Opinions

“It's Bianca.

She's got a brother.

He's in town, says he has what we've been looking for.

He's out of control, Mike.

You told me Bianca was not a problem anymore.

Bianca isn't a problem anymore. I'm afraid that's his problem.”

Voor diegenen die er een idealistisch en fraai denkbeeld op nahouden over de Amerikaanse metropool Los Angeles, zullen die voorstelling hierover toch lichtjes moeten aanpassen na het bekijken van “Message from the King”. Het minder fraaie gedeelte van Los Angeles staat hier centraal. Een verpauperde buurt waar het overgrote deel van de inwoners in armoede leeft en waar criminaliteit en drugs een vanzelfsprekend onderdeel zijn van de samenleving. Asgrauwe getto’s vol menselijk leed en dat wordt dan nog eens extra benadrukt door het druilerige weer. Het volgestouwde mortuarium is een afspiegeling van deze in verval geraakte achterbuurten. Een verzameling van nobodies die aan hun einde kwamen door een overdosis, waanzin (verdronken in een badkuip als denkbeeldige vis) en gang-geweld.

Dit is hetgeen waarmee Jacob King (Chadwick Boseman) geconfronteerd wordt op het moment dat hij in L.A. arriveert. De reden waarom hij in de engelenstad verblijft, is het plotse verdwijnen van zijn jongere zus Bianca (Sibongile Mlambo). Algauw ontdekt hij in wat voor een netelige situatie zijn zus zich bevond en wat dit haar opbracht : een plekje in het mortuarium met een naamkaartje aan haar dikke teen. De zoektocht naar de moordenaars van zijn jongere zusje brengt hem in contact met allerlei figuren van verschillend pluimage. Trish (Natalie martinez) de losbandige buurvrouw zet hem op het juiste spoor waarna hij achtereenvolgens kennismaakt met een gewelddadige bende uit de Balkan onder leiding van een zekere Zico (Lucan Melkonian), de gefortuneerde tandarts Wentworth (Luke Evans) en de steenrijke filmproducent Preston (Alfred Molina). En er zijn er die vervolgens ook op een minder plezante manier kennismaken met zijn pas aangekochte fietsketting.

Voor King zijn deze achterbuurten van L.A. hoogstwaarschijnlijk nog bekoorlijke wijken, als je kijkt waar hij van afkomstig is. Zijn zus Bianca, zijn overleden broer Isaac en hijzelf woonden het grootste gedeelte van hun leven in Zuid-Afrika op de Kaapse Vlakte (Cape Flat), een zanderig gebied ten zuiden van Kaapstad en beter gekend als “Apartheid’s dumping ground”. Een verloederde gemeenschap waar gangs heersen zowel in de sloppenwijken als binnen de gevangenismuren. Zoals “The number Gangs” waar Isaac, tot aan zijn dood, deel van uitmaakte. Reden genoeg voor Bianca om haar thuisland de rug toe te keren en haar heil te zoeken in de VS.

Het lijkt wel een goedkopere versie van “The Equalizer” met Boseman die een evenwaardige persoonlijkheid uitstraalt als Denzel Washington. Een koelbloedig maar alert figuur wiens gewelddadige uitbarstingen gecontroleerd zijn en die op een accurate manier de aangereikte sporen volgt om tenslotte het misdadig raadsel op te lossen. Wat nu het uiteindelijke motief is, blijft echter nogal raadselachtig. Misschien het enige minpuntje dat ik kan vinden in deze keiharde, gitzwarte film. In feit is het een gewone wraak film die dan toch lichtjes afwijkt van anderen door zijn eigenzinnige sfeer en toon. En dan kom ik nog te weten dat de film geregisseerd werd door een landgenoot, namelijk Fabrice du Welz. Vandaar die eigenzinnigheid misschien.

Ook al is deze action-flick doordrenkt van clichématige elementen (corrupte politie, een geslepen politicus en een hoertje (Teresa Lights out Palmer) die de barmhartige Samaritaan uithangt) kan je toch spreken van een stijlvol eindproduct. Geen expliciete geweldscènes (het resultaat ervan is meestal explicieter dan de actie zelf) en een paar ijzersterke vertolkingen zoals die van Teresa Palmer. Maar vooral Boseman imponeerde. Een man met weinig woorden maar wel keiharde onderhandelingstechnieken. Van meet af aan fascineert deze persoon. In mijn ogen weeral zo’n ongeslepen diamant die onontdekt weg sluimert op Netflix. Laat je niet tegenhouden om deze te bekijken als je de film ergens tegenkomt, want deze zal je geheid verrassen.

3.5*

“Do you know , Ezekiel always says that there’s bad and then there's me.

You see, your boss Pearl over there. He was very, very bad.

I'm worse.”

Is Grady (Will Kemp) de nieuwe Batman? Of de opvolger van Spiderman? Misschien Superman of Ant-man? Is hij dus een nieuwe superheld? Nee helemaal niet. Niet in de strikte betekenis van wat men verstaat onder een superheld. Het enige wat hem uniek maakt is een genetische afwijking waardoor hij totaal gevoelloos is. Hij kan totaal geen pijn voelen. Of het genot van een hete douche. Of ook het zalige gevoel van zachte fluwelen lakens. Tja, dus ook geen erotische gevoelens kunnen hem behagen. De ideale huurmoordenaar dus. Iemand die de zwaarste folteringen weglacht als hij in handen zou vallen van tegenstanders. Iets waar deze hoogst originele film mee begint. En het eerste wat in me opkwam was : “Wat in hemelsnaam is dit allemaal?”.

Laat ik maar direct met de deur in huis vallen. Dit was een unieke film die qua humor hoog scoorde. De creativiteitsmeter staat op maximum, als je het kernidee alleen al bekijkt. Dit is zo’n typisch voorbeeld van een “under the radar” film waar je onthutst naar blijft kijken. Zo’n film waar je aan begint met een “we-zullen-wel-zien” gevoel, om achteraf te concluderen dat je naar iets unieks hebt gekeken. Ik had een heel ander verwachtingspatroon. Als je er vanuit gaat dat dit weer de zoveelste waardeloze B-actiefilm is, dan zal je toch aangenaam verrast zijn. Allereerst de cast. De voor mij totaal onbekende acteurs zoals Will Kemp, Brinna Kelly (die er niet alleen appetijtelijk uitziet, maar ook een schrijverstalent is daar zij meegeschreven heeft aan het script) en Doug Jones, speelden een schitterende rol. Verder werden er ook nog enkele bekendere acteurs ingelijfd zoals William Forsythe en Vinnie Jones. Het waren vooral de twee hoofdrolspelers die schitterden. Will Kemp was subliem. Grady is een koelbloedige hitman met de nodige vechtervaring en vaardigheden. Hij zou gerust lid kunnen worden van “The Expendables” als jonge snaak. Maar het was vooral zijn gevoel voor humor en onverstoorbaarheid dat me het meeste aansprak. Hij neemt een soort “Bruce Willis” houding aan. De juiste dosering droge humor. Een eigenschap die de originele Willis blijkbaar verleerd is.

Maar ook Brinna Kelly was perfect geschikt voor de rol als Zan. Een verpleegster die zich juist op de verkeerde plaats bevond en geleidelijk Grady helpt met de taak die hij moet volbrengen voor Ezekiel. Het grappige is dat Grady een middel toegediend kreeg, waardoor hij terug gevoel heeft. Niet bepaald een voordeel als je opgescheept zit met een opdracht met een deadline en waarbij je er zeker van kan zijn dat er pijnlijke confrontaties kunnen voorkomen. Een leuke wending in het verhaal, maar niet de enige. Want als je denkt dat je weet hoe het hele verhaal in elkaar zit, komt men weer af met een nieuwe, verrassende wending. Ik vermeld dit bijna nooit, maar deze keer kan ik niet anders dan lof spreken over de scriptschrijvers. Zelden heb ik zo’n originele, creatieve en amusante film gezien. En dat ligt dan grotendeels aan het unieke script en de uitstekende vertolkingen.

“The midnight man” is zeker een aanrader. Het is een entertainende mengelmoes van actie, een beetje goorheid (veel verbeeldingskracht heb je niet nodig om te weten wat je te zien krijgt als er spijkers gebruikt worden bij folteringen) en secuur gebrachte humor. Weer eens een bewijs dat er tussen die films die niet direct in de spotlights staan en waar ontelbare filmliefhebbers op staan te wachten, ook af en toe een verrassing zit. Kijken en genieten dus !

3.5*

“You all have no clue of what you’re dealing with, do you?”

Fascinerend. Intrigerend. Raadselachtig. Boeiend. Dit zijn enkele kernwoorden die bij me opkwamen na het bekijken van deze eigenzinnige SF. “Midnight Special” lijkt niets speciaals. Maar tegelijkertijd herbergt het iets speciaals. De sfeer van geheimzinnigheid die vanaf het begin merkbaar aanwezig is, zorgt voor een intens lange trip vol raadselachtigheid en intrige. Die onderhuidse spanning blijft lang nazinderen totdat het eindoffensief wordt ingezet en alle gestelde vragen beantwoordt worden. Maar geloof me dat je merendeels verbouwereerd voor je scherm zit, terwijl je jezelf afvraagt wat er in godsnaam aan de hand is.

De sterkte van de film is de manier waarop er zo weinig mogelijk wordt prijsgegeven. Het verhaal ontvouwt zich tergend langzaam. Roy (Michael “The Iceman” Shannon) en Lucas (Joel “Exodus : Gods and Kings” Edgerton) gedragen zich als dieven in de nacht terwijl ze de jonge snaak Alton (Jaeden Lieberher) van motel naar motel sleuren. Klaarblijkelijk gaat het hier om een kidnapping. Aldus de nieuwsberichten op alle nieuwskanalen. Echter als je ziet hoe ontspannen Alton dit alles ondergaat, lijkt dit helemaal niet op ontvoering. En al zeker niet als blijkt dat Roy de vader is van deze zonderlinge jongen die met behulp van een zaklamp stripverhalen leest onder zijn laken en voortdurend rondloopt met een duikersbril. Het feit dat zo een motelkamer volledig lichtdicht wordt gemaakt met behulp van karton, zorgt toch al voor het eerste hoofdkrabben. Het is na een tijd echt overduidelijk dat de twee er alles voor overhebben om Alton te beschermen en te zorgen dat hij niet in handen valt van diegenen die hen achtervolgen.

Het is dan ook een hele meute die geïnteresseerd is in de jongen. Allereerst is er een religieuze sekte die een heel geloof hebben opgebouwd rond de jongen met zijn speciale gaven. Hij is een soort reddingsboei in een toekomstige apocalyps. De FBI is ook op zoek naar Alton en deporteert de complete sekte naar een afgelegen sporthal om hen hierover te ondervragen. Zelfs de NSA stuurt een expert (Adam “Kylo Ren” Driver) omdat klaarblijkelijk de profetieën van Alton, die gebruikt werden voor de preken van de sekteleider (Sam Shepard), vol top-secret overheidsinformatie zit. Heel wat raadselachtige verhaallijnen die op vernuftig manier tot een gezamenlijk eindpunt samensmelten.

Het positieve van “Midnight Special” is de puurheid. Een SF zonder te veel blitse technologische hoogstandjes. Een mengeling van sentimentaliteit en no-nonsense fictie. De bereidheid tot zelfopoffering van Roy ten opzichte van zijn zoon, is oprecht. Roy en Lucas hebben veel weg van Jezus zijn apostelen. Een onweerlegbaar geloof in Alton en een totale onderwerping om een groots doel te bereiken. Het eerste deel is dan ook een vertoning van die zelfopoffering en doorzettingsvermogen tijdens hun vlucht. Een prachtvertoning over een aandoenlijke vader-zoon relatie. Hierbij is er beperkt gebruik gemaakt van CGI. De personages en hun karakters doen het verhaal. Low budget zou ik het niet noemen. Zeker niet als er ook nog welbekende acteurs zoals Bill Camp, Paul Sparks en Kirsten Dunst opdagen. Iets minder vond ik dan het einde van de film. Het eigenzinnige karakter van de film wordt een beetje bedorven door de minder geslaagde “Tomorrowland”-achtige ontknoping. De diepgang die geduldig werd gecreëerd en de intrigerende geheimzinnigheid werden terstond herleidt tot oppervlakkigheid. Een betekenisloze uitschuiver. Al bij al was dit een kanjer van een sciencefiction die moeilijk te overtreffen is. En zeker eentje die ik nog wel eens wil herbekijken.

3,5*

“You're a very lucky man.

You step on a mine and it doesn't explode.

You spend the night in the desert and

the animals leave you alone.

You're a very lucky man, Mike and Michael!”

