Opinions

“The only thing Suburbicon is missing is you.

Isn't it time for your new start?

Come home to Suburbicon.”

Het komt niet vaak voor dat ik achteraf niet echt goed begrijp waar ik naar gekeken heb. Niet dat ik “Suburbicon” een ingewikkelde, onbegrijpelijke film vond. Maar ik weet eigenlijk niet wat de bedoeling was van de makers. Was het de bedoeling om een maatschappijkritische boodschap te brengen? Of was het een satirische kijk op het Amerika van de jaren 50 met zijn modelwijken en goedgeluimde brave burgers? Of was het gewoonweg een gestoord misdaadverhaal met een frauduleuze twist? Uiteindelijk werd het in mijn ogen een mix van dit alles, waarbij geen enkel facet er met kop en schouder bovenuit stak. Het is eerder een bundeling van middelmatigheden. En de gemixte verhalen lijken schijnbaar helemaal niks met elkaar te maken te hebben. Het is als het ware een samensmelting van twee doodgewone kortfilms.

Enerzijds is er het verhaal van de familie Lodge die het slachtoffer zijn van een overval in hun eigen huis waarbij de vrouw des huizes Rose (Julianne Moore) het leven laat vanwege een overdosis chloroform. Wat ogenschijnlijk een doodgewone roofoverval lijkt te zijn, draait uit op een web van intriges en leugens. Een web waar Gardner (Matt Damon) in dreigt te verstikken. En anderzijds is er de familie Mayers die een huis betrekken in het stadje Suburbicon. Niets speciaals op het eerste zicht. Alleen is het een Afro-Amerikaans gezin. En dat zorgt voor aardig wat opschudding en controverse in het louter blank bevolkte stadje.

Het eerste verhaal is gebaseerd op een script dat geschreven werd door de Coen broers. Het tweede verhaal is gebaseerd op waar gebeurde feiten, waarbij de familie Myers toen indertijd tot afgrijzen van de inwoners van Levittown zich vestigden in deze gelijkaardig buurt. Het gevolg was een inmenging van de autoriteiten om de racistische reacties en het fysiek geweld in te perken en wettelijke statuten in te roepen om de familie te beschermen. Maar zoals ik al eerder opmerkte, zijn het twee los van elkaar staande verhaallijnen.

Gelukkig is de vormgeving van de film positief te noemen. Het idyllisch beeld dat opgehangen wordt over deze buitenwijk en de typische kenmerken die bij deze tijd behoren, werden op een adequate manier uitgewerkt. De kledij, de bolides, het interieur en de gemoedelijke levenshouding zijn perfect uitgebeeld. Op dat vlak oogt de film aantrekkelijk. Qua acteren springt de rol van Matt Damon er bovenuit. Een oppervlakkig uitziende timide burger. Een gelijksoortig personage als dat van Michael Douglas in “Falling Down”. Jullianne Moore mag zich uitleven in haar dubbelrol. Maar echt indrukwekkend acteren kan je het ook weer niet noemen. Voor mij was Karimah Westtbrook diegene die de meest kleurrijke rol (no pun intended) speelde als de onvermurwbare en volhardende Mrs Mayer. Een vrouw die lijdzaam toekijkt hoe een beperkt protest langzaamaan uitgroeit in een woedende menigte die leuzen scanderen en nationalistische liederen zingt. Ik wist op een bepaald moment niet of dit een satirisch portret was of een weerspiegeling van de werkelijkheid. En dan komen we feilloos bij het gedeelte humor. Ik hou wel van zwarte humor. En waarschijnlijk was het ook de bedoeling op bepaalde momenten. Maar het enige moment waar ik een glimp van zwarte humor kon ontwaren, was in de ontknoping. Al bij al vond ik de film niet echt spectaculair en het onderwerp niet subtiel genoeg.

2.5*

This German is our enemy. Do you understand?

Yes. Madame.

