Opinions

“Some of us are getting paid, the rest of us are just getting dead.”

Wie dacht dat Schwarzenegger zich uiteindelijk zou terugtrekken op één of andere Oostenrijkse alp, zittend op een terras van een berghut met een ferme pot “Kaiser Bier” binnen handbereik en een forse sigaar tussen zijn vlezige lippen terwijl hij uitkijkt over de vallei en op zijn bekende manier “Ich habe es Ihnen gesagt: Ich komme wieder!" tegen de stokoude eigenaar zegt, of dat hij in een bermuda en een Hawaiiaans hemd ergens aan de kust van Californie zit te bruinen terwijl hij over de oceaan uitkijkt, heeft het toch wel verkeerd voor. Deze ex Mr. Universe en gewezen gouverneur van Californie komt weer aanhollen in een toch wel redelijk expliciet gewelddadige actiefilm. Na de doorsnee film “The Last Stand” en de redelijk geslaagde film “Escape Plan” waarin hij samen met zijn eeuwige rivaal Sylvester Stallone aantreedt, dacht ik dat deze actie-held het inderdaad voor bekeken zou houden. Zijn bijdrage aan “The Expendables” is zo ironisch als dat de film bedoeld was.

Recensie Sabotage

Een goede Statham film kan er altijd wel in ...

Simpel verhaal ...

Retestrakke actiescènes ...

Coole dialogen ....

En een koelbloedig uitziende Statham ....

Meer moet dat niet zijn voor een avondje voor de buis !

Het moet niet altijd een vernuftig,diepzinnig,hoogintellectueel in elkaar gestoken film zijn , he

3*

Denzel Washington .. dat moet dan toch een goede film zijn ... duhuh ... wat een flauw samenraapsel van actie, weeral corruptie in een regeringsafdeling , autoachtervolgingen, veel , heeeel veel munitie dat in het rond wordt geschoten en bloederige vechtscenes ... niks nieuws en een flinterdun verhaaltje. Abführen ... next flick please

Deze beschrijving op IMDB vond ik zowel hilarisch als 2-the-point :

Allow me to diagram the plot for you:

01. A hit squad - hired by the CIA - knows where their rogue agent is and converges on him to kill him.

02. Rogue agent escapes, only to turn himself in to US government.

03. Bumbling CIA team tries to make him talk, only to be ambushed by original CIA team.

04. Rogue CIA agent is saved by silly patriotic CIA agent.

05. Bumbling CIA leaders argue.

06. Silly patriotic CIA agent tries to turn in rogue agent only to be attacked by original CIA team.

07. Rogue agent escapes and is later recaptured by silly agent.

08. Silly agent is attacked by another CIA agent.

09. Silly agent learns CIA is corrupt.

10. Rogue agent dies and silly agent goes rogue.

So, in other words, the CIA attacks the CIA to try to prevent the CIA from learning that the CIA has dirt of the CIA. Yeah, that makes sense!

I rest my case

Low Budget film dat meer weg heeft van een episode uit "Band of Brothers" dan een epische bioscoopfilm als "Saving Private Ryan". In het algemeen viel het best mee alleen dat het actie-gedeelte redelijk dunnetjes was. De acteerprestaties waren overtuigend, de dialogen soms een beetje krakkemikkig en de algemene soundtrack viel dan weer best te pruimen. Spijtig genoeg was het niks nieuws op vlak van WWII-heroisme en werd er soms teruggegrepen naar cliché beelden zoals de beelden van de 3 paratroopers die in formatie door graanvelden doorstappen. Dat hebben we nog al eens ergens gezien. Het einde vond ik dan weer een beetje overdreven en moralistisch. Maar toch een verdienstelijke poging om weer eens een beeld te scheppen van deze duistere episode in de menselijke geschiedenis.

2*

Peabody: How many more like you are there?
Salt: Like me? None. Like him? More than you or I can handle alone.

Moet er nog zout zijn ? Ja, liefst met grote korrels, want dat heb je nodig als je deze film gaat kijken. Verwacht geen realistische film want dan kom je bedrogen uit. "Salt" is een top spionage actiefilm die voortraast gelijk een TGV. Van het moment dat Salt beschuldigd wordt van het feit dat ze een Russische spionne is die speciaal getraind is door één of andere Russische extremist die een meesterplan heeft bedacht om weeskinderen een Amerikaanse opvoeding te geven en ze dan over te schepen naar de V.S. om daar te wachten op "Dag X" waarna ze elk hun specifieke opdracht uitvoeren, gaat het razendsnel. Voor je het weet is er een half uur verstreken. De actiescenes zijn meesterlijk in beeld gebracht en volgen elkaar op in razend tempo.

Geloofwaardig zijn sommige scenes alleszins. Het heen en weer springen op verschillende vrachtwagens doet je wenkbrauwen omhooggaan. Het omlaag zweven in een liftkoker ziet er vreselijk belachelijk en onrealistisch uit. Als Salt de Russische president zogezegd elimineert, wordt ze doodsimpel weggevoerd in een politiewagen met 2 extra patrouillewagens. In werkelijkheid zou het halve Amerikaanse leger haar begeleiden, vrees ik. Het fragment waarbij ze de bestuurder manipuleert met de taser om alzo het gaspedaal te bedienen en door snokken aan zijn arm te sturen, is hopeloos lachwekkend. Daarlangs is het opmerkelijk hoe viriel ze is na het krijgen van vreselijk klappen en stoten , om daarna als een olympische atlete uit de startblokken te schieten. Trouwens vind ik wel dat als Angelina Jolie nog eens aan een actiefilm meedoet en er ettelijk loopscenes in vervat zijn, ze een persoonlijke trainer onder de arm neemt om haar wat meer looptechnieken aan te leren. Bij momenten ziet ze eruit als een lopende bezemsteel met enorme gewichten aan haar enkels bevestigd.

Ik ben trouwens geen al te grote Angelina Jolie fan. Ze heeft een bepaalde uitstraling en kan heerlijk sensueel uit haar ogen kijken. Maar meermaals betrapte ik me erop met de gedachte of ze nu tegen een muur ging blijven plakken met die grote tuitlippen van haar, nadat ze door een tegenstander ertegen werd gesmakt. Ik vind trouwens dat ze eerder als een anorexia patiënt rondloopt en vraag me eigenlijk af hoe ze in godsnaam van die geblokte getrainde kerels aankan. In werkelijkheid zou ze geplet worden als een vervelende langpootmug.

Het verhaal op zijn eigen is ongelooflijk voorspelbaar en totaal niet vernieuwend. Zelfs het onklaar maken op het laatste moment van een nucleaire aanval is tot vervelens toe al eens gebruikt. Dat haar partner Ted uiteindelijk ook een resultaat is uit die Russische kweekvijver zag je ook van mijlenver aankomen. De enige plotwending die in deze film zat was op het moment dat ze die gebroken fles in de adamsappel van Orlov plantte. Tot dat eigenste moment was ik er zeker van dat ze inderdaad een spionne was. Liev Schreiber vond ik niet zo'n spetterende indruk maken. De hele film was het een toonbeeld van afgemeten koelbloedigheid met een uitgesproken stoïcijnse uitdrukking op zijn gezicht.

Al bij al een ontspannende actie-rijke film met een flinterdun verhaal en onwaarschijnlijkheden om u tegen te zeggen. Alleen het einde vond ik eigenlijk wel schitterend gevonden en een uitgesproken open einde om een vervolg op te maken. En als ik IMDB moet geloven is deze ook al in de maak. Voor mij zeker een film om niet over te slaan.

3*

“The Earth will literally crack and you will feel it on the East Coast.”

Welke verwachtingen heb je als je naar een rampenfilm zoals “San Andreas” gaat kijken ? Vanzelfsprekend kijk je uit naar hoe een metropool zoals San Francisco herleidt wordt tot een immense puinhoop bezaaid met brokstukken en verwrongen staal. Immense wolkenkrabbers die als kaartenhuisjes instorten en domino-gewijs elkaar omstoten met luid geraas en gedonder onder begeleiding van bombastische, aanzwellende en dreigende muziek. Mensenmenigtes die in paniek wegvluchten. Ze worden verpulverd en geplet, van gebouwen en bruggen geslingerd en het aantal slachtoffers stijgt gestaag. En dit alles perfect, haarscherp en digitaal in beeld gebracht. En liefst in 3D zodanig dat je het gevoel krijgt dat het precies allemaal voor je neerdondert. Dat zit vervat in deze Hollywood-rampenfilm-versie en ziet er allemaal indrukwekkend uit. Maar het verhaal dat rond dit rampscenario werd gebreid en waarin het persoonlijke en emotionele werd verwerkt, is echt wel bij de haren getrokken en clichématig voorgesteld. Kort samengevat kan je stellen dat het rampgedeelte al ooit eens werd vertoond in andere (oudere en daarmee ook gedateerde) films. En het tragische, emotionele gedeelte is ook al eens als onderwerp aan bod gekomen in andere speelfilms, alleen stukken beter.

Het hele verhaal speelt zich af op de San Andreasbreuk (waarbij de logische filmtitel ook weer is verklaard) en zet de helikopterpiloot aka reddingswerker Ray (Dwayne Johnson) van meet af aan op de voorgrond. Een zenuwslopende reddingsactie aan het begin van de film laat direct zien waartoe deze imposante spierbundel toe in staat is. Hij heeft al onnoemelijk veel mensen gered uit zo’n hachelijke situatie. Zijn huwelijk kon hij echter niet redden en de breuk (Hoe verzin ik het) tussen hem en zijn vrouw is onafwendbaar. Als het geplande uitje met zijn dochter Blake (Alexandra Daddario) niet doorgaat omdat de Hoover Dam met de grond gelijk werd gemaakt door een fikse aardbeving (trouwens puik in beeld gebracht), kan ze wel eventjes meevliegen met Daniel Riddick’s (Ioan Gruffudd), de steenrijke nieuwe vriend van haar moeder Emma (Carla Gugino), privéjet. Natuurlijk gaat dit reisje richting San Francisco. Toevallig “the place not to be” omdat daar een concentratie van aardbevingen gaat plaatsvinden, met alle desastreuze gevolgen van dien.

Hoe het Amerikaanse landschap herschapen wordt door de aaneenrijging van zware aardbevingen, is het betere gedeelte van deze film. Het zijn soms aangrijpende, apocalyptische beelden die er gelikt uitzien. Het is adembenemend om het aardoppervlak van San Francisco te zien deinen als de oceaan. Maar spijtig genoeg is dat niet voldoende om van “San Andreas” een geslaagde film te maken. En alleen dat zou je alleen maar het gevoel geven dat je een voyeuristische ramptoerist voorstelt. Het nevenverhaal over onverwerkt verdriet, onbegrip en scheiding is zo voorspelbaar (tot nu toe de meest voorspelbare film die ik ooit heb gezien) en melig. Het was zo voorspelbaar dat mijn echtgenote en ik spontaan vervielen in een “voorspel-de-volgende-gebeurtenis” en “voorspel-het-volgende-citaat” spel. Eerlijkheidshalve moet ik vermelden dat mijn echtgenote dit met verve heeft gewonnen.