Je moet het maar kunnen. Een film maken waarin er louter en alleen geconcentreerd wordt op de Amerikaanse marinier Mike (Armie Hammer) die zijn voet plaatste op een landmijn en geen stap meer vooruit durft te zetten. 90 Minuten lang is er dus niks anders te zien dan deze soldaat die 52 uur moet wachten op een patrouille die in de buurt is om hem te helpen. Hulp die te laat komt voor zijn partner Tommy (Tom Cullen). Een record op de 100 meter sprint verbreken zal er niet meer voor hem inzitten, daar zijn beide benen over enkele meters verspreid liggen nadat hij zelf op een landmijn is gestapt. En volgens mij was de gedachte aan een beenloos bestaan te veel voor hem. En daar staat, knielt en balanceert Mike in het midden van de woestijn op een nog niet ontplofte landmijn,overgeleverd aan de elementen der natuur en diep verzonken in zijn eigen gedachten van tijd tot tijd. De ultieme proef in overleven.

Echt flitsende actie moet je dus niet echt verwachten in deze film. Enkel de waanbeelden en flashbacks komen in veelvoud voor, naarmate Mike vermoeid geraakt. En een iet of wat komische Berber daagt af en toe op om hem water te brengen en filosofische gesprekken te voeren met hem. Om dan weer te verdwijnen over de volgende zandheuvel. Of deze Berber nu levensecht was of ook een hersenspinsel is, is nog maar de vraag. Zeker is dat hij een soort houvast is voor Mike die ervoor zorgt dat hij niet totaal krankzinnig wordt door uitdroging, hitte en slaapgebrek.

Hammer’s acteerprestatie is degelijk en overtuigend. Een man die tracht te overleven in erbarmelijke omstandigheden en tegelijkertijd in het reine tracht te komen met zijn verleden. Een jeugd vol huiselijk geweld met een agressieve, drankverslaafde vader. Om eerlijk te zijn is het niet moeilijk om de ster van een film te worden als je eigenlijk een soort solo-performance aflevert en er omzeggens geen andere rol is die een doorslaggevende impact heeft op de film. In dit geval heeft Hammer de bühne helemaal voor zichzelf en kan hij al zijn talent als acteur demonstreren. En dat is dan ook het meest lovenswaardige van deze film. Ondanks het intrigerend concept is het inhoudelijk te beperkt.

De film kan je ook op een metaforische wijze interpreteren. Iedereen komt ooit in zijn leven wel eens in een mijnenveld terecht. Een moeilijke periode waarbij een doordachte beslissing noodzakelijk is. Maar door twijfels en angst om risico te nemen, bevriest men en is het nemen van een volgende stap beangstigend. En soms is het misschien raadzaam om een volgende stap te zetten met de nodige consequenties in plaats van ter plaatse te blijven trappelen. Een verscheurend dilemma waar Mike ook mee te maken heeft en waar de raadselachtige Gerber hem ook altijd op wijst. Dankzij het onderwerp en het totaal gebrek aan effectieve actie, zou je dit toch wel een saaie film kunnen noemen. Op een bepaald moment hoopt men dat die verrekte landmijn explodeert. Kwestie van de spanning op te drijven. En toch slaagde deze film er wonderwel in mijn aandacht te behouden. Nooit gedacht dat een niet ontploffende landmijn zo intrigerend kon zijn. En nogmaals, alle lof voor Amie Hammer en zijn lovenswaardige acteerprestatie.

3*

“How could the tumour have gotten so big?

It's aggressive, like you. Jesus.

Well, is it contained?

In my body, yes.

You should've gone back sooner.

Yeah, thanks. Hadn't figured that out. “

Ik ben niet echt een fan van tragikomische films die handelen over een terminale ziekte. En toch ben ik altijd onder de indruk als ik zo’n film per ongeluk opzet. Dat was zo bij “Philadelphia” met de aan aids lijdende Tom Hanks. In “Still Alice” schitterde Julianne Moore als de met Alzheimer geteisterde Alice. En nog niet lang geleden was ik enorm lovend over “Me and Earl and the dying girl”. Ook deze “Miss you already” hield me in de ban. En dan vooral door het spetterende samenspel tussen de twee hoofdrolspeelsters Jess (Drew Barrymore) en Milly (Toni Collette). Twee hartsvriendinnen die echt elke mijlpaal in hun leven samen hebben gedeeld. Een onafscheidelijk duo. Ze kennen elkaar door en door. Zowel hun negatieve als hun positieve kanten. En daar slaagden ze als actrices aardig in om mij het gevoel te geven dat ze elkaar al van jongs af aan kenden. Zo’n band die ze met de jaren gecreëerd hebben waarbij ieder intuïtief al weet hoe de andere zich voelt, wat ze denkt en hoe hierop te reageren. Daardoor is er die vrijheid om humoristisch te reageren op dramatische momenten.

En dat vond ik dan ook het hoofdthema van dit komisch drama. Ook al is het noodlot dat Milly treft nog zo ingrijpend en aangrijpend, het is vooral die niet te vernietigen vriendschap die telkens weer naar bovenkomt. De beide onafscheidelijke vriendinnen hebben elk zo hun persoonlijke problemen. Milly heeft last van iets wat liever kwijt dan rijk is. Jess heeft iets niet, waar zij en haar man wel intens naar snakken. Milly wenst te genezen van borstkanker. Jess heeft een kinderwens. Dat het niet zo vanzelfsprekend is dat de beide problemen snel worden opgelost, is niet verwonderlijk. Wat me wel verwonderde, was het feit dat beide dames zo’n hechte vriendschapsband hebben en alles met elkaar deelden en nog steeds delen, behalve deze ingrijpende gebeurtenissen. Dit durfden ze elkaar niet direct vertellen. Raar.

Het ligt voor de hand dat dit bestempeld zal worden als een typische vrouwenfilm waarbij er ongedwongen gesnotterd mag worden. De thema’s zijn dan ook vrouw-gerelateerd : bevalling (trouwens is deze bevallingscène schromelijk overdreven), vriendinnen voor het leven, borstkanker, een verstoord positief zelfbeeld met seksuele problemen achteraf. Het tegenovergestelde was ook mogelijk geweest naar mijn inziens. Twee mannelijke hoofdrolspelers en echte “buddies for life”. De ene krijgt teelbalkanker en de andere zijn spermatozoïden zijn van erbarmelijke kwaliteit. Hetzelfde concept met minder gegiechel.

Het enige waar je deze film op zou kunnen afrekenen, is dat het de voor de hand liggende clichés die samengaan met dit emotioneel onderwerp, niet wist te mijden, zoals in “Me and Earl and the dying girl”. De twee hoofdrolspeelsters waren subliem, alhoewel Barrymore voor mij altijd dat kleine meisje blijft die samen met “E.T.” speelde. De beide eega’s Jago (Paddy Considine) en Kit (Dominic Cooper) speelden misschien wel een ondergeschikte rol maar desalniettemin een belangrijke. Vooral Considine was schitterend met zijn somtijds sarcastische en droge humor. Nooit gedacht trouwens dat het braken in een slakom vanwege de chemotherapie op dat moment zowel luguber als komisch overkwam. “Miss you already” is niet bepaald een luchtige film en zeker niet geschikt om al entertainend de zondagnamiddag mee te doden (sorry), maar maakte toch een overweldigende indruk op mij. En ondanks dat het slot van de film voor mij al op voorhand vastlag, liep het toch anders af dan ik verwachtte. Die vrouwen toch. Altijd tegendraads doen.

3.5*

"Don't worry, it was just sixty bucks."

Verwacht je je aan een briljant bedacht plan dat gebruikt wordt bij een weddenschap zoals in “Focus” ? Een adembenemende scene waarbij Will Smith de inzet telkens schrikbarend verhoogd totdat hij met de volledige winst gaat lopen ? Of een “all or nothing” pokerspel zoals Matt Damon laat zien in het magnifieke “Rounders” ? Dan moet ik spijtig genoeg meedelen dat je op het verkeerde paard hebt gewed. “Mississippi grind” lijkt eerder op een mengeling van “The Gambler” en “Wild card” (maar dan zonder knokwerk). Juist zoals Wahlberg in “The Gambler” is Gerry (Ben Mendelsohn) iemand die eigenlijk het gokken beter kan laten, omdat hij het geluk duidelijk niet aan zijn kant heeft staan. En net zoals Statham lijkt het geluk terug te keren op het juiste moment. Maar toch voelt deze trage en bij momenten eentonige film anders aan.

Neen, je zal zeker niet na het bekijken van deze film de onweerstaanbare drang hebben om een smoking aan te trekken en je dan gezwind naar het dichtstbijzijnde casino te begeven. Want ondanks dat het centrale thema duidelijk gok-georiënteerd is, zal je na een tijdje beseffen dat het eigenlijk helemaal over iets anders gaat. Het zou evengoed over twee floristen kunnen gaan, die al bloemschikkend zich door Amerika verplaatsen om uiteindelijk te arriveren op het wereldkampioenschap “Bonsai-knippen”. Het is die trip en de interactie tussen de twee individuen die een belangrijke plaats innemen. Je reist als het ware mee met deze twee gecompliceerde karakters.

Eerst is er Gerry. Een typisch voorbeeld van een verstokte gokker die de onmogelijke droom najaagt om ooit eens een grote slag te slaan tijdens het gokken. Hij is zich bewust van zijn uitzichtloze situatie en stevent dus af op een onomkeerbaar bankroet. De “grote winst” is tot nu toe uitgebleven. Naast de onmetelijke schuldenberg dat hij met de jaren heeft opgebouwd, is zijn persoonlijk leven ook een puinhoop. Zijn vrouw heeft hem verlaten. Zijn dochter heeft hij al jaren niet meer gezien. En hoewel hij zichzelf eigenlijk telkens iets wijsmaakt , is hij toch zo eerlijk om zijn zwakke karaktertrek toe te geven ten aanzien van een wildvreemde vrouw : “I have a problem with money”.

En dan verschijnt Curtis (Ryan “R.I.P.D.” Reynolds) op het toneel. Een onbezorgde charmeur die maar wat rondzwerft, schijnbaar in elke staat wel een vriendin heeft en met zijn gladde praatjes iedereen aan zijn kant krijgt. Zo ook Gerry die geïntrigeerd raakt door deze eenzaat waar hij geen vat op kan krijgen. Zelfs de monotone stem op het cassettebandje, waarnaar hij luistert in de auto, kan hem niet helpen. De eindeloze opsomming van karaktertrekken en tics die andere spelers zouden vertonen tijdens het pokeren, blijken niet van toepassing te zijn op Curtis. Gerry is ervan overtuigt dat Curtis een soort geluksbrenger is. Een konijnenpoot als het ware. En samen trekken ze naar New Orleans om deel te nemen aan een legendarisch poker toernooi.

Wat volgt is een groezelige road movie waarbij er een intieme band ontstaat tussen twee wildvreemden. De trip leidt langs donkere speelhallen en met neonlicht voorziene bars waarbij glazen “Woodford” rijkelijk geschonken wordt. Een sprankelend en tegelijkertijd dramatisch psychologische observatie over verslaving en eigenwaarde. Schitterend vertolkt door zowel Reynolds als Mendelsohn. Beiden hebben hun eigen demonen om tegen te vechten en ondanks hun tegengesteld karakter passen ze wonderwel bij elkaar. “Mississippi Grind” laat zien hoe sommigen trachten het geluk te keren om op die manier een nieuw en beter leven te verkrijgen.

3*

“I mean, I used to be Brent...

and you used to be Kendall...

and now we're just...

Mom and Dad.”

Ik denk wel dat iedere ouder het wel eens meemaakt. Het moment dat je je kroost eventjes beu bent. Dat je ze liefst van al op een raket wil zetten en naar de maan schieten, zodanig dat je een klein beetje tijd en ruimte krijgt. Ook al is je liefde voor je kinderen onvoorwaardelijk en oprecht, toch zijn er zo’n momenten dat je ze eventjes moe bent. Bij normale ouders duurt dat moment maar enkele seconden en wordt er weer liefdevol naar de bengels gekeken en schiet vervolgens de gedachte door ons hoofd dat we zonder niet zouden kunnen leven. Niet in “Mom and dad”. De ouders in een klein Amerikaans stadje veranderen plots in moordlustige psychopaten die nog maar één doel voor ogen hebben. En dat is het vermoorden van hun oogappels.

Wat nu de oorzaak is van deze ouderlijke hysterie is niet helemaal duidelijk. Is het zoals in “Cell” een elektronische puls die de ouders triggert? Of is het een gemuteerde virus ? Een verklaring moet je niet verwachten. Het zorgt in ieder geval voor moeders die hun klein uk achterlaten in de auto op een spooroverweg. Vadsige huisvaders die vervaarlijk rondzwaaien met een bebloed honkbalknuppel. En horde vluchtende studenten die en masse worden getackeld door dolgedraaide ouders. Echt huiveringwekkend kan je het niet noemen. Alleen de scene met de pasgeboren baby bezorgde me een ongemakkelijk gevoel.

