Opinions

“He was a good man.

The best of us.

It should never have happened. But it did...

And all we can do is remember him.

Robert, we miss you, mate.”

“The Ritual” is een Britse horror die zich afspeelt in de Zweedse bossen waar vier vrienden op trektocht gaan ter ere van een overleden vriend. Na zoveel films te zien waar een donker woud weer voor angstaanjagende en levensbedreigende situaties zorgt, is mijn besluit nu wel echt genomen. Ik zal nooit in mijn leven een weekend doorbrengen ergens in een bos ver van de bewoonde wereld. Veel te gevaarlijk. Daarnaast staat het nu ook vast dat ik wel meer van die Netflix Originals zal bekijken, want echt slecht zijn deze “meestal door grote filmmaatschappijen geweerde films” helemaal niet.

“The Ritual” vond ik echter niet helemaal geslaagd. Het eerste gedeelte is zonder twijfel het meest indrukwekkend. Een continue gevoel van dreiging en radeloosheid. Want het stuk puur natuur blijkt niet helemaal verlaten te zijn. Voor ze het weten doen de vier stadsmensen Luke (Rafe Spall), Dom (Sam Troughton), Hutch (Rob James-Collier) en Phil (Arsher Ali) enkele bizarre en verontrustende ontdekkingen. En dat vanwege een incident waarbij Dom zijn knie bezeerd en de beslissing valt om een kortere weg te nemen. Een plots uitgebroken noodweer zorgt er dan voor dat ze al snel de weg kwijt zijn in dit Scandinavisch bos. Vervolgens overnachten ze in een verlaten houten huisje (tja, hutjes in het bos huisvesten meestal ook niets goeds) waar ze een soort occult afgodsbeeld ontdekken en een nacht beleven vol angstaanjagende nachtmerries. En dat is dan het moment dat deze avontuurlijke trektocht langzaamaan in een overlevingstocht verandert.

Het is niet alleen een schijnbaar mysterieuze entiteit waar de heren zich zorgen over moeten maken. Ook innerlijke, persoonlijke demonen spelen hun parten. En dan vooral Luke die nog altijd geplaagd wordt door schuldgevoelens over het incident waar Robert (Paul Reid), het vijfde lid van deze jeugdvriendenclub, het leven liet. Dit zorgt voor surrealistische waanbeelden waarbij het interieur van de nachtwinkel zich vermengt met het dreigende bos. En geleidelijk aan worden verwijten hierover ook door de andere geuit. De zaken die nooit werden uitgesproken komen nu naar boven tijdens deze traumatische omstandigheden. En dit zorgt dan ook voor een nog intensere sfeer.

Spijtig genoeg is de ontknoping niet van hetzelfde niveau als de inleiding. De vaststelling dat het niet om demonische krachten gaat (zoals in bijvoorbeeld “Evil Dead” of “The Blair witch Project”) maar dat het over iets oeroud en primitief gaat, is dan redelijk ontgoochelend. Niet dat het slotoffensief niet spannend genoeg is. Het leek wel een mix van “Razorback” en “The VVitch”. De titel van de film verklapt al gedeeltelijk waar het over gaat. En om eerlijk te zijn vond ik het wezen wel origineel en zag het CGI gedeelte er wel professioneel uit. Maar ondanks de duivelse sfeer en het excellente camerawerk waarbij er niet gebruik werd gemaakt van overdadig veel speciale effecten, voelt het toch aan als een gemiste kans. Veel situaties die je al eens eerder hebt gezien. Veel domme beslissingen ook al zijn het (volgens mij) hoog afgestudeerden. En tenslotte vond ik het een bende vervelende ettertjes die als puntje bij paaltje komt niet echt het verstand hebben om op een constructieve manier te overleggen en samen te werken. Maar ondanks alles zal ik zeker en vast geen Netflix Original links laten liggen. Dat zou pas een domme beslissing zijn !

2.5*

“Your face. What happened?

I was very drunk last night.

I was riding a bicycle, and I fell.”

Maak het maar mee. Het ene moment sta je met een zaag in een operatiekamer iemands been te amputeren. Het andere moment ren je als een halfbezetene doorheen Laos om de autoriteiten te vlug af te zijn. Dit overkomt dus John Lake (Rossif Sutherland), een voor een NGO hardwerkende dokter, die op welverdiende vakantie wordt gestuurd na een discussie met de hoofdarts. Als hij op zijn vakantiebestemming (’t is wel geen vijfsterren all-inclusive resort) op een avond ettelijke glazen alcoholische drank verzet in gezelschap van een overvriendelijke barman en onderweg naar zijn schamele hut getuige is van een verkrachting op een lokaal meisje door een dronken, luidruchtige Australiër, neemt hij in een split seconde de verkeerde beslissing. Voor hij het goed beseft is hij een voortvluchtige die gezocht wordt voor moord op de zoon van een Australische senator en het verkrachten van een inlands meisje.

Het resultaat is een intensieve klopjacht door lokale politiediensten op de schuldige westerse dokter. Dat hij schuldig is, is een feit. Het enige doel dat John voor ogen heeft, is niet terechtstaan in Laos zelf. “River” is een film waarbij de radeloosheid, angst en schuldgevoelens voelbaar aanwezig zijn. John, bezweet, bebloed en gekneusd, is voortdurend in beweging. Een bootritje met een lokale inwoner. Een lift van een koppel onguur uitziende mannen. Een busrit die toevallig door een politiepatrouille wordt gecontroleerd. Maakt niet uit hoe hij zich verplaatst, zolang hij maar uit handen blijft van de autoriteiten en in staat is om een Amerikaanse ambassade te bereiken. Hij moet zelfs op het einde een bepaalde beslissing nemen die tegen zijn morele principes ingaat. Het resultaat van deze zenuwslopende wedren, is dat de film geen moment stilvalt. Het tempo is verschroeiend (waarschijnlijk passend bij het klimaat aldaar) snel en opzwepend.

Rossif Sutherland (zoon van Donald en broer van Keifer Sutherland) acteert overtuigend. De wanhoop en angst zijn zo van zijn gezicht af te lezen. Een chaotische vlucht die volledig steunt op zijn overlevingsinstinct. De intensiteit is ondragelijk en door de broeierige omgeving lijkt het wel alsof je John’s doordringende lijfgeur tot in de huiskamer kan reuken. Alhoewel het verhaal op zijn eigen redelijk rechtlijnig en vanzelfsprekend overkomt, is het slot toch verrassend te noemen. Laat ik het zo zeggen. Het heeft een hoog “Komaan, ’t is toch niet waar” gehalte. Een beetje tegen de stroom in ten opzichte van de rest. Het rechtvaardigheidsgevoel komt bij John blijkbaar ineens naar boven. Waarschijnlijk een nadelige karaktertrek. John kan het niet laten om steeds maar weer het goede te doen voor zijn medemens.

3*

“Some places change things

some days, some people...

they can put a mark on you

that won't ever wash off.”

