Opinions

McCleary said you were brutal.

I can be.

I want you to hurt them.

Het is niet alleen het feit dat er weerloze jonge kinderen het slachtoffer zijn van gewetenloze mensen die hen gebruiken in netwerken voor pedofielen. Het meest walgelijke hiervan is dat er mensen zich in deze circuits begeven die in het dagelijkse leven belangrijke posities bekleden. Individuen die naar de buitenwereld toe een respectabel en keurig voorkomen etaleren. Maar eens ze zich in deze misselijkmakende business vertonen, gebruiken ze hun verworven fortuinen om deze onschuldigen te misbruiken. Hier is het dat Joe (Joaquin Phoenix) orde op zaken wil zetten. En gewapend met een zware hamer slaat hij deze perverselingen van hun slachtoffers af. Maar “You were never really here” gaat over meer dan alleen kindernetwerken. De film tracht een beeld op te hangen over de persoon Joe die dagdagelijks getormenteerd wordt door zijn eigen demonen.

Telkens Joe in beeld komt, voel je gewoon die loodzware last op zijn schouders. Hij straalt levensmoeheid en wrok uit. En dit vanwege een jeugd vol geweld, wat sporadisch in beeld wordt gebracht met behulp van beklijvende flashbacks. Maar ook vanwege zijn oorlogsverleden. Zijn met littekens getekend bovenlijf zijn hier wellicht de gevolgen van. En geestelijk zijn er wellicht nog diepere wonden geslagen. Vandaar zijn fatalistisch houding. Een “je mon fou” houding zodat hij zich zonder aarzeling in het hol van de leeuw waagt. En waardoor hij ook op zichzelf levensbedreigende of zelf verminkende handelingen uitvoert. Een plastiek zak over je hoofd trekken is niet bepaald iets wat normaal functionerende mensen op regelmatige basis doen. Overduidelijk dat PTSD hier ook iets mee te maken heeft.

Verwacht je expliciet geweld te zien, dan zal je toch lichtelijk ontgoocheld zijn. Geweld is er ruimschoots aanwezig, maar wordt telkens op een strategische manier buiten beeld gehouden. Er zijn wel een bescheiden aantal bloederige scenes, maar overwegend zijn de gewelddadige, weerzinwekkende beelden uit het zicht gehouden. Twijfel er echter niet aan. Joe is een agressieve en gevoelloze (op dat vlak dan toch) opruimer van laag allooi, die zonder verpinken iemands hersenpan in tweeën splijt. Het is echter deze handelswijze bij zijn laatste ingrijpen dat er een invloedrijk mechanisme op gang wordt getrokken waar hij zelf het slachtoffer van dreigt te worden.

Misschien is het voor velen een tikkeltje te kunstzinnig en is de snelheid van de film an sich tenenkrommend traag. Toch weet Lynne Ramsay hier een stilistische wraakfilm van te maken. De gehele film is gevuld met dromerige fragmenten en perfect gekadreerde momentopnames. Een zachte kinderstem die aftelt. Het wegzinken van een lichaam in het water. Een close up van druipend nat haar. Een voor zich uit starende Joe. Tevens is het grootste gedeelte van de film gefilmd in een duistere, donkere set-up. Duister als de misvormde en gepijnigde geest van Joe. De vertolking door Phoenix is adembenemend te noemen. Een ruwe bolster met een blanke pit. Een man zonder al te veel woorden met een rauwe persoonlijkheid en voorzien van een imposante baard. Als hij door New York drentelt, lijkt het een dakloze hobo te zijn die op weg is naar de lokale voedselbedeling. In werkelijkheid is het een man met een eigenzinnige missie.

“You were never really here” hoort zeker niet in het rijtje thuis van eenheidsworst die veelvuldig door Hollywood gefabriceerd wordt. De film is meer een karakterstudie dan simpelweg een wraakfilm. Het is het soort film dat onder de huid kruipt. Ik was al sowieso een fan van Joaquin Phoenix, maar door zijn ontegensprekelijke fantastische acteerprestatie in deze film, stijgt hij toch een beetje meer naar het kopgroepje van acteurs die qua acteren onevenaarbaar zijn.

4*

Fuck me next to your dead mom then.

Was dit een film die de hoofdprijs voor originaliteit zou kunnen winnen ? Nope
Was het creepy of angstaanjagend ? Nope
Schrok ik me wel eens halfdood ? Yep
Zou ik het horror durven noemen ? Nope
Zaten er een paar gedenkwaardige kills in ? Jazeker
Was het een aangename film voor een ontspannen avondje ? Hell Yeah

Want dat is het zeker. Een film die ik zeker wou zien en bovenaan mijn wenslijstje stond. Als liefhebber van de betere slasher-films mag deze zeker in het rijtje komen te staan van de toch wel entertainende betere films. Origineel is het natuurlijk niet. Wie de "Friday the 13th" reeks een beetje kent, mag zich aan hetzelfde ritueel verwachten. Alleen zijn het geen bende tieners in een vakantiepark , die achternagezeten worden door een mysterieuze geschifte persoon met een ijshockey masker op, maar gaat het over een familiereünie dat grondig verstoord wordt door een aantal belagers met dierenmaskers op. En ik moet toegeven dat deze soms in de achtergrond verschijnende maskers redelijk akelig overkwamen.

