Opinions

Roy Pulsipher: I'm what they used to call a lawman. Marshall Roysephus Pulsipher.
Nick: Roysephus?
Roy Pulsipher: It was considered a very sexy name at the time.
Nick: Sounds like an STD.

Ook ik kan er niet meer van zeggen dan dat het een minder geslaagd doordrukje is van MIB met een flard Ghostbusters (Ook een poort die geopend wordt naar boven) en een theatraal gegeven zoals in Ghost : De weduwe voelt aan dat de oude chinees wel eens Nick zou kunnen zijn die met haar in contact wil komen ... zucht.

Buiten de soms wel komische actiemomenten met de niet-levenden , die er trouwens allemaal uitzien als Mr.Hyde uit Van Helsing , is er niet veel grappigs aan (bovenstaande quote was het enige moment wat me deed glimlachen). Het voelt de hele tijd aan als een barslechte comedy-show met geforceerde grapjes ondersteund door een lachband om het naar een hoger niveau te tillen. Bridges begon trouwens na een tijd behoorlijk op mijn zenuwen te werken met zijn onverstaanbaar gewauwel. Het leek wel alsof hij voortdurend op pruimtabak zat te knauwen.

Inhoud was nihil, de ontknoping was nogal simplistisch (zo'n moeite om al dat goud bijeen te zoeken en dan wordt dat in een microseconden-moment te niet gedaan) en mijn algemeen gevoel tijdens de film was het knokken tegen dichtvallende ogen en de constatatie dat naar een testbeeld kijken even opwindend zou zijn ....

1* met moeite

“Here is the husband that you chose for me.

Please, forgive me.”

“Tale of tales” is gebaseerd op sprookjes van de 17de eeuwse schrijver Giambattista Basile uit Napoli. Drie vreemdsoortige vertellingen zijn op een vernuftige manier met elkaar verweven om vervolgens samen te smelten in een minder geslaagde afsluiting. Het zijn stuk voor stuk zo van die atypische sprookjes. De ene nog meer geschift dan de andere. Verwacht je dus aan een aaneenschakeling van duistere verhalen met een redelijk choquerend slot. Drie koninkrijken met elk hun eigen zorgen en problemen. Het moment dat ik de koningin van Longtrellis het bloederig hart van een verslagen zeemonster zag verorberen, wist ik dat dit niet bepaald sprookjes zijn die ik aan mijn kinderen wil voorlezen. Het zijn eerder sprookjes voor volwassenen voorzien van een rare kronkel.

In gekende sprookjes worden de gebeurtenissen meestal rooskleuriger voorgesteld en voorzien van een happy end. In “Tale of tales” zijn het vooral verontrustende gebeurtenissen waarmee de regerende adellijken geconfronteerd worden. En aan een happy end of een varken met een lange snuit moet je je zeker niet verwachten. Al bij al sprookjes voorzien van absurd aanvoelende zwarte humor waar je niet bepaald vrolijk van wordt. Ik moet echter toegeven dat ik er van genoot naarmate de film vorderde. Een aaneenschakeling van erotisch geladen beelden en brute confronterende scenes die doordrenkt zijn met ladingen melancholie en verdriet. Tot mijn verwondering was deze ruim 2 uur durende film om voor ik het besefte.

Dezelfde waardes en beproevingen, zoals ze ook voorkomen in kindersprookjes, zijn hier aanwezig. Het doen uitkomen van onvervulde wensen mits opoffering van iets anders. Neurotische handelingen die verblinden en pijnlijke confrontaties veroorzaken. Ziekelijke adoratie dat iedere vorm van realistisch handelen in de weg staat. Krankzinnigheid verwerkt in elk apart verhaal voorzien van een absurde drijfveer of verloop.

Allereerst het verhaal over de vorst (John C. Reilly) en vorstin (Salma Hayek) van Longtrellis die door een onbevredigde kinderwens gedreven worden tot het verrichten van een redelijk vreemd aanvoelende rite. Zoals het verteren van een gekookt hart van een zeemonster. Het heeft echter ook fatale gevolgen en het uiteindelijk resultaat heeft (in de vorm van de tweelingbroers Christian en Jonah Lees) een nogal akelig uiterlijk. Vervolgens is er de vorst van Strongcliff (Vincent Cassel) die geplaagd wordt door een niet te bevredigen lust en een onbegrensde appetijt heeft voor vrouwelijk naakt. Deze adoratie verblind hem dusdanig dat hij uiteindelijk een dame het hof maakt wiens stem wel liefelijk klinkt, maar wiens uiterlijk niet bepaald jeugdig overkomt. En tenslotte is er de koning van Highhills (Toby Jones) die plotsklaps een ziekelijke liefde vertoont voor een vlo, deze stiekem opvoedt en daarmee de toekomst van zijn enigste dochter op het spel zet. Vooral dit laatste verhaal had een groot wtf-gehalte en sloeg me met verstomming. Absurditeit over de hele lijn.

De hele film heeft een Renaissance-achtig uitzicht en ziet er perfect uit. De klederdracht, de burchten en de armoedige dorpjes. Het ziet er allemaal authentiek en realistisch uit. Schitterend hoe dit middeleeuws tijdperk op het scherm tot leven komt. Ook de meewerkende acteurs vond ik uitermate boeiend. De verpersoonlijking van bepaalde obsessies (zoals we ze in onze moderne tijd ook wel eens tegenkomen) wordt briljant uitgevoerd. Vooral Vincent Cassel en Toby Jones scoren hoog op de schaal van krankzinnigheid. Het meest lugubere personage was de eng uitziende necromancer (Franco Pistoni). In mijn ogen was dit een bijzonder geslaagde film dat door de hoeveelheid aan bloed en boezems zeker niet geschikt is voor kinderogen.

3.5*

"You are a soldier, Lomax. You never surrendered."

Er zijn al onnoemelijk veel films gemaakt over de 2de Wereldoorlog waarbij de wreedheden van het Nazi regime en de Holocaust belicht werden. Alle belangrijke veldslagen en wetenswaardigheden uit deze donkere periode zijn al eens gebruikt. Films over de levensomstandigheden van krijgsgevangenen in Japan en de dagdagelijkse folteringen en mensonwaardige behandelingen die zij ondergingen in de door Japan bezette gebieden, zijn maar dun gezaaid. Er waren meer dan 140.000 gevangenen in deze periode in Japan. Hiervan stierven er één op de drie door de honger, het werk , geselingen en ziektes. De ergste condities waren voor diegenen die werkten aan de spoorweg die aangelegd werd tussen Birma en Thailand. De zogenaamde Dodenspoorlijn (Death Railway) die 415 kilometer lang was en doorheen onherbergzaam land aangelegd werd. Japanse ingenieurs berekende dat het 5 jaar zou duren om deze aan te leggen, maar met behulp van militaire krijgsgevangenen en burgers werd deze klus geklaard in 16 maanden. Dagelijks stierven er gemiddeld 200 arbeiders. 15.000 Krijgsgevangenen, waaronder 7000 Britten, lieten het leven. Ook stierven er ongeveer een 100.000 Thaise en Indonesische burgers.

“The railway man” is een emotioneel en prachtig in beeld gebracht verhaal over Eric Lomax, een Schotse officier die in Singapore gevangen genomen werd en aan het werk werd gezet als ingenieur bij de aanleg van deze spoorlijn. Gezien de omstandigheden kwam hij er dus nog goed vanaf, totdat de Japanners ontdekten dat het groepje ingenieurs een radio hadden geconstrueerd zodanig dat ze de ontwikkelingen aan het front konden volgen. De Japanners dachten echter dat ze het gebruikten om berichten te verzenden. Eric neemt de moedige beslissing om alle verantwoordelijkheid op zich te nemen waarna een lange periode aanbreekt van opeenvolgende martelingen en vernederingen. Tot aan de bevrijding.

Het is een verfilming van het indrukwekkend verhaal dat door Eric Lomax zelf werd neergeschreven in een autobiografie. Een verhaal van een getekend en een aan PTSS (Posttraumatische Stress Stoornis) lijdende man die geobsedeerd is door de spoorwegen en probeert in het reine te komen met het verleden. Het is tijdens een treinreis dat hij Patricia Wallace, een recent gescheiden en belezen vrouw, ontmoet. Tijdens hun huwelijk ontdekt Patricia algauw dat hij nog steeds gebukt gaat onder zijn traumatisch verleden en dat Eric nog steeds achtervolgd wordt door zijn Japanse beulen.

Een aangrijpend verhaal dat op een subtiele manier en met respect verfilmd werd. Er werd geen gebruik gemaakt van actierijke of vreselijke huiveringwekkende beelden over martelingen. Het is eerder het bijna ontbreken hiervan dat er voor zorgt dat een beklemmend gevoel zich meester van je maakt en dat je een beeld geeft van de verschrikkelijke omstandigheden waarin deze krijgsgevangenen zich bevonden. De nachtmerries die Eric soms had en de comateuze gemoedstoestand waarin hij zich soms bevond, zijn indrukwekkend vertolkt. Het verhaalt springt heen en weer tussen het verleden en het heden en leveren soms echte postkaart-beelden op : het verliefde koppel op het strand met een wegwaaiende paraplu en beelden op het einde met de afgewerkte spoorlijn in Birma.

Deze prachtige beelden staan in schril contrast met de smerige en mensonterende beelden van de Japanse kampen die we voorgeschoteld krijgen. De uitzichtloze situatie, de uitgemergelde lichamen , de doodvermoeide arbeiders die bezwijken tijdens de loodzware dwangarbeid, de onmenselijke omstandigheden en continue martelingen en straffen die ze ondergingen. Een ontluisterend beeld van de Japanners : wreed, gevoelloos, meedogenloos, ongemeen hard en sadistisch. Een zwarte pagina in hun geschiedenis waar ze toch lichtjes vanaf zijn gekomen. Alsof ze die pagina hebben uitgescheurd,verbrand en liefst van al zo snel mogelijk achter zich hebben gelaten en vergeten.

Zowel Jeremy “War Horse” Irvine als Colin “Love Actually” Firth spelen op een overtuigende manier de rol van Eric Lomax. Irvine ondergaat de fysieke terreur en marteling als jonge officier door de Kempeitai (een soort Japanse Gestapo). Het zijn sporadisch vreselijke beelden om aan te zien en om aan te horen. De regelmaat waarmee hij in elkaar geslagen wordt met een hardhouten steel. Het moment dat er een bot breekt na het toedienen van hardhandige slagen is iets dat door merg en been gaat. Het gejammer en geschreeuw. De angstige blik als hij weer afgevoerd wordt naar een geïsoleerde kamer om een speciale behandeling te krijgen. Firth ondergaat nog altijd de psychische marteling van zijn traumatische ervaring. Hij keert regelmatig in zichzelf terug,spreekt geen woord meer en heeft zelfs ronduit agressieve reacties. Hij woont regelmatig een samenkomst bij met lotgenoten om daar stilzwijgend een uurrooster voor treinen te bestuderen. Voor eens vond ik dat Nicole Kidman een degelijk rol speelde. Ze is niet direct mijn favoriete actrice, en misschien kwam ze hier wel overdreven koel en gereserveerd over, maar het paste wonderwel bij haar en af en toe zag je die figuurlijke gletsjer ook wel eens ontdooien. En tevens vond ik de jonge Takeshi Nagase (Tanroh Ishida) meesterlijk. Zijn gezichtsuitdrukking varieerde van sadistische kalmte naar gemeend medelijden. Een sterk staaltje van acteertalent.