Het heeft iets weg van een doorsnee zombiefilm waarbij ouders rondlopen met een glazige blik. Het enige verschil is dat ze alleen oog hebben voor hun eigen kinderen en niet achter elke in paniek wegrennende tiener aanzitten. “Mom and dad” is complete waanzin en hoogst entertainend. Nicolas Cage schittert als de zich mislukt voelende vader wiens toekomstdromen niet in vervulling zijn gegaan en wiens carrière niet hetgeen werd wat hij zich had voorgesteld. Hetzelfde geldt voor Selma Blair. Een bitter gestemde, uitgebluste moeder die het niet kan verkroppen dat haar dochter geen enkele affiniteit voor haar toont. Ze is ingewisseld voor wiet rokende vriendinnen en de alomtegenwoordige sociale media. Hun frustraties worden overduidelijk tijdens de pooltafel-scene waar elk hun gal spuwt.

Het is al lang geleden dat ik zo genoten heb van de totale geschiftheid die Cage als de beste kan spelen. In “Arsenal” toonde hij een knettergek “Tony Clifton” typetje wiens tirades enerzijds meesterlijk als overdreven overkwamen. De gestoorde hysterie en kolkende razernij die hij hier toont, overtreft dit echter moeiteloos. Op een overtuigende manier toont hij die angstaanjagende blik en pure woede. Het is alsof complete waanzin zich meester heeft gemaakt van hem. Het is allemaal ruimschoots overdreven waardoor het soms wel humoristisch overkomt. En het grootouders moment was een ingenieuze idee waardoor het verloop van het verhaal een hele andere richting insloeg. Hou je van een horror-komedie met een licht macabere sfeer, dan zit je gebeiteld met deze waanzinnige film.

3.5*

“Nobody saw your face and I shot that dumb prick.

So if I get popped, I go down for the job and a murder.”

“Momentum” is een wervelende, actierijke misdaadfilm, voorzien van politiek gekonkelfoes en een professionele, vrouwelijk vechtmachine die al haar tegenstanders hardhandig aanpakt. Dit is weeral de zoveelste actiefilm die spectaculair overkomt maar waar je je na een tijdje niks meer van herinnert. Dat men er in geslaagd is om Morgan Freeman te strikken voor een onbeduidende rol , zorgde er niet voor dat dit een magistrale of gedenkwaardige film werd. Zijn bijdrage stelt totaal niets voor. Hopelijk verzeilt Freeman niet in het Willis-Cage straatje. Dat zou een spijtige zaak zijn voor zo’n talentvol acteur.

Alex (Olga Kurylenko) is een dievegge die samen met haar kompanen een bankoverval pleegt in Zuid-Afrika (en dit in “Tron”-achtige, futuristische kostuums). Deze overval eindigt op een fiasco nadat één van de bendeleden door het lint gaat, vermoord wordt en Alex haar identiteit bekend raakt. Wat ze niet wisten is dat er tussen de buitgemaakte diamanten ook een USB-stick zat, dat redelijk waardevol is voor een Amerikaanse, corrupte senator (Morgan Freeman). Die stuurt dan ook een resem huurmoordenaars, onder leiding van Mr. Washington (James Purefoy), die iedereen die niet wil meewerken aan hun zoektocht, onbewogen liquideert.

’t Is een no-nonsense film met een reeks goed gechoreografeerde scenes die elkaar opvolgen in sneltreinvaart. Een vermakelijke film met een vrouwelijke actieheld in de hoofdrol waar je met een verstand-op-nul naar moet kijken vanwege het gebrek aan enige logica (de achteruitrijdende wagen in de parkeergarage was compleet belachelijk). Het einde voelt onbevredigend aan en is duidelijk een aanzet tot een vervolg, wat er hoogstwaarschijnlijk niet gaat komen want echt succesvol was deze film niet. Echt memorabel is het dus niet. Het enige wat ik me nog levendig kan herinneren is dat Kurylenko gezegend is met een hemels uitziend achterwerk dat dan ook meermaals prominent in beeld komt. Haar gelaatsuitdrukking daarentegen is bijna identiek aan haar parmantige prachtbipsen. Namelijk onbewogen strak. De enige die zich echt zichtbaar vermaakt heeft in deze film is Purefroy. Zijn vertolking als de bikkelharde, koelbloedige Mr. Washington die tijdens ijskoude liquidaties nog de tijd vindt om een grappige opmerking te maken, is bij momenten (Euh ja) best wel schitterend gedaan. Ook de interactie tussen de twee tegenstanders is soms boeiend.

Als je dus eens zin hebt in een razendsnelle, zinderende actiefilm, dan kan “Momentum” wel voor kortstondig vertier zorgen. Het zit propvol vechtsequenties, achtervolgingen en een waaier van rondvliegende kogels waarbij Kurylenko haar atletisch gebouwd lichaam in alle bochten wringt. Een oppervlakkige film goed om een regenachtige dag door te komen.

2*

“So here's the Plan... We take them inside, get their hand stamped and they can't get out. Like Shawshank Redemption.”

Laat ik kort maar krachtig beginnen. Persoonlijk vind ik dit een belediging voor alle huidige vaders die weer afgeschilderd worden als zijnde niet capabel om kinderen op te voeden of er eventjes op te letten. Weeral wordt het beeld opgevoerd dat een familiaal leven en de dagelijkse organisatie alleen perfect kan verlopen als super-mama in de buurt is. Laat het over aan manlief en alles zal weer eindigen in een chaotische warboel. Sorry, maar dat vind ik zo’n vreselijk achterhaald idee en onderwerp voor de zoveelste “alles-loopt-fout” film. In deze tijden waarbij men met termen zoals “De nieuwe man” afkomt is dit toch wel een ouderwets beeld dat ze je voorhouden. En het feit dat de moderne vrouw tegenwoordig zonder problemen een veelvoud van taken simultaan kan uitvoeren, is ook maar een zeldzaamheid. Er zijn genoeg vrouwen die niet gezegend zijn met die multitasking functie.

En dan heb ik ook nog eens een hekel aan dit soort films waarbij alles steeds fout loopt en het er wel op lijkt alsof “Murphy” om elke hoek ligt te kijken om te pas en te onpas zich te bemoeien met de situatie zodanig dat alles in het honderd loopt.

Recensie Moms' Night Out

“"The Monkey’s Paw"” is een tussendoortje en lijkt wel een verfilming van één of andere Stephen King kortverhaal. Bij nader onderzoek blijkt het afkomstig te zijn van W.W. Jacobs die dit kortverhaal geschreven heeft in 1902. Het verhaal is gebaseerd op de welgekende 3 wensen die iemand toegewezen krijgt. In deze film is het de poot van een dode aap die dit kan bewerkstelligen. Er zit echter een addertje onder het gras. De wensen worden wel uitgevoerd maar vragen wel een enorm zware prijs omdat er op één of andere manier wordt geknoeid met het lot.

De basis van het originele verhaal wordt in grote lijnen wel behouden in deze film. Alleen het einde heeft een andere wending. De uiteindelijke boodschap achter het hele verhaal zit in deze beschrijving van de poot. “"Er was een spreuk opgeschreven door een fakir. Hij was een zeer heilige man. Hij wilde laten zien dat het leven van de mensen afhangt van het lot, en diegenen die zich hiermee bemoeien zullen dit niet zonder verdriet doen.”" Eigenlijk is het een perfect verhaal met de juiste sfeer voor een aflevering van “"Tales from the crypt"” of “"Creepshow”". Ook van de “"The Monkey’s paw"” verschenen er comics en zelfs een radioprogramma. Het klinkt eigenlijk een beetje oubollig en voelt aan als een ouderwets spookverhaal om voor te lezen aan kinderen tijdens Halloween.

Ondanks dat ik er eigenlijk niet veel van verwachte, viel het toch redelijk mee. Je moet er dan wel de tot vervelens toe gebruikte banaliteiten, zoals een telefoon die juist op het verkeerde moment begint te rinkelen, bijnemen. Uiteindelijk is het een doodgewoon griezelverhaal met een beetje voodoo en een zombie gedeelte. Het gevoel en de sfeer uit “"Pet Sematary” " leunt er dicht bij aan, maar toch heeft deze film zijn eigen persoonlijkheid.

Het acteerwerk valt redelijk mee. Je hebt wel steeds het gevoel dat je naar een televisiefeuilleton kijkt. Ik vrees dat het dan ook niet veel vertoond is in de filmzalen. Blijkt het ook nog dat de hoofdrolspeler C.J. Thomason redelijk wat ervaring heeft in de wereld van de televisiefeuilletons. Over het algemeen speelde hij het wel overtuigend. Er zit echter geen logica in zijn handelingen. Jake heeft niet bepaald een rooskleurig leven. Zijn moeder ligt in het hospitaal en lijdt aan kanker. Zelf heeft hij een nietszeggende, waarschijnlijk slecht betaalde job met een klier van een baas, die dan ook nog eens getrouwd is met zijn ex-vriendin waar hij blijkbaar toch nog altijd gevoelens voor heeft. Een redelijk mens zou bij zijn eerste wens dan toch direct aan zijn moeder denken. Nee hoor. Het eerste wat hij zich wenst is eigenaar te worden van een blitse sportwagen die voor de pub geparkeerd staat. Je kan dan wel de argumenten aanhalen over zijn dronken toestand en zijn sceptische houding t.o.v. de zogenaamde wensen. Maar toch !

Stephen Lang kwam me bekend voor, maar ik kon ik hem toch niet direct plaatsen. Vergeleken met Jake is het een iets kleurrijkere figuur. In het begin vertolkt hij een doodgewone collega die blijkbaar wel goed kan omgaan met drank. De uiteindelijke verandering in een moordende zombie die al bloed kwijlend, alle obstakels uit de weg ruimt die in de weg staan naar de vervulling van zijn enigste wens, is redelijk geslaagd te noemen. We krijgen dus een soft-slasher zombiefilm voorgeschoteld waarbij de slachtingen niet al te goor in beeld worden gebracht. De origineelste was die met de persluchtmachine.


Een doorsnee griezelverhaal gegoten in een genietbare avondvullende film. Meer moet je er niet van verwachten. Eén ding blijft me toch altijd verbazen. Ben ik dan de enige die als eerste wens spontaan nog 1000 wensen erbij zou wensen ?

2,5 *

“I will tell you three stories.

And when I'm done with my stories, will you tell me a fourth.

I don't know any stories.

You will tell me a fourth and it will be the truth.”

Ik ben niet snel onder de indruk en een maximum als waardering geven is een rariteit, maar de impact van “A monster calls” op mij was ongekend. En dat niet alleen door de diepere betekenis achter het verhaal van de jonge Conor en zijn terminaal zieke moeder Lizzie, maar ook door de briljante vertolkingen van Lewis MacDougall en Sigourney Weaver (Conor’s grootmoeder), het ingetogen acteren van Felicity Jones, de soms toch wel magistrale speciale effecten en de drie diepzinnige verhalen die het monster vertelt met die indrukwekkende bromstem van Liam Neeson. Dat het een emotioneel zwaar geladen verhaal zou zijn, is niet echt verwonderlijk. Alleen zijn de emotionele fragmenten zo puur en menselijk dat zelfs ik, die meestal zulke momenten met nuchtere blik aanschouw, een krop in mijn keel kreeg. Maar vooral de ontknoping geeft het hele verhaal een mysterieuze wending. Kortom, een fantastische film die de maximale score dubbel en dik verdiend.

Als ik zeg dat ik onnoembare bewondering heb voor de jeugdige acteur Lewis MacDougall, dan kan je dat wel een understatement van jewelste noemen. Deze jonge snaak heeft zo’n charisma en naturelle. Waarom deze film zelfs niet genomineerd is voor een Oscar, is voor mij sowieso een raadsel. De emoties die bij de jonge Conor passeren zijn zo divers en kan hij op zo’n vanzelfsprekende manier uitbeelden, dat ik alleen kan concluderen dat hij een natuurtalent is op acteervlak. Het personage Conor doorloopt een breed spectrum van emoties. Van woede en boosheid naar de kortstondige blije momenten. Van angst en wanhoop, naar moed en doorzetting. En tenslotte het immense verdriet waarbij het verliezen van een dierbare, het loslaten en aanvaarden een centraal thema zijn. Dit alles wordt door deze jeugdige acteur op overtuigende manier gebracht. Respect hiervoor.

De film neigt zich in het fantasy-hoekje te willen nestelen, met de zich uit de grond ontrukkende immense taxusboom die zich op een destructieve manier voortbeweegt en me deed denken aan één van “The Ents” uit “Lord of the Rings”. Hetzelfde uitzicht. Dezelfde stem vol levenswijsheid. Het enige doel dat deze uit de fantasie van Conor ontsproten creatie voor ogen heeft, is Conor duidelijk te maken dat het leven niet altijd rooskleurig is en dat er moeilijke momenten zijn gedurende zijn levensloop. Conor wordt in zijn korte leven dan ook al geconfronteerd met vreselijke voorvallen. Een vaderloze opvoeding, een terminaal zieke moeder en vreselijke pesterijen op school. Situaties die ervoor zorgen dat Conor terechtkomt in een psychologische mallemolen met vreselijke nachtmerries als resultaat. Nachtmerries waarin hij telkens zijn moeder tracht te redden terwijl deze dreigt te verdwijnen in een immense krater. En steeds eindigt het dat zijn moeder hem ontglipt. Je moet geen Freud zijn om de diepere psychologische betekenis hierachter te weten.