“The river thief” slaagde erin om me met verstomming te slaan. En dit louter en alleen door de ontknoping. De aanloop was allesbehalve interessant. Het laat het leven zien van Diz (Joel Courtney) zoals hij het nu leidt. Een zorgeloos bestaan waarbij hij om het even wat steelt wat hij nodig acht, zonder zich daar slecht over te voelen. Hij heeft totaal geen waardebesef. Diz is een straatjongen wiens moeder hem heeft achtergelaten in een verlaten steeg. En nu is hij op zoek naar zijn natuurlijke vader terwijl hij de oever van Snake River volgt. Hoelang hij hiermee al bezig is, wordt niet echt duidelijk gemaakt. En het motief om zijn vader te zoeken is ook nogal wazig. Zijn zwerversbestaan wordt een halt toegeroepen op het moment dat hij Selah (Raleigh Cain) ontmoet. Ze is een serveerster in een hamburgertent die kennismaakt met de gewoontes van Diz. Namelijk het niet betalen van geconsumeerde hamburgers. Selah’s grootvader Marty (Tommy Cash. Yep, broer van de befaamde Johnny Cash) probeert de jongen wat levenswijsheden bij te brengen en in plaats van hem een schrobbering te geven, nodigt hij Diz uit op een steakavond.

Overduidelijk dat grootvader Marty van religieuze inborst is. Voor je het weet worden er allerhande religieuze filosofieën opgerakeld over giften en dat je het leven niet als vanzelfsprekend moet nemen. Over hoe sommige zaken onbetaalbaar zijn in ons leven zoals je hartslag en je zintuigen. Als Diz een aanzienlijk bedrag aan drugsgeld kan scheefslaan op een wel erg simplistische manier, is dit het begin van een naïeve poging om een vriendschapsband te kweken tussen hem en Selah. Toch raar dat de egocentrisch ingestelde Diz op zo’n korte tijd een gedaanteverwisseling ondergaat en zonder het zelf te beseffen waardes zoals vergeving en spijtbetuiging etaleert. Waarschijnlijk voor het eerst in zijn leven wordt hij geconfronteerd met een schuldgevoel. Hij tracht zijn excuses aan te bieden door Selah te overstelpen met dure cadeaus, wat dan weer voor een tweevoudig probleem zorgt. Enerzijds is Selah hier niet van gediend en laat dit dan ook overduidelijk merken. Anderzijds kunnen de criminelen door dit buitensporig gedrag, Diz makkelijk op het spoor komen. En als gevolg worden Marty en Selah ook in een kwetsbare positie geplaatst.

Ondanks het beperkte budget en de korte opnametijd, is “The river thief” gezegend (tja) met schitterende impressies van de kronkelende Snake River en andere statische natuuropnames. Kortom, beeldtechnisch ziet het er professioneel genoeg uit. Qua acteren valt het allemaal nogal mee. Joel Courtney komt heel natuurlijk over als de nonchalante, bijdehandse Diz. Raleigh Cain is in haar acteren zo gedreven als Selah maar komt nogal kleurloos over. Tommy Cash is het orakel van de film. Het zijn zeker geen topprestaties, maar in ieder geval beter dan die van de twee gangsters Saul (Paul Johansson) en Clyde (Bas Rutten). En dat ligt dan niet aan de acteurs zelf, maar eerder aan het script die deze twee figuren redelijk ongeloofwaardig portretteert.

Spijtig genoeg is de inhoud van deze film vergelijkbaar met de manier waarop de Snake River zich manifesteert. Het kabbelt allemaal rustig verder zonder noemenswaardige spannende momenten. Hier en daar krijgt deze film het label “Christelijk film". Zo voelde het in eerste instantie niet echt aan. Trouwens elke film kan men op dusdanige manier interpreteren dat het lijkt alsof er één of andere religieuze boodschap in verwerkt zit. Dat Marty de moraalridder uithangt en Diz tracht uitleg te geven over bepaalde levenswaarden, maakt dit niet direct een Christelijke film. En zonder verpinken kan ik toch wel zeggen dat de verrassende ontknoping mij totaal omver blies. Niet vanwege het gewelddadig karakter, maar vooral omdat ik deze afloop totaal niet zag aankomen. Dus ook al worden er bombastisch aanvoelende onderwerpen aangesneden die handelen over erkentelijkheid, vergeving en zelfopoffering, voelt het allemaal nogal gekunsteld en banaal aan. Als er dan toch een diepere betekenis in verscholen zat, dan is dit mij compleet ontgaan. Hoogstwaarschijnlijk zal er wel gefilosofeerd worden over deze film op theologisch vlak. Spijtig genoeg schiet mijn intelligentie tekort op spiritueel gebied.

2*

“Kid, you know where the fuck you are?

Yeah, I'm at 140 Union Avenue.

I got the address right, right?

Yeah, that's it. That's the address.”

Wat een prachtfilm. Een film waar ik met verbazing naar heb gekeken en waarbij ik me telkens afvroeg hoe het in godsnaam mogelijk was dat dit zich in werkelijkheid heeft voorgedaan in New York in de jaren 90. Verwacht je niet aan een gangster epos of een gelijkaardige film zoals “The Godfather” louter en alleen omdat het over de maffia gaat. Het is eerder ludiek op bepaalde momenten, integer en, raar maar waar, ik heb meermaals luidop gelachen door de doldwaze situaties waarin Tommy en Rosie terechtkomen (de eerste overval alleen al).

Dit sympathieke, maar ook niet zo snugger en naïef, koppel zorgt ervoor dat de Italiaanse maffia totaal niet wist wat te doen, toen er plotseling hold-ups werden uitgevoerd op clubs waar leden van de maffia samenkwamen. Vooreerst zie je beiden als echte crack-junks die een overval plegen op een bloemist. Na hun gevangenisstraf (en blijkbaar ontnuchterd) besluiten ze op het rechte pad te blijven en legaal werk te verrichten in een incassobureau dat gerund wordt door iemand die zelf niet vies was om frauduleuze praktijken uit te voeren in het verleden en die, na bekeerd te zijn, het moto dat iedereen een tweede kans in zijn leven verdient letterlijk in praktijk brengt. Tot op het moment dat Tommy en Rosie beseffen dat ze onderbetaald worden waardoor ze onmogelijk aan hun levensbehoeften kunnen voorzien. Dat is het moment dat Tommy met het krankzinnige idee op de proppen komt om de maffia te beroven. Hij heeft tijdens de rechtszaak tegen maffiabaas John Gotti naarstig adressen neergeschreven van de befaamde clubs. En een bijkomend feit is dat wapens daar uit den boze zijn. Het briljante idee komt dus in hem op, om deze te overvallen. Briljant inderdaad want niemand geeft hier een zier om. Niet de publieke opinie en zeker niet de autoriteiten. En het laatste wat de maffia zal doen is de politie contacteren om er een klacht in te dienen tegen onbekenden.