Uiteindelijk zal er weer iemand klagen over het voorspelbaar (als je het boek gelezen hebt is dit natuurlijk nogal wiedes) en het flauw einde. Maar uiteindelijk vond ik dit een passend en waardig einde. Een einde dat door zijn eenvoud grootser werd dan elk ander denkbaar einde. En ondanks dat de film op een gezapig tempo vooruitgaat, waren de 116 minuten zo voorbij. Het is geen “Bridge on the River KWai” maar in mijn ogen toch een gedenkwaardige film die redelijk wat indruk op me maakte.

4.5*

“Like my grandpappy always said: us assholes gotta stick together.”

Een obscuur bedrijf dat experimenten uitvoert met betrekking tot genetische manipulatie op dieren aan boord van een ruimtestation, moet tot zijn afgrijzen te horen krijgen dat er iets vreselijks misgelopen is. Vervolgens zie je één van de vrouwelijke bemanningsleden, die zich met behulp van een noodcapsule kan redden, terwijl een vreselijk gemuteerde rat achter haar aanzit. En ja hoor. Ze slaagt erin om een reeks monsters van het genetisch materiaal met zich mee te zeulen. Tot de noodcapsule ontploft en de stalen terechtkomen op de aarde. Het gevolg is een trio willekeurige dieren die de stalen per toeval tegen het lijf lopen en een vieze, groene walm opsnuiven. En dat is waar de ellende mee begint. Het resultaat is dat Chicago tot puin wordt herleidt door de drie samenwerkende reuzenmonsters. Opgehitst door het leger en gek wordend van een radiosignaal dat het obscure bedrijf uitzend om het genetisch materiaal te bemachtigen, laten de drie primaten een spoor van vernieling achter zich.

Het klinkt allemaal redelijk bizar en belachelijk. “Rampage” is dan ook niet serieus bedoeld en dien je ook te bekijken met je verstand op nul. Maar jongens, was dit toch genieten zo gauw de hel losbreekt. Zo af en toe hou ik er wel van om zo’n pulpfilm te bekijken. Je kan het best zien als een mengsel van “San Andreas” met “Godzilla” en een King Kong film. En wie kan je het beste vragen om voor zulk een film de hoofdrol voor zijn rekening te nemen? Inderdaad, Dwayne Johnson. Niet bepaald een acteur die geassocieerd wordt met hoogstaande films. Maar sinds “Jumanji: Welcome to the Jungle” apprecieer ik deze vent en besef ik dat hij meer kwaliteiten heeft dan alleen maar opgepompte biceps en een indrukwekkende borstkast. Misschien is het acteren bij momenten vreselijk overdreven en gevuld met flauwe humor. Maar ik geef toe dat het een plezier is de man aan het werk te zien. Het enthousiasme en zijn inlevingsvermogen is fenomenaal.

Diegene die echter de show steelt de gehele film is de albino aap George. Deze computercreatie charmeert je van meet af aan en staat garant voor enkele grappige momenten. Dat het een berggorilla is die gebarentaal onder de knie heeft en een apart gevoel voor humor heeft, is een gegeven dat perfect past bij de rest van de film. Pure nonsens en klinkklare onzin verpakt in een destructief en actierijk geheel. De nevenpersonages stonden al in zijn schaduw. Maar naarmate deze agressieve brulaap in gestalte toeneemt en verpletterend rondom zich heen begint te rammen, zijn de nevenpersonages nog nietiger. De clash tussen deze flink uit de kluiten gewassen George en de gemuteerde alligator is een lust voor het oog. Het deed me nostalgisch terugdenken aan die oude monsterfilm “King Kong vs. Godzilla”. Een clash tussen twee titanen waarbij in de stad Chicago, die dienst doet als strijdtoneel, een redelijke ravage wordt aangericht.

“Rampage” is niet meer dan een buitensporige rampenfilm vol spektakel en soms toch wel genietbare humor. De film is overladen met onwaarschijnlijkheden, waar je na een tijd niet meer op let daar je vanzelf in een nonsense-mood terechtkomt. Ik snap nog altijd niet waarom deze multinational de genetisch experimenten niet op een afgelegen faciliteit met zware bewaking lieten uitvoeren. En waarom die reusachtig, allesvernietigende wezens naar je toe lokken? Als een arsenaal raketten van het leger nog niet eens een schrammetje veroorzaken, hoe zouden zij dan aan dat genetisch materiaal geraken? Maar nogmaals, laat dat aan je voorbijgaan zodanig dat je volop kan genieten van deze blockbuster vol grafische tovenarij en spektakel. ’t Is zeker de moeite.

3.5*

Wow, de cast is sowieso al fenomenaal. Price, Karloff en Lorre in een soort sprookjesachtige film over tovenaars. De piepjonge Jack Nicholson had ik zelfs niet eens herkend. Och, het duel zag er een beetje gedateerd uit en flauwtjes, maar al bij al was dit toch een plezante film. Wel grappig dat men voor het afbranden van de abdij in "The Tomb of Ligeia" het beeldmateriaal uit deze film heeft gebruikt.

3*

Had geen flauw idee wat ik kon verwachten. Maar een Cusack film zorgt altijd voor verrassingen. Cusack speelt meestal niet in van die enorme hoogvliegers, maar toch blijft er wel altijd iets hangen. Dan is het Serendipity, een teen feel-good film en dan verrast hij zoals in Martian Child. En yep, ik vond het een enorm sterke film waar hij Poe neerzette zoals ik me die altijd heb voorgesteld : de ietwat rare wereldvreemde vogel die akelige moordverhalen neerschrijft waarbij je toch een iet of wat gekronkeld brein moet hebben om de moordwijze zo uit te werken. De setting,sfeer,kostuums en grauwte van deze tijd komt enorm goed over. Inderdaad het liefdesverhaaltje had ook van mij weggemogen en gaf geen meerwaarde.

Deed me ook na een tijd denken aan Sherlock Holmes meets Jack the Ripper.

3.5*

Dit was gewoonweg genieten geblazen. Compleet geschift en van de pot gerukt. Die finale was gewoonweg hilarisch en over the top. Ik begrijp niet dat ik de VHS van deze film nooit heb gehuurd toendertijd

So, at midnight you have to play a game.

It's just something we do when someone new joins the family.

Ik moet toch wel heel dringend mijn mening herzien over de cross-over horror/komedie. Na “Monster Party” en “The Dead don't die” is “Ready or not” toch weer een film die me aangenaam verraste. Echt waar. Ik heb me goed kunnen amuseren bij het bekijken van deze film. En niet alleen omdat de hoofdrolspeelster Samara Weaving er appetijtelijk uitzag, maar ook vanwege het entertainmentgehalte. Ook de morbide zwarte humor kon ik wel appreciëren. Het is dan wel niet zo’n absurdistische humor als in “The dead don’t die”. Maar het slapstickachtige dat er in verwerkt werd, resulteerde soms in een spontaan gegrinnik. Tevens zaten er aardig wat bloederige scenes in. Kortom het was genieten geblazen.

En dat alles vanwege een onschuldig potje verstoppertje spelen. Een keuze die Grace (Samara Weaving) maakt op haar huwelijksnacht door een kaart te trekken uit een houten doosje. Blijkbaar heeft de Le Domas familie, die hun fortuin hebben gemaakt in het gezelschapspellen-wereldje, een weerkerende familietraditie bij huwelijken. Dus op het moment dat Grace een trouwring aangeschoven kreeg door Alex Le Domas (Mark O’Brien), haar kersverse echtgenoot, werd ze onbewust deel van deze traditie. Dus in plaats van een potje rampetampen en flikflooien in het ouderwets uitziend hemelbed, wordt het huwelijkspaar verzocht om zich te begeven naar de familiekamer om aldaar een ouderwets gezelschapspelletjes te spelen. Wat Grace niet beseft is dat er één wel echt speciale kaart tussen zit die verstrekkende gevolgen kan hebben voor de rest van de avond. En raad eens. Yep, trekt ze toch wel die bewuste kaart.

Niet alleen het verloop van het verhaal vond ik enorm boeiend en uitgekiend. Ook het decor waar het zich allemaal afspeelt is prachtig om te zien. Een reusachtig Victoriaans landhuis vol donkere hoeken en nissen. Zo’n enorme villa, dat perfect past bij een vermogende familie als Le Domas, vol houten lambriseringen, majestueuze trappenhallen en rijkelijk met ornamenten versierde gangen. Als kind zou je er probleemloos in verdwalen. En daar voltrekt zich het onschuldig “verstoppertje spelen” waar Grace enthousiast aan meedoet. Totdat ze beseft dat niemand van de familie Le Domas met aftellen begint om vervolgens “Wie niet weg is, is gezien” te roepen, maar dat deze krankzinnige familie zich bewapend heeft met oude wapens en de jacht op haar geopend is.

Het meest hilarische van de film, zijn de familieleden zelf. Stuk voor stuk zijn het karikaturale personages. Van de autoritaire ietwat leeghoofdige pater familias Tony (Henry Czerny) en zijn eega Becky (Andie MacDowell) tot en met de akelig overkomende, feeksachtige tante Helene (Nicky Guadagni). Deze laatste is wel het meest extreem personage. Ze lijkt zo uit een satanische sekte weggelopen met haar paars mantelpakje, zwarte nagellak en rechtopstaand Cruella de Vil kapsel. En als ze naderhand al gillend door de gangen stormt met een enorm houthakkersbijl, is het plaatje compleet. Voeg hier nog een resem andere familieleden toe zoals de alcoholzuchtige Daniel (Adam Brody) en zijn trutterige echtgenote (Elyse Levesque). De aan coke verslaafde dochter Emilie (Melanie Scrofano) en angsthaas Fitch (Kristian Bruun). En vanzelfsprekend mag de butler niet ontbreken. Tezamen vormen ze een bontgekleurd “Adam’s Family”-achtig collectief.

Tenslotte nog eventjes iets over het horror-gedeelte. Ook al is de algehele sfeer nogal luchthartig en karikaturaal, toch zal de hardcore horrorfanaat van bepaalde momenten genieten. Deze gothic aanvoelende horror is gevuld met enkele gore en bloederige scenes terwijl een opzwepend tempo aangehouden wordt. Vooral het fragment in de stal vond ik enorm geslaagd en tegelijkertijd buitengewoon grappig. Je ziet de nagel. Je ziet het gat in een hand. En je weet onmiddellijk hoe deze twee feiten gekoppeld zullen worden. Subliem. En ook al weet je welke richting het uitgaat, toch werd ik verrast door de ontknoping. Een ontknoping waar een Quentin Tarantino jaloers op zou worden. En ik veronderstel dat het iet of wat de bedoeling was om de kloof tussen arm en rijk aan te tonen. Uiteindelijk was dit een klein beetje bijzaak allemaal. “Ready or not” is misschien wel de wreedaardige versie van het Assepoester-sprookje. Maar hier was ultieme entertainment het hoofddoel. En daar zijn ze voor mij persoonlijk wel degelijk in geslaagd.

3.5*

James Halliday saw the future.

And then he built it.

He gave us a place to go.

A place called ... THE OASIS.

