Opinions

Schitterende film van Darabont naar het boek van Stephen King. Omdat de film zo hoog stond in de top 250 en ik al veel goede dingen had gelezen over The green mile vond ik het toch wel eens tijd worden om deze eens te bekijken. The shawshank redemption, ook geregisseerd door Darabont naar een boek van King, beviel me immers ook erg goed. En naderhand kan ik alleen maar zeggen dat het weer een pareltje is. Ja, de film duurt heel erg lang, maar het is geen enkel probleem om deze uit te zitten. Er gebeurt de hele tijd wel iets, het is voortdurend interessant. Er zitten misschien wel wat clichés in, maar dit werd absoluut niet storend, integendeel. Het verhaal wordt goed uitgewerkt en voelt nergens gehaast aan, alles wordt rustig verteld.

De acteerprestaties waren van iedereen goed. Vooral Hanks en Michael Clarke Duncan vond ik ontzettend goed acteren. Maar ook de rest was zeer goed, niemand viel uit de boot.

The green mile is een geweldige film die je zeker eens gezien moet hebben. Ik vond deze zelfs nog een stukje beter dan TSR en deze komt ook mijn top 10 binnen.

5*

Wat een gezellige en sfeervolle kerstfilm. Jazeker, kerstfilm. Het met sneeuw overladen stadje met al die dieprode en -blauwe kleuren ziet er visueel prachtig uit, maar ook het begin in Chinatown en dat oude winkeltje toont reeds de visuele scherpte, en zet de toon. Het voelt qua beelden en sfeerzetting in grote mate aan als een film van Spielberg (die wel produceerde), maar ere aan wie ere toekomt; regisseur Joe Dante levert kundige en mooie plaatjes af. Naar zijn eerdere monster-films ben ik nu wel nieuwsgierig geraakt. Op de Gremlins zelf valt wel wat aan te merken, voornamelijk het komedie-gehalte van de beestjes vond ik niet altijd even geslaagd (de film dreigt bijvoorbeeld heel even overboord te gaan bij dat stukje in de bar, met de dronken Gremlins). Dat doet ook een beetje af aan de horrorelementjes, die zeker aanwezig zijn, maar voor het grootste deel kindvriendelijk genoemd kunnen worden. Over het algemeen vindt Dante echter een geslaagde balans, zeer zeker in het gedeelte waar de chaos in het stadje even helemaal losbarst. Na een heerlijk sfeervolle opbouw in het eerste uur, is dat tweede gedeelte echt een enorm vermakelijk stuk. Na het ontploffen van de cinema gaat Gremlins een tiental minuutjes te lang door, maar storend wordt het niet.

Maar het is lang geleden dat ik zo'n sfeervolle winterse film zag, en alleen al voor dat sfeertje verdient Gremlins punten. Dat de rest eromheen dan ook goed in elkaar steekt, doet me uitkomen op 4*.

Groundhog Day lijdt anno 2021 eerlijk gezegd een beetje onder het feit dat het hele concept in de jaren nadat deze film uitkwam tot in den treure herhaald is. Althans, zo ervaarde ik dat. De film doet weinig fout, maar voelt wel niet echt meer fris aan. Elk elementje dat voorbijkomt is voorspelbaar, en dan werd het gewoonweg een lange zit voor mij. Iets leuks of geks wordt er met het concept ook niet gedaan; de scène in het begin waarin hij roekeloos rijdt en door de politie wordt achtervolgd is slechts een zeldzaam voorbeeld. Wat ik ook jammer vond, is dat er wel héél veel aandacht is voor het liefdesverhaaltje. Eigenlijk bijna vanaf het begin al. Zo lijkt er weinig ruimte te zijn voor wat komedie, en dat is spijtig. Het enige echt komedische is de deadpan acteerprestatie van Bill Murray. Daar daar komt dan wel ook een groot pluspunt; Murray is fantastisch op dreef en houdt de film gelukkig tot het einde vermakelijk. Tegenspeelster Andie MacDowell is ook aangenaam. Het is jammer dat de love story zoveel plaats in beslag neemt, maar met twee mindere acteurs had dat vervelender kunnen uitpakken.

En noem het heiligschennis, maar ik vond bijvoorbeeld het recente Palm Springs een leukere en verfrissendere kijk op het time loop concept.

Voor Groundhog Day een dikke 3*.

Guardians of the galaxy is een erg leuke film van Marvel. De beste film van Marvel waarschijnlijk, of toch bijna de beste. Eindelijk eens geen standaard 'man verandert in superheld en redt de wereld' verhaal, maar een leuke en originele setting in de ruimte met veel kleurrijke personages en een voorspelbaar maar uiterst vermakelijk verhaal. De special effects waren uitstekend en blonken voornamelijk uit in de personages zelf. Dit is samen met de luchtige sfeer en de altijd aanwezige humor hetgeen waar deze film het van moet hebben. De muziek viel overigens wel mee, maar was niet echt bijzonder.