Zo af en toe krijgt mijn lieftallige, bevallige vrouw (Yep, ze leest geregeld mijn recensies) het privilege om een film uit te kiezen. Meestal gaat dit gepaard met een zinderend verwijt dat ik altijd mijn zin krijg. Dat ik altijd rekening houd met haar en meestal films kies die door de beugel kunnen, vergeet ze wel eens. Het gore en engere materiaal kijk ik meestal midden in de nacht op mijn eentje zodanig dat ik gespaard blijf van een in panische angst wakkerschrikkende bedgenote die daarbij haar scherpe nagels in mijn schouders plant. Vandaar dat ik me schrap zette voor een romantisch oorlogsdrama en me verwachte aan een verlept station romannetje. Uiteindelijk viel dit allemaal best mee, bleef het romantisch gerommel beperkt en werd er meer aandacht besteedt aan de onderlinge relaties tussen de rijkere en armere bevolking in het dorpje Bussy en de lotgevallen van een voortvluchtige, kreupele boer.

Trouwens, ik moet eerlijk toegeven dat ik een zwak heb voor WWII films. Ik geef grif toe dat het zwarte bladzijden zijn in de Europese geschiedenis, maar de ontwikkelingen in die jaren waren tot nu toe een vruchtbare voedingsbodem voor een hele reeks excellente oorlogsfilms. Dat Matthias Schoenaerts hier ook nog eens een hoofdrol wegkaapte, was voor mij nog een bijkomende reden om deze film een kans te geven. Laten we zeggen dat chauvinisme de kop opstak en dat ik als Belg zijnde toch trots ben om te zien hoe deze landgenoot zich opgewerkt heeft in het clubje van de betere internationale acteurs (Sorry Muscles from Brussels, maar je haalde het net niet).

Verrassend genoeg bleek ik achteraf geen last te hebben van pijnlijke kaken daar het geeuwen volledig uitbleef. Er is wel de verboden liefde tussen de tegenpolen Lucille (Michelle Williams), de schoondochter van de strikte en koele landeigenares Madame Angellier (schitterende vertolking door Kristin Scott thomas), enerzijds en officier Bruno von Falk (Schoennaerts), een Duitse officier die een onderkomen toegewezen krijgt bij deze laatste twee dames, anderzijds. Uiteindelijk blijft deze verboden liefde een beetje op de achtergrond sluimeren en wordt niet uitgesproken in beeld gebracht, maar komt hun gelijkgestemde liefde voor muziek veel meer op de voorgrond. Het waren echter de bijkomende verhaallijnen die het interessanter maakte. De andere arrogante Duitse officier die zichzelf als Übermensch ziet en de lokale bevolking respectloos behandelt, de gevoelloze schoonmoeder die als het erop aankomt toch een verzetsstrijdster in spe blijkt te zijn, de slijmerige burgemeester en zijn vrouw die proberen in een goed blaadje te staan bij de bezetters maar naderhand de rekening krijgen gepresenteerd en het optreden van een boer tegen de onderdrukkers.

Dit alles werd mooi in beeld gebracht en voorzien van de gebruikelijke oorlogstaferelen (een duikvlucht van Duitse jachtbommenwerpers op onschuldige vluchtelingen mocht natuurlijk niet ontbreken) wat zorgt voor een onderhoudend oorlogsdrama. Maar achteraf had ik niet het gevoel dat het omzeggens vernieuwend was. Het zijn de imposante vertolkingen die toch een diepe indruk na lieten. De clichématige plotwendingen worden niet geschuwd en wat blijft is een povere verfilming van een manuscript dat nagelaten werd door een reëel oorlogsslachtoffer, Irène Némirovsky.

3,5*

“There was no time for calculating.

I had relied on my experience of managing the altitude and

speed of thousand of flights over four decades.

I eyeballed it.”