De personages zijn niet meer dan stereotiepe figuren. Dwayne Johnson vond ik eigenlijk niet eens zo slecht. Deze rol was hem als het ware op het (gespierde) lijf geschreven. Hij ziet er dan ook uit alsof hij zelf een aardbeving zou kunnen veroorzaken. Dat de ruwe bolster aan de finish nog verandert in een zacht eitje, was dan wel niet passend (maar wel voorspelbaar). Gugino speelt de verontwaardigde en ontgoochelde bijna-ex die (hoe kan het anders) onmiddellijk een multimiljonair opscharrelt, alhoewel haar houding soms verraadt dat ze dit eigenlijk niet echt wenst. Voor de rest is het doorgaans hulpeloosheid en verslagenheid wat ze uitstraalt. Daddario is een bloedmooie actrice met doordringende Tsunami-blauwe ogen en een cupmaat waar je niet langs kan kijken. Maar dat was dan ook het enige waarvoor deze MacGyver-achtige tiener werd geselecteerd. Ze werd bijgestaan (maar meestal moest zij bijstand verlenen) door twee jongens uit Engeland, Ben en Ollie. Dat Ben en Blake gevoelens voor elkaar zouden hebben tegen het einde aan, zag ik al van mijlenver aankomen. Ollie (Art Parkinson) was voor mij de meest geslaagde vertolking. Een bijdehands, ongegeneerd ventje dat soms grappig uit de hoek kwam. De rest van de cast was alleen maar noodzakelijk voor het verhaal. De grappigste ( en kortste) vertolking was die door Kylie Minogue. Een tactloze bitch die uiteindelijk krijgt wat ze verdient.

“San Andreas” is een hersenloze spektakelfilm waarbij sommige zaken wetenschappelijk incorrect zijn of onlogisch in elkaar steken. Ik wist onder andere niet dat je onder water met je mond open kunt ronddrijven zonder te verdrinken en ik ben ervan overtuigd dat deze film het record “reanimatie-na-onnoemelijk-veel-tijd-zonder-hersenbeschadiging-door-zuurstofgebrek” op zijn sokken heeft gebroken. Het rampgedeelte zag er verdomd goed uit en soms leek het wel alsof je de schokken kon voelen door het schuddende beeld. Het sentimentele verhaal deed je eerder schudden van het lachen. En wanneer gaan ze de idiote, clichématige dialogen en fragmenten nu eens vervangen door originele ideeën ? Toen Johnson “Now, we rebuild” scandeerde en die Amerikaanse vlag weer gehesen werd , moest ik weeral zuchten en stiekem had ik gehoopt dat de schaal van Richter was blijven stilstaan op 15.
Uiteindelijk is deze film op bepaald vlak een kleine ramp op zichzelf.

2*

George Banks and all he stands for will be saved. Maybe not in life, but in imagination. Because that's what we storytellers do. We restore order with imagination. We instill hope again and again and again.

Wie houd er nu niet van Walt Disney ? Dagdagelijks word je ermee geconfronteerd en de meeste mensen zijn ermee opgegroeid. Ik zie bijna elke dag wel een Disney product passeren op het scherm thuis en kijk nog steeds met bewondering,verwondering en kinderlijke vreugde soms naar de magie die zich afspeelt op het scherm. Het is weliswaar een beetje opgedrongen dat ik mijn tijd hier soms aan spendeer. Zeker als je twee ukkies van 2 en 4 thuis hebt rondhuppelen die om de haverklap liggen te smeken om nog eens Mickey Mouse,Dumbo of "Papa die film met die 2 hondjes die spaghetti eten" op te zetten.

Het enige Walt Disney voortbrengsel waar ik een hekel aan heb is de film "Mary Poppins". Dat om de volgende redenen. Ik kan die Julie Andrews niet uitstaan en dat vanwege haar bijdrage aan "The sound of Music". Dat is die tirolerfilm met een hele bende kinderen waarin om de haverklap een kampvuurlied wordt gezongen onder begeleiding van een gitaar. Jaarlijks moet ik dit gedrocht verdragen op het einde van het jaar want deze film wordt nu echt tot in den treure vertoond op de televisie. Julie Andrews zorgt dan ook bij mij voor spontane buikkrampen. Dick van Dyke is oorzaak nummer twee. Die vent loopt er constant bij met een hemelsbrede glimlach alsof hij een kleerhanger heeft ingeslikt. Elke praktiserende tandarts begint waarschijnlijk spontaan te kwijlen als deze wandelende Colgate reclamefiguur op het scherm verschijnt. En ten derde heb ik een bloedhekel aan musicals (Voor meer uitleg hierover zie "The Great Gatsby"). "Mary Poppins" de film is dus het enige Walt Disney product wat me nooit zal kunnen bekoren.

Blijkt bij nader inzien dat deze "Savings Mr. Banks" toch wel de verfilming is over de strijd tussen Walt en de schrijfster van "Mary Poppins", P.L. Travers, over de filmrechten die Disney wel al te graag wil bemachtigen om zo het befaamde boek te kunnen verfilmen. Tot mijn uitzonderlijke verbazing viel me deze film toch wel reuze mee en kan ik alleen mijn lof betuigen over de acteerprestaties van de hoofdrolspelers.

Als uitschieter is er natuurlijk Emma Thompson, die een wel voortreffelijk rol speelt als de hautaine, dwarse en onverzettelijke Travers. Als dit mens in werkelijkheid zo was had ik haar ligna recta terugzonden naar London. Wat een akelige, vervelende tante is dat. En als de bandopnames op het einde authentiek zijn, dan kan je alleen maar concluderen dat het inderdaad zo'n draak van een mens was. Thompson speelde op een overtuigende manier de schrijfster die te trots is om haar geliefkoosde personage zo maar af te geven zodanig dat het, volgens haar mening, alleen gebruikt zou worden om het te commercialiseren. En daarnaast is het de soms kwetsbare en trieste persoon die, zoals blijkt uit de film, een vreselijk geheim meedraagt uit haar verleden. Of het effectief zo allemaal in elkaar zit, weet ik niet, maar het zou wel een plausibele verklaring kunnen zijn voor haar gedrag. Er zitten enkele werkelijk grappige momenten in deze film met als hoogtepunt het geniepig snel wegschuiven van het muziekblad waarop de titel "Supercalifragilisticexpialidocious" staat. Schitterend.

Tom Hanks staat dan weer garant voor een vanzelfsprekende manier van vertolking. Alsof hij altijd eigenlijk Walt Disney is geweest. Voor mij is Hanks op dit moment één van de beste acteurs in Hollywood. Hij kan zich volledig inleven in de opgelegde rol en zodanig transformeren dat hij één wordt met het personage. Of hij nu een kapitein, schipbreukeling of een vreemdeling op een luchthaven speelt, het lijkt telkens alsof hij hier al jaren ervaring mee heeft. Een uniek acteur met een unieke gave.

Colin Farell vond ik ook schitterend als de vader van P.L. Travers. Een sleutelfiguur in het hele verhaal die zijn dochter voortdurend tracht te betoveren met sprookjesachtige en verzonnen verhalen. Een manier om haar af te schermen van de vreselijke en vijandige werkelijkheid van het dagelijkse leven. Schitterend om zijn stemmingswisselingen mee te maken. Een goedhartig man die gevloerd wordt door zijn alcoholverslaving. En uiteindelijk een wezenlijke invloed heeft op de verdere toekomst van zijn dochter.

Paul Giamatti verzorgde de rol als persoonlijke chauffeur van Travers. Een innemende rol met een droefgeestige inslag. Tevens de eerste die een persoonlijk contact kon leggen met haar, en die uiteindelijk ook de enige was die ze apprecieerde en kon tolereren. Schitterende bijrol.

Het enige nadeel, maar tegelijkertijd besef ik dat het technisch niet op een andere manier te verwezenlijken was, zijn de voortdurende onderbrekingen door de flashbacks. Op deze manier wordt het verleden en de invloed die het had, op een mooie manier verweven met het heden. Het spijtige is dat hierdoor het ritme van het verhaal verloren gaat en het allemaal een beetje vertraagt. Niet op een ergerlijke manier, maar toch vervelend voor mij na een tijdje.
Dat er naar het einde toe nogal wat zakdoek-momenten verschijnen , was wel te verwachten. Maar desondanks heb ik toch genoten van deze film. Een historisch relaas dat vertelt over het ontstaan van de film "Mary Poppins". Ik heb de film nu gezien, ik heb me er niet aan geërgerd , maar zal de traditie toch aanhouden idem als bij de originele film. Namelijk dat ik hem waarschijnlijk nooit meer zal kijken !

3,5*

Zonder veel verwachtingen deze film opgezet , en uiteindelijk toch enigzins verrast.
Het is inderdaad een horror-slaughter film die door de beugel kan , maar die ik niet noodzakelijk nog eens moet zien.

Huivering en spanning was niet te bespeuren, bloederig was het niet meer dan wat je ziet liggen in de etalage van de lokale slager en schrikmomenten zijn ook ver te zoeken. De kip deed een poging , maar het bleef bij die poging. De martelscenes zijn ook maar beperkt tot wat snij en bijtwerk. En ik veronderstel dat er een verkrachting was. Ik had een paar keren gelezen op ImdB dat het niet voor "the faint hearted" was, maar wie hier niet tegen kan, zal ook bij het zien van een neusbloeding waarschijnlijk flauwvallen, want dit was dus wel echt magertjes. Kannibalisme zat er ook in, maar dat bleef ook beperkt tot het uitknijpen van een soort bloedinfuus in een wijnglas , waarna dit genuttigd werd, en het bijten in ofwel een nog levend exemplaar, ofwel in een afgehouwen stuk nietszeggend lillend vlees.

Sawney was een vage duplicaat van Leatherface uit The Texas Chainsaw Massacre , zonder vleselijk masker dan, bijgestaan door 2 door inteelt misvormde Ninja Turtles die om de haverklap liggen rond te tuimelen en al salto`end allerhande klusjes opknappen. Ze kruipen ook om de haverklap ergens achterop En dan zit er een soortement "Mother" opgesloten die constant voorzien moet worden met vleesachtige hompen en ledematen overgoten met een lekker bloederig sausje.

Klinkt misschien allemaal nogal ontgoochelend en mismoedig, maar ik heb me toch geamuseerd met deze prent. Het zag er soms wel redelijk echt uit en het geheel was ook niet zo abominabel slecht. Feeney speelde overtuigend als de korte-drank-drinkende journalist en Hayman was een overtuigende katholieke slager De religieuse inslag vond ik vermakelijk (lichaam en bloed van christus - filosofie)

Ik hoopte dat de twist niet de twist zou zijn die ik in gedachte had, maar het draaide daar toch op uit. Beetje jammer want beetje flauw.

2,5* omdat het zoveel beter was dan de 2 andere films die ik deze avond heb gekeken

Ik weet ze wel uit te pikken. Trouwens de openingsbeelden van een decollete van dichtbij en een zingende zaag in de achtergrond, was al veelbelovend. Ik ergerde me aan de intonatie van de acteurs. En het leek net alsof de film gedubd werd. En ook de conversaties op zich klopten soms niet. Heel absurde reacties. Smijt er nog een irritante taxichauffeur bij en verwacht je nog aan het constant inzoomen op boezems, bipsen en met Veet gewaxte lange benen van welgevormde Russische schonen. Veel horror komt er niet bij kijken. Alleen de biljarttafel-scène was iet of wat vermakelijk. Gene vette dus

1*

You don’t read the book.

The book reads you.

