khan die grappig denkt te moeten zijn, en niet zoveel flauwe slapstick of romance of typetjes die ook meerdere Bollywoods voor mij verknald hebben. Het verhaal is zelfs best interessant, en geeft naast wat over na te denken ook genoeg aanleiding tot wat spanning. We zien afpersing, moord, de jacht op de daders, en genoeg morele dilemma's om het geen dertien-in-een-dozijn thriller te laten zijn. In potentie dan.

Het acteerwerk is van wisselend niveau, maar in sommige gevallen best aardig; onder andere Vijay en zijn vrouw (en een prachtige vrouw ook) deden het goed en de politie-inspectrice kon er ondanks regelmatig overacteren mee door, haar man speelde sterk, de echt overdreven typetjes schitteren door afwezigheid, al is dochterlief dan bijvoorbeeld wel weer een aanfluiting, en ook sommigen van de politie-agenten waren op z'n zachtst gezegd niet geweldig. Maar alsnog was dit wel aardig, maar niet heel veel meer dan dat, daarvoor waren er toch teveel behoorlijke irritaties. Weliswaar werd er weinig gedanst, laat staan massaal gedanst, maar de muziek is alsnog verschrikkelijk. De overdreven flashbacks en de uitgebreide slow motion scenes voegden weinig toe en waren eigenlijk best storend. Sowieso is het tempo van de film niet zo goed gedaan, met veel trage momenten (zeker in het eerste uur) en ook de tweede helft sleept geregeld, om ook regelmatig uit te barsten in overdreven plot-uitleggerij, met als dieptepunt wanneer de politie-inspectrice het complete plot van de film in detail gaat vertellen. Om maar af te sluiten met een bekend euvel, twee uur en veertig minuten is echt nergens voor nodig voor een film als dit. Alsnog wél een van de vermakelijkste Bollywoods die ik gezien heb, maar dat zegt toch minder goeds over deze film dan je zou denken.