“Rob the Mob” is niet een rasechte maffiafilm vol afrekeningen en bloedige wraaknemingen, tegenstanders die ergens in gebetonneerd worden of een omertà die gebroken wordt. Uiteindelijk wordt de rol van de maffia in deze film herleidt tot die van een clubje pensioengerechtigde oudgedienden die teren op hun faam en letterlijk (op een bepaald moment) in hun hemd worden gezet door twee jongeren. De hele aandacht gaat naar dit aandoenlijk en verliefd koppeltje. En de manier waarop Michael Pitt En Nina Arianda gestalte geven aan deze personages, is gewoonweg schitterend. Tommy is de goedgelovigheid zelve die je ziet evolueren van onhandig naar roekeloos. De drijfveer bij hem is het onrecht dat deze intimiderende bende zijn vader heeft aangedaan in het verleden (wat dan ook telkens te zien is in veelvuldig terugkomende flashbacks). Rosie is het lieftallige meisje die zonder dralen Tommy volgt in zijn roekeloos avontuur. Ze lijkt zo ontwapenende onschuldig met een innemende, grote lach die haar intellectuele tekortkomingen camoufleren. Arianda’s acteerwerk is fascinerend. De twee hoofdpersonages vullen elkaar perfect aan en komen heel natuurlijk over als romantische tortelduifjes die slowmotion-gewijs overstelpt worden door ronddwarrelende dollarbiljetten. Pitt heeft blijkbaar wel een neus voor het betere filmwerk daar ik hem ook al zag schitteren in de film “I Origins”, wat ik ook al zo’n indrukwekkende film vond.

Naast de twee hoofdpersonages verschijnen er ook nog een reeks befaamde filmsterren die voor de juiste sfeer zorgen. Zo is er Andy Garcia (Terry Benedict uit Ocean’s Eleven,Twelve en Thirteen) als de illustere peetvader “Big Al” van de Vazallo familie. Compleet met een imposante grijze baard waardoor hij eerder op een grootvader met pensioen lijkt. Ray “Everybody loves Raymond” Romano treedt aan als de columnist die zich stort op het onwaarschijnlijke verhaal van “Bonnie and Clyde” nadat hij tot zijn verbazing gebeld wordt door Rosie die hem op een foutje wijst in zijn vorige artikel. Griffin Dune neemt de amusante rol van Dave Lovell, de enthousiaste eigenaar van het incassobureau, voor zijn rekening. En de maffialeden hebben allen in het verleden wel eens ergens in één of andere maffia-gerelateerde film meegespeeld. Michael “The Sopranos” Rispoli, Yul “American Gangster” Vazquez, Burt “Once upon a time in America” Young (een 75 jarige oude knakker die nog een stevige vuistslag kan uitdelen), Joseph “The Sopranos” Gannascoli, John “Mob Queen” Tormey, Garry “The Sopranos” Pastore, Santo “The Sopranos” Fazio, Vincent “The Family” Riviezzo. Allen zorgen ze ervoor dat die authentieke sfeer van een Italiaanse maffia overtuigend overkomt. Ik miste alleen een gezamenlijke schranspartij rond een door een Italiaanse mama zelfbereide spaghetti met gehaktballen in tomatensaus.

Dit is dus wel echt een must-see film als je van een ongedwongen en clowneske film houdt. Na de “The Godfather” episodes zijn er nog wel geslaagde en minder geslaagde pogingen geweest om de georganiseerde misdaad te schetsen. De beste omschrijving las ik op de website “The Playlist” : “De Felitta takes a true story that occurred in the early '90s, adds two energized leads, a pinch of bearded Andy Garcia and a screenplay that goes down like cold ice-tea on a hot summer day to cook up a nice little homage to the good ol' days.” Wie echter het echte verhaal van Thomas en Rosemarie Uva kent, zal zeker niet verrast zijn door de ontknoping.

3.5*

“Make him more tactical. Let's go with black.”

Weeral een remake en algauw krijgen we hierover weer een hele polemiek. Was deze remake wel echt nodig ? Zaten we nu daar echt op te wachten ? Welke meerwaarde levert deze “Robocop” ten opzichte van de originele versie ? Evenaart het de originele versie of is het maar een flauw aftreksel hiervan ? Weeral een in mijn ogen nodeloze en overbodige discussie. We zitten ondertussen al aan de zoveelste “The Amazing Spiderman“. “Superman” heeft ook al een aantal keren zijn cape uit de kast mogen halen. En de zoveelste “Godzilla” staat in de startblokken om de zalen te bestormen. Geen haan die hiernaar kraait. Maar oei, ze gaan “Robocop” verfilmen. Een 27 jaar oude cultfilm en tijdloze klassieker die toen insloeg als een bom op alle mogelijke gebieden. Een ultra harde SF met expliciete gewelddadige scènes, doordrenkt met inktzwarte cynische humor en satire, en een maatschappij kritische boodschap die ongezien was in die tijd. De kritische geest die in de versie uit 1987 rondwaart was waarschijnlijk in die dagen redelijk revolutionair. De tv-reclames die tussendoor getoond werden leken absurd en een beetje overdreven, maar zijn in deze tijd vanzelfsprekend .Er werd een “Big Brother” maatschappij voorgesteld, waar alles en iedereen gescreend en gecontroleerd wordt, waar je niet meer echt opkijkt van geweld en onverdraagzaamheid. Een maatschappij die in handen is van de particuliere sector en misdadigers. Een materialistische,losbandige en oncontroleerbare maatschappij met gewelddadige videogames, zwakzinnige televisie spelletjes, corruptie en bedrog.

De criticasters zijn niet mals voor deze remake. Overbodig, humorloos, veel te serieus en veel te weinig gore taferelen (wegens de PG-13 rating) zijn termen die veelvuldig worden gebruikt. Misschien terecht in bepaalde gevallen maar ondanks de gebreken is het toch een genietbare film. De volgende vraag kan men zich echter stellen : Is deze remake bedoelt om de film van Verhoeven te evenaren, te overtreffen of gewoon te restylen ? Voor mij staat het als een paal boven water dat de originele film niet te overtreffen is of zelfs niet te evenaren. De toen uitgebrachte film was een revelatie en een onverwacht commercieel succes. De combinatie van scherpe humor, slimme oneliners en expliciet geweld was een explosieve cocktail. Dit overtreffen is praktisch ondoenbaar omdat de tijdsgeest van toen totaal verschilt met de huidige. Dan blijft het restylen eigenlijk alleen nog over. En daar zijn ze dan ook met glans in geslaagd.

Het begin van de film zet direct de toon. Gesitueerd in Teheran waar drones en ED-209’s de bevolking controleren en eventuele extremistische individuen die een bedreiging kunnen vormen eruit gepikt worden. Dit schijnbaar vredig tafereel ontaardt algauw in een explosieve confrontatie tussen fanatieke rebellen en de gerobotiseerde ordehandhavers. De verslaggeving wordt live uitgezonden in “The Novak Element” met als commentator de flegmatieke, bevooroordeelde en vooral voorstander van deze nieuwe ordehandhaving, Pat Novak. Een rol die wel leek geschreven te zijn voor Samuel L. Jackson. Deze persiflage op de huidige commentatoren op de Amerikaanse TV wordt met enorm veel flair en inleving gebracht door Jackson. De manier waarop hij het brengt is grandioos. Zijn enorme expressieve uitlatingen en de vastberadenheid waarmee hij zijn gedachtegoed verdedigt is meesterlijk. Hij onderbreekt een debat tussen de ontwerper van de drones en zijn politieke tegenstander met een nonchalante zwaaibeweging. Een minuscuul gebaar waaruit blijkt dat tegenspraak niet geduld wordt. Een praktisch perfecte vertolking op een slippertje na op het einde. Het elitaire en chauvinistisch patriottisme dat dan naar boven komt vond ik een beetje erover. Het hergebruiken van de ED-209’s zoals ze ook voorkwamen in de eerste film (en die ook zorgden voor enkele hilarische taferelen zoals het moment dat een kaderlid van OCP in flarden wordt geschoten door een prototype tijdens een demonstratie en het fragment in het trappenhuis) was een aangename verrassing.