Eigenlijk is het principe van een slasher-movie een beetje te vergelijken met het kinderliedje "10 Kleine negertjes" :

Zeven kleine negers
Die speelden met een mes
Ééntje werd er doodgemest
Toen waren er nog maar zes

M.a.w. de opbouw is eigenlijk steeds volgens hetzelfde patroon. Eerst krijg je een samenstelling van een groep te zien. Daarna beginnen de eerste slachtoffers te vallen. Dan begint het gissen wie uiteindelijk het volgende slachtoffer zal zijn en op welke inventieve manier die aan zijn einde komt. En tegen het uiteinde begin je af te vragen wie uiteindelijk hierachter zit en wat de beweegredenen zijn van deze persoon. Het succes van een slasher-verhaal hangt dus van een paar factoren af. Hangt er een dreigende sfeer de hele tijd ? Op welke manier worden de personages afgeslacht en is deze origineel te noemen ? Duurt het lang eer je al een beetje begint te vermoeden wie de uiteindelijke dader is ? Indien je dit al vroeg in de film begint te vermoeden, wijst dit op een te doorzichtig verhaal. Of ze moeten het opzettelijk hebben gedaan (zoals in "The Double" bv. welke niet bepaald een slasher film is , maar ik puur als voorbeeld gebruik). En met welke verrassing wordt de film afgesloten ?

"You're next" is niet bepaald angstaanjagend. Buiten een paar schrikmomenten (waar ik wel degelijk eventjes moest naar adem happen) die je eigenlijk wel zou moeten zien aankomen, was het eigenlijk allemaal gemoedelijk en gewoon een genietbare film. Buiten de openingsscène met het jonge meisje dat de donkerte in tuurt voel je nergens echt een dreiging. Op het moment dat de slachtpartij begint kan je je wel verwachten aan het betere hak en kapwerk. Origineel was het niet echt, maar het werd toch wel expliciet en goor in beeld gebracht. Zeker het blender-fragment is eens iets anders en zelden wordt dit leuke keukengereedschap wel eens gebruikt op deze manier. De laatste keer dat ik me kan herinneren dat er een blender werd gebruikt op een ongewone manier is in "Dead Alive". De kruisboog was ook iets unieks. De rest was gewoon doorsnee spies,snij en splijt werk. Het duurde halfweg tot ik wel een vermoeden had wie hierachter zou kunnen zitten. Uiteindelijk werd ik dan toch een beetje verrast. Wat de motivatie zou kunnen zijn werd ook duidelijker naar het einde toe. Echt horror zou ik dit dus niet noemen, maar eerder een thriller. Alleen het einde was een beetje te voorspelbaar en gaf me zo'n " Ja natuurlijk zou dit gebeuren"-gevoel.

Een slasher-film die boven het gemiddelde van anderen in dit genre uitstijgt. Meest positieve aan de film was Sharni Vinson die zich ontpopte als een rasechte paracommando met degelijke survival skills. Soms een beetje erover, maar dat maakte het des te leuker. En voor mij iets wat zeker bij gaat blijven is de soundtrack met het nummer van Dwight Twiley. Telkens ik dit nummer nu hoor, zal ik zeker eens controleren of alles wel afgesloten is. Schitterend nummer dat perfect paste in deze film. Een happy huppelnummer dat toepasselijk op "repeat" stond. "Looking for the magic".

Tegenvallers waren sommige acteerprestaties. Vooral Bowen werkte me reeds vroeg op mijn zenuwen. En Margaret Laney krijgt van mij de medaille voor "Meest stupide beslissing" in deze film. Een hysterisch krijsend vrouwmens, die toch in haar eentje wil blijven rondhangen in een (niet zo veilige) kamer. Dom dom dom ....

3*

In langvervlogen tijden stonden er wekelijks twee advertenties in de weekkrant met het programma van de lokale bioscopen in Maasmechelen. Een verleden waar je nog voor 2.5 € van een avondje bioscoop kon genieten waarbij je drie films voorgeschoteld kreeg. Een nietszeggende voorfilm. De hoofdfilm natuurlijk. Gevolgd door een b-film van bedenkelijk niveau waar vrouwelijk naakt te bewonderen viel (meestal zo'n soft-erotische film of een tiroler-sexfilm). En als 8 jarig menneke knipte ik steevast wekelijks dit programma uit en bewaarde dit in een sigarenkistje. En ik kan me nog herinneren dat deze film er instond. Meermaals heb ik naar dat knipsel gekeken want ik was gefascineerd door de filmposter. De schreeuwende Wilder, dat imposante kasteel op de rots en Frankenstein met ritssluitingen. Bijna 50 jaar later dan eindelijk gekeken (want als 8-jarige had ik de moed niet). En om eerlijk te zijn, hier heb ik hartelijk mee moeten lachen. Ik hou dan ook wel van die befaamde Brooks humor (net zo hard gelachen toendertijd met "History of the World Part I"). De darts scène. De paarden die reageren op Frau Blücher haar naam. De duim van Frankenstein die in brand staat en zijn gelaatsuitdrukking als de blinde man zijn pul wijn kapot slaat bij het klinken. De opmerkingen van Marty Feldman (Aigor i.p.v. Igor). Flauwe humor? Ja. Overdreven theatraal acteren van Wilder? Jazeker. Maar man toch, dit was toch een beetje genieten

4*