Voor sommigen zal “A monster calls” misschien wel thuishoren in de categorie jeugdfilm. Ik deel echter die mening niet. Ook al ziet het boommonster er intrigerend en niet al te griezelig uit. En worden de 3 verhalen voorgesteld als in waterinkt geïllustreerde sprookjes. Toch is de uiteindelijke boodschap van een veel volwassener aard. De sprookjesachtige verhaaltjes hebben een eerder lugubere ondertoon en handelen over bedrog en list. Over de ingewikkelde menselijke geest. Ik vrees dat kinderen alleen het sprookjesachtige van de boom zullen zien en de diepere betekenis niet zullen begrijpen. Zat er een verborgen verhaal achter het verhaal? Leek de man op de foto, die ergens op het einde in beeld komt, niet enorm veel op Liam Neeson? En wat was de betekenis achter de inhoud in het schriftje dat Conor op het uiteinde in zijn handen geschoven krijgt? En waarom telkens het tijdstip 00:7? Als alle puzzelstukjes perfect op hun plaats vallen op het einde, vormt zich een heel andere dimensie. Wat dan weer zorgde dat ik totaal verweesd naar het scherm lag te turen. Waardoor grenst een film voor mij aan de perfectie? Niet door het gebruik van weergaloos beeldmateriaal. Niet door de prachtige vertolkingen alleen. Of een schitterend verhaal. Maar door de impact die het heeft op me. “A monster calls” heeft dit alles. Perfectie dus.

5*

Helemaal geen slechte monster-film, mits dat je de oubolligheid doorprikt. Vanzelfsprekend is het monster zelf niet bepaald indrukwekkend. Overduidelijk werd er een rubberen masker gebruikt. Men deed zelfs niet de moeite om dit gegeven weg te werken. Je kon zelfs een dubbel gebit bewonderen op een bepaald moment. Maar het verhaal an sich vond ik dan wel weer origineel.

3*

Them fucking yuppie scums

won't know what hit them.

Misschien beter dat toekomstige inbrekers eerst eens de inwoners screenen en dan pas bekijken of er iets te rapen valt. Dat is zeker het lesje dat de jonge inbrekers in de film “Monster Party” hebben geleerd. Want als ze het herenhuis in vizier krijgen, zijn ze er vast van overtuigd dat de buit groot genoeg zal zijn. Wat ze niet verwachtte, was een knettergek gezelschap met een redelijk duister geheim. Een soort AA-bijeenkomst. Maar dan niet de “A” van alcohol maar de “A” van agressie. En dit met een hoofdletter A.

Mijn verwachtingen waren helemaal niet hooggespannen. Ik dacht dat ik een tweederangs slasher zou voorgeschoteld krijgen. En wat me dan ook nog eens het meeste tegenstond was dat de film een combinatie was van humor en horror. En laat dat nu net de combinatie zijn waar ik het minst in geloof. Bij het merendeel van dit type horrors krijg ik telkens het gevoel dat geen enkel van de beide luiken is afgewerkt. Meestal is de humor zo belabberd slecht dat er zelfs geen glimlach bij me afkan. En tegelijkertijd is dan meestal het horrorverhaal maar matig uitgewerkt. Tja, een mens kan al eens mis zijn. In het geval van “Monster Party” zat ik er vierkant naast. Zowel de cynische, zwarte humor (het soort dat in de smaak valt bij mij) als het enge gedeelte vielen reuze mee.

Als de drie jeugdige criminelen Dodge (Brandon Michael Hall), Casper (Sean Strike) en Iris (Virginia Gardner) een groter doelwit uitkiezen om hun kruimeldief-praktijken op toe te passen, beseffen ze niet dat ze zich in een wespennest storten. The Dawsons zijn een vermogende familie die een etentje houden in hun omvangrijk landhuis en Iris werkt er toevallig ook als serveerster van het aangestelde cateringbedrijf. Allen hebben ze een goede (financiële) reden om het erop te wagen. En van meet af aan heb je dat gevoel dat de leden van het aanwezige gezelschap niet echt normaal functioneren.

Als je de trailer al hebt bekeken, dan weet je al ongeveer hoe het zal verlopen. Ongeduldige gore-liefhebbers zullen waarschijnlijk al nerveus wachten op het moment dat de waanzin begint. En dat wachten zal aardig beloond worden. Niet alleen vanwege de bloederige toestanden (waarbij men redelijk inventief was wat betreft de uitvoering hiervan). Maar ook vanwege de toch wel buitengewone acteerprestaties. En dan vooral Kian Lawley, als de geschifte zoon Elliot wiens blik een mix is van waanzin en sadisme waar hij zichtbaar van geniet, en Julian McMahon als gastheer Patrick wiens ultra-kalm uiterlijk eigenlijk niet meer is dan een maskerade. Ook Virginia Gardner acteert uitmuntend op welbepaalde momenten. En voor het eerst vond ik de bloederige voorvallen zelfs amusant. Zelfs de verassing waar regisseur Hoffman mee op de proppen komt, zou ik normalerwijze een beetje overdreven vinden. Hier vond ik het eerder een niet onaardige wending in het verhaal.

Dat “Monster Party” met een micro-budget gemaakt werd, valt niet te betwijfelen. Het aantal locaties in deze film is redelijk beperkt en de afslachtingen gebeuren meestal buiten beeld. Maar het voornaamste kenmerk van een low-budget film was hier niet aanwezig. Namelijk de cast en hun acteertalent. Het acteergedeelte was verre van amateuristisch of tenenkrommend slecht. Sterker nog, ze acteerden met zichtbaar plezier. Cinematografisch ziet het er gelikt uit. Het tempo zit goed. En er is zelfs een gevoel van spanning naarmate het plot zich ontvouwt. Kortom, een vermeldenswaardige film die je zeker niet moet links laten liggen als je het ergens tegenkomt!

3*

Travel-channel in ciné-formaat

Post-apocalyptische toestanden in films trekken doorgaans mijn aandacht en kunnen mij in het algemeen bekoren. Het moet daarom niet noodzakelijk zo zijn dat je het overgrote deel getrakteerd wordt op beelden van destructie en in horden aanstormende aliens of door één of ander virus gemuteerde zombies. Maar deze film was nu wel echt een zenuwtergende trage film dat meer op een road movie leek of een reisverslag op Travel-channel dat gegoten werd in een cinematografische vorm.

Het overgrote deel van de film wordt gebruikt om te laten zien hoe de 2 hoofdpersonages, een persfotograaf en de dochter van de kranten-magnaat die op een of andere manier in Zuid-Amerika is terechtgekomen, zich van plaats naar plaats begeven om het veilig Amerika achter de immense muren te bereiken. Deze reis-beelden worden dan nog afgewisseld met beelden van het mijmerend voor zich uitstaren naar de einders, mooie natuurbeelden en sfeerbeelden, gebrekkige conversaties met de lokale bevolking en het samenspel met soms tot lachens toe uit de rol vallende Mexicaanse militairen en huurlingen.

De monsters zelf komen bij momenten in beeld. Ofwel in een CNN-achtige manier op televisie-reportages en uiteindelijk in close-up op het einde van de film. Verder waren er alleen walvis-achtige geluiden te horen in de verte. Zelf zagen de aliens er uit als rondlopende inktvissen op stelten met een arsenaal aan disco-bollen op hun lichaam geplakt. Qua uiterlijk was het nogal iets dat in films uit de jaren 60-70 voortkwam. Niet bepaald angstaanjagend.

Het acteerwerk was bij momenten ontroerend , maar meermaals enerveerde het mij enorm.

De dochter Samantha is een echte spetter en lijkt zich voort te bewegen als een model in die rimboe. Haar acteerwerk blijft beperkt tot innemend glimlachen,ontroerd een traan wegvegen en in totale verwondering rond te lopen. Een soort Paris Hilton maar dan zonder capsones en iemand die ondanks haar verloving wel enorm snel gevoelens krijgt voor een andere.

De fotograaf Andrew is dan een van zelfvertrouwen uiteenspattende kerel die constant grappig probeert te zijn en vreselijk doorzichtige pogingen doet om in de gratie te vallen van zijn lieftallige reisgenote.

5000$ Spenderen aan een ferry ticket en dan deze ferry niet kunnen nemen omdat meneer de fotograaf met zijn zatte kloten in bed was terechtgekomen met een inlandse schone, die het paspoort heeft gestolen, leek me zo stupide dat ik het zelfs niet kon geloven. Ze waren dan genoodzaakt om 10000$ neer te tellen om de meer gevaarlijke weg over land te nemen.

Het einde aan het tankstation was dan het hoogtepunt van de film waaruit dan ook blijkt dat de aliens al de geïnfecteeerde zone hebben verlaten. Leek me ook niet moeilijk met zo'n doorgangspoort in die immense muur Ik kreeg een "Close encounters of the Third Kind"-gevoel bij dat tankstation en verwachtte dat de aliens elk moment zouden uitbarsten in een samenzang nadat ze zich gevoed hadden met het licht en elkaar innig omarmd hadden.

Met andere woorden : redelijk ontgoochelend voor mij , maar Mexico ziet er wel bij momenten prachtig uit .....

1.5*

“If you destroy their history, you destroy their achievements and it's as if they never existed.”

“The monuments men” is uiteindelijk een vreselijk saaie film. Godzijdank dat er tijdens de 2de wereldoorlog wel nog personen waren die inzaten met het cultureel erfgoed en met een onzelfzuchtige inzet naar de slagvelden in Nazi-Duitsland trokken om deze buitgemaakte kunstwerken te recupereren. Het is een op waar gebeurde feiten gebaseerd verhaal, maar om er nu een film over te maken is iets waar ik toch vraagtekens bij plaats. In “The Guns of Navarone” werd er een commando samengesteld om die verrekte reusachtige kanonnen te vernietigen. In "Saving Private Ryan" kreeg een groepje de opdracht om een zekere Ryan (nogal logisch) te zoeken wiens broers al gesneuveld waren aan het front. In “The Monuments Men” offeren zich enkele op oudere leeftijd zijnde kunstkenners op, om de gestolen kunstwerken terug te vinden. Ze hadden het evengoed “Saving a Private Collection” kunnen noemen. Alleen is het niet allemaal zo heroïsch en spannend. Je zou toch kunnen verwachten met zo’n cast en een origineel verhaal uit de 2de Wereldoorlog, dat dit een meesterwerk zou zijn. Het werd echter niet een kunstwerk van het niveau dat ze gingen redden.

George Clooney heeft aan deze film meegeschreven, heeft het geregisseerd en speelt natuurlijk ook de hoofdrol als Frank Stokes, een kunstkenner op leeftijd, die een groep van 8 andere kunsthistorici,architecten en professoren rond zich schaart om in het verre Europa de verloren gewaande kunst te vinden. Het is tevens een race tegen de klok sinds de Russen ook uit zijn om deze kunstwerken in hun bezit te krijgen. Voor de Russen is het een soort terugbetaling van het geleden verlies, terwijl “The Monuments Men” het nobele doel hebben om deze kunstwerken aan de oorspronkelijke eigenaars terug te bezorgen. De overige leden van het commando bestaan uit de 3 Amerikaanse grijsaards Richard Campbell (Bill Murray), Walter Garfield (John Goodman) en Preston Savitz (Bob Balaban), de Brit Donald Jeffries (Hugh Bonneville) die blijkbaar iets goed heeft te maken, de Fransman Jean Claude Clermont (Jean Dujardin) in ballingschap en dan nog James Granger (Matt Damon) and Sam Epstein (Dimitri Leonidas).

Clooney ziet er weer uit als de perfecte schoonzoon en gedraagt zich als vanouds als een charmante Holywoodster. Ik ben steeds verbaasd over het feit dat ongeacht wat Mr. Clooney ook doet, zijn kapsel er steeds onberispelijk en piekfijn verzorgd uitziet. Het leek wel of er in dit tot puinhopen herschapen Duitsland, er toch nog ergens op de hoek een gerenommeerde kapper ongeschonden uit de strijd is gekomen, om hem eventjes onder handen te nemen. Voor de rest lijkt het wel een “Ocean’s Eleven” in soldatenplunje. Zelfs de conversaties met Damon lijken wel een duplicaat uit “Ocean’s Eleven” : zo’n gemoedelijk, toonloos en droog informeel gesprekje tussen twee boezemvrienden. Dezelfde routine.

Matt Damon speelt weer de goedlachse charmeur die zich tracht te redden met zijn erbarmelijk slecht Frans (Om eerlijk te zijn verstond ik er bijna niks van) onderweg naar Parijs, waar hij de Parisienne Claire Simone (Cate Blanchett) zal ontmoeten. Claire is de conservatrice van het Jeu de Paume, een voormalig kunstmuseum dat een opslagplaats werd van gestolen kunstwerken, en kan eventueel de bestemmingen aanduiden waar de Nazi’s hun buit hebben verstopt. Claire is echter een ouderwets uitziende jonge vrouw (een echte Franse seut) die koppig weigert te helpen uit angst dat de kunstwerken in Amerikaanse handen zou verdwijnen. Dat bij deze frigide tante op een bepaalde moment de hormonen beginnen op te spelen en Damon probeert aan te moedigen om de tijdens de oorlog ontstane spinnenwebben weg te werken, nadat ze wel zo vriendelijk was om te polsen of hij een “Goede huisvader” was, vond ik een nutteloos en nietszeggend opvulsel wat totaal niks bijdroeg aan de rest van het verhaal.