De rest van het verhaal speelt zich weer af in Detroit dat er nu niet uitziet als een vervallen metropool , maar de criminaliteit zwaait er wel de plak met behulp van een corrupt politieapparaat. Omnicorp, de ontwikkelaar van robots, wil maar al te graag zijn drones op straat inzetten om de criminaliteit op een efficiënte manier te bestrijden en tegelijkertijd ook om hun winstcijfers de hoogte in te jagen. Ze stuiten echter op aardig wat verzet hiertegen vanuit de politieke wereld, omdat de drones alleen initiatieven nemen op een rationele manier en niet in staat zijn om situaties te beoordelen vanuit een menselijk gevoel waarbij intuïtie, medeleven en inzicht een bepalende factor zijn. Op het moment dat de politieagent Alex Murphy, in zijn strijd tegen een drugsbende, door deze laatste in flarden wordt geblazen, ziet Omnicorp zijn kans om dit euvel op te lossen door een half robot/ half mens te ontwikkelen die wel over menselijke gevoelens beschikt.

Tot zover de raakpunten met de originele film. Er is echter een klein filosofisch verschil met de eerste Robocop. In de eerste werd Alex omgevormd in een bionische man die geleidelijk aan zijn menselijke gevoelens terugkrijgt. Bij de remake is het andersom. Als Alex ontwaakt, blijft er van zijn lichaam bijster weinig over, maar beschikt hij nog over zijn menselijke gevoelens en bewustzijn. Naarmate dat dit een obstakel is voor zijn efficiëntie als moordmachine, worden deze menselijke gevoelens onderdrukt door het verlagen van zijn dopamine niveau en verandert hij geleidelijk aan in een gevoelloos en automatisch handelende robot. Een subtiel verschil dus. De beslissing om zijn pak in mat zwart te veranderen en een rode streep als vizier te voorzien, geeft het een meer dreigend uiterlijk en heeft het iets weg van Judge Dredd. Alleen een bravere versie dan wel. Ik had alleen niet het gevoel dat het een hybride versie was van Alex, maar eerder gewoon een kerel in een blikken omhulsel. De door Mattox gebruikte spottende uitdrukking van "Tin Man" was dan ook passend.

Dat er aanzienlijk meer budget was voor de speciale effecten was er wel degelijk aan te zien. Vergeleken met de ouderwets uitziende stop-motion techniek die toen indertijd werd gebruikt, ziet het er allemaal geolied en verduiveld realistisch uit. De opbouw van het Robocop pak, de hightech toestellen in de futuristisch uitziende labo’s en de actie scènes (die naar mijn smaak iets te zelden voorkwamen) zagen er soms uit als fragmenten uit “Call of Duty: Modern Warfare”. Het ziet er allemaal afgeborsteld,indrukwekkend en overtuigend uit. Het acteerwerk zelf varieert van uitstekend (Gary Oldman ald Dr. Norton) tot redelijk belabberd (Abbie Cornish als Clara Murphy). Michael Keaton paste uitstekend in de rol als de achterbakse en sluwe Sellars.

Ach ja , Verhoeven vind het een teken van creatieve armoede in Hollywood en Padilha klaagt over de vreselijke inmenging van MGM waardoor hij niet zijn creativiteit ten volle kon gebruiken. Zoals een goede vriend van Padilha het verwoorde : “I talked to José Padilha for a week by phone. He will begin filming Robocop. He is saying that it is the worst experience. For every 10 ideas he has, 9 are cut. Whatever he wants, he has to fight. ‘This is hell here,’ he told me. ‘The film will be good, but I never suffered so much and do not want to do it again.’ He is bitter, but it’s a fighter.”
Naar mijn mening wordt deze film teveel vergeleken met de originele, wat in mijn ogen niet echt de bedoeling zou moeten zijn. Dit is gewoon een remake met het fundament van Verhoeven’s film en voorzien van een blits nieuw omhulsel. De raakpunten zijn er, maar door subtiele herinterpretaties is het niet een rechttoe rechtaan remake. De inhoud heeft de tand des tijds goed doorstaan en leunt nog dichter bij de huidige realiteit aan dan in de originele film. Eigenlijk angstaanjagend hoe vooruitziend Verhoeven was in die tijd. Velen zullen deze film niet echt appreciëren en dit zal meer te maken hebben met nostalgie dan de film an sich. Voor mij was het een meer dan verdienstelijke remake en zeker het kijken waard. “De remake zit slimmer in elkaar dan je zou verwachten” concludeert Variety. Je moet het alleen willen zien …..

3,5*

“Sean Flynn. You are a fascinating phenomenon.”

Ik begrijp wel dat deze film gerealiseerd werd voor een jeugdig publiek. Ik zou dus eigenlijk een mening moeten vormen met dit in het achterhoofd. Wil dat zeggen dat films voor een jeugdig publiek er altijd vreselijk uitzien en ik het als volwassene altijd vanuit dat perspectief moet beoordelen ? Waarom ? “Goonies”, “How to train a dragon”,”E.T” en (Ik schaam me om het te zeggen) Frozen zijn ook duidelijk creatieve maaksels bedoeld voor de dreumesen onder ons. Als ik over deze creaties een mening zou schrijven, dan zou dit wel een opmerkelijk positief klinkende mening zijn. Jeugdfilms kunnen dus ook wel vermakelijk zijn, met een subtiel verhaal en verrassend goed uitziende SE’s. Maar juist zoals “Big Game” faalt deze film op meerdere vlakken en kunnen klinkende namen zoals Gillian Anderson en Ben Kingsley hier bijster weinig aan veranderen.

Vooreerst zijn er de erbarmelijk uitziende speciale effecten. Dit is wel te wijten aan het beperkte budget dat men ter beschikking had, waardoor het niet op een nieuwe versie van “Transformers” lijkt, maar eerder op een ouderwetse aflevering van de “Power Rangers”. Toegegeven , bij momenten zag het er helemaal niet slecht uit, maar de meeste tijd leek het alsof men een resem “Dinky Toys”-achtige robots in het beeld werden geplakt. Nog te zwijgen van het meesterbrein dat met het hele robot-arsenaal geconnecteerd was en eruit ziet als “Frank” uit de gelijknamige film. Dit sloeg echt nergens op.