Een aantal Jaren geleden was er al de film “Goosebumps” gebaseerd op de verhalen van R.L. Stine met de niet zo grappige Jack Black. Het enige dat ik me hiervan nog kan herinneren is dat er een immense hoeveelheid figuren uit die boekenreeks werden gebruikt om de hoofdrolspelers het leven zuur te maken. Gelukkig maakt de film “Scary stories to tell in the dark” niet dezelfde fout. Deze film is gebaseerd op een gelijknamige iconische reeks verhalen geschreven door Alvin Schwartz. Een reeks van drie bundels, vol met enge horror kortverhalen over duistere wraak en bovennatuurlijke gebeurtenissen. Boeken die voor opschudding zorgde bij verontruste ouders die van oordeel waren dat deze verhalen (en vooral de lugubere illustraties) niet geschikt waren voor jonge kinderen. Tja, dat is dan iets wat mijn nieuwsgierigheid opwekt.

Complete recensie hier

Schitterende,retestrakke,spannende en angstaanjagende thriller.

Morgan Freeman in de rol van bijna op pensioen gaande rechercheur die echt niet wil beginnen aan die laatste zaak, want de gladjanus had van de eerste minuut door dat het geen gewone zaak zou worden (Ok dat vond ik ietsiepietsie overdreven) Beetje gelijk Robert Duvall in Falling Down.

Bratt Pitt, de rookie die eens kont zou gaan schoppen en laten zien wat een super detective hij wel is. Hij komt er bekaaid van af

T'is zo een film waar je achteraf wezenloos naar het scherm zit te kijken , je afvragend wat de neuk dat wel voor iets was en dat je het een verdraaid verrassend einde was. Wie dat einde voorspelbaar vond, heeft waarschijnlijk geen reet meer aan een andere film.

Voor mij - de ultieme spooky thriller ever !!!!!

4.5*

"The seasoning House" is weer zo'n film waar je je na een tijd niet meer op het gemak bij voelt. Het is zeker niet voor gevoelige zielen die snel gechoqueerd zijn. Met horror heeft deze film weinig te maken. De sadistische en brutale ondertoon dendert voort doorheen de film en wordt brutaal afgestopt door een allesvernietigende wraakactie die opflakkert door de drang om te overleven. Het is niet het expliciete gore element wat op je inhamert als een sloophamer, maar de suggestieve atmosfeer die je eigenlijk bijna doet walgen. Het vervallen krot met afgetimmerde ramen en een interieur waar al jaren niet meer naar omgekeken werd. Niemand komt ook naar daar om het meubilair goedkeurend te bewonderen, maar om zijn dierlijke lusten te botvieren op onschuldige meisjes.

Het situeert zich in de Balkan oorlog in de jaren '90 waar het leger op een brutale manier dorpen veroveren en iedereen afslacht behalve de jongere meisjes. Deze worden afgevoerd naar dit afgelegen krot en als prostituees ingeschakeld en voor harde valuta's door sadistische mannen naar believen misbruikt worden. Sommige overleven deze brute behandeling niet en worden doodeenvoudig in een laken gewikkeld en ergens gedumpt. Te denken dat deze praktijken in werkelijkheid zich voordeden in deze contreien maakt het des te erger en realistisch.

Het meisje Angel, dat doofstom is, krijgt eigenlijk een voorkeursbehandeling (klinkt redelijk stompzinnig) en staat in voor het drogeren van de meisjes en het verzorgen en schoonmaken nadat er weer een meute schorriemorrie is langsgekomen. Er is geen ontsnapping mogelijk en gedwee voert ze deze taken uit. Totdat ze eigenlijk een emotionele band krijgt met een nieuw meisje dat naderhand vreselijk mishandeld wordt. Op het moment dat een eenheid soldaten langskomt, die ook verantwoordelijk zijn voor de dood van Angels familie, en een kleerkast van een vent het meisje onder handen neemt, springt Angel ter hulp op een nogal bloederige manier en vlucht ze weg in de ruimtes tussen de vloer en muren.

De eerste 40 minuten komen nogal langzaam op gang en hebben een claustrofobische tint, waarbij je Angel door de gangen ziet rondslenteren en haar taken in een trance uitvoert terwijl ze grijpende perverse mannen ontwijkt. Persoonlijk vond ik het gore gedeelte nogal meevallen. Het beklemmend onaangenaam gevoel was des te meer aanwezig. Ik vond het soms pijnlijk om naar te kijken, en niet op een fysieke manier. De hele film voelt aan als een dolle rit op een achtbaan : eerst tergend langzaam , dan adembenemend flitsend en verrassend vooruitgaand om dan weer in een lager tempo te verzeilen.

De enige kritiek die ik zou kunnen aanhalen is dat het nogal ongeloofwaardig is, dat een simpel meisje, alleen gewapend met een soort scalpel en een achtergehouden spuitje met heroïne, tot de tanden bewapende militieleden kan verschalken en verslaan. Het meeste was dan ook nog eens door puur geluk dat ze uitgeschakeld werden. De slotscène is tegelijkertijd ontwapenend en zal je met een tevreden gevoel achterlaten. Vooral de face-to-face confrontatie met Goran is een hoogtepunt. Alleen hoe heeft Angel zich in godsnaam in die smalle buis kunnen omkeren ?

Conclusie : een keiharde en confronterende film dat je met een mokerslag een geweten schopt. Een goede raad : niet opzetten op je eerste date. Het zou wel eens een verkeerde indruk kunnen nalaten !

3.5*

You decide to go to Mars forever

and you forget to tell your husband?

Ik sta open voor alle genres van films. Het moeten niet perse alleen blockbusters zijn met steracteurs. Ik hou van indie’s en heb al meerdere keren het geluk gehad om een parel van een film te zien die niet bekend is bij het brede publiek. Maar om eerlijk te zijn is “Seat 25” een film die de limieten van mijn uithoudingsvermogen hebben getest. Ik heb toevallig een paar dagen eerder nog eens “The Martian” herbekeken ergens op één of andere televisiezender. “Seat 25” gaat dus over hoe een jonge vrouw genaamd Faye Banks (Madeleine Cooke) net zoals Charlie, in dat ander verhaal, het gouden ticket heeft gewonnen. Niet om zich onder te dompelen in een stroom van chocolade in het fabriek van Willy Wonka, maar wel om lid te worden van een bemanning die een enkele reis naar Mars hebben geboekt.

Nu, als je je verheugd op een spannende SF met de rode planeet als centraal thema, dan kan je deze best overslaan. Buiten wat rood getinte beelden van een zanderige, rotsachtig landschap is er niet echt iets interplanetair te zien. Misschien lijkt Faye soms wel op een andere planeet te leven, maar verder moet je je zeker niet verwachten aan gelijkaardige capriolen zoals Matt Damon uithaalt of fragmenten met een flink uit de kluiten gewassen raket of overbevolkt Control Center. Het enige wat me is bijgebleven, is dat het allemaal vreselijk saai overkwam en alles zo onbeduidend leek. Werkelijk alles straalt saaiheid uit. Faye is saai. Haar familie is saai. Haar kleding ziet er saai uit. Haar werk is saai. De collega’s zijn saai. Fay’s leven op zich is saai. Mr. Popescu (Adnan Rashad) was de saaiheid van het leven doodmoe. De conversaties zijn saai. Het interieur is saai (Yeak, die symmetrisch geplaatste kussens). Je zou voor minder naar Mars willen vliegen. Alleen buurman Peter (Stephen Lloyd) en dochtertje Flossie doorbreken deze algehele saaiheid.

Het is niet alleen de eentonigheid van haar leven dat Faye wil ontvluchten. Ze schijnt ook te beschikken over een diploma in de wetenschappen. Dat kan je probleemloos afleiden uit het feit dat haar man Jim (Nicholas Banks) haar tracht te overtuigen om een job aan te nemen ook al heeft het niks met wetenschap te maken (“I know it’s not in science, but it’s a job. We need the money.”). Wel een opdringerig en bazig ventje die Jim. En waarschijnlijk is deze trip naar Mars een onvervulde wens van haar. Lijkt me nogal evident als je haar doos vol hightech wetenschappelijk materiaal bekijkt : een uit aluminiumfolie gemaakte ruimtehelm, enkele kaders met ruimtefoto’s en een stapel VHS banden over planeten in ons melkwegstelsel. Waarschijnlijk zijn dit restanten van demonstratiemateriaal die ze gebruikte voor haar thesis.

Misschien klinkt het nogal sarcastisch en lijkt het beter om deze film gewoonweg over te slaan. Het is inderdaad allemaal nogal traag en saai. Het hele verhaal is doordrenkt met melancholie en triestigheid. Dus vrolijk of opgewonden zal je van deze film niet worden. En toch wist het me op één of andere manier te boeien. Vergeet eventjes het wetenschappelijke gedeelte over een Mars-reis en je hebt een interessant verhaal over hoe een individu gevangen zit in een dagelijkse sleur. Een leven waarover Faye niet echt tevreden is. En misschien verwachtte ze wel meer in haar leven. Vandaar haar kandidaatstelling voor zitje nummer 25.

Madeleine Cooke is niet alleen een leuke en aantrekkelijke verschijning, ze speelt de rol van de timide en introverte Faye op een perfecte manier. Ook al lijkt het soms wel alsof Faye zwakbegaafd is en ze meer tijd spendeert met het kijken naar de hemel boven haar. En als ze voor de zoveelste keer op een apathische manier de ontslag procedure voorleest. Of wanneer ze weeral op dat bankje in het park haar lunch naar binnen werkt terwijl ze daar keurig rechtop zittend in haar mantelpakje een beetje afwezig voor zich uitstaart. En de hele tijd zat ik me twee zaken af te vragen. Zal ze de knoop doorhakken en heel haar leven hier achterlaten om zich in een avontuur te storten? En wanneer gaat ze nu in godsnaam vertellen dat ze de uitverkorene is?

Neen, “Seat 25” is geen hoogstaande cinema. En neen, het heeft niet veel met SF te maken. Het is eerder melodramatisch. Ook al komt het soms humoristisch over (maar dat heeft meer te maken met de Engelse correctheid en stijfheid). De film focust zich eerder op het relationele tussen alledaagse mensen. Faye heeft de keuze tussen naar Mars vertrekken op haar eentje of in haar huidige familiale situatie blijven. Voor haar zal de eerste optie bevredigender zijn. Nu leidt ze een genegeerd, onbegrepen en gevoelloos leven. Een man die meer oog heeft voor zijn eigen slagen en dus punctueel en precies is qua werk en op zijn eigen beslist dat het tijd is voor kinderen. Een zus die in haar eigen pretentieus wereldje leeft. Ouders die haar behandelen als een onbekende. Niet echt een rooskleurig leven dus. Er was één iets waar ik eerst over twijfelde. En dat was of het hele gedoe over naar Mars vliegen niet iets was wat alleen in Faye’s haar fantasie bestond.

3*

Put that on a plaque and hang it at your next job.