De meest genietbare vertolkingen werden verzorgd door het komische trio van de hele bende : Murray,Goodman en Balaban. Alhoewel hun inspanningen spijtig genoeg de meubels niet konden redden. Murray liep er weer bij alsof het hem allemaal niks kon schelen. De gekende droge humor werd eventjes onderbroken voor één van de ontroerendste momenten : het afspelen van een ontvangen vinylplaat met een kerstboodschap van zijn dochter en kleinkinderen. Een intiem moment tussen alle oorlogsellende. Goodman was weer de lamme goedzak waarvan je elk moment verwacht dat hij een daverende bulderlach laat horen, maar die ook zijn triest moment heeft wanneer hij samen met Clermont terechtkomt in een spervuur tussen de twee strijdende partijen. Balaban is dan weer een opvliegend opdondertje die één grote wens heeft als ze naar Europa trekken n.l. de mogelijkheid krijgen om er eentje af te knallen.

Verwacht je niet aan actierijke oorlogstaferelen want de kunst-redders volgen tijdens de hele film de oprukkende strijdkrachten en arriveren telkens in historisch bekende locaties nadat de Duitsers en geallieerden al zijn vertrokken. Er zijn ontelbare films gemaakt over de gruwelen uit de 2de Wereldoorlog, maar dit verhaal was mij toch onbekend. Dat maakte het dan al in ieder geval interessant om eens naar te kijken. Het feit dat er ook 2 Belgische steden in voorkomen waar waardevolle kunstwerken werden geroofd, is ook iets dat mijn nieuwsgierigheid opwekte. De soms wel amusante dialogen en grappige momenten worden afgewisseld met ontroerende momenten en ook wel een paar moraliserende en melige momenten. Maar over het algemeen was het maar een slappe bedoening. Inhoudelijk is het dan ook niet echt een episch verhaal : groepje oudere mannen hollen heen en weer door Duitsland op zoek naar schilderijen en beeldhouwwerken. Dat ze er al een 2 uur durende film over hebben kunnen maken, is op zich al een prestatie.

2*

Euh , wat moet je hier nu van denken. Vond het allemaal nogal flauw. Het aantal keren dat de beschuldigden riepen dat ze erin geluisd zijn, is niet te tellen. Nee, soft erotische Chinese SM films zijn echt niet aan mij besteed. Zelfs al zien de Chinese dames er bekoorlijk uit.

1*

“Look, this wasn't Morgan's fault.

It was my fault. Really.

I was, like...careless.”

De mens is altijd gefascineerd geweest door het onderwerp artificiële intelligentie. Ofwel trachtte men een naar behoren functionerend levend wezen te creëren door gebruik te maken van menselijke resten zoals in “Frankenstein”. In de meeste gevallen is het een hightech ontwerp waarin artificiële intelligentie wordt verwerkt zoals in “Ex Machina” en “Uncanny”. In “Closer to God” is het clonen van een menselijk wezen het centrale onderwerp. Of zoals in “Splice” waar het manipuleren van DNA van verschillende organismen een redelijk bizar wezen oplevert. Morgan (Anya Taylor-Joy) is het resultaat van synthetisch DNA en nanotechnologie toepassingen op het neuraal netwerk van een organisme. Het is een zich snel ontwikkelend menselijk uitziend wezen wiens intelligentie en lichamelijke verhoudingen exponentieel groeien. Zoals Dr. Ziegler (Toby Jones) het enthousiast verwoorde : “A hybrid biological organism with the capacity for autonomous decision-making and sophisticated emotional responses”.

Maar zoals altijd zitten er in deze schijnbaar perfecte creatie ook wel eens gebreken. Zoals in alle hierboven opgenoemde gelijkaardige verhalen worden diegenen, die de taak als schepper van menselijk leven (in religieuze kringen zou het woord Goddelijke interventie snel vallen) op zich hebben genomen, slachtoffer van hun eigen creatie. Dat kon ook Dr. Kathy Grieff (Jennifer Jason “The Hateful Eight” Leigh) aan den lijve ondervinden. Een praatsessie met Morgan, die plotsklaps in een Franse colère schiet, eindigt met een gepiercet oog. Maar net zoals alle andere wetenschappers die zich wagen aan het creëren van kunstmatig leven, vormt er zich een emotionele band tussen schepper en schepsel waardoor de wetenschappers een nogal beschermende houding aannemen. Hetzelfde zien we hier als Lee Weathers (Kate Mara) gesommeerd wordt door het overkoepelend bedrijf om poolshoogte te nemen over de situatie en aldus de beslissing te nemen om al of niet met het project Morgan door te gaan. Zij zal naar gelang haar bevindingen de beslissing nemen om het bestaan van Morgan eventueel te beëindigen.

De film werd geregisseerd door Luke Scott, zoon van mijn “all time favorite “ regisseur Ridley Scott. Dat hij de kwaliteiten van zijn vader geërfd heeft als regisseur, is onmiskenbaar. Ook al is het verhaal niet bepaald grensverleggend, toch weet Luke Scott de spanning erin te houden. Uiteraard hebben de vertolking van Anya Taylor-Joy en Kate Mara hier ook een voorname rol in gespeeld. Morgan heeft ondanks haar menselijk voorkomen een griezelige uitzicht met haar bleek gezicht en gitzwarte doordringende ogen. Dezelfde blik als in “The VVitch”. Maar het is vooral haar houding en beheerstheid die indruk maken. Een berekende en koele blik. En toch kan Morgan elk moment transformeren in een razende furie die een dodelijke agressie herbergt. Hetzelfde kan gezegd worden van Lee Weathers. Dezelfde kalmte en nuchterheid waarmee ze de feiten benadert. Twee evenwaardige persoonlijkheden die de confrontatie moeten aangaan.

De gegeven situatie met Morgan achter gewapend glas vormde een perfecte mogelijkheid om het spanningsveld te vergroten tussen Morgan en enerzijds diegenen die haar gecreëerd hebben en Lee Weathers. Het deed me onmiddellijk terugdenken aan “The silence of the lambs”. Het enige waar ik me over ergerde, was de interventie van Dr. Alan Shapiro (Paul Giamatti). Een labiel, artificieel experiment valt op een agressieve wijze een medewerker aan, maar toch mag deze tactloze, blasé overkomende psychiater het ondervragen zonder enige bescherming. Als dan dit onbenul Morgan op een uitdagende manier begint te provoceren, is het resultaat te voorspellen. Had deze kwakzalver dan een wonderbaarlijke persoonlijkheidsverandering verwacht? Alhoewel deze scène een allesomvattende domheid uitstraalt, is het toch een bijzonder intensief moment. Het is als het ware een kantelmoment in de film. Giamatti heeft zich op een schitterende manier van zijn rol gekweten. Deze acteur weet wel zijn rollen uit te kiezen. Het zijn soms geen doorslaggevende hoofdrollen, maar telkens speelt het personage een cruciale rol in het verloop van de film. Dat deed hij ook al in “Saving Mr. Banks” als de chauffeur Ralph.

Maar ondanks de sterke vertolkingen en het intrigerend onderwerp, kwam de film toch maar middelmatig over op mij. Waarschijnlijk omdat ik al ruim op voorhand kon raden welke richting het zou uitgaan. Zelfs het geschifte, gewelddadige einde met een losgeslagen Morgan in de hoofdrol, kon niet vermijden dat het allemaal nogal gewoontjes overkwam. Een soort “light” versie van “Ex Machina”. Alles wat deze laatste zo overdonderend maakte, ontbrak hier.

2.5*

"Harry Potter - Twilight - X-men - Titanic " - oprisping bezorgende cocktail

Ik verwachtte een leuke Fantasy-film maar werd na een goed half uur gekatapulteerd in een mix van verschillende films. Een film gebaseerd (weeral) op een succesrijke jeugdboekenreeks blijkbaar. Ik heb geen enkel boek hiervan gelezen. Ik wist trouwens helemaal niks van het bestaan hiervan. Ik heb hier hoegenaamd geen probleem mee, maar ik verwacht wel dat ondanks ik ze niet gelezen heb, ik toch op een behoorlijke manier kan volgen. Ik moet toegeven dat ik na een uur nog altijd geen flauw benul had hoe dit hele zootje nu eigenlijk in elkaar zat.

Ik vond het begin wel ijzersterk, en hoopte dus dat het verder zou gaan op deze manier. De mythologische runes, de moord in de Gothic danstempel , het besef dat zij alleen de Shadowhunters kan zien en naderhand de inval in haar moeders flat. Tot daar vond ik het entertainment en de start voor een ontspannende avond. Nevenopmerking : ik vraag me eigenlijk af waarom altijd de Goth-scene betrokken wordt als het over zulke thema's gaat.

Toen het moment kwam dat de vervaarlijk uitziende hond begon te muteren in een als spaghetti rondflitsend gedrocht en Clary deze met een voor mij onbegrijpbare manier de keuken rondblies met de keukenoven, waarna Jace nog eventjes binnensprong om dan doodsimpel de demon , wat het uiteindelijk dus was, naar het ...euh ... hiernamaals of Walhalla of weet-ik-veel-waar naartoe te sturen, begon het dus wel in snelvaart in elkaar te zakken.

Waar het dan naartoe ging was een wir war van mythologische legendes en fantasy elementen die bij elkaar werden geflikkerd in een kluwen van onbegrijpbare plotjes. Voor dat je het weet zit je opgescheept met een verzameling weerwolven, vampieren, warlocks,heksen en demonen. De sfeer van de film slaat over naar een Twilight (Yeak)-achtig geïnspireerde film, met een soort Instituut met een eeuwenoude legende als hoofd , die blijkbaar een vloek over zich heen heeft gekregen , waardoor hij geen voet buiten mag zetten. Er komen eeuwenoude runes bij kijken die door plotse ingevingen door Clary worden getatoëerd op haar hand waarna ze op een Harry Potter-achtige wijze een bende demons kan laten bevriezen. Juist zoals in "Beautifull Creatures" en "The Last Keepers" ontdekt Clary beetje bij beetje haar krachten en gaves. Er is dan tot slot ook nog het gegeven van de ontluikende tienerliefde (weeral kwijl,jammer en zucht) en daarna de driehoeksverhouding waarbij Clary moet kiezen tussen een op dat moment tot vampier getransformeerde nerd van een jeugdvriend en de nieuwe op de proppen verschenen figuur die een soort half-engel is (Iets gelijkaardigs als in The Host dus). Dat resulteert in een "Titanic"-achtig soap-moment met als hoogtepunt de romantische lebberkus in de sprookjesachtige serre waarna ook nog eens de sprinkler spontaan in het rond begint te spuiten. Flauwval-moment voor tienermeisjes. Voor mij het moment om met mijn ogen te rollen en ook eens diep te zuchten. Niet van meeleven maar uit kokhalzende frustraties.

Dan gooien we in de finale nog een Star Wars - achtige rip-off waarbij blijkt dat de oer-slechte Valentine ook nog eens de vader is van de beide personen Clary en Jace. Gorgel gorgel gorgel ... Jace I am your father .... Nog eens een zuchtmoment bij mij.
Over het algemeen was de film rete-donker en vrij duister gefilmd. De combatscenes waren zo wanordelijk en chaotisch dat je , samen met de donkere setting, geen flauw benul had wie wat nu deed en wat de uitkomst ging zijn.

Eindconclusie : een duidelijk door marketing-afdelingen uitgewerkt tienermeisjes commercieel wanproduct in navolging van andere meer succesvolle en sublieme voorbeelden. Maar erger is dat het eerder een blauwdruk is van Twilight-brol.

Misschien toch maar eerst de volgende keer recensies en meningen lezen. Dan had ik me deze inspanning kunnen uitsparen

0.5* (En dat alleen al omdat Lily Collins er wel apetijtelijk uitziet en beschikt over een iets groter kleurenpallet qua gezichtsuitdrukkingen dan Kristen Stewart)

“If I were you, I would start treating us with a little more respect or I guarantee he will make it his mission in life to ruin you.”