Maar vooral het verhaal is vreselijk kinderachtig, onsamenhangend en voorspelbaar. De openingstekst is al enorm summier en wekt al sowieso argwaan. We krijgen te horen dat 3 jaar geleden een zwerm robots de aarde bestormden en dat er een oorlog was die 11 dagen duurde. Sindsdien (al 1264 dagen) staat de hele wereldbevolking onder huisarrest en is iedereen voorzien van een implantaat in de nek waardoor de robots onmiddellijk kunnen ingrijpen als er iemand zijn woning verlaat. De keuze die je dan hebt is ofwel je biezen pakken en zorgen dat je zo snel mogelijk terug in je woonst zit, ofwel een kanjer van een laserstraal te slikken krijgen waarna je als het ware verdampt. Want dat is de enigste regel die de robots hebben ingevoerd : “Niemand mag zijn woonst verlaten”. Deze regel geldt totdat de heersers klaar zijn met hun (onbekend en volgens hen onschuldig) onderzoek, waarna ze terug zullen verdwijnen. Zo superieur zijn deze robots toch niet, want ze maken toch gebruik van individuen die gekend zijn als “collaborateurs” en die zorgen dat ongehoorzame burgers de regel opvolgen. Ze kunnen zelfs ingrijpen door eventjes in de gebiedende wijs een bevel te roepen en een autorisatie code te gebruiken, waarna de in woede uitbarstende robot dadelijk kalmeert en zich uit de voeten maakt.

Ik stelde me al direct enkele prangende vragen. Hoe worden de thuisgebonden aardbewoners voorzien van voedsel en drank ? Ik veronderstel dat de zwakkeren stelselmatig verdwijnen doordat er geen medische verzorging aanwezig is? Elektriciteit, water en andere nutsvoorzieningen zullen normaalgezien niet meer functioneren. Hoe is het mogelijk dat de feestende bende later in de film nog altijd beschikken over alcoholische drank ? De manier waarop de implantaten kortstondig kunnen worden uitgeschakeld, is enerzijds zo simplistisch dat het onwaarschijnlijk lijkt en anderzijds stupide. En wetenschappers en rationeel denkende mensen zijn schijnbaar gedeporteerd als eerste, zodanig dat zij deze oplossing niet vonden. En schijnbaar had Mr. Smythe (Ben Kingsley) nog steeds niet door hoe de hersenspoel-machine werkte, anders zou deze laatste hem niet buiten westen slaan. En tenslotte vroeg ik me af wie in godsnaam de boodschap in die tennisballen zal lezen, daar niemand zijn huis mag verlaten.

Het steeds weerkerend gegeven uit jeugdfilms is hier ook weer van toepassing. De jongeren groeien uit tot ware helden die de scheefgegroeide, bedreigende situatie weer rechttrekken en alzo de wereld behoeden voor verder onheil. Dit herleidt dan de groep volwassenen weer tot een bende randdebielen die niet in staat zijn om deze problemen op een rationele en intellectuele manier uit de wereld te helpen. Dat Sean Flynn ook nog eens beschikt over een onbegrijpelijke kracht moet je erbij nemen. Dat de superieure robot die het hele netwerk van robots in de gaten houdt deze enkeling niet in bedwang kan houden, vond ik een beetje overdreven. Maar ja, dat past dan weeral in het nogal onlogische verhaal. Kingsley speelt geen gedenkwaardige rol, maar kan weer zijn “in trots gekrenkte” gelaatsuitdrukking bovenhalen. Anderson ziet er nog steeds sensueel uit. Maar dat is dan ook alles wat je hierover kan zeggen. Sean (Callan McAuliffe) speelt de held. Nathan (James Tarpey) is het irritante lid van de groep. Een praatjesmaker die door de mand valt als het er echt op aankomt. En Alex (Ella Hunt) vertegenwoordigt het vrouwelijke geslacht en is verder van geen betekenis (buiten het “Doornroosje” moment op het uiteinde). De enige vermakelijke acteerprestatie is die van Milo Parker als de kleine Connor. Schitterend hoe hij een groepje volwassenen kan overmeesteren door gebruik te maken van vuurpijlen. En ook nog pienter ook ! Ik wist niet dat Stannum het Latijns was voor tin.

Uiteindelijk is dit een te negeren film die echt wel mikt op een niche segment van het filmpubliek. Voor de echt jeugdigen kan het misschien een beetje te angstaanjagend zijn. Voor de iets ouderen een beetje te kinderachtig. En voor volwassenen is het helemaal te flauw en achterlijk. Ben je echter een “Dr. Who” aanhanger en ben je helemaal verslaafd aan ouderwets uitziende blokkendoos-achtige robots, dan zou deze avonturenfilm voor kinderen je misschien wel kunnen entertainen. Dit was echter niet aan mij besteed.

1*

I just wanna look and fiddle a little bit.

Fiddle and touch.

Er is wel elk jaar zo’n film waarvan je zegt “Man, man, man. Dit is waarschijnlijk de slechtste film die ik dit jaar heb gezien!”. Voor mij is het de film “Rock, Paper, Scissors” die met de eer gaat strijken. Met Tom Holland als regisseur (die toch enigszins betere films bracht zoals “Fright Night” en “Child’s Play”) en screenwriter Victor “Friday the 13th” Miller aan boord, verwacht je toch een horror van aanzienlijk niveau. Dan toch een goede raad. Begin er niet met te hoge verwachtingen aan, want deze zullen zeker niet ingelost worden. Niet alleen is het verhaal redelijk onorigineel. Het acteren is over het algemeen belabberd slecht. En echt spannend wordt het hoegenaamd nooit. Zelfs de slasher-elementen zijn extreem saai.

Maar het voornaamste is het seriemoordenaar-personage. Als je terugdenkt aan Hannibal Lecter in “The Silence of the Lambs” of Patrick Bateman in “American Psycho” dan waren dit toch seriemoordenaars die indruk maakten. Bij deze geschifte personages voel je vanaf het eerste moment aan dat het sadistische, ziekelijke geesten zijn. Peter “The Doll Maker” Harris (Luke Macfarlane) toont vlagen van waanzin en pure slechtheid. Maar over het algemeen is het maar een zielig persoon die me meer deed denken aan “Pee-Wee Herman”. Het was enkel tijdens de schaarse momenten dat hij zijn traumatische jeugd die hij doorbracht bij Oom Charles (John Dugan) herbeleefde, dat Macfarlane overtuigend acteerde. De angst en kwelling die bezit van hem nam bij de herinneringen aan misbruik, liet hij op een meesterlijke manier zien. Maar voor de rest was het maar een triestige bedoening.

De meest ergerlijke personages echter waren gereserveerd voor Michael Madsen en Jennifer Titus. Wat een acteur als Madsen in deze pulp-film doet, is voor mij een raadsel. Als je hem aan het werk zag in Tarantino’s films “The Hateful Eight”, “Reservoir Dogs” en “Kill Bill” dan ga je er toch vanuit dat deze acteur met zo’n karakterkop en rauwe stem wel betere aanbiedingen krijgt. Als Detective Dechert leek hij wel op automatische piloot te spelen. Het personage Ashley, gespeeld door Jennifer Titus, is nog ongeloofwaardiger. Haar motief is nog begrijpelijk maar de manier waarop ze het aanpakt is zo amateuristisch en stuntelig. Sowieso, als ik haar houterige Karate-bewegingen zag bij de ontknoping, vroeg ik me af hoe ze in hemelsnaam aan een zwarte gordel is geraakt. De rest van de cast was ook al van een bedroevend laag niveau.