Recent kreeg ik een Playstation VR set als verjaardagscadeau en heb sindsdien al aardig wat uren rondgestruind in verschillende virtuele werelden. Ik begrijp dus maar al te goed dat in films zoals “Ready player one” de bevolking meer tijd spenderen in deze artificiële omgeving als in de werkelijke. Zoals men al opperde aan het begin, deze virtuele fantasiewerelden zijn zo aanlokkelijk omdat er zoveel te beleven valt. Maar ook omdat je als individu zoveel kunt zijn. Net als in “2047 : Virtual Revolution” lijkt het alsof de hele mensheid het contact met de werkelijkheid verloren is en hun hele fortuin verkwisten aan digitale upgrades en gadgets en hun gehele vrij tijd rondlopen met zo’n futuristisch uitziende VR-bril. Spijtig genoeg is dan ook de moraal hetzelfde als in deze laatste film. Namelijk dat men de virtuele bindingen moet doorknippen en weer terug gaat leven in de realiteit. Misschien zit hier wel een grond van waarheid in. In onze huidige maatschappij is de kunst van communiceren en socialiseren aan het verpieteren doordat we dit meer op een digitale manier doen.

Het verhaal op zich vond ik een beetje rechtlijnig en eenvoudig. De dag dat één van de ontwerpers (James Halliday) van de virtuele speeltuin OASIS zijn laatste adem uitblaast (in werkelijkheid), schijnt het dat hij een zogenaamde “Easter egg” verstopt heeft in OASIS. Een mega hoofdprijs waarmee de eerlijke vinder de totale controle over OASIS krijgt en ineens Halliday’s fortuin erft. Natuurlijk krijgen we een wedloop tussen twee kampen. Enerzijds de jonge Wade (Tye “Joe” Sheridan) die samen met enkele van zijn online vrienden naarstig op zoek gaat naar de verborgen sleutels. Niet enkel en alleen voor de faam en fortuin, maar ook om de firma IOI (Innovative Online Industries) een hak te zetten. IOI wil kost wat kost de hoofdprijs winnen en alzo de grootste firma ter wereld worden. En aldus krijgt Wade als geduchte tegenstander de CEO Nolan Sorrento (Ben “Mississippi Grind” Mendelsohn) wiens onuitputtelijke bron van inkomsten een voordeel geeft. Onnodig te verklappen wie er tenslotte aan het virtuele kortste eind zal trekken.

Neen, het verhaal op zich is niet echt episch. De beelden en de algehele sfeer daarentegen wel. De eerste opdracht met de aartsmoeilijke straatrace volgestouwd met hindernissen, was al iets om van te kwijlen. Dat er een T-Rex en een dolgedraaide King Kong bij te pas kwamen, was misschien lichtelijk overdreven. Maar voor de rest zag dit gedeelte er toch wel actierijk en flitsend uit. Daar zou ik dolgraag ook wel eens aan willen deelnemen. Idem voor de locatie Doom. Een deathmatch daar meemaken moet toch ook enorm energiek en opwindend zijn. Maar voornamelijk is “Ready player one” een reusachtige knipoog en nostalgische terugblik op de jaren 80. En dit op allerlei gebied. Zowel de muziek, de film als de gamewereld uit dit tijdperk wordt omvangrijk bewierookt. De hele film is dus volgepropt met verwijzingen hiernaar. De DeLorean uit “Back to the future”. Een zwevende dansvloer met de soundtrack van de Bee Gees. De Atari spelletjes en een t-shirt van Joy Division. Een veelvoud aan befaamde personages die als avatar komen opdraven in de VR wereld. Je mag er zeker van zijn dat elke scene wel een verwijzing bevat. Het lijkt alsof Steven Spielberg niet alleen de helden op zoektocht stuurt naar de Easter Egg, maar ook de toeschouwers eenzelfde taak heeft toebedeelt. Vind zoveel mogelijk verborgen verwijzingen.

Als je een fervente gamer bent, zal deze film je zeker en vast bekoren, daar het merendeel louter en alleen een grafisch festijn is. Alleen al de openingscene waar de wereld van OASIS in wordt voorgesteld, is een adembenemend en indrukwekkend spektakel. Voor anderen is het misschien een beetje teveel van het goede. Het kan overkomen alsof je bij je beste vriend thuis naar de buis zit te kijken, terwijl hij zich rot amuseert met het spelen van een mega fantastisch game. Een beetje frustrerend. Ik heb me kostelijk geamuseerd met deze film. Buiten enkele vraagstukken (ik snap niet hoe Wade zijn installatie aan het werken kon krijgen in een busje in het midden van een autokerkhof) ging deze film er als zoete koek in bij mij. En dat het meisje achter de avatar Art3mis in RL ook een natuurlijke schoonheid zou zijn (Olivia “Me and Earl and the Dying Girl” Cooke), was een vanzelfsprekendheid. Ik ben niet echt een grote fan van Steven Spielberg en vind sommige van zijn films echt slappe kost, maar hier slaagt hij er toch weer in om mijn filmhart iets sneller te laten slaan. En niet alleen omdat ik eigenlijk ook een beetje hooked ben aan het VR fenomeen (Ook al heeft het nog niet die scherpte die hier getoond wordt). “Ready Player One” is een beetje “The Goonies” meets "Tron". Maar dan met meer technologische toverij en een ander soort schat als beloning.

4*

“Imagine you were born totally aware and conscious of everything around you.

Conscious you were coming out of someone else's body.

Joined to it by a bloody cord that you are completely covered in blood.

Conscious of the dry air entering your lungs for the first time.

The sharp sounds in your ears.

The blinding light in your eyes.

Conscious that your bones are unbearably soft and your life is so fragile

it could disappear at any moment.

That's what being resurrected is like.”

Misschien was het initiële idee van Marc Jarvis (Tom Hughes) niet zo slecht. Als hij te horen krijgt dat hij terminaal ziek is en nog maar enkele maanden te leven heeft, besluit hij zich te laten invriezen. Niet voor eeuwig maar wel tot de medische wereld in staat is om zijn kwaal te genezen, waarna hij weer een gezond leven kan leiden. Een pracht idee maar wel eentje met een nadeel, waar Marc ook achter komt naderhand. Het nadeel is dat je je geliefden achterlaat. En het zou ook kunnen dat de tijdgeest drastisch gewijzigd is. Fysiek ben je misschien tiptop in orde maar de geestelijke toestand kan wel eens voor problemen zorgen.

“Realive” is een SF pur sang met zijn “Oblivion”-achtige interieurs en uitstraling. Tegelijkertijd boort het ook een diep-filosofisch onderwerp aan over het eeuwige leven en het uitstellen van de dood. Het is niet een futuristisch machine zoals in “Elysium” dat onvolkomenheden en medische problemen rechtzet. Het is de evolutie van medische technologieën waardoor het mogelijk is medische interventies op een adequate manier uit te voeren. Maar naarmate de film vordert, merk je dat de film een gesofisticeerd romantisch verhaal bevat. Een verhaal over een gecompliceerde verhouding waar eeuwige liefde in verscholen zit. Marc en Naomi (Oona Chaplin) zitten al jaren gevangen in een knipperlichtrelatie. En net als ze dan toch tot de vaststelling komen dat ze voor elkaar gemaakt zijn, is een dodelijke ziekte de spelbreker die ervoor zorgt dat een toekomst als bejaard koppel niet voor hun weggelegd is.

De film is fascinerende genoeg doch ook uiterst traag. Het overgrote deel van de film speelt zich af in een klinisch witte, ultramoderne faciliteit waar Marc uit zijn cryogenetische slaap ontwaakt. Niet dat hij nog steeds fysiek dezelfde is als in het verleden want een groot gedeelte van zijn lichaam werd terug opgebouwd met gekloonde beenderen, spieren en zenuwbanen. Enkel zijn hersenen en enkele vitale organen zijn behouden. Ook is hij met een soort navelstreng verbonden met een high-tech toestel. Zijn nieuwe mechanische moeder. En dankzij de “Mind writer” is hij in staat om zijn herinneringen op te slaan. Dus bereid je maar voor op een heleboel flashbacks over zijn jeugd en de chaotische relatie met Naomi.

Uiteindelijk kan je de film zien als een modernere “Romeo en Julie meets Frankenstein” versie. Een film die handelt over eeuwigdurende liefde en het terug opwekken van een comateus iemand. Recent heb ik nog “The Lazarus Effect” gezien dat over hetzelfde principe handelt. Alleen is het in beeld brengen van toekomstige medische technieken en behandelingen op een heel overtuigende en realistische manier gebracht. Spijtig genoeg voor Marc is de emotionele band tussen individuen in deze futuristische wereld niet meer echt hetzelfde. Erotiek en liefde is verbannen naar gevoelloze werkgroepen en lijkt iets banaals en overbodig. Ik ben er zeker van dat hij dit zich niet zo had voorgesteld. Zowel de uitstekende acteerprestaties van zowel Tom Hughes als Charlotte Le Bon als de zorgzame verpleegster Elizabeth, als de filosofische moraal, maken van “Realive” een boeiende en tegelijkertijd emotionele film. Uiteindelijk kan je jezelf de vraag stellen of het inderdaad niet beter is dat een individu’s bestaan beter beperkt kan blijven tot één welbepaald tijdperk. Fysiologische issues kan men omzeilen en trachten te verbeteren. Het is de geestelijke toestand die voor problemen kan zorgen. Verwacht dan ook niet een happy end in deze film.

3.5*

It looks like you just fucked up our reasonable doubt here, Mitch

Het leven lacht Mitch Brockden (Dominic Cooper) toe. Hij is een opkomende ster in de gerechtelijke wereld. Een flegmatieke advocaat die een vurig pleidooi kan voeren en die nooit een zaak verliest, zoals hij zelf heel overtuigend zei tegen zijn confrater, getrouwd met een beeldschone vrouw en een lieftallig pasgeboren dochtertje. De toekomst ziet er dus rooskleurig uit. Als hij dan ook nog eens een zaak wint is dit wel een uitstekende reden om dit te gaan vieren samen met de collega’s. Na een avondje tequila hijsen , rijd hij onbezorgd naar huis met zijn eigen auto en voert hij niet zijn initieel plan uit : een taxi nemen. Onderweg vreest hij aangehouden te worden door een politiepatrouille en slaat paniekerig een zijstraat in waar hij onverhoeds iemand van de weg maait. In normale omstandigheden zou je de hulpdiensten bellen en de man bijstaan tot deze arriveren. Mitch beslist echter om alleen te bellen en dan het slachtoffer in erbarmelijke toestand achter te laten. Abnormaal in realiteit. Voor het verder verloop in deze film eerder toepasselijk. Hoe gaat dit verder aflopen als iemand juist datgene doet, wat hij niet zou moeten doen ? De volgende dag verneemt hij dat een zekere Clinton Davis (Samuel L. jackson) opgepakt is als verdachte.