New York, 1981. Het meest gewelddadige jaar in de geschiedenis van de grootstad New York. Ik twijfel daar helemaal niet aan, maar waarschijnlijk gingen die gewelddadigheden door op andere plaatsen dan die waar deze film zich afspeelde. Verwacht je een soort maffia film à la “Once upon a time in America”,”The Godfather”,”Scarface” of “The Untouchables” dan zal dit een ontgoocheling zijn, want zo’n type maffiafilm is het helemaal niet. Abel Morales (Oscar Isaac) is eerder de tegenpool van een Don Corleone. Alles wat maar enigszins riekt naar maffieuze praktijken of corruptie probeert hij angstvallig te mijden. Hij probeert zijn bedrijf in stookolie te runnen op een eerlijke manier en zonder terug te grijpen naar gewelddadige en corrupte ingrepen. En dit ondanks de harde concurrentie die er blijkbaar geen probleem mee heeft om hardhandige en intimiderende methodes toe te passen. Abel, toonbeeld van eerlijkheid in deze woelige criminele jaren, wordt dan ook snel geconfronteerd met doodsbange vrachtwagenchauffeurs en een oplopend zakelijk verlies. Neem daarbij nog een onderzoek door de District Attorney Lawrence (David Oyelowo) die vastberaden is om wanpraktijken aan het licht te brengen. Dit alles zorgt ervoor dat een investering die Morales met Joodse zakenlui wil afronden, in gevaar komt en gedoemd is om te mislukken.

Lees hier verder ...

Er zijn zo van die films waarvan je geen flauw benul hebt wat er zich gaat afspelen aan het begin. En als tenslotte de eindgeneriek over het scherm loopt, staar je nog altijd onwetend naar het scherm en vraag je je af wat er zich nu eigenlijk heeft afgespeeld voor je ogen. Zo ook “The mourning”. Een SF (veronderstel ik toch) over een marinier die nadat hij verdwenen is op een missie in operatie Desert Storm, na 20 jaar in zijn blote flikker terug opduikt. So what, is je eerste gedachte. Misschien heeft hij er wel 20 jaar over gedaan om te voet vanuit de woestijn terug te keren naar zijn geboortestad. Tja, dat zou een mogelijkheid zijn, ware het niet dat hij er nog steeds zo jong uitziet als toen hij verdween. Ik hoor je al denken dat misschien de heilzame werking van de zon daar iets mee te maken kan hebben of dat hij onderweg alleen biologisch gezond voedsel heeft verorbert. Maar dan is er ook nog het verstommend feit (excuseer me voor de beeldspraak) dat hij geen woord kan uitbrengen.

En daarmee zijn de eerste 45 minuten van deze trage, saaie film al samengevat. Aaron (Michael Rene Walton) ontwaakt in adamskostuum ergens in het midden van een bos (een beetje vergelijkbaar met “Almost human”), niet wetend hoe hij daar terecht is gekomen. Het eerste wat me opviel toen hij zich richting geboortedorp begaf, was de complete verlatenheid aldaar. Er is geen levend wezen te bespeuren in de omgeving van de stad of in het stadscentrum. Het lijkt wel alsof iedereen vermist is. Je moet geen helderziende zijn om te beseffen dat iedereen bijna van zijn stoel valt van verbazing, als ze deze doodgewaande oorlogsheld terugzien. En dan is het tijd voor het vervelende vragenuurtje.

Ik ben gestopt met tellen na een bepaalde tijd en heb geen benul hoeveel keren ze de vraag hebben gesteld waar dat Aaron al die tijd heeft gezeten. Het is begrijpelijk dat hij niets kan uitleggen het eerste half uur, daar hij zoveel geluid produceert als een kapotte radio. Maar het moment dat hij weer begint te spreken, vertikt die kerel het om ook maar eens een zinnige uitleg te verstrekken. Geloof me, dat begon me toch danig op de zenuwen te werken.

Natuurlijk kun je dan verschillende scenario’s bedenken om het eigenaardige gedrag van Aaron te verklaren. Het zou kunnen dat hij aan PTSD lijdt en daardoor zijn spraakvermogen is verloren omdat de trauma’s dit verdringen. Ofwel heeft hij de gehele film gedroomd, terwijl hij in het bos als een verdwaalde kabouter voor pampus ligt. Ofwel is hij ontvoerd door marsmannetjes en heeft hij 20 lange jaren op vreedzame manier in een Mars kolonie geleefd. Of erger, hij is in al die jaren onderworpen aan sadistische buitenaardse experimenten. De oorzaak van zijn stilzwijgen zou dan te wijten zijn aan het feit dat hij niet meer weet hoe te spreken daar hij in die periode steeds telepathisch heeft gecommuniceerd. Daar is ook iemand anders van overtuigd. Een vervelend vrouwmens met een belachelijk kapsel die te pas en te onpas verschijnt om Aaron aan de tand te voelen.

Uiteindelijk is het allemaal giswerk op het uiteinde en stuurt men je wandelen zonder enige uitleg of verklaring. Ik hou wel eens van een diepzinnige film waar niet alles evident en vanzelfsprekend is, maar dit was absurdistisch. Heb je dus resterende tijd over die je dolgraag zinloos en doelloos zou willen spenderen, dan raad ik je aan deze luchtledige creatie te bekijken. Op zijn minst was het dan toch nuttig. En hopelijk heb ik nu geen buitenaardse wezentjes op hun lange groene tenen getrapt, zodanig dat ze me ook komen ontvoeren !

0,5*

Iedereen spreekt hier over het WTF-niveau dat deze film heeft.

Yep, had ik ook na een tijd nl. WTF ben ik nu eigenlijk aan het kijken ....

Het feit dat zo'n sterrencast hieraan meedoet is tweeledig :

1. Ze worden waarschijnlijk wansmakelijk vet betaald voor hun kortstondige medewerking

2. Als het allemaal totaal onbekende nobodies waren , was het niet eens in de zalen geraakt m.a.w. de marketing-afdeling wist waar ze mee bezig waren.

Was het de bedoeling om anarchistisch absurde humor in elkaar te boksen , dan zijn ze daar toch niet echt in geslaagd. The Young ones is puur anarchisme en Monthy Python is een toonbeeld van absurdisme. Dit was gewoon een cocktail van platvloerse kak en plas humor , doorspekt met seksueel getinte futiliteiten. Van de opgeblazen tetten van Halle Berry tot de teelballen bij Hugh Jackman, de iBabe met Richard Gere en de proza over het schaamhaar van Kristen Bell. De prot en vliegende slingerschijt scene in Dumb and Dumber was hilarisch. Hier was het gewoon ... euh ... dikke shit

Waarom heb ik de hele film in godsnaam uitgezeten ? Omdat ik benieuwd was of het misschien beter zou zijn in de volgende sketch of dat het niveau nog meer zou dalen. De bloopers bij de aftiteling was een hoogtepuntje

PS. Ik moet toegeven dat er eventjes een glimlach verscheen bij de Tampax reclame

0.5* voor de aftiteling

Jongens wat keek ik vroeger toch graag naar Mr.Bean. Ik had een paar delen op VHS die ik tot in de treure aan toe heb gekeken. En Mr.Bean's Holiday is gewoon een voortzetting van toen.

Enorm genoten van de subtiele,visueel sterke grappen en situaties. Ondanks het feit dat ik het altijd op mijn zenuwen krijg van dat stuntelig mannetje en je weet dat het altijd verkeerd afloopt ... trein missen, bus missen, kaartje aan de poot van een kip , kip weg , ellenlang liftend langs de weg , opgesloten raken in hokje en dan komen er tig auto's,een bus en een camionette langs enz. enz. enz.
En toch kan ik het niet laten om verder te kijken en te gniffelen hierover.

Favoriete scene's :
1. in de TGV :
Hostess : "Café?"
Bean : "Oui"
Hostess "Avec sucre"
Bean "Non"
Hostess : "You speak very good French"
Bean "Grazias"
2. De muzikale mime op het dorpsplein (Grandioos)
3. Het etentje in het chique restaurant met de oesters en longines
4. De personen die opnamen in Mr.beans telefoonlijst

Schitterend in elkaar gestoken. Alleen het einde in Cannes vond ik een beetje overdreven met Willem Dafoe, maar de eindscene op het strand sluit het magistraal af.
Karel Roden (uit The Bourne Supremacy) had een verrassende rol en Emma de Caunes was perfect gecast.

Toppertje voor mij ....

3.5*

“The wise son seeketh the father's instruction,

but the scorner heareth not rebuke.

I don't give a shit.”

De quote hierboven wordt, geloof het of niet, op een bepaald moment door Mr. Church (Eddy Murphy) in een dronken toestand uitgesproken. Blijkbaar heeft alcohol een dusdanige invloed op hem dat hij een vocabulaire begint te gebruiken waarbij een gewone sterveling alleen maar kan raden wat de uiteindelijke betekenis is. Dit was dus ook de allereerste keer dat ik totaal niet begreep waar Eddy Murphy het in een film over had. Maar in “Mr. Church” zal je een totaal andere Murphy aan het werk zien. Geen gladde praatjes en geestige oneliners. Verwacht ook niet die aanstekelijke, beruchte lach van hem. Niet één keer weergalmt deze door de huiskamer. Nope, hier kruipt hij in de huid van een tedere, behulpzame en warmhartige kok die een opgelegde taak vol overtuiging en inleving tracht te volbrengen.

De taak werd hem opgelegd door Richard Cannon. Hij was ooit de geliefde van Marie Brody (Natascha McElhone) die nadat ze ontdekte dat hij al getrouwd was, hem in de steek liet. Hij had echter beloofd dat hij altijd voor haar zou zorgen. Zelfs na zijn dood. Als blijkt dat Marie terminaal ziek is en nog maar zes maanden te leven heeft, ontdekt Charlie (Natalie Coughlin) op een morgen een kokkerellende Mr. Church in hun keuken. En vanaf die dag tovert hij overheerlijke maaltijden uit zijn culinaire toverhoed. Verwacht je dus aan een resem honger opwekkende beelden. Een Jamie Oliver tv-show is er niks tegen. Blijkt dat Marie zes jaar later nog altijd tegen haar terminale ziekte vecht. Church’s rol is langer alleen maar de familie kok. Langzaamaan groeit hij uit tot een pater familias en vaderfiguur voor de opgroeiende Charlotte (Britt Robertson).

Hier waar ik woon zouden ze na het bekijken van deze film zeggen “Amai, wat een schone film was dat!”. Toegegeven, het puilt uit van de clichématige elementen die gebruikt worden in elk melodramatisch coming of age film. Het verloop is uiterst voorspelbaar. Er is niet veel verbeelding voor nodig om te beseffen dat de rollen op een bepaald moment omgedraaid zullen worden en hoe de apotheose eruit zal zien. Zowel aan het begin als tijdens de afsluiting wordt eenzelfde tekstfragment gebruikt “Henry Joseph Church could have been anything he wanted. He chose to cook". Een subtiele aanwijzing over het cyclische karakter van de film. Maar ondanks dat het een typische tranentrekker is, kon deze film mij toch wel bekoren en fascineren. Misschien omdat ik van tijd wel eens nood heb aan een meer positievere film. De meeste films handelen over het slechte in een persoon. Deze film gaat over loyaliteit, genegenheid, hulp bieden in barre tijden en familiale banden. Je kan dan weer beginnen zeuren over de eventuele racistische toon en Mr. Church zien als de vrolijke, goedlachse huisneger die voor een blanke familie moet zorgen. Een soort moderne “Oom Tom” met andere woorden. Ik vrees echter dat je dan wel de essentie van het verhaal uit het oog verliest.

Maar wat is Mr.Church’s grote geheim nu eigenlijk? Dat hij een voorliefde heeft voor Jazz is vanaf het eerste moment overduidelijk. Dat hij ook waarschijnlijk een jazz pianist is, merkte ik op het moment dat hij buiten een sigaret zat te roken en een jazz nummer in de achtergrond op zijn knieën begon mee te spelen. Hij vermelde het zelfs op een subtiele manier aan Marie. En zijn bezoekjes aan de nachtclub Jelly (Charlie ontdekte dit toevallig toen ze verdwaald rondreed in de stad samen met Poppy), een neon-verlichte bar waar je direct het gevoel over hebt dat het een jazz-club is, leek mij de geschikte plek om een publiek voor zijn talent te zoeken. Maar zijn dit nu echt zo’n omvangrijke geheimen dat men er in alle toonaarden over moet zwijgen? Als hij het volgende uitkraamt tijdens een dronken bui, denk ik dat het meer over zijn geaardheid gaat.

“Yeah, that's right!

I'm a sinner!

Who's a faggot?

You the goddamn faggot.”

Het blijft een goed bewaard geheim tot het einde. Niks dan lof voor Murphy die hier een poging doet om van het etiket stand-up comedian af te geraken. En daar dan ook wonderwel in slaagt. Het is een genot om te zien hoe hij de twee tegengestelde Mr. Churches speelt. Enerzijds een plichtsgetrouwe en menselijke figuur. En anderzijds een door demonen getormenteerde persoon die nog steeds niet in het reine is gekomen met zijn verleden. Tevens is het acteren van zowel Natascha McElhone als Britt Robertson excellent te noemen. Vooral de fragmenten met Murphy en McElhone zijn de moeite waard. Misschien voelt het allemaal een beetje melig en ouderwets aan. Het is en blijft een schone film.

3.5*

“Take this diary.

Each day you don’t recall a name or place, make a mark on the page for that day's date.

What if I forget to make the mark?”