Maar het meest irritante was het voorspelbare verhaal. En ook de absurde feiten. Zo is er de vrijlating van Peter Harris. Wie laat nu in Godsnaam een seriemoordenaar vrij na een aantal jaren? Een krankzinnige die 13 tienermeisjes heeft vermoord en de schuld legt bij een imaginaire tweelingbroer. En na enkele jaren shocktherapie en zinnige gesprekken met de psychologe Dr. Bauer (Tatum O’Neal), komt deze laatste tot de conclusie dat Peter bevrijdt is van zijn innerlijke demonen en klaar is om terug te functioneren als een normaal persoon in de maatschappij. Zo iemand als Dr. Bauer zou in onze huidige maatschappij onmiddellijk worden afgevoerd in een dwangbuis. Enkele uren in het ouderlijk huis en een blik op de bevallige bipsen van een cheerleader (die parmantig voorover bukt zodanig dat er een minuscuul slipje met franjes te bewonderen valt) is voldoende om onze genezen verklaarde maniak terug zijn kelder in te jagen om met zijn gestaakte activiteiten terug te beginnen. Compleet mesjogge.

Al bij al, een vreselijke film. Irritant acteerwerk. Een belachelijk, clichématig verhaal. En zelfs de gorigheden maakten geen indruk. Je moet al een enorme fan zijn van Tom Holland om dit te beschouwen als een geslaagde horror. Ik hoop dat er geen vervolgfilm in elkaar wordt geflanst. Meer van hetzelfde maar dan misschien het spelletje Tic-Tac-Toe als spelletje.

1*

Don’t worry. I’ll protect you.

Who will protect you?

"Rockaway" is een ongecompliceerd, low-budget, coming of age-verhaal dat zich focust op kindermishandeling en het plan om eraan te ontsnappen. Over het algemeen is het niet zo'n slechte film. Het pretendeert niet beter te zijn dan een gemiddelde televisiefilm. Een soort "Goonies", maar niet met een schatkaart van One-Eyed Willy, maar een papier met een inventief uitgewerkte schets die laat zien hoe ze de agressieve vader kunnen elimineren. Wanneer Anthony (Keidrich Sellati) en zijn jongere broer John (Maxwell Apple) per toeval een groep andere jonge kinderen ontmoeten, ontstaat er een vriendschapsband en eindigen de twee jongens in een gelukkiger wereld dan ze tot dan toe kenden. Nee, de film was niet echt slecht. Alleen het acteren van de bende kinderen was soms een beetje stuntelig. En het einde was een beetje te oubollig en kunstmatig. Met de juiste zak chips en een bijpassend drankje is deze film op een zaterdagavond best leuk!

2.5*

“You should never stop thinking about a life you've taken. That's the price you pay for taking it.”

Dit was nu eens een bizarre film. Het enige wat me is bijgebleven is dat het een vreselijk trage film is met een schitterende soundtrack. Na het bekijken van “Chef” had ik vreselijke honger. Na het bekijken van “The Rover” had ik vreselijke dorst. Het is natuurlijk te verwachten dat deze film, die zich afspeelt in Australië in een postapocalyptische periode, automatisch door mensen vergeleken zal worden met "Mad Max". En ondanks dat er veel elementen zijn die van uitstekende kwaliteit zijn, was dit toch maar een doodsimpele verhaallijn die op een bombastische en vrij pretentieuze manier opgeblazen werd tot een geheel waar het kunstminnende filmpubliek weer een staande ovatie voor zal overhebben.

Lees mijn volledige mening hier ...

“Wherever we're going, when we cross that line, we're going together.

Me and you. “

Ik begin nog te denken dat Liam Neeson echt een drankprobleem heeft, want dit is de zoveelste film als ex-alcoholicus en alcoholist. In “Non-stop” en “A walk among the tombstones” had hij de verslaving van zich af kunnen schudden. In “Run all night” probeert hij zijn leed te verdringen door constant sterke drank te nuttigen. Neeson heeft een voorliefde gekregen voor het actiegenre blijkbaar. Na het meer serieuzere werk in het verleden zoals “Schindler’s List”, “Nell”, “K19”, “Gangs of New York” en “Kinsey” is het nu allemaal actie wat de klok slaat. Spijtig genoeg tapt men steeds uit hetzelfde vaatje. Dat dit soort films met Neeson in de hoofdrol in de smaak vallen bij het publiek is overduidelijk, daar men vorig jaar al het derde deel van “Taken” uitbracht. Neeson als de bittere, bikkelharde en doortastende ex-politieagent of ex-gangster die het moet opnemen tegen meerdere op wraak beluste tegenstanders. Het klinkt redelijk clichématig en het ziet er ook zo uit, maar desalniettemin is er de garantie voor zenuwslopende spanning en actierijke fragmenten.

Neeson vertolkt de rol van Jimmy Conlon, een hitman die zijn wapen heeft opgeborgen en verder door het leven gaat vol berouw om wat hij heeft uitgestoken in het verleden. Hier wordt hij niet enkel belaagd door een hele meute gangsters, die op wraak belust zijn nadat hij de zoon van de ex-baas en tevens goede vriend uit het gangstermilieu Shawn Maguire (Ed Harris) heeft vermoord (uit zelfverdediging om zijn zoon Mike van een zekere dood te redden), de politiemacht van New York die al jarenlang (vooral hoofdagent Harding) bij gebrek aan echt bewijsmateriaal Jimmy en consoorten niet kunnen inrekenen en de huurmoordenaar Andrew Price (Common) die ook zo doortastend tewerk gaat als The Professor in “The Bourne Identity”. Maar er is ook de strijd die hij levert met zijn zoon Mike (Joel “Robocop” Kinnaman) die niks met hem te maken wil hebben vanwege zijn verleden. Het resultaat is dat het duo de hele nacht op vlucht is. Vandaar de titel dus.

Ondanks zijn 63 jaar, weet Neeson nog altijd te overtuigen als rasechte actieheld. En blijkbaar is de regisseur Jaume Collet-Serra hierover ook van overtuigd, want dit is de derde actiefilm die hij maakt met Neeson (na “Unknown” en “Non-stop”). Het enige verschil met andere iconische actiehelden, is dat Neeson wel blijk geeft van enig acteertalent. Zo zijn de interacties tussen hem en Harris wel het meest genietbare op dit vlak. Twee cynische oudgedienden met elk hun eigen tragiek en verbittering. De ontmoeting tussen beide kemphanen in een lokaal cafe was dan ook voor mij één van de hoogtepunten in deze voor de rest vol actie gepropte film. Ook Joel Kinnaman kwijt zich van zijn taak als de zoon die vol woede zit en moet hier wat meer acteertechnieken toepassen dan in “Robocop” waar alleen zijn kinnebak te zien was.

Verder mag je datgene verwachten wat in zulke typische films telkens wordt herkauwd : keiharde gevechten, op tijd en stond een kogelregen, explosies, verbrand rubber met bijbehorende blikschade en dat doordrenkt met een beetje tragiek. Niet bijster origineel dus. De teller van gesneuvelden loopt tot aan de aftiteling langzaam maar zeker op. Er wordt vanzelfsprekend nogal wat afgerend wat samen met de aangehouden actie en de bij momenten indrukmakende cameratechniek ervoor zorgt dat de vaart er stevig inblijft. De fragmenten waarbij het beeld zich door het luchtruim klieft en inzoomt op de volgende locatie, vond ik uitermate geslaagd.