Alle respect voor de piloot Chesley “Sully” Sullenberger die in 2009 een Airbus middenin de Hudson rivier neerpoot en op wonderbaarlijke wijze de veiligheid van de 155 passagiers wist te garanderen. Een waar huzarenstukje die alleen mogelijk was door een jarenlange ervaring als piloot. Anders was dit bijna onmogelijke manoeuvre niet uitgevoerd, met alle gevolgen van dien. En dit alles vanwege een zwerm ganzen die de voorrang van rechts regel niet goed kenden en massaal de turbinemotors ingezogen werden, waarna deze het opgaven. Dankzij de piloot Sully (Tom Hanks) die onder zulke stresserende omstandigheden het hoofd koel hield en beredeneerd de ultieme juiste beslissing nam, kon erger vermeden worden. De storm waarin hij terechtkwam naderhand had hij niet onder controle, ondanks zijn jarenlange ervaring als piloot. Maar ook hier weet hij zijn reputatie te redden door een ingeving die in hem opkwam op het laatste nippertje.

Nogmaals, alle respect voor de piloot van dienst. Maar als je het internet afschuimt, kan je een heel arsenaal van filmpjes zien waarop piloten halsbrekende toeren uithangen om hun luchtschip veilig aan de grond te zetten. De wereld lijkt wel bezaaid met strategisch slecht geplaatste landingsbanen, zodanig dat bij elke piloot het zweet uitbreekt op het moment dat ze het naderen. Of je ziet een Boeing die bijna zijdelings aan de grond wordt gezet vanwege sterke zijwinden. Ik ben er van overtuigd dat er wel meerdere heldhaftige landingen zijn uitgevoerd ergens in de wereld waarbij er een beslissing werd genomen in een opwelling. Hopelijk wordt dit allemaal niet verfilmd. Je voelt al welke richting ik uit wil gaan. Ondanks een topcast, met een zoals altijd schitterende Tom Hanks, een levende legende in de regisseursstoel namelijk Clint Eastwood en spectaculaire beelden van de noodlanding, is deze film toch ietwat licht uitgevallen. De film is qua inhoud niet echt indrukwekkend te noemen. Vliegtuig geraakt in problemen. Piloot beslist om het toestel op een onconventionele plek neer te zetten. Experts en verzekeringsmaatschappijen opperen dat er sprake is van een inschattingsfout. Het is dan wachten op het verdict van deze commissie. Niet veel soeps dus.

Al goed dat ze de uitgevoerde noodlanding meerdere keren terug in beeld brengen vanuit verschillende perspectieven, anders was “Sully” een uiterst kwalitatieve kortfilm geworden. De beelden van de ramp zijn verspreid over de gehele film. Verwacht je dus aan een hele resem flashbacks. Niet alleen flashbacks met de reële situatie maar ook nachtmerries van Sully met een meer destructieve afloop. Buiten deze beelden zien we een oude rot die mettertijd meer begint te twijfelen aan de juistheid van zijn beslissing. En een arsenaal aan experten die maar al te graag willen bewijzen dat een professionele fout werd gemaakt. Natuurlijk is de grootste drijfveer voor dit onderzoek dat men niet de schadeclaims zou moeten betalen en om te vermijden dat de verzekeringsmaatschappijen de geleden schade moeten vergoeden. Eigenlijk is het een nogal zielige vertoning en beschamend te zien hoe men probeert de foutloze en eervolle carrière van een betrouwbare piloot in diskrediet brengt door ondoordachte beweringen uit te kramen. Een weerspiegeling van het respectloos karakter van de huidige maatschappij. Wel raar dat een man zoals Sully na een succesvolle loopbaan blijkbaar toch in financiële problemen zou raken door dit voorval.