Alweer een film over deze wereldberoemde Britse detective ? Schijnbaar zijn er al bijna 200 films gemaakt over deze fictieve figuur (alleen Dracula komt in de buurt van dit aantal). De recentste Sherlock films zijn die waar Robert Downey Jr. de hoofdrol op zich neemt. Maar verwacht je echter niet aan mysterieuze ontwikkelingen, vuurgevechten of wilde achtervolgingen in “Mr. Holmes”. Ze hadden het evengoed “Mr. McKellen” kunnen noemen, want deze briljante acteur speelt de stokoude Holmes met enorm veel bravoure en klasse. De film toont niet Sherlock Holmes als de mythische figuur maar tracht een realistisch beeld te scheppen van deze man. Een met geheugenverlies geplaagde ex-detective die zijn laatste dagen nurks doorbrengt op een afgelegen hoeve op het platteland. Gefrustreerd doordat hij de laatste zaak waar hij mee bezig was niet heeft kunnen oplossen.

“Mr. Holmes” is eerder een biografische film dan een spannende detective, met in de hoofdrol een legendarisch figuur die gebukt gaat onder ouderdomskwaaltjes. Een man die op het moment dat zijn fenomenaal geheugen hem in de steek laat zich terugtrekt en op zoek gaat naar remedies tegen de verdere aftakeling. Een realistisch portret van de figuur Sherlock Holmes die zichzelf distantieert van het fictieve personage die opgevoerd wordt in de literatuur. Zelf noemt hij de typische attributen zoals de “deer stalker” en zijn pijp karikaturale verzinselen bedacht door Dr. Watson.

Het hoofddeel van de film wordt in beslag genomen door zijn passie voor bijen en de relatie die hij heeft met Roger (Milo Parker), het nieuwsgierig zoontje van de huishoudster Mrs. Munro (Laura Linney). Langzaamaan zien we de nurkse, nuchtere Sherlock ontdooien. Een man die nooit echte emoties heeft getoond in zijn leven en alles op een logische en beredeneerde manier benadert, zie je langzaam veranderen in een kwetsbaar en menselijk iemand. Iemand die je nu zelfs tot ontroering kan brengen en grappig uit de hoek kan komen. Uiteindelijk zijn het drie verschillende verhaallijnen die op een ingenieuze manier met elkaar verweven zijn. Enerzijds hebben we de allerlaatste onopgeloste zaak die hij tracht te vereeuwigen met behulp van Roger. Anderzijds is er het Japanse hoofdstuk over de zoektocht naar een geneeskrachtig kruid dat uitdraait op een oud verwijt. En dit alles wordt omhelst door het verhaal in het heden waarbij de mythe Sherlock langzaam wegdeemstert.

De hele film is een collage van fragmenten uit deze drie verhaallijnen. Onnodig te zeggen dat McKellen, beter gekend als Gandalf uit “Lord of the Rings”, een meesterlijke prestatie levert. Schitterend om te zien hoe hij de 93 jarige Sherlock plaatst tegenover de dertig jaar jongere detective. Een legende wiens herinneringen langzaam vervagen tegenover een kwieke, intelligente man die alles gedetailleerd observeert en interpreteert. Subliem en magistraal. Tevens mag men gerust vol lof spreken over de jeugdige Parker. Hij komt heel natuurlijk over en het samenspel met McKellen is bij momenten echt genietbaar. Spijtig genoeg had Laura Linney weinig armslag om te schitteren. De schaarse momenten dat ze echter in beeld kwam, waren voldoende om te tonen dat ze een schitterend actrice is.

Alhoewel het zich situeert in een tijdperk dat gekenmerkt wordt door een rustiger bestaan zonder hectische toestanden, kan het algemeen tempo nogal enerverend overkomen. Dit tempo is gelijkaardig aan het levensritme van de oudere Sherlock : gezapig, bedeesd en berekend. Daarnaast is de aankleding uit het Victoriaans Engeland een lust voor het oog. Alsook het prachtige landschap aan de Engelse kust. Maar meer nog is er het feit dat ik op het uiteinde er stellig van overtuigd was dat Sherlock geen fictief personage was ontsproten uit iemands verbeelding. Laat ik dan Sherlock zelf maar eens quoten : “How often have I said to you that when you have eliminated the impossible, whatever remains,however improbable, must be the truth?”

3,5*

Een niet zo grappige maar vermakelijke film.

De sterren waren de pinguins. Mijn 3 jarig dochtertje kijkt intens mee alleen door deze creaturen

Als grote Jim Carrey fan (Ace,Dumb en Liar) vind ik dit niet een echte hoogvlieger. Maar in ieder geval beter dan Cable Guy

2,5*

Mud ... 't is de processie van Echternach, maar dan met 5 stappen naar voor m.a.w. traag maar ook niet tergend traag. Ondanks dat het beperkt is tot 10 minuten "meer beweging" op het einde, kan de film toch blijven boeien door zijn soms boeiende conversaties en zijn magnifieke beelden van de Mississippi.

De complete film heeft als rode draad het vertrouwen dat Ellis , een knaap die op het snijpunt in zijn leven staat naar volwassenheid , krijgt in Mud, een voortvluchtige die schijnbaar iemand heeft omgebracht die het leven van zijn jeugdliefde , Juniper , redelijk verziekt heeft. Mud verblijft in een motorboot, hoog in de bomen, die de jongens ontdekken op een verlaten eiland. Ze helpen mud door onderdelen, ja zelfs een complete motor , te verzamelen. En dat is dan spijtig genoeg het hoofddeel van de totale film nl. het af en aanmeren van de bengels op het eiland.

Het vertrouwen dat Ellis heeft in Mud , komt door het feit dat deze blijk geeft van een eerlijke liefde voor Juniper (beperkte rol door Reese Witherspoon. Nog altijd een engelachtige verschijning). Iets wat Ellis thuis ziet vervagen door de nakende echtscheiding van zijn ouders, met als gevolg het verlies van de woonboot. Dit vertrouwen verdwijnt dan weer op het moment dat Mud te laf is om in eigen persoon Juniper de bons te geven en dit karwei laat opknappen door Ellis d.m.v. een briefje.

Een ander verhaallijntje is de opbloeiende ,maar niet beantwoorde liefde van Ellis voor de oudere May Pearl. En uiteindelijk dan ook nog de bounty-hunters die komen opdagen in het stadje om Mud op te jagen.

Grotendeels is het dat in een notedop, met een redelijk actierijk en voorspelbaar einde.

Wat boeide mij dan ? Het karakterspel van de 2 jongens, de inspanningen die de ouders van Ellis en de oom van Neckbone doen, om hun toch een minimum aan bestaansmiddelen te voorzien. En de rust die deze film uitstraalt mede dankzij de veelvuldige beelden van de rustig voortkabbelende Mississippi. Meermaals vond ik de droge conversaties, met een totaal gebrek aan emotie, tussen de 2 pubers hilarisch om dan weer over te gaan in een volwassen toon t.o.v. de oudere personen. Ik vind het dan ook een glans prestatie van Tye Sheridan en Jacob Lofland. Matthew McConaughey vond ik een kleurloos figuur. En 2 dingen die me opvielen was: een totaal gebrek aan eten , maar sigaretten had hij blijkbaar wel voldoende in voorraad. En zelf ziet hij er ongewassen uit met zijn smerig haar, stoppelbaard en stoffig uiterlijk ... maar dat hemd blijft toch maar oogberblindend wit gedurende de hele film

3*

Family's the most important thing.

Work's fine, if it's in second position.

But first position should be family.

Als “The old man & the Gun” het pièce de résistance is van Robert Redford, dan zal “The Mule” toch wel het orgelpunt zijn in Clint Eastwood zijn carrière. Deze legendarische acteur ziet er schrikbarend oud uit. Ik had op bepaalde momenten zelfs medelijden met hem. De manier waarop hij behandeld werd strookt niet met het beeld dat je van hem hebt uit andere films. Ik hoopte dat hij als oudgediende een paar handige vechtbewegingen zou tevoorschijn toveren om de arrogante kartelleden de mond te snoeren. Vergeet het. Clint Eastwood bleef in zijn rol als onderdanige en weerloze bejaarde die braafjes uitvoerde wat hem gezegd werd. Maar je mag gerust zijn, Mr. Eastwood is en blijft een briljant en respectabel acteur. Er is geen lofbetuiging te groot als het over zijn acteertalent gaat. En deze krasse bijna 90-jarige man mag voor mijn part nog ettelijke jaren de stoel van regisseur onder zijn verweerd achterwerk schuiven, want als regisseur slaagt hij er ook in om wel eens een pareltjes af te leveren (zoals “Trouble with the Curve”, “Sully” en “American Sniper”).

Niet alleen speelt Eastwood de hoofdrol in “The Mule”, hij heeft deze ook geproduceerd. Opvallend is het tempo dat Eastwood hier hanteert. Alles verloopt gezapig, rustig en bedaard. Zal wel te maken hebben met de leeftijd. In ieder geval, hij neemt zijn tijd hier wel om het verhaal uit de doeken te doen. Dit stoort hoegenaamd niet want het is een genot om te zien hoe de acteur Eastwood zijn ding doet. Ook al is het iemand die een gezegende leeftijd bereikte, weet hij toch nog altijd te imponeren als acteur. Meer dan de film zelf. Niet dat het een oersaaie film is, maar erg veel indrukwekkends valt er hier ook niet te beleven. Ik heb eerder de indruk dat Eastwood deze film gebruikt om zich te excuseren bij zijn naaste familieleden voor het veelvuldig afwezig zijn gedurende zijn gehele carrière. Daarom misschien dat zijn eigen dochter Alison Eastwood de rol van film-dochter toegeschoven kreeg.

Eastwood speelt de rol van de oorlogsveteraan Earl Stone. Een befaamde bloemenkweker die nadat zijn kwekerij failliet wordt verklaard, op zoek moet gaan om op een andere manier geld in het laatje te brengen. Stone is een ouderwetse brompot die blijkbaar contact verloor met de hedendaagse maatschappij. Vandaar zijn misplaatste opmerkingen over het internet en de wijze waarop hij een Afro-Amerikaans gezin aanspreekt. Hij was een rasechte bon vivant en charmeur in zijn jongere jaren. Iemand die op eigenwijze manier zijn eigen leven leidde en alzo weinig tot geen tijd had voor zijn gezin. Vandaar dat hij niet met open armen wordt ontvangen door zijn vrouw Mary (Dianne Wiest) en dochter Iris (Alison Eastwood) als hij terugkeert nadat het internet zijn bedrijf heeft geruïneerd.

De enige die hem met open armen ontvangt is Rico, vriend van Earl’s kleindochter, die hem warm maakt voor een schijnbaar doodsimpel klusje waar makkelijk geld mee te verdienen valt. En voordat hij het goed en wel beseft, is hij een drugskoerier voor een Mexicaans drugskartel. Zijn onschuldig uiterlijk en stoïcijnse kalmte zorgen ervoor dat Earl niet op de radar verschijnt van rechercheur Colin Bates (Bradley Cooper). Terwijl deze gemotiveerde agent vastberaden op zoek gaat naar “El Tata”, rijdt deze vrolijk zingende opa met kilo’s cocaïne tussen de pecannoten gestapeld. Hij krijgt zelfs een gratis levenswijsheid van Earl ergens in een "diner" langs de snelweg.

Natuurlijk is de drugssmokkel het hoofdonderwerp van deze film. Een verhaal gebaseerd op ware feiten waarbij de 87-jarige Leo Sharp getrappeerd werd bij het smokkelen van 90 kilo cocaïne. En ook toont deze film hoe meedogenloos drugskartels wel zijn. Maar het is vooral ook een film over spijt, wroeging en de verwoede pogingen om verloren gegane familiebanden terug te helen. Misschien voelde het op een bepaald moment wel kitscherig en melig aan, maar dat werd dan weer ruimschoots goedgemaakt door de subtiele humor die tussen de dialogen doorsijpelde (lesbische motorbendes en een Mexicaanse gezaghebbend figuur vergelijken met de “Fuhrer”). Misschien wat gewaagd op bepaalde momenten, maar ik kon er alleen maar goedkeurende grinnikgeluiden bij maken. “The Mule” is zeker niet de beste film van Eastwood en het slot is een beetje te abrupt, maar toch was het een waar genoegen om filmicoon Clint Eastwood nog een keer aan het werk te zien.

3.5*

Vrij mak en super traag verhaal over Imhotep, een levend begraven Egyptische prins, die weer tot leven komt en op één of andere manier terug wil verenigt worden met zijn vrouw. Het enige wat indruk op me maakte was dat gelaat van Boris Karloff met een huid dat als perkament eruitziet.

2.5*

“My name is Hercule Poirot and I am probably the greatest detective in the world.”

Voila. Wij Belgen mogen naast ons wereldberoemd bier en chocolade, ook trots zijn op het fenomeen Hercule Poirot. Hoogstwaarschijnlijk de beste detective van de wereld. En ja, hij is afkomstig uit dit minuscuul landje in Europa. Dat het eigenlijk een fictief persoon is, ontsproten uit de fantasierijke geest van Agatha Christie, vergeten we eventjes. Deze ijdele, allesbehalve bescheiden, besnorde, geniale Belgische detective werd reeds door een hele resem acteurs gespeeld. Maar voor mij is het David Suchet die het meest aan het beeld van Poirot voldeed.