4*

Niet zo strak als de eerste twee delen (de eerste Guardians is met gemak een top 3-Marvel voor mij, en deel twee komt niet gigantisch ver achterna), maar wat heeft deze afsluiter van de trilogie toch weer opnieuw zo'n charme en zo'n kloppend hart. Totaal niet vergelijkbaar met al die andere MCU-projecten van tegenwoordig, die zielloos van de lopende band rollen en eigenlijk nergens meer over gaan, buiten het blijven introduceren van een hoop nieuwe superhelden. De dynamiek tussen deze personages voelt vertrouwd en vooral echt leuk en grappig aan. Niet meer zo fris en uniek, maar het zijn oude bekenden intussen, en dat is ook fijn. Met het hele achtergrondverhaal van Rocket gooit James Gunn het over een meer donkere en dramatische boeg, maar de joligheid, het plezier en de humor blijft gelukkig een hele belangrijke factor. En tegelijkertijd voelt het op een gepaste manier droevig en melancholisch; als een afscheid. Gunn heeft die balans prima gevonden.

Het verhaal is in principe maar een beetje zo-zo, maar who cares. Het achtergrondverhaal is wél sterk, de vijand eveneens, en voor de rest zit de film vol met weer een hoop gekke onzin, fantasie, mooie effecten, wezens, bombastische actie, dynamische personages, toffe muziek en geslaagde humor. De Guardians als team zijn een allegaartje van alles, en zo zijn de films ook. En dat is juist het charme. Een charme dat andere, nieuwe, Marvelfilms moeilijk nog kunnen bereiken, denk ik. De koek is op, het is teveel allemaal.

Veel meer heb ik er ook niet over te zeggen. Het heeft me simpelweg 2.5 uur prima vermaakt en met momenten zelfs een beetje geraakt. En dan doe je als blockbuster wel iets speciaals. Wat mij betreft veruit de beste trilogie binnen de MCU. 4*.

Pinocchio is een decennialang passieproject van Guillermo Del Toro, en dat zie je echt overal aan. Wat een schitterend vormgegeven productie, wat een aandacht voor detail, wat een liefde voor film. Del Toro trekt alle registers open, vooral op visueel vlak dan, maar weet ook inhoudelijk te boeien en zijn eigen stempel te drukken op het klassieke verhaal. De aanpassing van de setting naar fascistisch Italië is veelgeprezen, en terecht. Het is verbazingwekkend hoe goed dat aspect past, alsof het altijd al bij het verhaal hoorde. Maar ook de meer volwassen thema's van onder andere rouwen en sterfelijkheid, en de verschillende manieren waarop je hier mee kan omgaan, passen perfect. Dit alles zonder dat de film overigens té zwaar of volwassen aanvoelt; de heerlijke magie van een kinderfilm blijft immer aanwezig. Del Toro weet die balans heel goed te vinden, en schiet eigenlijk op geen enkel moment uit de bocht. Als verhaalverteller maakt hij het zich in de tweede helft van de film misschien af en toe iets te makkelijk - het hele plot wordt bij momenten gestuurd door toevalligheden en ontploffingen die letterlijk uit de lucht komen vallen - , maar het zij hem vergeven wanneer hij dan op het einde zo mooi poëtisch afsluit.

En visueel is het gewoon de crème de la crème. De stop-motion ziet er schitterend uit, en nogmaals, wat een detail! Over de kleinste dingetjes is nagedacht, en je komt eigenlijk ogen te kort om alles op te nemen. Alleen hiervoor al komt er absoluut eens een tweede kijkbeurt. Om aan te sluiten bij de opmerkingen hierboven over of Del Toro een goede verteller is: absoluut wel wat mij betreft, maar zijn vertelkunsten kunnen niet los gezien worden van het visuele aspect. Del Toro vertelt evenveel of meer door middel van zijn visuele creaties en fantasievolle beelden dan door het verhaaltechnische, en ik kan daar persoonlijk erg vaak van genieten. Het is toch altijd een apart wereldje waar je eventjes ingezogen wordt, zo ook in Pinochhio. Overigens weet ook het stemmenwerk veel toe te voegen, waarbij vooral Ewan McGregor als de krekel veel hart en ziel in het geheel brengt.

Dikke 4*, en stipt op nr. 5 geëindigd in mijn top 10 van 2022.

Middenmoot. The Guilty is zo'n film waar ik vrij weinig op aan te merken heb, maar die wel ook hélemaal niets speciaals doet of te bieden heeft. Visueel is het zelfs saai, flets en goedkoop. Je kan met een film die zich op 1 locatie afspeelt toch nog steeds interessante of visueel creatieve dingen doen, maar dat is hier dus niet het geval. Het verhaal is oké uitgewerkt, en er zit in ieder geval geen geforceerde of ongeloofwaardige plottwist in; de wending hier is gewoon degelijk in het verhaal geschreven. Het is in feite voornamelijk Gyllenhaal die de film naar een voldoende weet te dragen. Prima acteerprestatie, vooral op het einde, en hij weet sympathie op te wekken voor een grotendeels onsympathiek figuur. Dat de film netjes afklokt op 80 minuutjes is ook fijn, want veel langer kan je een simpel verhaal als dit niet rekken.

Kleine 3*.