Al bij al een gedreven actiefilm vol hersenloze actie en visueel intens, ondersteund door heerlijk acteerwerk van de drie hoofdrolspelers. Zowel de vete tussen Jimmy en Shawn, als de interacties tussen vader en zoon zorgen voor enkele hoogstaande acteermomenten. Maar echt verrassend is het niet.

3*

That little voice in the back of your head right now, it's not conscience, it's fear.

Buiten het feit dat "Runner runner" een pokerterm is en je Timberlake een nachtje online ziet pokeren, zal je voor de rest niet meer echt iets zien wat in de verste verte iets te maken heeft met een pokerspel. Verwacht je dus niet aan een film als "Rounders". "Runner Runner" gaat over het beheren van een online goksite op het internet, de immense hoeveelheid geld dat door de website eigenaars verdiend wordt en het feit dat er op wereldwijde schaal gefraudeerd wordt en gokkers hun geld wordt afgetroggeld. "Everybody gambles !" is het eerste wat Richie Furst (Justin Timberlake) zegt in deze film. Of het nu op een goksite is of in aandelen, met echt geld of met nepgeld ergens op een online spelletjes site. Het gokken is ingeburgerd in ons dagdagelijkse leven.

Deze film is geen hoogstaand werkstuk. Het is redelijk voorspelbaar en zit vol met onvolmaaktheden in het script. Het enige positieve vond ik de 2 hoofdrolspelers Affleck en Timberlake. Ben Affleck is geknipt voor zo'n rol als knappe,gewiekste en eigenlijk niet ongevaarlijke witteboordencrimineel die op een koele berekende manier iedereen bedriegt en iets voorliegt. In ieder geval beter als in "Daredevil" waar hij wel een echt zielige vertolking gaf. Hij ziet er wel supercool uit maar nog niet in die mate om een echte Superheld te spelen. Justin Timberlake is niet om te zeggen een top-acteur, maar zo slecht doet hij het nu ook weer niet. In "In Time" vond ik hem maar matig spelen. Maar in "Trouble with the Curve" leverde hij een puike prestatie. In deze film speelde hij op overtuigende manier een nogal intelligente universiteitsstudent die in het verleden ook al zijn pluimen verdiend heeft in Wall Street. Spijtig genoeg heeft hij die pluimen daar verloren (ook op een niet zo'n nette manier blijkbaar) waardoor hij zijn studiegeld probeert te verzilveren op de goksite waarvan hij een "Affiliate" is m.a.w. hij zorgt dus voor de klanten op die site. Maar normaal gezien zou hij toch moeten weten dat dit nu echt de slechtste oplossing is. Gelukkig dat hij nog iets heeft overgelaten om een ticket te kunnen boeken naar Costa Rica. Ook zo iets ongeloofwaardig. Ten eerste niemand zou het in zijn hoofd halen om af te reizen naar een exotisch land om de eigenaar van een gokcircuit te confronteren met zijn verlies. Ten tweede zal die persoon nooit van zijn leven overstag gaan voor zo een nietig persoontje, en alvast niet met een paar statistische gegevens waaruit blijkt dat het patroon van een bepaalde speler afwijkt van een normaal gokgedrag. En ten derde : als die persoon dan toch toegeeft dat er iets misliep en naderhand zelfs een zeer lucratieve job zou aanbieden, dan zou ik toch tweemaal in mijn haren krabben en dit iet of wat verdacht vinden. Het feit is wel dat als zo'n nieuws zou uitlekken op het internet, de bewuste website gerust zijn boeken kan sluiten. Dat zijn dan een paar twijfelachtigheden in deze film, volgens mijn mening.
Gemma Arterton speelt dan weer een domme nietszeggende rol in deze film, waar ze uitsluitend haar beeldschone zelve mag spelen. Haar make-up,kapsel en vrouwelijke vormen zijn het enigste waar je bewonderend naar kan kijken.

"Runner Runner" is dus een middelmatig misdaadfilmpje met weinig thrills op een mooi uitziende exotische locatie en een goede cast zowel in vertolking als qua uiterlijk. Een niet vervelend tussendoortje waar je je over een week niet meer van kan herinneren hoe het nu juist in elkaar zat.

3*

“I'm running for Senate to move things forward, not only for this great state of Louisiana, for this great country.”

Telkens laat ik me ertoe verleiden om Nicolas Cage toch weer eens een kans te geven en me te bewijzen waarom ik deze acteur bewonderde in het verleden. Wat een plezier het was om hem aan het werk te zien in “Matchstick Men”. Hoe indrukwekkend zijn onvergetelijke rol was in “Leaving Las Vegas”. Toegegeven in het verleden zaten er ook wel eens draken van films tussen. Maar de laatste jaren slaagt hij er toch in om de ene mislukking na de andere aan elkaar te rijgen. Kijk maar eens naar “Ghost rider”, “ Tokarev” en “Outcast”. Het enige pluspunt tussen al die te mijden films zou “Joe” zijn. De rest is echter de triestigheid zelve. Niet voor niets dat Cage er triestiger uitziet bij elke nieuwe uitgekomen film. Bekijk de cover van “The Runner” maar eens. Die vermoeide, getormenteerde, droevige blik spreekt boekdelen.

“The Runner” is dus echt niet de film die de heropleving van Cage zijn filmcarrière betekent. Alle respect voor Cage dat hij de moed opbracht om mee te werken aan een politiek geladen film. Want om eerlijk te zijn, politiek is nu echt niet een opwindend onderwerp om een speelfilm mee te vullen. Politiek is voor mij nog altijd saai, gesloten en oninteressant. Het zal dan ook niet verwonderlijk zijn dat dit ook de eigenschappen zijn van dit politiek drama. De titel van de film is wel een beetje misleidend. Het is niet zo dat Cage de ziel uit het lijft loopt om te zorgen voor financiële steun voor de lokale visserij. En ook niet dat hij gezwind van de ene minnares naar de andere loopt. Of dat het een symbolische betekenis heeft over zijn vlucht uit het alcoholisme. Het heeft gewoon betrekking op de dagdagelijkse gewoonte van congreslid Colin Price (Nicolas Cage) om elke morgen een paar loopschoenen aan te trekken om een beetje te gaan joggen.

Alles situeert zich rond de olieramp in de Golf van Mexico waar een explosie op een boorplatform ervoor zorgde dat maandenlang olie de zee instroomde. Daardoor werden enkele zuidelijke staten zoals Louisiana en Alabama getroffen door deze olievervuiling. Price is congreslid in Louisiana en trekt zich het lot van de lokale vissers en industrieën aan. In een emotioneel pleidooi tijdens een interview vestigt hij de aandacht op de economische gevolgen van deze milieuramp. Terstond staat hij in het midden van de belangstelling en zien zijn medewerkers dit als een geschikte aanleiding om Price hoger op de politieke ladder te brengen. Spijtig genoeg duiken er bewakingsopnames op met compromitterende beelden van dit congreslid in gezelschap van een Afro-Amerikaanse jonge deerne in een lift. Price trekt zich het lot van de vissers wel heel erg aan want het is ook nog eens de vrouw van een Afro-Amerikaanse visser. Zijn politieke carrière gaat pijlsnel de dieperik in en voor Price het weet kijkt hij alweer naar de bodem van een whiskyfles. Typisch Amerikaans blijkbaar. Dan doet die man eens iets voor de hardwerkende werkmens, komt de media weer opzetten met feiten die betrekking hebben op de man zijn privéleven.