En dat is dan de aanloop naar een doorsnee, nietszeggende thriller. Een niemendalletje waar niemand ook maar enige ruchtbaarheid aan zou geven als Samuel L. Jackson er niet in meespeelde. Het onderwerp is al meermaals aan bod gekomen en is een inspiratieloos geheel met echt belachelijke onwaarschijnlijkheden. Toegegeven, Mitch is misschien wel een top-advocaat. Maar dat hij zich ook nog eens ontpopt als een rasechte detective die op een nogal domweg eenvoudige manier aanwijzingen ontdekt die blijkbaar voor doorgewinterde rechercheurs moeilijk te vinden zijn, slaat echt alles. Ik moet wel toegeven dat de wendingen in het verhaal niet evident zijn en ze je toch telkens op het verkeerde been zetten. Je zou ervan uit kunnen gaan dat Mitch zich de hele film in alle mogelijke bochten gaat wringen om uit de handen te blijven van het gerecht. Maar het was ook voor mij een raadsel waarom hij zich toch in deze zaak vastbijt, terwijl hij er zonder kleerscheuren vanaf kon raken. De momenten waarop hij geconfronteerd wordt met vragen en situaties waarna hij er telkens weer bewust van is dat hij diegene is die het misdrijf heeft begaan, is wel aardig uitgewerkt. Maar toch blijven de onwaarschijnlijkheden zich opstapelen. Ik had geen idee dat ontsnappen uit een politiekantoor zo doodsimpel was. En er is dan ook niemand die op het idee komt om het telefoontje na te trekken. Ik ga er echter toch van uit dat alle telefoonverkeer daar wordt afgetapt.

Jackson voelt zich blijkbaar wel lekker in het vel van een geschifte psychopathische maniak. “Meeting Evil” en “Oldboy” zijn de laatste films die ik gezien heb waarin hij speelde. In beide films vertolkte hij ook een nietsontziende gestoorde persoon, die er niks mee inzat om te zorgen voor wat extra slachtoffers. Toch had ik soms het gevoel dat hij hier niet met totale overgave in meedeed. Hij nam zijn befaamde "Samuel L. Jackson”-houding weer aan , maar ging jammerlijk af als een gieter bij het geweeklaag en gejammer vol zelfmedelijden in de slotminuten. Het slot was dan ook helemaal niet verrassend en eigenlijk wel een ontgoocheling. Dominic Cooper zei me eigenlijk niks en herkende hem ook niet op het eerste moment. Blijkt hij toch wel een rol van betekenis gespeeld te hebben in “Abraham lincoln : Vampire hunter”. Geen memorabele film vond ik toen, en dus blijkbaar gewist uit mijn geheugen. Over het algemeen was zijn prestatie voldoende, buiten soms wel echt vreemde gelaatsuitdrukkingen. Maar beide konden het inhoudsloze en stuurloos verhaal niet echt redden, ongeacht hun inspanningen.

Meest positieve van deze film is tenslotte de tijdsduur. Het is een korte 80 minuten durende film waardoor je niet de tijd krijgt om je erover te ergeren. Wil je een doorsnee niet-intellectuele halfzachte thriller zonder enige suspens , dan moet je zeker deze eens een kans geven. Maar ik ben er bijna zeker van dat er betere films te kiezen zijn die meer waar voor je geld geven.

1,5*

“Hey, you still have the Manifesto?

The what?

The Manifesto, man.

Don't tell me you threw it away.”

“Rebirth” is een psychologische thriller uit de Netflix stal. Ik zal zeker niet ontkennen dat ik een fervente aanhanger ben geworden van de Netflix Originals reeks. Er zijn al enkele prachtfilms gepasseerd (“Spectral”, “iBoy”, “Before I Wake” en “Message from the King”). En ook enkele minder geslaagde probeersels (“Mute” en “Death note” bijv.). “Rebirth” is een geval apart en eindigt ergens in het midden. In wezen is het geen slechte film, maar er zijn bepaalde aspecten die maken dat ik de film echt begon te haten. Sommigen zullen het zelfs een irritante film vinden. Ik weet nog steeds niet of ik deze film ernstig moet nemen of niet. Als het serieus bedoeld is en een beeld tracht te scheppen hoe gelijkaardige organisatie functioneren, dan is het redelijk angstaanjagend. Is het echter satirisch bedoeld, dan is mij dat ook ontgaan. Want echt grappig vond ik het niet.

Voor Kyle (Fran “The Living” Kranz) is elke dag een duplicaat van de vorige dag. Een gesettelde en tevreden modelburger die zijn dagdagelijkse job gelaten uitvoert. Dit schijnbaar zorgeloos bestaan wordt grondig dooreengeschud de dag dat zijn geschifte, hyper kinetische ex-schoolvriend Zack (Adam “Once upon a time in Venice” Goldberg) opduikt in Kyle’s kantoor en hem eraan herinnert dat ze ooit eens een belofte hebben neergeschreven. Een “Manifesto” waar vooral de slogan “Don’t be boring” in het oog springt. En dat is iets dat Kyle ,nadat hij toestemt om mee te gaan naar één of ander bizar heroriënteringsweekend, meermaals te horen krijgt. Spijtig genoeg is “Rebirth” wel saai uitgevallen met een ontgoochelend sluitstuk.

Fran Kranz speelt op een overtuigende manier de verwarde en paniekerige Kyle die zijn gesmeerd lopend burgerleventje herleidt ziet worden in een voor hem oncontroleerbare, chaotische nachtmerrie. Het is overduidelijk dat de boodschap verkondigt door “Rebirth” draait rond zelfcontrole. “Rebirth” gaat over terug grip op jezelf te krijgen en niet zomaar apathisch mee te lopen in het systeem (als zombies). Volgens Zack is het een herontdekking van jezelf en er toe komen om terug van het leven te houden. Het enige wat Kyle lijkt te ervaren is dat het een krankzinnig en mensonterend programma is. Het feit dat Zack erbij loopt alsof hij te veel psychedelische paddenstoelen gegeten heeft, helpt ook niet echt.

Om eerlijk te zijn werkte de film me op bepaalde momenten wel echt op mijn zenuwen. Zo is er de wel oogverblindend knappe Naomi (Nicky Whelan) die de onhebbelijke gewoonte heeft om elke vraag te beantwoorden met een vraag. Om horendol van te worden. Ook de overdreven groepsevenementen leken wel op een massahysterie. En het werd wel een beetje te voorspelbaar toen Kyle in een met kussens gevulde kamer terechtkwam waar zich een paar bevallige vrouwen bevonden wiens seksleven overduidelijk op een laag pitje staat. Het leek wel een hippie commune. Het voelde nogal surrealistisch en onaards aan.

Het is vooral het einde dat tegenvalt. Men toont initieel een organisatie die door hersenspoeling en psychologische druk leden trachten te werven. Ik geef toe dat het intrigerend was. Maar uiteindelijk bleef ik toch op mijn honger zitten. Misschien is dit ook te wijten aan het ontbreken van enige duiding. In eerste instantie leek “Rebirth” op een soort sekte vol esoterische ideeën en dogma’s met als doel de deelnemers een hergeboorte te laten beleven waarbij de connecties met hun inpalmende, egocentrische leefwereld worden doorgeknipt. Het wil een imaginaire spiegel voorhouden en aantonen dat de deelnemers in een door anderen gecontroleerde artificiële wereld leven. Dat ze marionetten zijn in een maatschappelijke poppenkast waar anderen aan de touwtjes trekken. Of ook wel een artificiële luchtbel die je vanwege comfort, verworven status en financiële zekerheid niet wil doorprikken. Naderhand gezien lijkt het niets anders te zijn dan een platvloerse verkooporganisatie van voedingsproducten, die via networking deze aan de man tracht te brengen met goed georganiseerde home party’s. Op het einde voelde het aan alsof ik een Tupperware demonstratie had bijgewoond.

2.5*

Sarah: Where did you get the bodies?

Victoria: From my freezer.

Ondanks dat er zo een sterrencast meedeed in deze film vond ik deze film toch maar niks. Blijkbaar is deze opvolger van hetzelfde niveau als de originele film "Red", dus ga ik me ook geen moeite doen om deze laatste te gaan kijken.

Bruce Willis, John Malkovich, Helen Mirren, Anthony Hopkins ... je zou eigenlijk toch verwachten dat dit een pareltje van een film zou worden. Het is bij momenten (schaarse weliswaar) redelijk grappig en de actiescenes zijn doorgaans wel voortreffelijk. Maar het verhaal zelf was ongeloofwaardig,chaotisch en kortweg belachelijk. De enigste die ik nog enigzins kon apprecieren was Byung-hun Lee die een ijskoude Oosterse huurmoordenaar vertolkt met een hoog Bruce Lee gehalte.

Het grootste minpuntje was de vertolking van Sarah door Marie-Louise Parker. Deze begon me al zeer snel op mijn zenuwen te werken met haar gespeelde tienerachtige onschuld en de steeds weerkerende moeite die ze deed om erbij te horen en ook mee te doen met de grote jongens. Het enigste wat er nog aan ontbrak was dat ze al kirrend handjesklappend rond zou springen. De enigste goede scene was wanneer ze klem kwam te zitten in het smalle steegje bij de achtervolging. Voor de rest was het een storend irriterend element doorheen de hele film.

Blijkbaar is de film afgeleidt van een DC Comic, wat de overgangen tussen verschillende delen wel verklaart en ook het feit dat ze de halve wereld heen en weer crossen om de zaak op te lossen. Niet bijster geloofwaardig en eigenlijk een redelijk lachwekkend gegeven. Hopkins deed zijn ding zoals hij het eigenlijk altijd doet. Om eerlijk te zijn vind ik dat de man eigenlijk in elke film dezelfde uitstraling en gevoel heeft. Niet bijster origineel dus , maar het blijft een top-acteur.

Een actiefilm dus met een groot comic-book gevoel en minder geslaagde humor.

Niet voor niets dat ik half weg in slaap viel, en dan naderhand het gemiste moest herbekijken.

2*

Dit zal wel uitgroeien tot een zogenaamde "Cult"-film in de toekomst.

Ik zal er echter niet terug naar kijken als Cult-film.

Barbarella,Evil Dead,Mad Max en The Rocky Horror picture show ... DAT zijn cult-films.

Dit is een lege doos over een paar ubergeile tieners die in het web terecht komen van één of andere geschifte sekteleider.

Het einde zuigde enorm ... het etiket horror op IMDB versta ik van geen kanten.Verre iets te maken met horror.

Enige klein pluspuntje was John Goodman.

1*

Tja, dan denk ik dat ik toch per ongeluk een andere film heb gezien

Ik dacht toch dat het ging over WWII in Italie waar een regiment zwarte piloten rondvliegen met verouderde P40's om nietszeggende opdrachten uit te voeren, omdat de blanke leger topleiding niet gelooft dat de zwarte medemens verstandelijk genoeg is om echte acties uit te voeren. Beetje als in de Amerikaanse Burgeroorlog werden ze gezien als lomp kanonnenvoer. Uiteindelijk mogen ze zichzelf dan toch bewijzen.

Vermeng dat met een liefdesverhaal en je hebt Red Tails.

Ik vond het een hoogst vermakende film, veel actie, in mijn ogen toch indrukwekkende luchtgevechten m.a.w. geen moment verveeld.Geen top-film , maar ook niet, zoals je veel leest, een totale flop.

Het rare is dat je op IMDB in een ruk totaal verschillende meningen leest van mensen die het eigenlijk wel zullen weten nl.

1. As a retired USAF Fighter Pilot, having flown 100 missions as an F-105 Wild Weasel over the hottest areas of North Vietnam, and recipient of the Silver Star, the Distinguished Flying Cross, and ten Air Medals, I found the movie to be excellent.

2. I am a pilot in the Air Force.This is by far the absolute worst movie I have ever seen.

3. I'm a former US Air Force F-4 Phantom Weapons Systems Officer (backseater).You know this movie is crap when you start with a supposed fighter squadron commander who doesn't know the difference between a SQUAD (thirteen infantrymen) and a SQUADRON (48 fighter pilots).