Wat moet je doen als je een wereldberoemd boek van Agatha Christie gaat verfilmen en je op voorhand weet dat een ruim publiek het verhaal en de ontknoping al kent? Tja, dan zit er niks anders op dan een sterrencast te verzamelen en de nodige digitale goocheltrucjes te gebruiken om te zorgen voor een wow-effect. Of dit voldoende is voor de meeste bioscoopbezoekers, is voor jou een vraag en voor mij een weet. Ik was er echter niet zo van onder de indruk. Ok, de eerste vogelvluchtbeelden van een zich door het landschap snijdende Orient Express en die wervelende camerabeweging in de sneeuw, zien er wel adembenemend uit. Maar dat blijft vanzelfsprekend niet boeiend.

Dus na de introductie van Poirot (Kenneth Branagh), die voorzien is van een overweldigende snor, kan men rustig de waslijst van bekende gezichten aflopen. En het zijn zeker niet de minste. Judi Dench, Johnny Depp, Michele Pfeiffer, Daisy Ridley, Penélope Cruz, Willem Dafoe, Derek Jacobi, Olivia Colman en Leslie Odom Jr. worden één voor één geïntroduceerd. En dan is het wachten tot de trein zich in beweging zet en er iemand vermoord wordt, waarna Poirot ijverig kan gaan rondsnuffelen. Gelukkig voor hem zorgt een verse lawine voor oponthoud zodanig dat hij spannende mysterie kan ontrafelen voordat de autoriteiten arriveren.

Spannend? Tja, voor mij niet in ieder geval. Ik ben nooit zo’n groot fan geweest van klassieke detectiveverhalen zoals die van Sherlock Holmes en consoorten. Het gaat er nog al stijfjes aan toe en echt onderhoudend vind ik het eigenlijk nooit. Of het moet zo’n prachtfilm zijn als “Mr. Holmes” waar de gepensioneerde detective op een gezapig tempo een laatste zaak tracht op te lossen, voordat zijn geheugen hem helemaal in de steek laat. In “Murder on the Orient Express” is er geen sprake van een gezapig tempo, want alle verdachten op de trein moeten worden geanalyseerd door Poirot en voorzien van een degelijk motief. En dat allemaal in net geen twee uren. Dat is vreselijk veel om te tonen in zo’n kort tijdsbestek. De intro, de introducties, de moord, het onderzoek en dan de bekendmaking van de dader. En dit alles afgewisseld met gestileerd beeldmateriaal van zowel het interieur als het exterieur. Het voelde soms nogal overhaast en geknepen aan.

Kom je dus ergens vanonder een steen gekropen en heb je nog nooit gehoord van Agatha Christie en dit wereldberoemd verhaal, dan moet je zeker gezwind deze film gaan bekijken. Is het voor de anderen de moeite om de trip te wagen naar de cinemazaal? Wel als je de Orient Express in al haar pracht en praal wil bewonderen, dan moet je dit zeker doen. En verder zal de groteske, buitenmaatse snor van Branagh zeker een indruk nalaten. Voor mij mogen ze een extra categorie verzinnen voor bij de Oscar uitreiking. Die van “Buitenmaatse Decorstukken” !

3*

“Why the hell can't he talk anyway?

It's complicated.

It's his mother's fault.

He needs surgery.

It's against her beliefs.”

Gelukkig dat Alexander Skarsgård van nature niet een stemloos persoon is. Het zou nogal een vreemd zicht zijn geweest als hij in “The Legend of Tarzan” zo zou verschijnen. Al bengelend aan een liaan met zijn mond wijd opengesperd. Maar geen enkel geluid dat door de jungle snijdt zodanig dat iedereen die welbekende oerkreet zou horen. In “Mute” is hij wel zo’n persoon waar geen geluid uit komt. En dat vanwege een pijnlijke confrontatie met de propeller van een motorboot (veronderstel ik toch). Wat rest is dan wel een manspersoon met de gestalte van Tarzan en wiens communicatievermogen gelijkaardig is aan dat van Tarzan. Namelijk redelijk gebrekkig.

Als je de omkadering en de futuristische decors bekijkt dan verwacht je toch een degelijke Science-fiction. Het is dan ook gesitueerd in een fictierijke omgeving, namelijk het toekomstige Berlijn, dat je enorm veel doet terugdenken aan beelden uit “Blade Runner”. Er is enorm veel gebruik gemaakt van neonverlichting, holografische schermen, rondvliegende futuristische voertuigen en een veelvoud aan digitale automaten. Het is een schreeuwerige, luidruchtige grootstad geworden vol duistere figuren en praktijken. In deze stad is Leo (Alexander Skarsgård) barman van één of ander nachtclub waar ook zijn blauwharige vriendin Naadira (Seyneb Saleh) als dienster werkt. Een mysterieuze dame met een tot nu toe onuitgesproken geheim. En het moment dat ze dit geheim openbaar wilt maken, verdwijnt ze ineens. En dat is het moment voor Leo om zijn barman outfit aan de kapstok te hangen en zich als een futuristische, zwijgzame Sherlock op het speurderspad te begeven.

Verwacht je een "Blade Runner"-achtige SF met een op hol geslagen androïde of artificiële intelligente machines die de toekomstige maatschappij willen veroveren, dan zal je toch licht ontgoocheld zijn. Het uiteindelijke verhaal in “Mute” is niet meer dan een soort detectiveverhaal met enkele wel heel bizarre wendingen en kleurrijke figuren. De twee Amerikaanse artsen die Leo telkens tegen komt op zijn speurtocht, zijn wel een vreemd koppel. Zowel hun uiterlijk (zoals de walrussnor van Paul Rudd en zijn jaren 70 hemdjes) als hun roepnamen. Twee artsen die Cactus en Duck heten. Je zou je voor minder in je drinken verslikken. En dan werken deze twee chirurgen ook nog eens in een onhygiënische kelder waar ze leden van de maffia oplappen (om zo een paspoort te verkrijgen om Duitsland te verlaten). Ze lijken zo weggelopen te zijn uit een veldhospitaal tijdens de Vietnam oorlog. En dan wil ik het nog niet eens hebben over Duck’s (Justin Theroux) perverse eigenschap.

Om eerlijk te zijn vond ik de momenten waarin deze twee weirdos opdoken, de meest interessante. Enerzijds voelde het nogal komisch aan. Anderzijds was ook nogal controverse. Dat de verhaallijnen van deze twee geneeskundigen en dat van de op zoek zijnde Leo zich ergens treffen, was vanzelfsprekend. Maar uiteindelijk is dit eigenlijk het minst interessante van de hele film. Het is de omkadering en de manier waarop het in beeld werd gebracht dat het boeiend maakt. De enscenering en personages vormen een kleurrijk geheel. Het toekomstig prostitutienetwerk ziet er wel erg buitenwerelds uit als je de als geisha verkleedde figuur (met een uitgelopen make-up) ziet, in een bizar interieur waar twee robot (voorzien van extreem uitziende seksattributen) in een expliciete houding geëtaleerd zijn op het bed.

Ik vroeg me alleen af of al die verschillende stilistische ingrepen noodzakelijk waren. Waarom moest het hoofdpersonage stemloos zijn? Toch niet om de filmtitel te verantwoorden? En waarom dat futuristische? Toegegeven, als je dat gegeven laat vallen, dan blijft er niet echt veel meer over. En het meest negatieve is toch wel de tijdsduur. Dat zou niet veel uitmaken, als er tenminste veel te beleven viel. Ook al deden er redelijk wat bekenden mee (en geef toe,Tarzan en Ant-man in één film kan alleen maar voor vuurwerk zorgen), vond ik het toch maar een middelmatige film. Misschien probeert Duncan Jones, zoon van de artistiek begaafde David Bowie, koppig aan een eigenzinnig traject als regisseur te werken. En net zoals zijn vader zou dit wel eens in de toekomst vruchten kunnen afwerpen.

2.5*

Ik heb geprobeerd om vol te houden, maar na drie kwartier heb ik het opgegeven. Flauw, clichématig en enorm zwak humoristisch materiaal.

“I do know that my father was a ferocious fighter, had great potential.

Mama said he could have gone all the way to the top.

Said the safest place for him was in the ring.

She blamed America for sending him into the jungle.

I blame Vietnam for not bringing him home in a box.”

Rauw, gewelddadig en ultra-bloederig. Dat is wat “My father die”, het opmerkelijk debuut van Sean Brosnan (zoon van de befaamde spion), qua inhoud eigenlijk te bieden heeft. Een orgie van zinloos geweld. Een revenge film avant la lettre. Een beetje zoals “American muscle” waar het nemen van wraak ook het centrale onderwerp was. Het enige verschil zit er in de stijl en de look van deze film vergeleken met de voorgaande. Waar “American Muscle” meer een jaren zeventig sfeer uitstraalt, tracht “My father die” er meer stilistisch uit te zien. Het gebruik van zwart-wit beelden doet in eerste instantie vermoeden dat het meer is dan een doorsnee wraakfilm vol brutale scenes. Totdat de wraaknemer op pad gaat om het aangedaan leed en onrecht recht te zetten.

De persoon die wraak wilt nemen is Asher (Joe Anderson). Een jongeman die in de achtertuin alligators vilt en griezelig veel op Kurt Cobain met een wasberenmuts lijkt. Qua uiterlijk dan toch, want op gebied van gehoor zal dit zeker niet het geval zijn. Asher is namelijk doof, doordat zijn agressieve vader Ivan (Gary Stretch) hem op jeugdige leeftijd nogal hardhandig op zijn oren heeft geklopt. En tegelijkertijd heeft deze geestelijk doorgedraaide bruut, Asher’s oudere broer Chester (Chester Rushing) doodgeslagen nadat hij deze betrapt had in een innige omstrengeling met een lokaal meisje genaamd Nana (Candace Smith). Ik veronderstel dat Ivan ook iets had met haar, als ik de eerste zin die hij uitschreeuwde juist interpreteer.

Als jaren later Asher en zijn moeder te horen krijgen dat Ivan vervroegd vrijgelaten is wegens goed gedrag, lijkt er maar één opdracht te zijn voor Asher. En dat is Ivan opzoeken en vermoorden voordat die krankzinnige opdaagt. En dat is dan het begin van een lange chaotische en gewelddadige trip doorheen dit armzalige deel van de V.S. Wat me allereerst opviel in deze toch wel redelijk inhoudsloze film, is het ijzersterke en overtuigend acteren van de hoofdpersonages. Ivan is angstaanjagend brutaal. Een bullebak die zonder verpinken iemand de hersenen intrapt, gewoonweg omdat de persoon in kwestie in de weg liep. Ivan maakt het niet uit of hij nu een politieagent, bendelid van de motorbende of een fragiele vrouw trakteert op een vernietigende vuistslag. Zo gevoelloos en meedogenloos is deze vechtersbaas. Zijn postuur en uiterlijk is ook van die mate dat je een stapje opzij zet als je hem tegenkomt. En blijkbaar is dit alles het gevolg nadat hij in Vietnam heeft gevochten.

Nu, Asher heeft denk ik toch een deel van de genen van zijn vader geërfd, want echt medelijden heeft hij ook niet met diegenen die hem niet willen helpen met zijn zoektocht naar Ivan. Een koppel afgeschoten tenen en wild om zich heen geklop met een stevig schop zijn enkele handelingen die hij vervolgens demonstreert. Door zijn doofheid en de angst om aanzien te worden als een achterlijke als hij ook zijn mond maar opentrekt, maakt dat de gehele film Asher oorverdovend stil is. Geen klank komt over zijn lippen, waardoor hij genoopt is om zich te bedienen van gebarentaal en gezichtsuitdrukkingen. Ondanks die klankloze rol, vond ik het toch een prachtprestatie van deze voor mij onbekende acteur. Daarnaast zijn Candace Smith en Kevin Gage (als bloedbroeder Tank) zeker vermeldenswaardig met enkele schitterende momenten.

Maar achteraf bekeken is “My father die” toch niet echt een overweldigende film. De verhaallijn komt nogal slapjes over en het hele verhaal lijkt op een samenraapsel van willekeurige gebeurtenissen waarbij vreselijke brutaliteiten niet worden geschuwd. Spijtig genoeg is de ontknoping een beetje overdreven. Het leek eerder op een modernere versie van een vuurgevecht uit een ouderwetse cowboyfilm. Ik ben niet echt een aanhanger van dit soort exploitatie films over achtergestelde wijken waar toekomstloze individuen hun tijd verdoen aan banale en onwereldse bezigheden. En zeker niet als het gebruikt geweld zo onzinnig, doelloos en onverschillig is. De film overtreft “American Muscle” moeiteloos en neigt een soort cultstatus te willen verwerven zoals “VANish”. Dat ik niet geneigd was om het vroegtijdig af te zetten, is dan ook weer een positief teken. Ik ben er wel van overtuigd dat Asher’s laatste gedachte de volgende zin bevatte “It’s better to burn out than to fade away”.

3*