"The Secret life of Walter Mitty" is een episch avontuur met adembenemende beelden die gebruikt worden om het simplistisch en moraliserend verhaal een beetje op te smukken. De hele film heeft een groot Walt Disney gehalte waarbij een nietszeggende persoon op zoek gaat naar een verloren gegaan negatief dat gebruikt zou worden voor de laatste cover van het tijdschrift “Life”. Een komedie zou ik het niet echt noemen. Persoonlijk ben ik niet zo'n grote fan van Ben Stiller. De man heeft steeds zo'n onbewogen en apathische blik wat niet echt past in een komedie. In deze film is dit echter wel op zijn plaats. Men zou echter kunnen verwachten dat dit naarmate de film vordert enigszins zou veranderen. Maar toch blijft hij de gehele film rondlopen met een expressieloze uitdrukking ondanks het feit dat hij de halve wereld afreist op zoek naar de excentrieke en wereldvreemde fotograaf Sean O’Connell.

Eigenlijk is het een dramatisch avontuur met een romantische inslag waarbij de dagdromen van Mitty centraal staan. Voor hem zijn deze dromen een manier om te ontsnappen uit de dagelijkse beslommeringen en kan hij op dat moment heldhaftig en assertief optreden in de meest onverschrokken avonturen. Een imaginair persoon die hij nooit zal zijn. Al jarenlang is hij een trouwe medewerker van “Life” en werkt hij samen met nog een “nobody” in de kelder van het gebouw, waar ze de toegezonden negatieven digitaliseren en stockeren. Hij wordt dan ook nog eens heimelijk verliefd op zijn collega Cheryl. Natuurlijk is hij weer te verlegen om Cheryl persoonlijk aan te spreken en roept hij dus de hulp in van de datingsite “eHarmony”. Dit is trouwens de openingsscene en voor mij eigenlijk het meest grappige moment in de hele film. Spijtig genoeg is het niet op deze grappige toon verdergegaan. Hij kan geen contact leggen via deze site omdat zijn profiel niet volledig is. De rubrieken “hobby's en reizen” zijn niet volledig. Het verder verloop zorgt er dus voor dat hij zichzelf ontdekt, het leven op een andere manier bekijkt en de zoektocht naar het negatief brengt hem achtereenvolgens naar IJsland,Groenland en de Himalaya, waardoor zijn profiel er uitermate avontuurlijk begint uit te zien en hij uiteindelijk de connectie met Cheryl kan bewerkstelligen.

Stiller heeft in deze film met meer karakter gespeeld dan in al zijn voorgaande. Een rol die dus perfect bij zijn uitstraling past. De meest kleurrijke figuur werd gespeeld door Adam Scott als de onaangename bedrijfsrevisor Ted Hendricks. Een jonge yuppie die de overgang van het tijdschrift naar het digitale tijdperk moet leiden en dit op een zo’n denigrerende betweterige manier doet terwijl hij zelfs het moto van “Life” niet kent. Zijn voorkomen met de protserige baard was zo karikaturaal dat het eigenlijk lachwekkend was. Op het moment dat Mitty het negatief komt overhandigen en door het heen en weer gereis zelf een stoppelbaard heeft gekweekt, lijkt het wel alsof hij naar het niveau van Ted is gestegen. Een mooi gebruikt metafoor. Kristen Wiig speelt de adorabele en soms timide Cheryl. Shirley MacLaine speelt op een ingetogen manier de rol van Mitty's moeder. De meest charismatische rol was weggelegd voor Sean Penn als de excentrieke fotograaf die eenzaam en verdoken op een bergtop zit om de mysterieuze sneeuwluipaard te fotograferen. Een perfect gecaste Penn die een verpersoonlijking is van de hele moraal. Ongeacht wat je bijdrage is, uiteindelijk ben je toch een belangrijk onderdeel in het hele proces.

De ontknoping en de uiteindelijke foto die op de voorpagina prijkt was voor mij toch wel een beetje een verrassing en het zoetsappig romantische einde maakte het een beetje melig. Maar uiteindelijk was dit toch een mooie , qua beeld en inhoud, film. Eentje om toch een beetje bij weg te dromen.

3*

“I'm gonna extend the offer one last time.

Give us the girl

Or I will huff...

And I will puff...”

Op het moment dat het amateuristisch gezelschap, dat zich verschuilde in een winkelcentrum, verwoed batterijen verzamelden en zelfgemaakte bommen fabriceerden, kon ik het niet nalaten om spontaan “Home Alone in the mall” te roepen. Het enige verschil met deze komedie is dan wel dat er geen dodelijke slachtoffers te betreuren waren. In deze film dus wel. Was dit niet het geval geweest, dan zou men “Security” eerder als een komedie bestempelen in plaats van een actiefilm. Want ik kon het niet nalaten om af en toe eens te gniffelen met de droge opmerkingen die Antonio Banderas maakte.

Persoonlijk zie ik Banderas niet als een echte actieheld zoals indertijd Schwarzenegger of Jean-Claude van Damme er waren. Toegegeven, hij was niet onaardig als de wraakengel El Mariachi in “Desperado”. En in “The Expendables 3” was hij een aangename en komische aanvulling voor het legertje op pensioen gaande action-heroes. Hier lijkt het wel alsof Banderas een poging waagt om een gelijkaardige legende te worden als de befaamde John McClane uit de “Die Hard” saga. Niet dat het hem zal lukken om dit te evenaren, maar de opzet is ietwat gelijkaardig. In plaats van een torengebouw werd de locatie vervangen door een wel echt plastiek en decorachtig opgezet shopping center. En net zoals Bruce Willis in de aangehaalde “Die Hard” franchise, beschikt de ex-militair, die naar ik vermoed nogal wat missies bij de speciale eenheid achter de kiezen heeft, over genoeg vaardigheden om net zoals Schwarzenegger in “Commando” hele regimenten een halt toe te roepen.

Antonio Banderas vertolkt Eddie, een werkloze veteraan met financiële problemen die zijn vrouw en dochter al meer dan een jaar niet meer heeft gezien. Het was me niet helemaal duidelijk of PTSS er iets mee te maken had. Of omdat een ticket naar zijn verre familie onbetaalbaar was. In ieder geval was dit een ideaal motief om ervoor te zorgen dat Eddie een ondankbare, slecht betaalde job krijgt als nachtwaker in het bewuste shopping center. En waar Eddie in uitblinkt is het coördineren van een militaristisch opgezet plan om een meisje in nood, Jamie (Katherine de la Rocha), uit de handen te houden van de gewetenloze misdadiger Charlie (Ben Kingsley). Wat volgt is een regelrechte flashback naar de jaren 90 toen men dit soort films veelvuldig kon huren op VHS. Ongecompliceerde, no-nonsense actie waarbij het geheel overkwam als een soortement slapstick.

Allereerst vond ik Banderas echt niet zo slecht in deze toch maar middelmatige film. Hij wist op de stoerdere gedeeltes te overtuigen en was zoals ik al eerder zei soms een echte droogstoppel waardoor het erg humoristisch werd. Spijtig genoeg werd er nog een melodramatisch einde bij verzonnen. Ben Kingsley was uitermate geschikt voor de rol als slechterik. Alleen al door zijn onverstoorbare blik. Ook al lijkt hij deze blik steevast te gebruiken in zijn laatste films. Voor mij was Liam McIntyre de meest opvallende figuur. Een rockabilly-achtig personage met oversized bakkebaarden. Zo’n grootmuil en snoever die laat blijken dat hij het voor het zeggen heeft, maar als puntje bij paaltje komt en het er heet aan toe gaat, toch liever een stapje opzij zet. Fantastische rol waar ik zeer zeker van genoten heb.

Spijtig genoeg komt het nogal kinderachtig over bij momenten. Het verwonderde me al dat ze uit de plaatselijke speelgoedwinkel geen lading kleurpotloden hadden gehaald en gezamenlijk een fris verzonnen verdedigingsplan hadden uitgetekend op een groot wit vel papier. Naar analogie van Kevin in “Home Alone II”. Wel hadden ze de roze walkie talkies ter beschikking. Dat zag er enigszins schattig uit. Ach, als zondagnamiddag opvulsel is deze film geschikt. Ik hoop alleen Banderas en Kingsley eens samen te zien in een meer serieuzere film. Ik heb zo’n gevoel dat dit kan leiden tot meer gedenkwaardiger acteerwerk.

2.5*

Put on some Radiohead... I want to do heroin to Radiohead.

De eerste 30 minuten heb ik me moeten doorworstelen en me moeten bedwingen om niet de off-button in te rammen. Alles wees erop dat het een romantische komedie zou worden, waar de komische noot redelijk vals klonk. Ik kan echt niet bedenken waar ik ergens een glimlach voelde opkomen. Dat Dodge's vrouw het op een rennen zette door zijn irritante droge opmerking over het missen van een afslag, nadat het nieuws bekend raakte dat binnen een aantal dagen de aarde zo plat als een vijg zou worden, en die wat er op rondlopen logischerwijze ook, vond ik naderhand wel grappig. Dat mens besefte dat ze beter de laatste weken van haar leven wat turnoefeningen kon gaan doen met haar (veronderstel ik) minnaar, dan in het gezelschap zijn van deze droge,neurotische en zo serieuse droogstoppel.

Maar dan sloeg het toch om naar een meer subtieler geheel, met diepere betekenissen,symboliek en levensvragen. De humor werd verfijnder en subtieler. Veel gniffelmomenten voor mij, als er van die droge maar toch soms doordachte humor in zo'n melo-dramatisch verhaal binnensluipt. Het stuk waar Dodge aan Penny over zijn vrouw en Olivia vertelt en eindigt met "The rest is almost history" bv.....Door dat woordje "almost" moest ik dan weer gniffelen. En zo zitten er meer dingen in deze film. Uiteindelijk zat ik mee te leven (Goh, wist niet dat ik dat ooit met een film zou doen ...) en heb ik oprecht genoten van dit eigenlijk toch wel enorm satirisch depri verhaal. De trucker die door een "hitman" wordt afgeknald, de hond die aan Dodge gebonden was toen hij na een overdosis hoestsiroop voor pampus lag in het park, een vriend van Penny in zijn titanium-bunker, de sherrif die tot het einde op zijn strepen blijft staan en hun inrekent, de cleaning-lady die denkt dat ze ontslagen wordt. En dan wordt het zoetsappig en zie je die 2 mensen naar elkaar toegroeien en verliefd worden ... duhuh zou ik ook doen die laatste dagen als ik alleen was. Stiekem hoopte ik op het einde dat er een vergissing zou zijn en die komeet de aarde zou missen op een haartje na. Maar het eindigt in een flits ... En toen dacht ik : "Wat een prachtige film".

Enigste minpuntje was de over-expressieve gelaatsuitdrukkingen van Keira Knightley bij momenten. Soms leek het wel of ze lachte,huilde en een ranzige omelet gemaakt van rotte eieren rook, in één expressie tegelijkertijd. Vreselijk om te zien en ergernis opwekkend.
Steve Carell was dan weer constant saai en doodernstig. Pas naar het einde toe ontdooide hij een beetje. Langs de andere kant ben ik blij dat hij niet zo'n ADHD-achtig typetje was zoals de nieuwslezer in "Bruce Almighty"

Conclusie : een aanradertje voor als je eens in een sentimentele en serieuze bui bent. Zit je in een dipje , dan mijden als de pest want echt happy word je hier nu ook weer niet van

3*

Neem de de tekenfilm “The Sword in the Stone”, voeg daar een paar ingrediënten van “Willow” aan toe en gebruik een petieterig klein gedeelte van “The Lord of the Rings” en je krijgt als resultaat een film zoals “Seventh Son”. De zoveelste verfilming van een jeugdboekenreeks en een aanvulling in het fantasy-genre. Nu, ik ben wel een enorme fan van fantasy. Start een film waarin ridders, magiërs, draken, trollen, heksen, gnomen en andere mythologische creaturen in opdraven en ik word volledig opgeslorpt in deze sprookjesachtige wereld. Spijtig genoeg is deze film een enorm samenraapsel van meerdere facetten uit reeds uitgebrachte films (wat niet zo op het eerste zicht een probleem mag zijn). Het grootste probleem is de verhaallijn. Wat een onbegrijpbaar kluwen is dit toch. Was dit in de zevende zoon van de zevende zoon zijn visioenen verschenen , dan was hij vliegensvlug verdwenen met de noorderzon.