Als zij het al niet weten, wie dan wel. Het zal wel niet technisch accuraat zijn allemaal maar entertainment was het wel

3,5*

Het enige wat me zal bijblijven over deze film zijn de wansmakelijke en de meest bizarre wenkbrauwen die het voorhoofd sieren van een lid van het gezelschap dat gedoemd is om in mootjes gehakt te worden. Voor de rest is “The Redwood Massacre” een film uit het slasher-genre dat nu eens echt niks nieuws toevoegt aan dit genre. De jaren 80 waren de hoogdagen van bloederige slasher-films met “Halloween”, “The Texas Chainsaw Massacre” en “Friday the 13th”. Jason Voorhees verborg zijn gezicht achter een ijshockeymasker. Michael Myers gebruikte een masker. En Leatherface het vel van zijn slachtoffers. De Schotse bloeddorstige moordenaar in deze film kwam met het briljante idee om gebruik te maken van een aardappelzak. Betreft het de geschifte landbouwer die zijn familie uitmoordde of de begraven en naderhand vermiste boerenzoon? Dat wordt niet helemaal duidelijk gemaakt. En een verklaring van de rond zich heen hakkende moordenaar moet je ook niet verwachten, want gedurende de hele film komt er geen zinnig woord uit zijn mond.

Ik weet ook wel dat slasher-films niet gekend zijn voor hun geraffineerde verhaallijnen (alhoewel de eerste Friday the 13th wel wat meer inhield dan alleen maar het domweg afslachten van tieners) en oscar-waardige acteerprestaties. Uiteindelijk is het uitgangspunt van zulke films het zo goor mogelijk in beeld brengen van het in stukken hakken van onschuldige kampeerders. Dat hierbij liters bloed vloeien is een logisch gevolg. In “The Redwood Massacre” hebben ze waarschijnlijk restanten ontvangen van andere slasher-films, want zo rijkelijk als het bloed hier vloeit, zal je niet gauw ergens anders nog meemaken. Zo overdreven veel dat het ronduit belachelijk overkwam. Een forse vuistslag zorgt er al voor dat gulpen bloed alle richtingen uitvliegen alsof er een aantal hoofdslagaders zijn doorgesneden. Een ferme bloedneus zorgt dus al voor in bloed gedrenkte kleren en kapsels. Alsof ze in dezelfde mate als bij “Carrie” een emmer varkensbloed over zich heen kregen.

Het groepje jongelui is weeral een verzameling van de steeds weerkerende typetjes. Vanzelfsprekend is er weeral een verwend nest in de groep (Lisa Livingstone als Kirsty) die eigenlijk niks anders doet dan mopperen en duidelijk met tegenzin aan deze onderneming meedoet. Het verwonderde me al dat ze niet begon te discussiëren met de seriemoordenaar over het feit dat hij waarschijnlijk een verkeerd wasproduct gebruikt, omdat er nog steeds bloedvlekken zichtbaar zijn op zijn houthakkershemd. Vervolgens is er het karakterloze, mannelijke gedeelte. Hun enigste functie is deel uitmaken van het gezelschap en afgevoerd worden naar de slachtbank. Er is ook nog het party-meisje Rebecca (Rebecca Wilkie) die, zoals ik al eerder vermelde, alleen al opvalt door haar belachelijke wenkbrauwen. En als laatste is er Pamela (Lisa Cameron). Misschien wel het meest down-to-earth lid van het hele gezelschap die alleen nog wacht op haar vriendje. Deze laatste is blijkbaar verdwaald met zijn fiets. Iets dat blijkbaar veelvuldig voorkomt in deze Schotse bossen, want dat zogenaamde feestje in de ruïnes van Redwood is nogal levenloos zonder andere feestneuzen. Ook verdwaald? Of erger?

Het tempo in deze brutale slasher ligt verrekt hoog. De openingsscène laat direct een gruwelijke afslachting zien. De sadistische bruut wordt vanaf de eerste moment in close-up onthult. Geen mysterieus gedoe hierover dachten de makers. En voordat je het weet zijn er een kamperend echtpaar, een verdwaalde mountainbiker en twee groepsleden verdwenen richting vleesmolen. De slachtingen zijn brutaal, bloederig, niets verhullend en misselijkmakend sadistisch. Wat had je anders verwacht van een straight-in-your-face slasher?

En toch is deze film niet bepaald uitstekend te noemen. De dialogen zijn totaal ridicuul. De personages zijn hoogst irritant en extreem dom. Uiteindelijk verdienen ze het om te eindigen als filet-americain. De bloederige scenes zijn overdreven bloederig. Op sommige momenten leek het wel alsof er motorolie afdroop van de slachtoffers. Dommigheden passeerden aan de lopende band. De bloeddorstige moordenaar was in staat om het minste gerucht te horen. Maar twee discussiërende personen liggen buiten zijn gehoorspectrum. Ook bepaalde ontwikkelingen kwamen een beetje stupide over zoals het verdwijnen van twee kampleden ’s nachts. Zo abrupt en zonder verklaring. Het verhaal over de seriemoordenaar en zijn voorgeschiedenis bleef ook vaag. En tenslotte was er ook nog een totaal nutteloos personage in de vorm van de vader van een vermoorde tiener. Zijn bijdrage aan het geheel was banaal en zijn reactie tegenover Pamela was bizar. En hoe je in cirkels kunt blijven rijden, daar waar er zich enkel één loodrechte weg door het landschap slingert, versta ik helemaal niet. Maar vooral het inspiratieloze was overduidelijk. Ben je zinnens om de zoveelste slasher-film uit te brengen, kom dan in godsnaam met iets nieuws op de proppen. Dit was gewoon de zoveelste kleurloze "hack and slash" horror. Maar voor de liefhebbers van gorigheden is het misschien toch wel een aanrader.

1,5*

“She's had a pretty shitty life.

Maybe she just...

wanted to get away from it all.”

Ik was enigszins opgewonden om deze film te zien. Niet vanwege de reputatie van de regisseur Amenabar of het onderwerp. Ook niet om te zien of Ethan Hawke erin slaagde om zijn status als verdienstelijk acteur in ere kan houden. Maar wel omdat ik benieuwd was naar de rol van Emma Watson en of ze in staat was om het personage Hermione Granger, die ze speelde in de Harry Potter saga, van zich af te schudden. Ik heb haar niet meer aan het werk gezien (buiten de bescheiden rol in “Noah”) als een hoofdrolspeelster en vroeg me af hoe deze toch volwassener versie zou overkomen. Ze is inderdaad niet meer dat lief, onschuldig meisje meer (volgens de boulevardpers speelt ze nu liever met andere toverstokjes). Net zoals bij Harry potter is haar personage hier één en al geheimzinnigheid. Maar ze slaagt er toch niet in om, net zoals Daniel Radcliffe, het Potter-verleden volledig achter zich te laten. Toegegeven, ze krijgt dan ook wel bitter weinig tijd om dit te bewerkstelligen.

Het verhaal speelt zich af in Minnesota in de tijd dat de hele Verenigde Staten zich zorgen maakte over een plaag van satanische sekten. Deze aanhangers van Satan hielden bijeenkomsten waar men zich zogezegd vergreep aan kinderen, dierenoffers bracht en een hardnekkige adoratie tentoonspreidde voor alles wat ook maar duivels was. Dat het hier eerder ging over een vorm van massahysterie en invloed door enerzijds de media en anderzijds de publieke opinie, zou later blijken. Als op een dag de verwarde John Gray (David Dencik) het bureel van rechercheur Bruce Kenner (Ethan Hawke) binnenwandelt en daar verklaart dat hij zijn dochter Angela (Emma Watson) heeft misbruikt, is dit het begin van een luguber onderzoek met satanisme als centraal onderwerp. Het feit dat John er niks van kan herinneren en beweert dat het onmogelijk is, weerhoudt hem niet om het toch te bekennen. Om klaarheid te brengen wordt de hulp ingeroepen van Dr. Raines (David Thewlis), een psycholoog die gelooft in het toepassen van regressieve hypnose. Een techniek om verdrongen herinneringen aan traumatische gebeurtenissen via hypnose terug naar boven te halen.

Waar ik sowieso lovend over kan zijn, is het acteren van Ethan Hawke. De manier waarop hij gestalte geeft aan de figuur Bruce Kenner is simpelweg schitterend. Een sceptische man die niet veel geloof hecht aan alle geruchten maar toch langzaamaan meegezogen wordt in de spiraal van massapsychose. Watson was verre van slecht, maar uiteindelijk hield haar rol niet meer in dan dat van het gekwetste en verwarde dochter. Waarschijnlijk zal haar halfnaakte verschijning meer indruk maken dan haar complete vertolking. Wat dan weer niet echt waardig is voor haar gehele prestatie in deze film. Niet echt gedenkwaardig, maar toch lovenswaardig. David Thewlis (nog zo’n “Harry Potter” acteur) heeft de uitstraling van een psychiater en levert ook een degelijke prestatie.

Het enige dat ontbrak in “Regression” was doelbewustheid. Als kijker wist ik op een bepaald moment niet of ik nu naar een satanische horrorfilm (vergelijkbaar met “Rosemary’s baby”), een psychologische thriller of een doorsnee misdaadverhaal zat te kijken. Het is enerzijds een aanklacht tegen godsdienstwaanzin waarbij de grens tussen geloof en bijgeloof vervaagt op een bepaald moment. En anderzijds hekelt het de gebruikte psychiatrische onderzoeksmethodes waarbij je gerust kan twijfelen aan de juistheid van de resultaten. Qua sfeer is het zeker geslaagd. Luguber, duister en op bepaalde momenten zelfs verontrustend. Maar echt griezelig is het omzeggens nooit (ondanks de geluidseffecten en creepy beelden). Al bij al was het een redelijk voorspelbare film die niet echt verraste. Net zoals in “The sisterhood of night” is het de geruchtenmolen en de massahysterie die de voornaamste boosdoeners zijn. Niet bepaald voer voor een entertainende film.

2.5*

“Yes, I must finish.

I must.

After all, this is the man who killed our families.”

“Remember” is zo’n film waarover je best zo weinig mogelijk weet. Ik ga er dan ook niet teveel over uitweiden. Dit drama dat geleidelijk aan meer een thriller wordt, toont hoe de 86-jarige joodse man Zev (Christopher Plummer) op zoek is doorheen Amerika en Canada naar een gewezen nazi officier die een blockführer was in Auschwitz. Zev’s vriend Max Rosenbaum (Martin Landau) die in hetzelfde rusthuis verblijft, heeft door onderzoek van oude documenten ontdekt dat bepaalde SS officiers ontsnapten doordat ze de identiteit aannamen van omgekomen joden in het concentratiekamp. Zev wordt op pad gestuurd om een zekere Rudy Kurlander te zoeken met als doel deze te laten boeten voor het uitmoorden van zijn en Max’s familie. Spijtig genoeg moet Zev hier telkens aan worden herinnerd omdat hij lijd aan een vergevorderde staat van Alzheimer.