Tom Hanks moet zich niet echt inspannen om een perfecte rol te spelen. En door de juiste make-up en rekwisieten slaagde men er zelfs in om hem griezelig perfect te laten lijken op de echte Sullenberger. Maar eerlijk gezegd, Hanks acteerde op automatische piloot (wat dan weer zeer toepasselijk is bij deze film). Met andere woorden subliem maar in veilige modus. De onderzoekscommissie vond ik dan weer een uiterst interessant gezelschap op acteervlak. In werkelijkheid lijken het me eerder een zootje muggenzifters zonder een greintje respect. Het leek precies een allegaartje van mensen uit andere sectoren die geen kaas gegeten hebben van wat luchtvaart precies inhoudt en daarnaast ook niet het vernuft hadden om rekening te houden met één bepalende factor waardoor hun hele theorie op de helling kwam te staan. Bijgevolg ergerde ik me mateloos aan hun arrogante houding en was het leedvermaak op het einde des te groter. Aaron Eckhart, als Sully’s co-pliloot, heeft ook zo’n ingetogen en redelijk kalme rol (voorzien van een indrukwekkende snor). “Sully” is niet echt een spektakelfilm. En qua drama is het ook niet bijster overweldigend. Waarschijnlijk daarom dat ze de crash meermaals in beeld brengen. Maar dat Sully een held is, staat buiten kijf. Zijn heldendaad is echter heroïeker dan het maken van deze toch maar oppervlakkige film.

2.5*

God is great.

God is powerful, yeah.

But even more so, God is all-knowing.

And that is what makes him scary as shit.

Do you understand what I'm saying?

Deze remake van “Super Fly” uit de jaren 70, waar Ron O’Neal toen de rol van Priest op zich nam, is niet echt mijn favoriete genre van film. Er zijn al een veelvoud van dit type van films gemaakt. De zogenaamde blaxploitation-films. Misschien schetsten de oudere film "Super fly" een beter beeld van de Afro-Amerikanen wiens toekomstbeeld niet al te rooskleurig uitzag. Door discriminatie en racistische maatregelen werden de mogelijkheden om zichzelf te ontplooien redelijk ingeperkt. De stap naar de criminaliteit was dan ook snel gezet. Maar zo blits als in deze versie zag het er toen niet uit. Verwacht je dus maar aan fraaie, peperdure sportwagen. Gouden tanden en gouden automatische geweren. Met bont voorziene lederen jassen en blinkende gouden halskettingen. Decadente feestje waar kwistig dollarbriefjes worden rondgestrooid. Schaars geklede dames met fraai gevormde, trillende, vlezige billen die veelvuldig in beeld gebracht worden. Veel rapmuziek (zelfs op een begrafenis) en Yo-yo-yo-Bro stoerdoenerij. En natuurlijk de uitdrukkingen nigga, bitches en hoes die meermaals worden gebruikt in een conversatie. Kortweg, alles wat tegenwoordig in een rap-muziekvideo te zien is.

Echt overtuigen deed de film echter niet. De enigste scene die me deed hopen op een mega-coole gangsta-film vol met niet in te tomen geweld en grootspraak, was die aan het begin waar Priest (Trevor Jackson) de rapper Litty op het matje roept aangaande een terugbetaling. Dit was zo’n moment waar ik wel van hou. Die kalmte en tegelijkertijd dreigende houding die Priest daar aanneemt, is toch wel entertainment van de bovenste plank. Hij deed me een beetje aan Shaft denken maar dan met een absurd uitziend kapsel. Het lijkt wel enorm op de haarstijl van Marge Simpson. Spijtig genoeg ging het vanaf hier stijl bergafwaarts.

Niet alleen Priest’s kapsel ziet er ronduit belachelijk uit, ook zijn alwetendheid en gemak waarmee penibele situaties worden opgeklaard, was een beetje overdreven. Het verhaal van de streetboy Priest die na jaren dealen tot het besluit komt om ermee te kappen, is ook niet bijster origineel te noemen. Hij wil zijn dealersjas aan de kapstok hangen omdat wegduiken voor kogels die op korte afstand worden afgevuurd, voor een bejaarde niet zo evident is. Nog één laatste deal hebben ze voor ogen (nota bene op kap van iemand die hem onder zijn hoede heeft genomen zijn hele leven) en dan kan hij met zijn twee madammen gaan rentenieren op een luxe jacht.

Het feit dat hij hiervoor een Mexicaans drugskartel inschakelt, zegt al genoeg over zijn geloofwaardigheid. Hoeveel hij ook laat uitschijnen hoe beredeneert hij al zijn zaken aanpakt, getuigt dit toch wel van een tekort aan goedwerkende hersencellen. Ik zit niet in dit milieu maar weet toch wel dat de leden van zo’n kartel geen softies zijn die met zich laten sollen. Voordat je het weet hang je onthoofd ergens aan een brug of kan je de fauna en flora van een rivier bewonderen met een blok cement aan je voeten.