Recensie Seventh Son ....

“I'm not totally alone.

I've got this little dude, Steven Seagull, here keeping me company.”

Als je als nietig klein zeemeeuwtje meer aandacht trekt dan een flink uit de kluiten gewassen mensenhaai, dan verdien je toch een eervolle vermelding op elk gerenommeerd filmfestival. Nog nooit werd ik zo gecharmeerd door dergelijk pluimage. Een zelfverzekerd, gewond dier en zeker en vast een aangenaam gezelschap. Geen verkeerd woord kwam over zijn snavel. Een mede-slachtoffer in dezelfde levensbedreigende situatie. Steven Seagull was een inventief bedenksel zodanig dat Nancy (Blake Lively) niet het grootste gedeelte van de film tegen zichzelf moest argumenteren. Want geloof me vrij, gezellig keuvelen met de bloeddorstige haai die kringetjes rond haar zwom, stond niet op haar programma.

En dan komen we dus terecht bij het volgende item uit de wereld van de fauna. De 6 meter lange psychotische haai die blijkbaar niet genoeg had aan het rottende kadaver van een walvis. En hem storen tijdens het eten is bij deze carnivoor uit den boze. Deze haai vergelijken met zijn befaamde verwante “Jaws” is iets onvermijdelijks. Anatomisch zal het wel allemaal kloppen. Alleen dat in “The shallows” het over een compleet door een computer gegenereerd exemplaar gaat, terwijl het Jaws model een mechanisch en elektronisch model betrof. Niet dat sharky in deze film nep leek of anatomisch niet klopte, maar toch kreeg je in “Jaws” meer de indruk dat het over een levensechte afgerichte haai ging. Toen ik nog een snotneus was, won ik op de kermis zo’n plastieken mensenhaai wiens bek opengesperd stond, waardoor hij er in mijn ogen (als ukkie) nogal dreigend uitzag. Totdat je hem tegen de grond propte en zijn smoelwerk zich dubbel plooide. Dan zag dit plastieken monster er stukken minder dreigend uit. Eerder lachwekkend. Observeer de ontknoping in “The Shallows” en je zal begrijpen wat ik bedoel.

Tussen al dat subtropisch geweld dartelt het enige menselijke wezen rond in een minuscule bikini. Nancy is een ravissante verschijning die na het overlijden van haar moeder een bezinningsmoment in haar leven nodig heeft. Niets is dan zo leuk om te gaan bezinnen in een Mexicaanse baai waar haar moeder vroeger ook eens rondslenterde. Blake Lively was voor mij een grote onbekende, maar na het zien van haar afgetrainde lichaam en de perfect ogende vrouwelijke lichaamsdelen, ben ik van plan om toch ook eens de films waar ze aan deelnam te controleren. Ik geef het eerlijk toe. Lively liggend op haar surfplank met een camerastand strategisch gericht op haar strak gevormd zitvlak, was een adembenemend zicht. Een pluim voor Collet-Sera om deze film op dusdanige manier te brengen dat mijn aandacht werd afgeleid van deze lichamelijke bekoringen, ondanks dat ze een gehele film in badpak rondloopt. Alle lof ook voor Lively die eigenlijk bijna de gehele film cavalier seul speelt. Geen eenvoudige taak die ze met verve uitvoert. Ook wel een beetje dankzij de superieure medewerking van Steven Seagull.

Op vlak van verhaal stelt het eigenlijk niet veel voor. Exotische blondine surft wat af in azuurblauw water, verandert in de ogen van een reusachtige haai in een hartelijk hapje, verzeilt op een stuk rots te ver van het strand en ook boei. De opdracht is dus om in veiligheid te komen terwijl de hoog intelligente haai in de buurt patrouilleert. Niet echt bijster origineel. Wat rest zijn de beeldschone beelden. Zowel de slow motion beelden van de over subtropische golven scherende surfers, als de onderwater fragmenten zien er subliem uit. Perfecte beelden die zouden passen in een Bounty reclamefilmpje. En dan is er de gestaag oplopende spanning. Het is wachten op het opdagen van de haai, de fatale aanval en de vraag of Lively er in zal slagen om in leven te blijven (weeral een toepasselijk naam) en aan de haai zal ontsnappen. Al bij al veel positieve zaken (behalve het totaal van de pot gerukte einde) in deze film met eenvoudige verhaallijn. Dan blijft voor mij Steven Seagull het briljante hoogtepunt van “The Shallows”.

3*

“The natives in the Amazon worshipped it.

Like a god.

We need to take it apart, learn how it works.”

Ik heb deze net de avond voor de Oscar uitreiking nog gekeken, omdat ik aan mijn water (tja) kon voelen dat deze film wel eens het felbegeerde beeldje in de wacht zou kunnen slepen. Initieel wou ik ook niet mijn mening over de film wereldkundig maken. Maar daar ik mijn mening al gedeeltelijk had neergeschreven, dacht ik de ruwe kantjes eraf te schaven en het dan toch te publiceren. Om eerlijk te zijn reken ik me niet bij de grote schare bewonderaars van “The shape of water”. Ook al ging ik er met grote verwachtingen naar kijken en was het een creatie van Guillermo del Toro, wiens vorige geziene films ik wel kon appreciëren, was ik toch maar matig enthousiast hierover. Op het uiteinde bleef ik zitten met een “was het dat ?” gevoel. Waarom de juryleden van de academie massaal gevallen waren voor deze film, is voor mij echter een klein raadsel. Want echt wereldschokkend, adembenemend en grensverleggend is deze film nu ook weer niet.

Achteraf bekeken zou ik deze film kunnen vergelijken met “Free Willy”. Alleen lijkt het te redden amfibisch schepsel eerder qua uiterlijk op de creatie uit “Creature from the Black Lagoon”. En zoals in “Free Willy” waar Jesse zijn beste vriend wil bevrijden, is het hier Elisa Esposito (Sally Hawkins) die zich van de taak kwijt om het gevangen gehouden schepsel te bevrijden. Alleen was de vriendschap tussen Jesse en Willy niet hartstochtelijk te noemen en werden ze ook niet betrapt op aanstootgevend gedrag. Elisa en haar geschubde vriend wisten algauw hoe de vork aan de steel zat. Of beter gezegd, Elisa wist algauw waar bij haar lief sprotje de angel verborgen was. Verwacht je dus aan enkele vochtige scenes. En het complex waar de overheid (onder militair toezicht) het gevreesde wezen vastgeketend houdt om er mee te experimenteren, is waarschijnlijk ontworpen door een interieurarchitect die beïnvloed is door de interieurstijl die je kon bewonderen in de Nautilus.

Natuurlijk is “The shape of water” meer dan alleen maar een film over een reddingsactie die op poten is gezet door een schoonmaakster zonder geluid. Een schoonmaakster wiens mededogen ervoor zorgt dat ze na verloop van tijd hard gekookte eieren begint binnen te smokkelen en een plan opstelt (grootser dan dit uit “The Great Escape”) om die arme vis te redden. “The shape of water” is ook meer dan alleen maar een romantisch verzinsel waarbij een schriel schoonmaakstertje zich in de vinnen werpt van een wonderbaarlijk wezen en zich totaal verliest na diep in die uitpuilende vissenogen te kijken. Guillermo Del Toro hekelt de onverschilligheid en bevooroordeeldheid uit die jaren als centraal thema. Een thema dat ook in onze hedendaagse maatschappij nog van toepassing is. Het anders zijn als individu en het uitsluiten en uitbuiten door diegenen die zichzelf zien als normaal, wordt hier op veelvuldige manieren gesymboliseerd. Een schoonmaakster die stemloos is. En haar collega (Octavia Spencer) die een andere huidskleur heeft. Een al iets oudere, homoseksuele buurman (Richard Jenkins) wiens geflirt niet door de eigenaar van een ijssalon geapprecieerd werd. En last but not least, het wonderbaarlijke zeepaardje wat eerst een raadsel en naderhand een bedreiging vormt klaarblijkelijk.

Net zoals in “Crimson Peak” levert Del Toro hier weeral een visueel overdonderend schouwspel af. De gebruikte beelden zijn bij momenten sprookjesachtig en sfeerrijk. Elisa’s woonst en de buurman zijn kleurrijke reclameposters. Het cinemacomplex en het ijssalon die de sfeer van de jaren 60 uitademen. Het militair complex dat er steriel en metaalachtig uitziet, vol obscure geheimen en waar men minder fraaie experimenten uitvoert. Het ziet er allemaal perfect en adembenemend uit. En bij zo’n beeldkwaliteit hoort natuurlijk ook hoogstaand acteerwerk. Deze sublieme vertolkingen worden door gerenommeerde acteurs verzorgt. Sally Hawkins is zo betoverend als haar gezouten nieuwe vriend. En ook al komt er geen geluid uit haar beteuterd mondje, toch weet ze je in te palmen door haar hoogst expressieve gelaatsuitdrukkingen. Ook Michael Shannon was meesterlijk als de dominante en wreedaardige overheidsagent die met zichtbaar plezier zijn taser-achtig wapen op het waterwezen uittest. Een pervers ventje wiens seksuele driften in overdrive gaan door stilte bij de daad. Niet voor niets dat zijn hormonen op hol slaan door Elisa. Tenslotte nog petje af voor Richard Jenkins en Octavia Spencer.

Zonder twijfel is Guillermo del Toro een meester in visualiseren en een ware visionair. Hij creëert een unieke sfeer in zijn films waardoor je oren en ogen tekort komt. Ik ben echter nooit echt overdonderd door het inhoudelijke bij zijn films. Misschien is de boodschap gesofisticeerd genoeg. Maar telkens blijf ik op mijn honger zitten. Ik veronderstel dat het sudderende onderwerp in deze film een beetje in de lijn ligt van de waardes die dit jaar breed uitgesmeerd werden tijdens de uitreiking. De gelijkheid van geslachten. Het niet tolereren van grensoverschrijdend gedrag. En het feit dat de Oscaruitreiking een meer blank getinte zaak is. Het is allemaal kwestie van de juiste snaren te raken.

3*

“When I was seven, I met my best friends.

They were idiots, and I loved them for it.

We did everything together.

No matter what, we had each other's backs.

Nothing could change that, even when this jackass got cancer.”