De film toont dus grotendeels Zev’s zoektocht naar deze persoon. Gewapend met een Glock en een handgeschreven brief van Max gaat hij alle Rudy Kurlander’s af die er op dat moment nog gehuisvest zijn in de V.S. en Canada. De brief is zijn leidraad daar hij telkens als hij weer ontwaakt, geen benul meer heeft waar hij is en waarom hij daar wel is. Zelfs de dood van zijn vrouw Ruth is hij dan al vergeten. Vandaar de notitie met stylo op zijn arm om telkens weer de brief te herlezen. “Remember” is beklijvend. “Remember” is spannend. Maar “Remember” is vooral ontroerend. Een film over het verwerken van een trauma. Het meedragen van een intens verdriet. En de diep ingewortelde wraakgevoelens. En ik mag wel zeggen dat de uiteindelijke ontknoping nog lang nazinderde bij mij en ik een “No way” uitlating niet kon onderdrukken. Het is lang langgeleden dat ik de ontknoping van een film niet zag aankomen en me totaal verraste. Met recht kan je zeggen dat je dit einde voor altijd zal onthouden.

Onnodig te zeggen dat het acteergedeelte dat verzorgt werd door Christopher Plummer weergaloos subliem is. Een getekende bejaarde die zich kwijt van zijn opgelegde taak. Niet alleen getekend door het verleden, maar ook door het heden vanwege het heengaan van een dierbare en een geheugen verslindende ziekte. De radeloosheid en hulpeloosheid die Plummer speelt is levensecht bij momenten. De ontmoeting met John Kurlander (Dean Norris die verdomd veel op Jack Nicholson lijkt) is een meesterlijke scéne waarbij Plummer een sterk staaltje van acteren laat zien. Je krijgt medelijden met Zev die wordt overvallen door panische angst. De scène is het moment waarop de film overschakelt van een naarstige zoektocht naar een meedogenloze thriller.

Ondanks zijn leeftijd weet deze steracteur nog steeds een gevoelige snaar te raken. Meer dan als de welbekende Captain von Trapp in “The sound of Music”. Een film waar mijn maag zich van omkeert alsof ik een slecht gebakken Wiener Schnitzel heb gegeten. De film wordt ook telkens uitgezonden rond de kerst- en eindejaarsfeesten. Waarschijnlijk om de opgelopen kater nog te verergeren. Toch raar dat ik hem niet direct herkende. De laatste keer dat ik Plummer aan het werk zag, was in “The forger”. Maar die rol was niet zo gedenkwaardig. Maar vooral het onthutsende en verrassende einde zal een blijvende indruk nalaten.

3.5*

Ondanks de titel, kan ik me eigenlijk niks meer herinneren van deze film. Zelfs niet het kleinste detail. Buiten de deelname van Anton Yelchin

“Can you imagine what that gold could do to help my people?

Will you help me get it?”

Je hebt films die je kan vergelijken met een rijkelijk vijfgangendiner. Je wordt eerst verwend met een smakelijke opener. Waarna zich een goedgevuld middenstuk aanbied. En vervolgens om na te genieten wordt er nog een heerlijke afsluiter aangeboden. Voldaan verlaat je het establishment en zal je er nog met veel plezier aan terugdenken. Andere films zijn als een gezellige familie picknick. Het gaat er gemoedelijk aan toe. Er zijn geen al te uitgebreide voorbereidingen. En als je erop terugkijkt, dan denk je aan gezelligheid en bepaalde levenswaardes. “Renegades” is zoals de McDonald’s. Je wordt razendsnel bediend, schranst alles zo snel mogelijk naar binnen (’t is niet voor niets fastfood) en voor je het weet ben je al vergeten wat je alweer gegeten hebt en heb je honger naar meer.

Er is ook wel iets positiefs te zeggen over deze film. Het kortstondig optreden van J.K. Simmons die op dezelfde manier acteert als toen hij als muziekleraar zijn leerlingen de huid vol schold in “Whiplash”. En de onderwater opnames in de tweede helft van de film zien er wel prachtig uit. En tenslotte is het Bosnische meisje (in het echt de Nederlandse Sylvia Hoeks) een lust om naar te kijken. Moest ik kiezen tussen haar en een lekkere schotel cevapcici, dan wist ik wel wat ik zou nemen. Nogal vanzelfsprekend dat zij een groep Amerikaanse Navy Seals kan overtuigen om een Nazi schat op te duiken in één of ander meer in Bosnië. Of was het de goudstaaf die het deed ?

Ondanks dat deze film van hetzelfde niveau is als dat van een gemiddelde televisiefilm, is het onderhoudend genoeg vol actierijke gedeeltes en met een feelgood einde. Het fragment met de tank is puur genieten. Het leek wel een modernere episode van “The A-Team” waar MacGyver voor assistentie werd gevraagd. Hadden ze enkele ronkende namen weggelaten, dan was de film helemaal vergetelheid geraakt. Maar op zijn minst zou het wat minder gekost hebben en de turnover iets voordeliger zijn uitgevallen. Heb je een verpakking popcorn op overschot en een beetje tijd te overbruggen, dan is deze film zeker de moeite waard. Maar net als bij het MacDonald menu, zal je de volgende dag al vergeten zijn wat je voorgeschoteld kreeg.

2.5*

“Since the explosion, since the construction of the Quarantine Zone, my photographs are different.

We're different.

Is it despair?

Confusion?

Rage?

Fear?

Everything's changed.

Maybe forever.”

Niet wetend wat me te wachten stond en of het wel de moeite was om deze zogezegde horror/mysterie te kijken (inhoudelijk leek het me toch interessant), bleek deze film naderhand visueel toch indruk op mij te maken. Bij de eindgeneriek was ik dan toch wel enigszins geïrriteerd doordat het totaal nergens op sloeg en me achter liet met een heleboel vraagtekens. Uiteindelijk was het een enorm open einde waarbij alles nog even mysterieus en onverklaard was als in het begin. Kwam ik naderhand toch wel tot de ontdekking dat dit een pilot aflevering was voor een gloednieuwe televisieserie. Wat een ontgoocheling. Als fervente tegenstander van alles wat ook maar op feuilletons lijkt, zal het verder verloop van dit toch wel uiterst intrigerend verhaal volledig aan me voorbijgaan. Ik ben er echter zeker van dat tegen het derde seizoen alles onoverzichtelijk ingewikkeld lijkt en het op dat moment aanvoelt alsof de schrijvers een beetje de draad kwijt zijn waardoor ze genoodzaakt zijn nieuwe verhaallijnen eraan te breien. Niets voor mij dus.

Het hele verhaal draait rond een enorme explosie die plaats vond in een underground dancing ergens in het futuristische London. Volgens de regering zijn hierbij chemische stoffen vrijgekomen waardoor een deel van de bevolking geëvacueerd moet worden en een perimeter wordt ingesteld rondom de onheilsplek. Jennifer (Natalia Tena) en Jonas (Iwan Rheon) zijn getuige van deze explosie en zien langzamerhand hun deel van de stad muteren naar een zone onder militaire controle. Jennifer is een fotografe die na het incident foto’s begint te maken van omwonende, waarbij ze tot de ontdekking komt dat deze individuen een persoonlijkheidsverandering meemaken waarna ze zelfmoordneigingen krijgen en zelfs regelrecht moorddadig worden. Jonas is iemand die werkt voor de organisatie die het hele gebied hebben afgesloten (en alle gebouwen in dit gebied hebben afgedekt met plastiek, wat dan weer zorgt voor surrealistische beelden) en die langzamerhand doorheeft dat er meer aan de hand is dan een explosie. En tenslotte is er ook nog Levi (Jamie Draven), een politierechercheur wiens dochter het leven verloor in deze explosie.

“Residue” is een redelijk deprimerende film. Niet alleen door het futuristische verhaal, maar ook door de sfeer en het gebruikte kleurenpallet. Alles ziet er somber, grauw en toekomstloos uit. Naderhand bekeken begreep ik wel waarom de hele film zo traag vooruitging zonder dat er echt iets schokkends of relevant gebeurde. Dat is natuurlijk doordat dit gewoon een lange intro is naar een veelvoud van seizoenen vol afleveringen. Alleen de artistieke beeldfragmenten zijn een kortstondige aandachtstrekker. Voor het overgrote deel is het alleen een ronddwalen van de hoofdpersonages die op zoek zijn naar antwoorden op hun vragen. Dat er dan ook nog iets paranormaals bij komt kijken, maakt het misschien een beetje interessanter. Ben je een televisieserie-freak, dan denk ik wel dat dit eentje is dat de moeite waard is om te volgen. Ik daarentegen hou het bij mijn verslaving aan cafeïne en nicotine … en mijd ik de “soapine” toch nog altijd voor het moment !

2,5*

1864. De burgeroorlog tussen Noord en Zuid woedt hevig en nadert zijn eindpunt. Will (Ashton Sanders) en Marcus (Keston John) trachten munt te slaan uit hun miserabel bestaan als slaaf en dienen als lokaas voor de premiejager Burell (Bill Oberst Jr.). Op hun aanwijzen worden ontsnapte slaven terug gevangen genomen en ontvangen ze een klein deel van de op te strijken premie. Raar maar waar. Ik had geen notie over zulke handelswijzen door onderdrukte slaven. Hun overlevingsdrang drijft hen tot het uitvoeren van zulke verraderlijke praktijken om alzo hun eigen lotgenoten te verklikken. Ze zoeken het gezelschap op van deze blanke premiejagers, zodanig dat ze veilig gesteld zijn voor andere blanken. Een tegenstrijdige situatie. Enerzijds heerst er bij hen een soort veiligheidsgevoel. Maar anderzijds staan ze nog altijd onder het bewind van meedogenloze blanke premiejagers die geen enkel menselijk gevoel tonen voor de in hun ogen minderwaardige zwarte medemens.

Will’s leven draait dus eigenlijk louter en alleen rond verraad. Verraad ten aanzien van zijn eigen volk en verraad ook ten aanzien van zichzelf. Diep vanbinnen knaagt er wrok en zelfverwijt over het feit dat hij gedwongen wordt om armzalige vrouwen en kinderen in de grijpgrage handen jaagt van deze premiejagers. De ultieme opdracht die Burell de beiden oplegt is een zoektocht naar de weggevluchte slaaf Nate (Tishuan Scott) die bij de noordelijken graven delft voor de gesneuvelden. Hun beloning is dusdanig groot dat ze waarschijnlijk genoeg kapitaal hebben om hun vrijheid terug te kopen. Ze moeten alleen Nate zien te overtuigen. Daarbij gebruiken ze het smoesje van een op sterven liggende broer die Nate nog éénmaal wil terugzien.

Het schuldgevoel waar Will mee zit, wordt tijdens de terugweg nog versterkt door de vertrouwensband die er groeit tussen hem en Nate. Het gemis van een vaderfiguur in zijn jonge leven begint door te wegen en Will kijkt meer en meer op naar Nate. Als de beide personen elkaars leven redden tijdens de trip, begint de weerstand van Will tegen het oorspronkelijk plan toe te nemen. Hij is genoodzaakt om een welbepaalde moeilijke beslissing te nemen.

“The Retrieval” tracht net zoals de film “Django Unchained” het leven van een Afro-Amerikaan vanuit een heel andere invalshoek te tonen. In Django stond de vrije Afro-Amerikaan op de voorgrond. Een individu die gelijke rechten had als de blanke overheerser. In de blanke meesters hun ogen was dit onaanvaardbaar en moeilijk te accepteren. Hier worden de Afro-Amerikanen gedwongen om vreselijke feiten te plegen. En dat ze deze feiten pleegden was louter en alleen om hun eigen leven veilig te stellen in deze tragische en mensonterende tijden. Spijtig genoeg is er een overaanbod aan genres in deze film. Van oorlogsfilm (met korte fragmenten van het slagveld) tot een drama over slavernij. Als het dan ook nog eens een soort road-movie is met een coming of age verhaal als rode draad, dan is het vanzelfsprekend dat de film echt alle kanten kan opgaan.