En ook al ziet het beeldmateriaal er soms wel professioneel uit (klaarblijkelijk beschikten ze dan toch over een aanzienlijk budget) zitten er zoveel minpunten in deze film dat het bijna onmogelijk is om het serieus te nemen. Misschien was dat dan ook wel de bedoeling. De achtervolgingen zagen er lachwekkend amateuristisch uit. De schaarse vechtscènes zien er doorsnee uit en voelden ouderwets aan door de toch wel te opvallende geluidseffecten. Trevor Jackson slaagt er wel in om de koelbloedige drugdealer te spelen maar verder is zijn personage zo clichématig en tweedimensionaal dat het redelijk ridicuul overkomt. Nog maar te zwijgen van zijn medewerkers. En het meest hilarische zijn de twee corrupte rechercheurs en de moeder van Gonzalez. Als je een schoolvoorbeeld nodig om het woord karikatuur uit te leggen, dan zijn zij de meest geschikte onderwerpen hiervoor.

Nee, echt geslaagd kan je deze film niet noemen. Of je bent op zoek naar wat hersenloos tijdverdrijf om je vrije tijd mee op te vullen. Het enige opwindende in de hele film was de douchescene. Ook al voelde het aan alsof het een verplicht nummertje was om de film op te vullen. Echt imponeren of verrassen deed het niet. Kortom, de film was niet echt “superfly”.

2*

I got a simple answer for you, Detective.

John Kennedy once said, “The cost of freedom is always high, but Americans have always paid it."

"And the path that we'd never take, is to choose the path of surrender or submission.”

Ik heb een zwak voor low-budget, straight to DVD, B-films. Zo af en toe kom je zo’n onbenullige, onbekende en onbeminde film tegen die qua inhoud en vormgeving sommige blockbusters overtreft. Maar “Weaponized” is wel de eerste miskleun dit jaar die ik met veel moeite heb uitgekeken. Op alle gebieden is dit een gedrocht van een film. De logica is ver zoek, de acteerprestaties zijn erbarmelijk slecht en de speciale effecten hadden ze ook beter links laten liggen. Dit is zo’n voorbeeld waarbij je achteraf beseft dat het idee niet zo slecht was (ondanks dat het al meerdere malen werd gebruikt), maar dat ze door onbekwaamheid het doel voorbij zijn geschoten. Wat acteurs zoals Tom “Private Ryan” Sizemore en Mickey Rourke hier te zoeken hebben, is een teken aan de wand.

Alles begint als er een terroristische aanslag wordt gepleegd op het Pentagon (met wel echt vreselijk toegepaste speciale effecten op de historische beelden van het Pentagon) en de zoon van Kyle Norris (Tom Sizemore), CEO van het bedrijf Black Sun, tijdens deze aanslag om het leven komt. Dit voorval maakt van Kyle een fanatieke voorstander in de strijd tegen het terrorisme. Hij wil de techniek die zijn bedrijf heeft ontwikkeld, met medewerking van Clarence Peterson (Mickey Rourke) gebruiken in deze strijd. Deze techniek stelt een militair in staat om kortstondig het bewustzijn over te nemen van een tegenstander zodanig dat deze zichzelf en andere bondgenoten kan uitschakelen. Als naderhand blijkt dat deze methode misbruikt wordt (wie had dat zien aankomen) is de tijd rijp om detective Mitch Walker (Johnny Messner) op te voeren zodanig dat hij de mensheid, het universum en zijn familie kan redden van een mogelijke dictatuur. Intrigerend, spannend en origineel? Nope!