Een tijdje geleden liet ik de film “Swiss Army man” rustig aan me voorbijgaan omdat ik geen zin had om een film over een flatulerend lijk te bekijken. Ook al speelde Daniel Radcliffe dit in stijfsel gedompelde personage. Ik ben er zeker van dat er een diepere betekenis zat achter deze hele bedoeling, maar toch had ik hier echt geen zin in. Toen ik “Shovel Buddies” begon te kijken, zonder enig besef waar het nu uiteindelijk over ging, kwam ik tot de vaststelling dat men hier ook met een lijk rondholt de hele film. En dat dankzij het idiote plan dat Jimmy (Alex “Ithaca” Neustaedter) koste wat kost wil uitvoeren als laatste eerbetoon aan zijn recent gestorven beste vriend Sammy (Philip Labes). En dat plan is ervoor te zorgen dat Sammy begraven zal worden in zijn American footbal T-shirt in plaats van gecremeerd te worden. Dat is de queeste die Jimmy zich gesteld heeft, na het ontvangen van een snapchat. Tja, die jeugd van tegenwoordig. Ze blijven zich vasthouden aan hedendaagse gimmicks tot de laatste snik.

Ik moet toegeven dat aan het begin de film me enorm irriteerde. Hoofdzakelijk door het gedrag van Dan (Kian Lawley). Een vervelend kruidje-roer-me-niet die door zijn aanstellerig gedrag en arrogantie me dusdanig op de zenuwen werkte, dat ik hoopte dat er iemand hem eens vlakaf een muilpeer zou geven. Vooral het vlakaf onbeleefd voorkomen tijdens de begrafenis en de tactloze en seksistische opmerkingen naderhand, zorgden ervoor dat ik eigenlijk veel zin had om de film te laten voor wat het was. Ook het belachelijke, absurde plan was een beetje teveel van het goede. En ik dacht dat politieagenten altijd beschikten over een gut-feeling. Sammy’s vader (James C. “Coldwater” Burns) duidelijk niet. Instinctief moest hij toch aanvoelen wat ze van plan waren. Niet dus. Dat hij naderhand op miraculeuze wijze op het juiste moment en op de juiste plaats verschijnt, zal dan wel weer te maken hebben met jarenlange ervaring zeker.

Naarmate de film vorderde, nam het absurdisme van de film groteske vormen aan. Ik kon alleen niet uitmaken op een bepaald moment of het nu morbide humoristisch of tragikomisch was. Enerzijds zaten er grappige momenten in verwerkt en was het beeld van een slap hangende Sammy in de auto hilarisch. Anderzijds vond ik het soms een ietwat zielige vertoning waarbij de ene domme beslissing na de andere werd genomen. Het fragment waarbij de vier vrolijke tieners zich amuseerden inde auto terwijl een lijk doodgemoedereerd erbij zat, was zowel een vreselijk grappige (hadden ze Bohamian Rhapsody opgezet, dan was het een soort Wayne’s World geweest) als beschamende vertoning.

Het duale karakter van “Shovel Buddies” maakt het moeilijk om er een gepast oordeel over te vormen. Je wordt net zoals de betrokken personages gevoelsmatig heen en weer geslingerd. De film zit ook vol tegenstrijdigheden. Jimmy wil de laatste wens van zijn beste vriend vervullen, maar tegelijkertijd leek Sammy een echt manipulerend ettertje die een schijnbaar hechte vriendschap zomaar overboord gooit, omdat zijn zus iets heeft met die bewuste vriend. Ook Dan’s transformatie van onuitstaanbare klojo naar een begripvolle doorsnee tiener die ineens beseft dat zijn gedrag niet te tolereren was, is een beetje ongeloofwaardig.

Het grootste pluspunt van de film was Kate (Bella Thorne) met dat lieftallige, snoezige snuitje waarbij de guitige, fonkelende ogen opvielen. Een ravissante verschijning. Echt zo’n type vrouwelijk schoon waar echte vriendschappen door kapot gaan. Ik heb in ieder geval de optie “Films kijken waar Bella Thorne in meespeelt” aan mijn to-do lijstje toegevoegd. Het initieel idee voor deze film is op zijn minst origineel te noemen. Naderhand bekeken was niet alleen het kunnen begraven van een lijk een probleem, maar bleek er tussen de verschillende personages ook wel wat strubbelingen te bestaan. Deze persoonlijke vetes bleken echter op het einde van de film ook begraven te zijn. Toepasselijke titel dus.

2.5*

“What the hell?

You're not supposed to be here.

Explain it to me.

Why aren’t you at your brother’s funeral?”

“Intruders” verrast enerzijds en ontgoocheld anderzijds. Beth Riesgraf is verbluffend goed als de getormenteerde Anna. Een vrouw met een duister verleden en lijdend aan een ernstige vorm van agorafobia. Na het overlijden van haar vader, blijft ze achter met een aanzienlijke som geld en haar doodzieke broer Conrad (Timothy T. McKinney), die al vroeg in de film sterft. Het enige contact met de buitenwereld dat Anna heeft, is met de boodschappenjongen Dan Cooper (Rory Culkin) die op een geestige manier de dagelijkse maaltijden aanprijst. Haar fobie is zo sterk dat Anna zelfs niet in staat is om naar de begrafenis van haar broer te gaan. Als dan drie ongure types opdagen in haar huis om het vermeende fortuin afhandig te maken, is dit het begin van een schijnbaar spannende home-invasion die echter een plotse wending neemt en waarvan dan het niveau gestaag daalt. Het leek allemaal veelbelovend bij aanvang.

Home-invasion films zijn er in overvloed en kunnen zich alleen onderscheiden door een briljante en originele wending erin te verwerken. De laatste jaren werden we al verblijd met creaties zoals “The Purge”, “You're next” en “The aggression scale”. Maar niemand vergeet legendarische films zoals “Cape Fear” en “Home Alone”. Telkens werd er een unieke insteek in deze films verwerkt waardoor ze afweken van het tot vervelens toe gebruikte concept. “Intruders” probeert dit ook, slaagt daar initieel in maar eindigt tenslotte in mineur.

Nochtans was het eerste deel veelbelovend. Riesgraf speelt een degelijke rol. Overtuigend, emotioneel en schrikbarend sadistisch uiteindelijk. Perfect gecast om gestalte te geven aan een onvoorspelbaar vrouwelijk personage die zich ontpopt als belager, nadat ze de impressie gaf een hulpeloos en ten dode opgeschreven slachtoffer te zijn. De overgang is plots en verrassend. Zo verrassend dat de drie mannelijke belagers zelf niet direct beseffen wat hun overkomt. De film kiest een volledige andere richting en het home-invasion thema gaat over in een sadistische, folterfilm met een zich transformerend huis in de hoofdrol. Alhoewel het niet zo bloederig en zenuwslopend is als pakweg “Saw”, zijn er toch enkele momenten waarbij je de enerverende spanning intens kan voelen en waarbij bloederige taferelen niet geschuwd worden.

Spijtig genoeg zijn er enkele elementen die niet bepaald in het voordeel spelen voor deze film. Zo zijn er de drie onbenullen die dachten een grote slag te slaan. Uiteraard worden ze weeral geportretteerd als de steeds weerkerende archetypes. De leider en bedenker van dit plan is J.P. Henson (Jack Kesy) die zijn best doet om alles in juiste banen te leiden. Zijn broertje Vance (Joshua “Last Shift” Mikel) is het softere type die zo snel mogelijk het hazenpad wil kiezen. En Perry (Martin Starr) is het minst controleerbare lid van de bende die liefst van al een hamer in Anna’s hoofd wil planten. Het moment dat ze beseffen dat Anna niet zo onschuldig is en dat het huis een enorme muizenval is waar zij in vast zitten, is nog aannemelijk en zelfs bij momenten enorm spannend. Maar de eindconclusie, de hele uitleg over de ware toedracht en de oorsprong van de hele opzet, vond ik een beetje vergezocht en teleurstellend. “Intruders” is zonder twijfel voor het overgrote deel uitstekend, alleen hadden ze wat inventiever mogen zijn wat betreft de ontknoping.

2*

A cuckoo's nest on an island

Schitterend psychologische thriller waarbij niks lijkt zoals het zou moeten zijn. Je wordt wel echt op het verkeerde been gezet de hele film. De ontknoping is uiterst verrassend en plausibel, maar draait dan toch weer terug naar een open einde die dezelfde vraag doet rijzen. Zit Ted nog in zijn van alle realiteit afschermende waanwereld of is hij zich nu echt bewust van zijn uiteindelijke identiteit en pleegt hij daardoor vrijwillig zelfmoord om verlost te worden van de kwellende trauma's die hem al jaren najagen ? Inderdaad, een echte "mindfuck" is deze film.

Scorsese plaatst het hele verhaal op een afgelegen eiland. Schitterend in beeld gebracht als een geïsoleerde,desolate,ruwe rots waar ontsnappen onmogelijk is. Behalve via de ferry en deze is totaal in handen van het instituut. De film begint als de ferry aankomt op het eiland met Ted (Leonardo DiCaprio) en Chuck (Mark Ruffalo) aan boord. Ik ben niet zo'n enorme fan van Leonardo, maar ik moet toegeven dat ik zijn vertolkingen in Django en Inception wel kon appreciëren en hem niet meer zie als de jeugdige Jack uit Titanic , maar meer als een kameleon-achtige acteur die langzaamaan zijn plaatsje gevonden heeft tussen de andere grote jongens. Shutter Island is dan wel al een oudere film, maar dat was dan ook een reden om een poging te wagen.

De andere mede/tegenspelers zijn ook niet de minste. Mark Ruffalo speelt een degelijke rol als partner annex persoonlijke psychiater van Ted. Persoonlijk vind ik hem hier meer overtuigen dan als Bruce Banner in "The Avengers" en recent als Dylan Rhodes in "Now you see mee".
Ben Kingsley is een klasse acteur die hier met bravoure en souplesse de hoofdpsychiater neerzet die een eigenzinnige kijk heeft op het behandelen van psychiatrische "patiënten". Het is meesterlijk om te zien hoe dezelfde uitgestreken gelaatsuitdrukking kan overgaan van medelevend naar terechtwijzend.
Max von Sydow is een gevestigde waarde met een pietluttige kleine bijdrage. In die split seconde laat hij echter zien hoe superieur zich psychiaters voelen t.o.v. andere medemensen.

Wat begint als een blijkbaar simpel detective verhaal met als leidraad de zoektocht naar een ontsnapte patiënte draait uit op een wervelstorm van claustrofobische omvang. De dreiging en krankzinnige sfeer stapelt zich systematisch op. De inrichting van Blok C is hallucinant en past uitstekend bij de gedachte dat hier de meest gevaarlijke individuen opgesloten zitten. Ver weg afgesloten van de buitenwereld. De vuurtoren is een luguber bouwsel dat afsteekt tegen de donkere oceaan en zou inderdaad wel eens de plaats kunnen zijn waar onmenselijke experimenten worden uitgevoerd.

Geleidelijk aan stelt zich de vraag of Ted nu inderdaad krankzinnig is of dat hij betrokken is in een groots complot om dit alles te bedekken. Zijn flashbacks van Dachau en de dromen over het vermeende dramatisch overlijden van zijn vrouw, de waanbeelden van ratten op de rotsen , het trillen van zijn handen en zijn soms psychotische manier van doen, wijzen op het eerste. Het verhaal van de zich verborgen houdende vrouwelijke psychologe Rachel doen je dan weer twijfelen. Het verhaal over de stempel die je krijgt na een internering is geloofwaardig. Wat je ook doet om het tegenovergestelde te bewijzen, het wordt telkens weer herleidt naar het feit dat je krankzinnig bent.

Fifty years from now, people will look back and say, "Here, at this place, is where it all began. The Nazis used the Jews, Soviets used prisoners in their own Gulags. And we - we tested patients on Shutter Island.