De interactie tussen Will en Nate is het meest boeiende gedeelte van de film. Een magistraal samenspel met aangrijpende conversaties. Misschien geeft deze onverbloemde versie zonder verbluffende achtergronden en kleurrijke beelden een realistischer beeld weer dan de grotere Hollywood producties. Het schrale winterlandschap met zijn grijze, fletse kleuren onderstrepen het menselijke verdriet en de melancholische toon van het verhaal. Misschien is het tempo iets te laag maar dit wordt gecompenseerd door de dynamiek tussen de zwijgzame oude slaaf en de door twijfels ontredderde jonge knaap. Misschien is “The Retrieval” film technisch inferieur ten aanzien van “12 Years a slave” maar inhoudelijk vond ik het toch veel sterker.

3.5*

Het vervolg op de film van een jaar daarvoor. Het enige verschil met die film is dat deze, raar maar waar, wel in zwart-wit werd gemaakt. En hier is het einde iets positiever dan bij zijn voorganger. Voor de rest is het eigenlijk bijna net hetzelfde. De menselijke vlieg ziet er weeral lachwekkend uit en Vincent Price behoudt zijn niveau van acteren.

2.5*

"I ain't afraid to die anymore. I'd done it already."

Je hebt zo van die films waar de bloederige scenes zo overtrokken zijn, dat het eigenlijk lachwekkend wordt. Neem bijvoorbeeld “The hateful Eight” waar het bloed overdreven rond spettert. Het is niet echt grappig bedoeld, maar choquerend is nu ook weer niet. Het sleutelmoment in “The Revenant” daarentegen is zo ongelofelijk realistisch en pijnlijk om aan te zien. Een sterk staaltje van CGI en choreografie. Het samenspel tussen DiCaprio en de computer geconstrueerde beer moet haarfijn op elkaar afgestemd zijn. Volgens mij een minutieus werkje dat resulteerde in een indrukwekkende vechtscene. Was het een levensechte, getrainde beer geweest, dan had die zeker en vast het Oscarbeeldje verdient.

Nu ging Leonardo DiCaprio lopen met het felbegeerde beeldje. Naar mijn mening welverdiend voor Leo, maar niet specifiek voor deze film. Ik twijfel er niet aan dat de omstandigheden waarin deze film gemaakt werd, enorm zwaar en onmenselijk moeten zijn geweest. De barre kou in de woestenij daar in het hoge noorden en de moeilijke primitieve levensomstandigheden voor deze pelsjagers waren geen getrukeerde beelden. Maar voor DiCaprio was het niet veel acteren gedurende het grootste deel van de film. Het was merendeels enkel gekreun met rondspattend speeksel dat hij overtuigend moest voortbrengen. Zijn mimiek toonde zijn gevoelswereld. Weinig woorden waren hiervoor nodig. Geen spraakwaterval zoals in “The wolf of Wall Street”. Een film waarvoor hij, naar mijn mening, wel een Oscar verdiende.

“The Revenant” is de ultieme survival film. Een schitterend film over het gevecht tussen de mens en de natuur. Een prachtige natuurfilm vol betoverende beelden die langzaam de vorm van een wraakfilm aanneemt. De wraak waarop Hugh Glass zint is de rode draad doorheen deze film. Een film over verregaande wilskracht en doorzettingsvermogen. Een survival film die in wezen alle andere gelijksoortige films moeiteloos overtreft. De scene met het paard is redelijk hallucinant en een toppunt van inventiviteit als het op survival-skills aankomt. Dat het gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal gebaseerd werd, maakt het des te indrukwekkender. Naar mijn mening mag deze film gerust toegevoegd worden aan de verzameling van andere legendarische films.

4*

“Even for your tiny little oyster brain, it shouldn’t be too difficult to understand.

So, I'll ask you again.

Did my height change since yesterday?”

Ik was al een tijdje “Revenge” aan het kijken en zat me de hele tijd al af te vragen waar ik die Richard in godsnaam van kende. Blijkt het verdoeme toch wel Kevin Janssens te zijn die hier al jaren schittert op de Belgische televisie in bekende Belgische TV series zoals “Vermist” en recent “Salamander”. Ik was toch eventjes van mijn melk om deze Belgische acteur te zien in een sadistische, Franstalige wraakfilm à la “I spit on your grave”. Dat is dan ook het eerste waar ik enthousiast over was. Maar om eerlijk te zijn vond ik de film redelijk bij de haren getrokken op bepaalde momenten (wat dan wel past bij dit type films).

Voor velen is een verkrachtings-wraak filmpje niet direct iets waar ze naar uitkijken. Persoonlijk vond ik “I spit on your grave” te walgelijk om naar te kijken en werd de verkrachtingsscène iets te realistisch uitgewerkt. In feite is deze laatste choquerende film op te splitsen in twee delen. Het wraakgedeelte is bijna equivalent in tijd als het vreselijke eerste deel. Op dat vlak vond ik “Revenge” draaglijker en is het vrouwonvriendelijk gedeelte beperkter in tijd. Het survival en wraakgedeelte neemt de grootste hap van de film voor zijn rekening. Maar dit deel zit zo volgestouwd met ongeloofwaardigheden en overdreven acties dat het nogal lachwekkend overkomt.

Ben je van mening dat door Quentin Tarantino gemaakte films zoals “Kill Bill” of “From dusk till dawn” een belachelijke hoeveelheid bloed op het scherm toverde ? Wel dan staat je toch een verassing te wachten. De hoofdpersonages beschikken over een indrukwekkende hoeveelheid liters bloed. Ik ben er zeker van dat medewerkers van een bloedbank in tranen uitbarsten bij het zien van al dat verspild levenssap. Vincent Castiglia zou er een mega-oeuvre mee bijeen schilderen. Het bloed vloeit dermate dat ik van mening was dat ze allen best wat teenslippers aandeden zodanig dat ze niet al glijdend hun nek zouden breken. Toegegeven, ik hou wel van films waar het er nogal bloederig aan toegaat. Maar dit was toch een beetje teveel van het goede.

En dat was niet het enige waar ik vol ongeloof naar keek. Op een bepaald moment leek het wel alsof ik gekatapulteerd was naar mijn jeugd en een episode van “Roadrunner” gepresenteerd kreeg, met Jen (Matilda Anna Ingrid Lutz) in de rol van de arme Wile E. Coyote die telkens weer het onderspit moest delven. Om het even wat deze tekenfilmfiguur ook te verduren kreeg (een kist dynamiet die in zijn handen ontplofte of een gigantische rotsblok die hem tot een dubbeltje plette), de dekselse coyote liep het volgend fragment weer ongeschonden rond. Zo ook Jen, die een voor mij onmogelijk te overleven val maakt. En de gruwelijke wonde, die voor de meeste slachtoffers fataal is, deert haar niet echt blijkbaar. Laat staan hoe ze dit pijnlijk euvel verhelpt. Maar deze, en andere, misselijk makende, bloederige scenes zorgen voor dat tikkeltje realisme.

In se is “Revenge” niet echt een film die alleen draait rond wraak nemen. Voor Jen is overleven en uit handen van de meedogenloze jagers blijven het belangrijkste. Dat deze macho's uiteindelijk aan het kortste eind trekken, ook wel vanwege hun overmoedigheid en het onderschatten van hun vrouwelijke tegenstander, is doordat Jen’s zelfverdedigingsinstinct in werking treed. Ik vond het ook fantastisch hoe de film mijn visie over Jen compleet transformeert. Van een wulps, schaars geklede en verleidelijk voortbewegend zelfbewuste jonge vrouw naar een gewond en hevig terug vechtende vrouwelijk Rambo-figuur met een killerinstinct om u tegen te zeggen. Van seks object naar een van zich afbijtende Lara Croft. Matilda Lutz, een voor mij totaal onbekende actrice, paste perfect in beide rollen.

Van wraakfilms moet je nu ook niet verwachten dat ze zijn volgepropt met intellectualistische dialogen en een magistrale verhaallijn. Het principe is doodsimpel. Een individu wordt op een bepaalde manier misbruikt. Weet aan zijn of haar belagers te ontsnappen. En neemt vervolgens op zo’n wreed mogelijke manier wraak. Het enige waar zo’n film zich mee kan onderscheiden vergeleken met gelijkaardige films, is de creativiteit en gorigheid die bij de wraakacties gebruikt wordt. “Revenge” heeft nog een bijkomende troef. En dat is de wijze waarop alles in beeld gebracht werd. De zinderend hete, goudkleurige, bruine woestijn dat in schril contrast staat met blitse kleuren. Het roze en blauwe raam in het weekendhuis. De lichtblauwe lederen jekker van Richard (Kevin Janssens) en rode sexy bikini van Jen. Maar vooral het rijkelijk vloeiend helrood bloed. En dit alles gebracht gebruikmakend van een subtiele montage van korte close-up fragmenten zoals een rottende appel, mieren die zich weg haasten voor druppelend bloed, het kauwen op een reep chocolade, de schaduw van rijdende jeeps en het urineren op een woestijninsect. Kortom, een lelijk verhaal verwerkt in een stilistische omkadering. In deze tijd van aanklachten tegen seksueel grensoverschrijdend gedrag zal “Revenge” wel voer zijn voor discussies. ’t Is te hopen dat de leden van de “Me Too” bewegingen niet deze praktijken gaan toepassen op hun belagers.

3.5*

Niet alleen zijn we hier getuige van de eerste stappen als filmster door Clint Eastwood, maar ook getuige van het uitmelken van het succes van een film door de filmstudios. "Creature from the Black Lagoon" vond ik één van de beste monsterfilms uit de jaren 50. Dit matig vervolg wist me echter niet te boeien.

2.5*

“To live is to fight.

To fight is to live."

Zo af en toe heb ik het geluk om toevallig een onbekende film te ontdekken die ondanks zijn gering budget en gebrek aan mondiale aandacht en marketing toch weet te verbazen en te entertainen. Als het dan ook nog eens iets is uit mijn favoriete filmgenre, dan ga ik telkens met zo’n gelukzalige glimlach slapen. Het verteren van ettelijke belachelijke en rot slechte films is dan heel vlug vergeten en vergeven. De laatste keer dat ik een gelijkaardig gevoel had, was bij “The Signal”.

Ondanks de misschien wel oubollig aanvoelende creaties van buitenaardsen wist deze film over de zoveelste buitenaardse invasie me toch aangenaam te verassen. Toegegeven , de manier waarop de robotachtige wezens mensen desintegreerden, leek verdomd veel op dat wat je zag tijdens zo’n buitenaardse aanval in “War of the worlds” waar Tom Cruise zijn hachje moest redden. Maar de manier waarop deze wezens geïntegreerd werden in dit Afrikaans decor, was toch wel bewonderenswaardig en getuigt van enig vakmanschap.

Ik was wel enigszins in de war over het feit dat Bo (Lee Pace) terug bij bewustzijnkwam in één of andere cel zonder te weten wie hij was, vanwaar hij kwam en wat er in de wereld effectief aan de hand was. Het is pas op het laatste dat dit opgehelderd werd en het allemaal zinvol werd. Ook de knappe dokteres Nadia (Bérénice Marlohe)die in de volgende cel opgesloten zat, gaf niet direct een zinnige uitleg. Het overgrote deel van de film staat dit duo centraal in de kijker terwijl ze zich een weg banen naar een Amerikaans satellietstation dat zich een paar honderd kilometer verder bevindt en waar Bo schijnbaar deel van uitmaakt (een tatoeage op zijn arm wijst in die richting).