Het klinkt redelijk Orwelliaans allemaal en het idee had aan de basis van een spetterende, entertainende actie-SF kunnen liggen. Wat we echter voorgeschoteld krijgen is een flauw, ongeïnspireerd flutverhaal, volgepropt met clichématige voorvallen, vreselijk slecht gechoreografeerde actiescènes in een nep decor. Er was zelfs aan het begin van de film een militair voertuig dat gemaakt was van karton, volgens mij. Het verhaal is een samenraapsel van reeds meermaals gebruikte verhaallijnen die op een willekeurige manier aan elkaar werden gelinkt. Het zou me niet verwonderen dat ze een tombola hebben georganiseerd om mogelijke verhaallijnen te selecteren en dit allemaal aan elkaar te breien. Wat deed die blikken robot eigenlijk ter zake op het einde? Ten eerste zag die er zo vreselijk ouderwets uit, dat de robots uit “Robot Overlords” er nog hoogtechnologisch uitzagen. Ten tweede was de manier waarop deze werd uitgeschakeld te belachelijk voor woorden. En waarom kreeg dit zo’n voorname plaats op de filmposter, terwijl het totaal niets bijdroeg aan het verhaal?

Over de vertolkingen kan ik kort zijn : pijnlijk slecht en uitermate saai. Johnny Messner ziet er qua lichaamsbouw indrukwekkend uit, maar op acteergebied is het ronduit slappetjes. Sizemore doet een poging om over te komen als de bad guy, maar slaagt hier maar gedeeltelijk in. En waar ze Rourke hebben opgegraven weet ik niet. Hij ziet er in ieder geval uitgestorven en doods uit. Het meest belachelijke fragment is te bewonderen op het uiteinde. Ondanks dat het over een toch wel omvangrijke organisatie gaat die beschikt over een levensbedreigend, duivels wapentuig, is de troepenmacht die tijdens de ontknoping komt aanstormen dus wel echt lachwekkend beperkt. Een aanrijding van een voetganger brengt meer politie op de been. Gelukkig was het einde in zicht, want de drang om een zwaar voorwerp door mijn televisiescherm te gooien, groeide zienderogen.

Lees je ergens dat “Weaponized” een actierijke SF is met een superbe beeldkwaliteit en gave geluidseffecten, dan mag je er zeker van zijn dat die persoon deze film heeft gekeken met een overdosis Prozac in zijn bloed. Zelfs een uurtje door het raam staren naar neerdwarrelende herfstbladeren is minder monotoon en saai dan dit probeersel.

PS. Niet te missen momenten : Een Amerikaanse militair in de problemen met landmijnen. Benny Hill zaliger zou er nog een dolkomische gag van kunnen maken! En de autokoffer die in brand staat. Verbazingwekkend stuntwerk.

0.5*

Een Spaanse horror/slasher/thriller over het fenomeen van het hardhandig verwijderen van bejaarde inwoners door misdadige vastgoedmakelaars, die de vrijgekomen ruimte gebruiken om luxe appartementsgebouwen op te trekken. Dat is hetgeen er via statistieken wordt gemeld aan het begin van de film. Raar maar waar, bijna de gehele film wordt er echter Engels gesproken (op een paar tot de verbeelding sprekende Spaanse scheldwoorden na). Voor één keer mocht het nu wel eens integraal in het Spaans zijn. Niet alleen dat ik deze taal lekker vind klinken, maar ook omdat dit de authenticiteit van deze film ten goede zou komen. Wat wel angstaanjagend is, is dat deze huisuitzettingen in realiteit echt gebeuren. Blijkbaar waren er in 2012 ruim 46.000 huisuitzettingen oftewel zo’n 500 per dag. Verschrikkelijk! Of dezelfde praktijken gebruikt werden zoals in “Sweet home” kon ik nergens terugvinden. ’t Is te hopen van niet, natuurlijk.