De uiteindelijke onthulling was dan ook voor mij toch een verrassing en verklaarde alles wat voorafging. De ommezwaai naar totale bewustwording en het toegeven dat hij in al die jaren in een waanwereld leefde, bleek het succesvolle resultaat van het in scene gezette geheel. Enige minpuntje inderdaad is dat dit in realiteit niet zou kunnen worden toegepast. Alleen indien alle psychiatrische patiënten ook gespeeld zouden worden door "normale" mensen. In dit geval zouden er meerdere trauma's worden gecreëerd bij de overige patiënten.

De slotzin zet dan alles weer in een heel ander daglicht : Which would be worse - to live as a monster, or to die as a good man? Is Ted nog steeds het monster of is hij de genezen tot inkeer gekomen patiënt die bewust euthanasie pleegt door lobotomie te laten toepassen op hem ?

Schitterende film en dus wel echt 4* waard.

“You're asking me how a watch works.

For now, just keep an eye on the time.”

“Sicario” was voor mij toch een beetje een ontgoocheling. Ondanks mijn bewondering voor regisseur Denis Villeneuve die van “Prisoners” een magistrale film wist te maken, het aanwezig zijn van een spraakmakende en getalenteerde cast en een uitnodigende trailer (alhoewel ik trailers angstvallig mijd), kon ik achteraf alleen maar constateren dat het allemaal niet echt origineel en indrukwekkend was. Misschien heeft de trailer me op het verkeerde been gezet. Dat lugubere en indrukwekkende begin met die weggemoffelde, in plastiek gewentelde lijken, liet bij mij een immense indruk na. Dit in combinatie met de flitsende en knappe scene waarin je een colonne gitzwarte SUV’s een weg ziet banen over een propvolle autostrade met een actierijk einde hierop volgend, zorgde ervoor dat ik reikhalzende naar deze film uitkeek.

De film is uitstekend, daar niet van, maar hebben we dit soort van “oorlogje tegen schijnbaar onvatbare Mexicaanse drugskartels” niet al eens eerder gezien? En zeker die welbepaalde soort films waarbij corruptie en moedwillige leugens een grote rol spelen. Manipulerende gezagsdragers en uitvoerende veldwerkers die elk een eigen agenda hanteren. Het is allemaal spannend, keihard en onheilspellend in deze realistische “war on drugs” film die zich afspeelt in de zinderend hete landstroken van Mexico. En de drie hoofdrolspelers zijn een mengelmoes van uiteenlopende karakters. Emily Blunt (die me voorheen al beviel in “Edge of tomorrow” waar ze aantoonde dat ze een fysiek loodzware rol moeiteloos aankan) als de FBI-agente Kate Macer die op sleeptouw genomen wordt door twee experts in deze hopeloze strijd. Enerzijds is er Josh “Oldboy” Brolin als de doodkalme Matt Graver die nooit het achterste van zijn tong laat zien. En dan is er ook nog Benicio del Toro als de toch wel echt mysterieus overkomende Alejandro. Drie meesterlijk gespeelde hoofdrollen die samen op de tonen van een Mariachi een ingewikkelde en politiek geladen Mexicaanse dans met elkaar dansen.

Maar zoals eerder gezegd maakte het allemaal niet zo bijster veel indruk op mij. Zeker niet op dezelfde wijze als de film “Prisoners”. Het is een ruwe, lelijke (figuurlijk bedoeld) film. Maar schitterend en betoverend mooi in beeld gebracht. En de stereotype figuren worden ook weer geïntroduceerd. Het hoofd van een kartel die samen met zijn familie in een immense, imposante haciënda geniet van een schitterend avondmaal, terwijl zijn armluizige en gewelddadig voetvolk het smerige drugswerk uitvoert. Een fragiele FBI-agente die zich weer staande moet houden tussen de meer robuustere en imposantere manspersonen. En uiteindelijk is het weer een verdeel en heers verhaal waarbij de grenzen van moraliteit telkens weer verlegd worden. Niks nieuws onder de zinderende Mexicaanse zon.

3,5*

I won't be able to tell the truth if I take anymore pills.

Een traag op gang komende psychologische thriller waar de hele farmaceutische industrie in vraag wordt gesteld. Het commercialiseren van chemisch samengestelde pilletjes wordt hier onverbloemd getoond. Voor de farmaceutische industrie telt alleen maar één ding, en dat is niet het welzijn van de patiënt maar het welzijn van de eigen portefeuille.

Ik had eigenlijk zelf wel zo'n pilletje nodig, want het eerste half uur was vreselijk saai en inhoudsloos. Buiten de soms mooie beelden, vraagt men zich de hele tijd af waar dit eigenlijk naar gaat leiden. Dat Emily last heeft van een verbeten depressie, waar ze in het verleden ook al eens in behandeling voor was, staat als een paal boven water. Men kan veronderstellen dat dit alles te maken heeft met haar privéproblemen : een echtgenoot die voor aandelenfraude (denk ik toch) een celstraf ondergaat en een miskraam. Rooney Mara is trouwens een niet onaardige verschijning. Na een zelfmoordpoging komt ze terecht bij de psychiater Banks die na een tijd het nieuwe medicijn Ablixa erbij haalt. Dit blijkt te helpen totdat Emily in een zogenaamd afwezige toestand haar echtgenoot vermoord.

Vanzelfsprekend werd er dan in een hogere vernelling geschakeld. En uiteindelijk blijkt het uit te draaien op een listig in elkaar gestoken complot waarbij frauduleuze aandelenzwendel door voorkennis bij te pas komt en een lesbische relatie tussen Emily en haar voormalige psychiater, gespeeld door Zeta-Jones. Ik moet toegeven dat het op een bepaald moment voor mij een beetje verwarrend overkwam (zonder enig pilletje) en dat ik het spoor even bijster was. Uiteindelijk vond ik het dan toch een briljant in elkaar gestoken complot, dat de snuggere Blake uiteindelijk naar zijn hand wist te zetten.

Achteraf bekeken was het een uitstekende film en de moeite om te bekijken. De cast was uitstekend en ik vond Rooney Mara en Jude Law op momenten schitterend. Het dilemma waar Banks mee zit is briljant uitgewerkt : of zijn carrière als hersendokter redden op kap van Emily, of het de dieperik in zien gaan door zich verbeten vast te houden aan zijn theorie. De manier waarop hij zich kan terugwerken uit een hopeloze situatie naar een vastberaden overwinnaar was een beetje overdreven. Verder vond ik dat zijn huwelijksleven en het vertrek van zijn vrouw opvulling was en geen nuttige aanvulling tot het verhaal. Geen echt spannende film, maar toch eentje dat je bijblijft.

3*

Oei, echt grappig vond ik het niet. Of ik begreep deze Engelse zwarte humor niet echt. Het leek wel een "Natural Born Killers" duo, die een Engelse streek teisterden. Het einde vond ik dan weer subliem (ook al zag ik het van mijlenver aankomen)

2.5*

Ik had geen flauw idee waar deze film uiteindelijk over ging. Als je de filmaffiche bekijkt, kan je toch veronderstellen dat het iets met SF te maken zal hebben. Dat het uiteindelijk zo’n briljante film zou zijn had ik helemaal niet verwacht. Vergeleken met andere grootse SciFi’s is deze “The Signal” wel van een kleiner kaliber, wat waarschijnlijk ook wel te wijten zal zijn aan het kleine budget (4 Miljoen Dollar). Maar ondanks dit kleine budget, heeft deze niet onaardig indie SF een aantal zeer geslaagde momenten met hallucinante speciale effecten.

Recensie "The Signal"

What the hell does that mean?

"Don't make noise."

Er zijn nog zekerheden in deze wereld. Als eerste mag je zeker verwachten dat als een bepaald type film een enorm succes kent, er binnen de kortste keren iets gelijkaardigs verschijnt. Kwestie van meesurfen op de golf van succes. Hier tracht men de succesvolle film “A quiet place” te imiteren. ’t Is niet identiek hetzelfde maar er zijn wel enorm veel overeenkomsten met deze laatste (En ja ik weet dat deze redenering niet helemaal klopt daar beide films bijna gelijktijdig gemaakt werden. Maar toch!). En vervolgens blijkt nogmaals dat het de mens is die meestal voor de nodige ellende zorgt. Dus ditmaal geen neergestreken ruimtemonsters met een gesofisticeerd gehoororgaan zoals in “A Quiet Place”. Nu zijn het overenthousiaste speleologen die het niet kunnen nalaten om hun nieuwsgierige neus ergens in te steken. Met name een grot die ze ontdekt hebben. Vreugdekreten worden echter snel vervangen door angstkreten en hysterisch gejammer het moment dat ze de grotwand doorbreken. Wat deze menselijke mollen niet beseften, was dat ze één of andere prehistorisch vleermuisachtig wezen op de wereld hebben losgelaten. Wezens die na jaren in het donker geleefd te hebben alleen nog op hun gehoor afgaan om slachtoffers te vinden. Stilte is dus de boodschap.

Het grootste verschil met “A Quiet Place” is het in beeld komen van de bloeddorstige, nietsontziende vliegende monstertjes. Bij de eerstgenoemde duurt het toch wel even. In “The Silence” moet je daar niet echt enorm lang op wachten voordat je de ettertjes aan het werk ziet. Toch zijn er meerdere gelijkenissen te ontdekken waarbij het woord plagiaat wel heel snel op het puntje van je tong ligt. Alweer is er een familie met twee kinderen in betrokken waarbij dochter Ally (Kiernan Shipka) ook een gehoorprobleem heeft. Weliswaar niet aangeboren maar wel vanwege een vreselijk ongeluk waarbij ook haar grootouders omkomen. Ook hier zijn er onder de familieleden enkele storende factoren die de anderen hun leven in gevaar kunnen brengen. In “A Quiet Place” was het een pasgeboren baby wiens gekrijs een lokmiddel was voor de vreselijke creaturen. Hier zijn het grootmoeder Lynn (Kate Trotter) met een hinderlijk kuchje en de hond Otis die om de haverklap blaft. En net als in “Bird Box” is er een veilig oord waar iedereen naartoe trekt.

“The silence” heeft overduidelijk leentjebuur gespeeld bij een resem andere films. Nadeel is dat je al vroeg met een hebben-we-dat-niet-al-eerder-gevoel zit. Ook al is het allemaal wat actierijker en op bepaald gebied spannender. Daartegenover is het wel zo dat het niet direct tonen van het dreigende gevaar (zoals in “A Quiet Place”) ervoor zorgt dat je die openbaring gespannen tegemoet ziet. Grootste verschil zit hem in het religieus aspect dat in het verhaal verwerkt zit. De Apocalyps breekt uit en voordat je het weet is er weer zo’n ingenieus iemand die stante pede een sekte opricht.

Zoals bij elk religie, wordt ook door deze zichzelf opwerpende religieuze leider een dogma ingevoerd waardoor het onmogelijk wordt de sekte in gevaar te brengen door onverwachtse, luidkeels uitgebrachte geluiden. Het dogma behelst een radicale ingreep bij de volgelingen. ’t Is te hopen dat niemand van hen een buikgriepje oploopt met lawaaierige winderigheid als gevolg. Of dat één van de kortzichtige volgers iets te zwaarlijvig is waardoor het zich verplaatsen nogal lawaaierig overkomt. Weg tactisch voordeel, zou ik zo zeggen. Kortom, nogmaals een bewijs dat religie niet geassocieerd mag worden met logisch redeneren. Ze waren daarentegen wel geïnteresseerd in de vruchtbaarheid van het jonge meisje. Tja, dat is ook veelzeggend.