Enige lichtpunt in deze overbodige film vol politiek gewauwel en ongegeneerde corruptie, is de prachtvertolking door Peter Fonda als de vader van Colin en zelf ook oud-politicus die zelf door moeilijke waters heeft gezwommen, olievrij dan wel, en ook opgezadeld is met een knoert van een alcoholprobleem. Dat de relatie tussen beide politieke kemphanen niet al te best is, is een understatement. En dan is er dat schitterend acteermoment tussen vader en zoon. Verder is deze film zo doods als de vissen in het door olie besmeurde zeewater. Blijkbaar is een politieker energiek. Een eigenschap die deze film dus echt niet bezit. Het is te hopen dat Cage in de volgende film er wat opgewekter uitziet !

1.5*

Sooner or later, I'm gonna nail your maggot ass to the wall.

“Rushlights” is een middelmatige film waar voor één keer de vormgeving en vertolkingen niet echt het zwakke punt zijn. De verhaallijn is echter vreselijk simplistisch en heeft meer het kaliber van een gewone TV-serie. Bij momenten leek het wel alsof ik naar een oude aflevering van “Matlock” of “Columbus” aan het kijken was. Zo doorsnee en ongeïnspireerd verliep de hele film. Daarna volgen de ongeloofwaardigheden en toevalligheden zich in een razend tempo op. Ik zat gewoon met spanning te wachten op de volgende onzin die ze hadden verzonnen.

Op de vertolkingen en de vertoonde beelden is er weinig tot bijna niks aan te merken. Het stadje Tremo is een klein dorpje op een godvergeten plek in Texas. Het is een stoffige plaats en het lijkt alsof de tijd er is blijven stilstaan. Je kan er nog ergens op een heuvel uitkijken naar de verre einders en als je op de verkeerde plek staat op het moment dat er zo’n oude Buick of Caddilac vertrekt, mag je er zeker zijn dat het weken nadien nog altijd tussen je tanden knarst. Visueel ziet het er dus acceptabel uit.

Het feit dat men geslaagd is om de twee oude rotten Beau Bridges en Aidan Quinn in te lijven is een positieve zaak.
Er is geen twijfel over de ervaring die beide heren hebben gezien hun enorme lijst van films op hun palmares. Ze zijn dan ook de enige twee die overtuigend spelen en overeind blijven staan in dit met haken en ogen aan elkaar hangend verhaal. Josh Henderson als “Billy” valt eigenlijk niet uit de toon in deze film. Zoals ik al eerder zei, ziet het er eerder uit als een episode in een of andere TV-serie. En laat dat nu net datgene zijn waar hij heel wat ervaring mee heeft. Meestal was zijn acteerwerk wel prima maar bij momenten kwam het nogal aarzelend en flauwtjes over. Haley Webb als “Sarah” kon me iets minder bekoren. Ze ziet er wel appetijtelijk uit (buiten het feit dat ze zo’n rare scheve glimlach soms tevoorschijn tovert) maar heeft soms de neiging om overdreven te gaan acteren. Ondanks hun beperkte ervaring op gebied van speelfilms, zorgen ze er toch voor dat hun personages geloofwaardig overkomen.

Waar hapert het dan eigenlijk in deze film ? De verhaallijn , het verloop en het compleet belachelijk einde verknalt eigenlijk het overwegend positief gevoel dat ik had over deze film. De aanloop is eigenlijk doorsnee. Billy en Sarah ontmoeten elkaar en beginnen een relatie. Het loopt verkeerd af met een vriendin van Sarah die door een overdosis er het loodje bij neerlegt. Door een bizar toeval lijken ze als twee druppels water op elkaar en komt Billy met het schitterend idee af om een erfenis op te strijken die de overledene eigenlijke ten goede kwam. Dit konden ze afleiden uit een brief van een notaris/advocaat van de familie. Aangekomen in het Texaans stadje blijkt dit niet zo evident en ontrafelt er zich een kluwen van geheimen uit het verleden. En vanaf dan is het gewoon een aaneenschakeling van verbijsterende feiten.
Om eventjes een kleine opsomming te maken van alle belachelijke zaken :
- Ik ben verplicht om mijn identiteitskaart te tonen voor ontvangst van een pakketje dat ik ontvang via een aangetekende verzending. Ik ben er dus wel zeker van dat voor zo’n erfenis dat toch over een aanzienlijke waarde van onroerende goederen ging, er toch meer komt kijken dan een snelle controle door de advocaat.
- De familieadvocaat blijkt uiteindelijk meer familie te zijn dan hij vermoedde. Onwetend als hij was in al die jaren, kan hij de hele zaak doorgronden door eenvoudigweg één brief te lezen van de overleden rijkaard en daar terstond het handschrift van zijn moeder in te herkennen. En op een magische manier is heel het plot klaar en duidelijk voor hem.
- Sarah en Billy staan hartstochtelijk te zoenen waarna een karabijn neervalt en, hoe is het mogelijk, zo maar eventjes een andere snoodaard die voor het raam staat weet te treffen.
- Een inbreker verliest natuurlijk op onhandige manier een DVD waarop compromitterend materiaal staat en waaruit blijkt dat de rijkaard een soort homofiele relatie had met zijn bastaardzoon (denk ik toch want dit was onduidelijk)
- Billy zoekt een andere advocaat voor consultatie in de gouden gids. Blijkt dat nu toch wel toevallig die te zijn die de rijkaard ook had opgezocht om zijn testament aan te passen.
- Zit er toch wel een dealer achter de twee aan om geld op te eisen. Tot mijn verbazing blijkt deze toch niet dood te zijn , alhoewel hij in de koffer van hun auto word gegooid gewikkeld in een door bloed doordrenkt laken. Hij verschijnt dan toch op het laatste om zijn geld te eisen. Maar de ongelukkige krijgt dan ineens een hartaanval. Het noodlot sloeg wel enorm hard toe voor hem.

En waarschijnlijk zijn er nog wel enkele zaken die dit lijstje kunnen aanvullen. Inhoudelijk is het dus wel wat dunnetjes en lijkt het alsof er na een brainstorm-sessie enorm veel ideeën en mogelijkheden op papier zijn gezet, die daarna ook allemaal verwerkt moesten worden in deze film. Spijtig, want uiteindelijk was het eindresultaat qua uitzicht helemaal niet slecht.

2*

Een Robin Williams film die ik nog niet had gezien. Toegegeven, niet bepaald het soort film waar ik van hou. Verwacht je maar aan een op-de-zenuwen-werkende film waar van de eerste minuut tot de laatste werkelijk alles verkeerd gaat. Echt knarsetandend naar liggen kijken

2.5*