Maar uiteindelijk is het toch maar een domme film. Vol domme beslissingen, domme toevalligheden en waarschijnlijk de domste Spaanse schone die zich in dit zonnige land bevindt. Ze laat op de meest cruciale momenten dingen vallen, zoals haar GSM of zaklamp. Natuurlijk is dit een vast gegeven in dit soort films. Maar telkens begint me dit te irriteren en betrap ik mezelf op uitspraken zoals “’t Is toch niet waar” en “Toch niet weer, domme doos”. Verder vond ik het ook een raar gebouw. Sfeervol in beeld gebracht en uitermate geschikt als achtergrond, maar toch raar. Het is een oud, vervallen gebouw waar de meeste inwoners reeds vertrokken zijn (op vrijwillige basis ofwel horizontaal met de voeten naar voren) maar toch lijken de vermolmde deuren wel geluiddicht. Zo kan blijkbaar niemand op de eerste verdieping het gerammel aan deuren of het schreeuwen door een brievenbus horen. En terwijl de gearriveerde versterking zich bekommert over een slachtoffer en deze met één of ander chemisch stof bewerkt om het te herleiden tot stofzuigermateriaal, houden ze aan de andere kant van de gangdeur een gemoedelijk gesprek. Rare architectuur, daar in Spanje.

Het meest irritante in deze film is het verhaal op zijn eigen. Ik had er meer van verwacht. Maar verder dan wat schaapachtig naar het scherm kijken en ongeduldig afwachten hoe het zou eindigen, zat er niet in. Het is omzeggens nergens spannend en op twee bloederige scenes na is er geen spat bloed te zien. Alleen de versterking die arriveert leek het nog boeiend te maken. Een soort ultieme oplossing om uit de hand gelopen situaties terug recht te zetten. Maar hebben we dat niet al eerder gezien? Zo’n ruige, gespierde kerel die routineus de vuile karweitjes opknapt. Meestal beweegt die zich ook voort met zo’n zenuwslopende langzame tred, terwijl hij een enorm hakbijl achter zich aansleept. Niks nieuws onder de zon dus. En voor je het weet, krijg je zo’n kat en muisspelletje waar je de uitkomst al van kent. Behalve in deze film. Wat in godsnaam was de bedoeling van dat “Saw”-achtige einde? Het leek wel alsof ik ineens naar het einde van een andere film aan het kijken was.

Is er dan niks positiefs te melden? Toch wel. De locatie waar alles zich in afspeelt is magistraal. Een schitterend oud, vervallen gebouw dat uitermate geschikt was om verstoppertje te spelen en een beklemmende strijd op leven en dood te filmen. Ook de door de regisseur gebruikte camerastandpunten waren somtijds indrukwekkend. Die neerplenzende regen terwijl er loodrecht tegen de gevel wordt opgekeken. Schitterend gewoonweg. Maar verder was het maar zo flauw als een kruidenarme paella. Iedereen droomt er wel van om op oudere leeftijd een Spaanse haciënda te kopen om dan te genieten van de Spaanse zon. Na het zien van deze film, heb ik toch wijselijk besloten om het gure weer van België te accepteren.

2*

“Tell your father the Gods can no longer wait.”

Ben je niet zo’n grote voorstander van slow-motion taferelen tijdens bloederige gevechten waarbij het zwaard gehanteerd wordt zoals in “300” ? Kan je intens genieten van een kleurrijke film ? En verwacht je eventueel een meesterlijk verhaal met doordachte wendingen ? Dan zal deze “Sword of Vengeance” je helemaal niet aanspreken . Deze middeleeuwse spektakelfilm is tergend traag. En niet alleen door het voortdurend gebruik van slow-motion, maar ook door de vreselijk trage dialogen. Het eerste moment denk je dat het een gimmick is dat door iemand van de crew werd aangeprijsd om te gebruiken, omdat hij zo’n fervente fan is van de film “300”. Tot je merkt dat bijna de hele film zich in slow-motion afspeelt, tot vervelens toe. Hadden ze dit beperkt en wat minder pauzes in de dialogen ingelast, dan had deze film nog geen 30 minuten geduurd. Daarnaast is het een grijze en grauwe film. De hele film is gedrenkt in modder met in de achtergrond een troosteloos landschap. Rood is de enige opvallende kleur in deze doorgaans grauwe film, en dit door het veelvuldig rondspattend bloed.

Volledige review hier ...