En spijtig genoeg zit de film vol met van die knuddige onnozelheden. Eigenlijk was het sowieso al dom om zich te verplaatsen in een lawaaierig auto. En natuurlijk vluchten ze weg, ook al adviseren de autoriteiten om rustig binnen te blijven. En was er dan niemand slim genoeg om gewoonweg de houtversnipperaar constant te laten draaien? Misschien een vervelend, gekmakend lawaai. Maar alles is beter dan opgevreten te worden door naakte, vleermuisachtige vliegende dinosauriërs. Met vereende krachten hadden ze probleemloos de kolonie ondieren kunnen vernietigen in één klap. Of waren het er dan echt zoveel? En niemand hier die eraan denkt een voorwerp te gooien om deze krengen te misleiden. Nee hoor. We gaan gewoonweg moeilijk doen met een zwabber.

Gelukkig waren de acteerprestaties niet van een belabberd laag niveau. Het is altijd een plezier om Stanley Tucci aan het werk te zien. Al vond ik hem interessanter in “Patient Zero”. Ook al was die film niet bijster goed. Schijnbaar is er ook enorm veel kritiek vanuit de gemeenschap van doven op het feit dat de niet-dove Kiernan Shipka de rol speelt van Ally. Volgens hen is het onmogelijk voor haar om te begrijpen hoe het voelt om doof te zijn en is haar gebarentaal niet foutloos. Zou kunnen. Maar aangaande het inleven in een rol ben ik het toch niet eens. Zou een getalenteerd actrice of acteur zich niet dermate kunnen inleven dat het overtuigend overkomt? Ik ga ervan uit dat Denzel Washington en Nicolas Cage geen drankprobleem hebben. En toch waren hun vertolkingen als alcoholicus in respectievelijk “Flight” en “Leaving Las Vegas” voor mij verdomd realistisch genoeg. En ik ben de in staat om dat objectief te beoordelen, geloof me. En tenslotte ook nog bewondering voor Kyle Breitkopf als het jongere broertje Jude.

Al bij al is deze film het zwakkere broertje uit de stal van Netflix. Als horror is het een complete misser. Het is nooit echt spannend. De spanning wordt er uitgehaald door de enge beesten al heel vroeg in de film in beeld te brengen. Bij dit type film komt er meer bij kijken dan alleen maar een hoop hysterisch schreeuwende mensen in beeld te brengen (wat dan weer kwalijke gevolgen heeft voor hen). Nee, er zijn zeker betere alternatieven om te bekijken. En als je nu nog niet weet welke dit zijn, dan raad ik aan alles nog eens te herlezen.

“The Silence” is te bekijken op Netflix!

1.5*

I need to see that girl.

She could be my daughter.

Altijd wel plezant om te zien hoe acteurs uit een succesrijke televisieserie het ervan afbrengen in een speelfilm. En zeker als het genre nogal afwijkt van hetgeen ze speelde in die serie. Hier doet Nikolaj Coster-Waldau een niet zo onverdienstelijke poging om te tonen dat hij meer in zijn mars heeft dan het spelen van een koningszoon die liefst van al met zijn zus gymnastische oefeningen uitvoert in de bedstede. Zijn vertolking hier is van een gelijkaardig niveau als dat van Jaime Lannister in “Game of Thrones”. Overtuigend genoeg maar ook niet bepaald van exceptionele kwaliteit. Een rol waar je je dus niet over ergert. Maar telkens je zijn tronie ergens ziet, moet je eventjes nadenken waar je dat gezicht van kent. Zo ook hier in “The Silencing”. Ik had zoiets van “Verdomme, waar ken ik die vent van?”. Pas na een kwartiertje of zo viel mijn frank.

“The Silencing” op zichzelf is van hetzelfde niveau. Zeker geen slechte film. Maar ook niet om in zwijm van te vallen. Het verhaal voelde voor mij een beetje incompleet aan. Er zaten enkele onwaarschijnlijkheden in (om niet te zeggen volstrekt onzinnige beslissingen). En de ontknoping met de onthulling van de dader en zijn motivatie, vond ik persoonlijk beetje vergezocht. De film had iets “Silence of the Lambs”-achtig maar dan afspelend in een omvangrijk, bebost natuurgebied. Een gebied beheerd door Rayborn Swanson (Nikolaj Coster-Waldau) dat de naam “Gwen Swanson sanctuary” kreeg. Een verwijzing naar zijn dochter die al 5 jaar vermist is. ’t Is een plek waar dieren ongestoord en beschermd leven, ver van jagers en stropers. Rayborn leeft een geïsoleerd leven ver van de beschaafde wereld. Een manier om het verlies van zijn verdwenen dochter te verteren. Meestal door het consumeren van liters alcohol. Beetje raar want dat is nu net hetgeen wat die verdwijning heeft veroorzaakt.

Het verhaal krijgt een beetje schwung op het moment dat een seriemoordenaar in beeld komt die waarschijnlijk een beetje teveel naar “The Hunt” heeft gekeken. Wat volgt is een spannend kat-en-muis spel met de medewerking van de lokale vrouwelijke sherrif Alice Gustafson (Annabelle Wallis, voor het serie-minnende publiek vooral bekend uit “Peaky Blinders”) die zelf haar handen vol heeft met de stommiteiten die haar broertje Brooks (Hero Fiennes Tiffin), een drugsverslaafde met een traumatisch verleden, uithaalt.

Zonder twijfel had dit een veel betere, coherente film kunnen zijn, mits dat het script een beetje bewerkt werd. Het hangt toch een klein beetje met haken en ogen aan elkaar. Vol toevalligheden en belachelijke wendingen. Er worden beslissingen genomen die te gek voor woorden zijn. De verrassende actie van Alice op een bepaald moment, is enerzijds begrijpelijk. Maar anderzijds totaal irreëel. En de onverschilligheid die de betrokkenen naderhand tonen, alsof er nooit iets gebeurd was, deed me mijn wenkbrauwen toch even fronsen. De truc met de verfpot door Rayborn kwam zo absurd en stupide over dat ik spontaan in lachen uitbarstte. Niet bepaald van toepassing bij een serieuze thriller over een seriemoordenaar.

“The Silencing” is niet echt veel soeps. En eigenlijk heb je het ooit al eens in een andere film gezien. En veel beter ook. Cinematografisch ziet het er wel professioneel uit (ondanks het lage budget) en qua sfeer zit het ook wel goed. Als je houdt van spanning en zenuwslopende suspense, dan zal je ook op je honger blijven zitten. Het enige waar ik niets verkeerds over kan zeggen, is het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau. Degelijk en een constante. Net zoals in “Game of Thrones” is het een meelijwekkend personage. Maar ik ben er zeker van dat ik hem weer niet zal herkennen in zijn volgende speelfilm.

2.5*

“Everything that happens here stays between the three of us.

You have my vow of silence.”

Dit is een niemendalletje van een film. Zo eentje dat het etiket “weekendfilm” opgeprikt kan krijgen. Niet dat het slecht was, maar indrukwekkend materiaal was het nu ook weer niet. Het is een eigentijdse schets over hoe een schijnbaar onschuldig bericht op een blog kan ontaarden in een ongeziene hetze, waarbij de aantijgingen buitenproportionele vormen aanneemt. Voor je het weet wordt er lustig rondgestrooid met termen zoals occulte sekte en lesbische sexgodinnen. Dat het alleen gaat om een hecht vriendenclubje vol lustige tienermeisjes die ’s avonds ergens rondhossen in de bossen om daar hun diepste geheimen met elkaar te delen, wordt natuurlijk door de bevooroordeelde en goedgelovige inwoners van het stadje Kingston kordaat naast zich neergelegd. Het lijkt wel een moderne versie van de middeleeuwse heksentribunalen.

De tiener waar het allemaal om draait is Mary Warren (Georgie Henley), een charismatisch meisje dat na een aanvaring met de medeleerlinge Emily Parris (Kara Hayward) het besluit neemt om zich voortaan te hullen in het geluid van de stilte. Samen met de twee andere vriendinnen Catherine (Willa Cuthrell) en Lavinia (Olivia DeJonge) vormt ze “The sisterhood”. Een mysterieus en geheim verbond waartoe je alleen kon toetreden middels een persoonlijke uitnodiging. Het clubje verwerft met de tijd een vermaarde reputatie met als resultaat dat zowat alle tieners hunkeren om een uitnodiging te ontvangen. Zo ook de jaloerse Parris, een blogschrijfster zonder enige aanhang. De dag dat ze met een straf verhaal over “The Sisterhood” op de proppen komt en dit op haar blog plaatst, stijgt haar virtuele reputatie en krijgt ze een veelvoud aan volgers, terwijl de reputatie van het geheime verbond de kwalijke kant uitgaat. De leden houden zich echter aan hun eed die ze hebben afgelegd, waardoor hun schuld onvoorwaardelijk vastligt.

Op het eerste zicht zou je veronderstellen dat er inderdaad iets occult aan de hand is. De manier waarop Mary soms voor zich uit staart, lijkt wel demonisch. En toch is het geen horror. Het is een geslaagd portret van hoe uit de lucht gegrepen beschuldigingen een eigen leven kunnen gaan leiden en een hysterische reactie bij ouders en andere bewoners teweegbrengen. Het eindresultaat kan nefaste gevolgen hebben, blijkt naderhand. Het griezelige zit hem in de vaststelling hoeveel invloed sociale media hebben tegenwoordig en hoe de jeugd van tegenwoordig hiermee omgaan. Goedschiks en kwaadschiks. Het moment dat de leden van de geheime meidenclub afstand nemen van deze moderne media, worden ze ineens als wereldvreemd beschouwd.

Geen horror, maar een film over misverstanden en onbegrepen tieners met hun eigen individuele en familiale problemen die op zoek zijn naar een plaatsje in de maatschappij. “The sisterhood of the night” is een doorsnee film die met moeite boven het gemiddelde uitstijgt. Aan het acteren ligt het niet want deze zijn verre van slecht. Misschien dat het soms wel een beetje te geforceerd overkomt. Vooral bij de twee hoofdrolspeelsters Henley en Hayward had ik soms de indruk dat ze wel erg hun best deden om de “bitch” uit te hangen. De meest geslaagde rol (maar tegelijkertijd ook een beperkte rol) werd verzorgd door Kal Penn als de begeleidingsadviseur Gordy Gambhir die een poging waagt om de meisjes ertoe te bewegen om alles op te biechten, en uiteindelijk zelf aan het kortste eind trekt. Persoonlijk vond ik het verzoeningsgebaar op het einde van deze gezapige film nogal overdreven.

2,5*

Ik geef toe. Op acteergebied was het om te huilen. En soms echt lachwekkend. De snor van de politieagent was hilarisch nep. De slachtpartijen zagen er ook een beetje amateuristisch uit. Het hoort thuis in het rijtje slasher films uit de jaren 80, maar evenaart zeker niet het niveau van de bekendste slashers uit die tijdsperiode. Maar uiteindelijk vond ik het toch niet zo slecht en was de wending toch wel een verrassing.

3*