Nu op eerste zicht kwamen deze beide acteurs me bekend voor. Via IMDb kon ik dan zien hoe dit kwam. Lee Pace kon je al bewonderen in “The Hobbit” als Thranduil (vader van Legolas en de Elf die op het hert met het reusachtige gewei aan kwam rijden in “The battle of the five armies”). En dat ik Bérénice Marlohe niet direct kon plaatsen lag waarschijnlijk aan het feit dat ik tijdens de film “Kill Switch” meer naar haar decolleté heb gekeken. Had ik beter gekeken dan was me toen al misschien opgevallen dat ze veel wegheeft van Angelina Jolie. Het is in ieder geval een aantrekkelijke madame. Al bij al was het acteren van beide hoofdrolspelers van aannemelijk niveau. Een samenspel dat overtuigde en zeker niet irriteerde zoals meestal bij low-budget films het geval is.

Het vasteland van Afrika diende als decor. De desolate landschappen, ruïnes en armoedige sloppenwijken gaven het geheel een apocalyptisch gevoel. Ook al is het verhaal niet echt revolutionair, het feit dat men in staat was om met zo’n laag budget zo’n uitstekende film af te leveren, is toch wel echt adembenemend. Het acteren was verre van slecht (alleen dat sommige Afrikaanse figuranten nogal overenthousiast waren), de speciale effecten zien er behoorlijk uit en de videobewerking is behoorlijk. Voor mijn part mag deze film zich rustig naast andere Hollywood-films plaatsen die hetzelfde SF-onderwerp gebruikten.

3.5*

And kid, leave God out of this. He wants no part of what happens next.

Heb je nog nooit van Riddick gehoord en de vorige films nog nooit gezien, dan zou ik deze film toch eventjes laten passeren. Ik ging er van uit dat dit een op zichzelf staande SF was, niet wetende dat dit het vervolg was van twee eerdere films. Raar, ik had er nog nooit van gehoord. Voor mij was het dus zoals een boek lezen, geschreven in braille. Je ziet wel dat er iets is, maar je begrijpt er geen barst van. Na 20 minuten had ik geen idee wat er eigenlijk aan de hand was en waar Riddick zijn uitleg over ging.

Ik beperk me dan maar alleen op het beeldmateriaal en laat de verhaallijn maar compleet links liggen. Het zou unfair zijn deze film daarop af te rekenen. De beelden van de desolate planeet waar Riddick op terecht was gekomen (Ik veronderstel dat het eigenlijk de bedoeling was om hem daar koelbloedig te executeren) zagen er redelijk futuristisch en bedreigend uit. Enigste wat me na een tijdje begon te enerveren was de overheersend oranje kleur. Het leek wel een volzet stadium met Nederland-supporters op een WK voetbalwedstrijd. Een zee van oranje tinten. De levensbedreigende diersoorten zagen er prachtig uit qua computeranimatie. Vooral de hyena-achtige woestijnhonden vond ik geslaagd en de band (als je het zo kan noemen) die Riddick opbouwt met de gevonden puppy was soms wel vermakelijk om te zien. Ik vond het al spijtig dat de keffer er het loodje bij neerlegt op het einde. De schorpioenachtige wangedrochten die in de modder zaten zagen er van dichtbij overtuigend uit. Alleen op afstand leken het wel gummi-figuurtjes.

Riddick was wel een übercoole figuur die wel op een half-god leek met zijn glinsterende ogen, zijn blijkbaar onkwetsbaar lijf en zijn mogelijkheden om te voorspellen hoe iets gaat aflopen. Op het moment dat de premiejagers landen op de planeet werd het voor mij interessanter. Vooral de figuur Santana vond ik redelijk geslaagd met zijn opschepperige arrogantie en zijn neerbuigende kijk op anderen. Het resultaat was een paar keer rake klappen ,vooral van Dahl, op zijn bruingebrande gezicht. Altijd plezant als zo’n irritant persoon op zijn plaats word gezet. Het systematisch elimineren van de premiejagers was een leuk moment, met als hoogtepunt het in twee gekapt hoofd van Santana. Een mooi getimed en in beeld gebracht moment uit heel de film. Het vervolg vond ik dan weer iets minder en leek wel op een scene uit “Alien” maar dan in een soort Sahara. Verder leken de “hover bikes” een vernieuwde versie van die uit “Looper”. En de ruimteschepen leken verdacht op die waarmee Zod rondvloog in "Man of Steel". Geen idee wie van wie heeft afgekeken.

"Riddick" was niet iets waar ik van onder de indruk was. De interactie tussen de premiejagers enerzijds en de berekende en koelbloedige Riddick anderzijds waren positieve punten. Enerverend vond ik dat Riddick soms wel een rondlopend orakel was die op voorhand al kon aanvoelen hoe iets ging verlopen. Misschien was dit een eigenschap van de persoon Riddick zelf. Geen flauw idee dus en dat is dan ook de grootste handicap die ik had nl. de totale onwetendheid over de voorgeschiedenis. Misschien was een korte samenvatting aan het begin een optie geweest.

2,5*

Het begin was veelbelovend , maar evolueeerde naar een saai, enorm voorspelbare film. Inderdaad een scenario dat hoogstwaarschijnlijk bijeengeschreven is op een korte nacht.

Maar wat mij enorm stoorde was het verschrikkelijk slechte acteerwerk. Van het ene moment ging zus Holly van een in haar lot berustend meisje naar een verlossende engel door het zien van een schim en een paar schoenen. De 2 coole binken die de oorzaak waren, werden ineens de helpende handlangers en , alhoewel ze al hun hele leven lang in dat godvergeten gat woonden, gingen dan ook nog eens in haar verhaal geloven en hadden geen flauw idee dat haar broer wel eens in dat gehucht zou kunnen verblijven.
Haal er nog een ongeloofwaardig idee bij van een door de lokale bevolking in brand gestoken psychiatrische instelling , een wending van adoptatie en je weet al hoe de vork in de steel zit.
Uiteindelijk geen enkele verklaring en plots fini film

Ik wist trouwens niet dat val Kilmer zo wanhopig was om aan zo'n miskleun mee te doen !

Ik weet niet of er ooit een slechtere film kan gemaakt worden ... ik vrees het niet

0*

James, I am not gonna be the force in your life that prevents you from hanging out with this girl tonight.

I mean, who knows, man, maybe you're meant...

meant to kiss her tonight.

Deze film had alles wat je maar nodig hebt om een uitermate boeiend eindproduct te fabriceren. Een boeiende verhaallijn met een niet onaardige wending. Een sympathieke hoofdrolspeler (Jessie T. Usher). Bella Thorne als medespeelster. En een geschifte tegenstander die voor een aardige verrassing zorgt. En de minieme speelduur van nog geen 80 minuten waardoor de film dezelfde functionaliteit heeft als een zakje paprika chips. ’t Is geen volwaardig voedsel maar als snel tussendoortje vult het eventjes je hongerige maag. En het is ook nog eens verdomd lekker. Alleen ontbrak er één cruciaal item. En dat is geloofwaardigheid. Er zijn enkele ontwikkelingen die echt te gek voor woorden zijn. En dat is niet alles. Er ontbrak ook een verrassend einde. Een weergaloze ontknoping waardoor je al de nonsens en debiele toestanden terstond vergeet. De ontgoocheling over de ontknoping hier was dermate groot, dat de pluspunten die ik net opsomde in het niet vallen. Spijtig, want er was toch veel moois te ontdekken.

Allereerst Bella Thorne. Tja, ik heb zo’n idee dat ik een boontje heb voor haar. Toen ik haar voor het eerst in actie zag in “Shovel Buddies”, was ik meteen verkocht. Een beeldschone verschijning met een lieftallige blik en een stel fonkelende ogen. Zonder aarzeling besliste ik dan om alle films waar ze in speelde te kijken. Spijtig genoeg ben ik dat voornemen uiteindelijk vergeten (zoals al mijn nieuwjaar voornemens) en heb ik haar alleen nog eens kunnen bewonderen in het niet zo denderende “I still see you”. In eerste instantie had ik niet echt zin in deze film vanwege de filmaffiche. Met die roze neonachtige titel moest ik direct denken aan “Cocktail”. En dat was niet bepaald een film waar ik van onder de indruk was. Het was pas toen ik de naam Bella Thorne ontdekte, dat ik geen seconde twijfelde om deze te kijken. Nu weet ik dus ook dat de naam Bella Thorne geen garantie is voor een denderende film.

Alles draait rond James (Jessie T. Usher), een beginnend acteur die hoopt op een doorbraak (iets gewichtiger dan een handlanger in “Agents of S.H.I.E.L.D” in ieder geval), en genoodzaakt is om een baantje aan te nemen als taxichauffeur. Iets gelijkaardigs als de diensten van “Uber”. Alleen is het hier de applicatie “Ride” die hem nieuwe klanten bezorgt. En de eerste klant is de lieftallige Jessica (Bella Thorne) die een avondje gaat stappen met enkele vriendinnen. Het geanimeerd gesprek tussen hen maakte dat ze de sympathieke James uitnodigt voor een drankje na zijn shift. Maar eerst moet James een zekere Bruno (Will Brill) oppikken die een dusdanige arrogante houding aanneemt, dat je al van meet af aan een antipathie ervaart voor deze man. Een doordrammer en onaangenaam persoon die geen welbepaalde bestemming kan opgeven, vijf keer gewezen wordt op het feit dat er geen meter is en dat tips of extra geld niet aanvaard worden. En het is ook iemand die zo volhardend is in zijn argumentatie dat hij James kan overtuigen om Jessica te vragen om mee te gaan naar een party op Malibu (inclusief bubbelbaden).

Als alles er precies gemoedelijk aan toe gaat, met de nodige flauwe grappen van Bruno’s kant, blijkt hij toch een heel andere planning voor ogen te hebben. Voordat James en Jessica het beseffen, zitten ze in een levensbedreigende situatie. Een spel van manipulatie en dominantie. Een psychologisch kat en muis spelletje waarbij de beide onschuldige bijzitters gedwongen worden om criminele feiten te plegen. Maar naarmate de film vorderde, stapelden de onwaarschijnlijkheden zich op. James had kansen genoeg om een einde te maken aan de dolle rit. Tot tweemaal toe een joekel van een revolver in de handen gestopt krijgen en niet eenmaal de bedreiger als schietschijf gebruiken? Bij mij zou die vent er al uitgezien heb als een Zwitserse kaas met gaatjes. En het meeste moest ik nog lachen met de verstopplaats die James en Jessica kozen. Het was alsof ze wilden dat ze snel werden gevonden. Zo stupide.

Maar het is vooral de ontknoping die de gehele film als een plumpudding in elkaar doet zakken. De enige reactie die bij mij opkwam was : “Is het dat?”. Het is zo teleurstellend dat ik me afvroeg waarom ik eigenlijk de moeite heb gedaan om de film helemaal uit te zitten. Gelukkig dat de film een beperkte runtime kende. Maar net zoals Bruno, weet de film niet welke richting het wil uitgaan. Kortom, een niet zo bijster goed geslaagde film. En daar helpen de soms toch wel prachtige, nachtelijke beelden van Los Angeles niets aan. Gelukkig dat Bella Thorne gecast werd.