Opinions

“Thank you for ruining my life.

Thank you for ruining Casey's life.

Thank you for leaving me in this fucking mess.

I hate you so much I can barely breath.”

“Way to go Jennifer ! “ Voor mij is ze de eerste die er in slaagt het juk van de sitcom “Friends” van zich af te werpen en een personage te vertolken waarbij je niet telkens moet terugdenken aan het karikaturale typetje dat ze daarin speelde. Kijk naar David Schwimmer in “The Iceman” en je ziet Ross met een totaal verkeerd opgeplakte nep snor. Zelfs Matthew Perry’s kan in “Numb” de trekjes van Chandler niet verbergen. Lisa Kudrow doet haar uiterste best in “Scandal” om op een uiterst koele en keiharde presidentskandidate te lijken, en toch verwacht je elk moment zo’n doldwaze opmerking gevolgd door dat heerlijk bizar gegiechel. En ook Jennifer Aniston kon het Rachel-typetje niet echt opzij zetten in “The Break-up” en “We're the Millers”. Maar hier in “Cake” slaagde ze daar boven alle verwachtingen wel in. Een sublieme en bewonderenswaardige prestatie levert ze hier in de rol van Claire Bennett. Een getekend vrouw zowel op fysiek als psychisch gebied. De pijn kan je in die vermoeide blik en lome ogen gewoon zien. Zelfs de snerende en cynische humor die ze gebruikt kan niet verdoezelen welke ondraaglijke pijnen ze wel leidt.

Filmrecensie Cake

And don't make promises... cause you know you can't keep'em.

Een intense thriller die me in de greep hield tot bijna het einde. Het basisidee is uiterst origineel. Een ontvoerde tiener, Casey (Abigail Breslin), die telefonisch contact heeft met het callcenter van 911 vanuit de koffer van een rondrijdende auto. De persoon in kwestie die haar erdoor tracht te helpen is Jordan (Halle Berry). Een half jaar eerder heeft deze een traumatische ervaring gehad door een slechte interpretatie van een kritische situatie, met de dood van een ander tienermeisje tot gevolg.

Alles wat een degelijke thriller nodig heeft zit in deze film. Spijtig genoeg ook de welbekende clichés en onwaarschijnlijkheden waar een mens al snel de zenuwen van krijgt. Halle B. acteert hier op een overtuigende manier en laat op een realistische manier zien hoe enerverend en zenuwslopend zo'n 911 callcenter wel is. De stressfactor is duidelijk aanwezig en voelbaar gedurende de hele zit. Het eerste waar ik me over ergerde was de snelheid waarop ze over haar paniekaanval geraakt en verduiveld snel de situatie in handen neemt. Keiharde dame blijkbaar op emotioneel vlak.

Breslin vertolkt ook uiterst overtuigend de rol van slachtoffer. Een tiener die volledig in paniek raakt en hysterisch begint te wenen en te huilen, maar uiteindelijk dankzij de koelbloedigheid van de operator haar kalmte kan bewaren. Het tweede slachtoffer dat bij haar in de koffer terechtkomt is verre van koelbloedig en begint bij het ontwaken natuurlijk gelijk een puber hysterisch te roepen. Tweede punt van ergernis.
Eklund is super als zieke gestoorde seriemoordenaar Michael Foster die blijkbaar een intens verdriet heeft over zijn door een ziekte gestorven zuster. Hij ziet er zo gestoord uit als in "The Divide".

Een thriller faalt bij mij als er zich meerdere keren situaties voordoen waarbij ik direct een reactie heb van "Hoe dom kan je nu toch zijn ...". En dat had ik meerdere keren. Waarom niet een pot verf klaar laten staan om ,op het moment dat de koffer opengaat, deze recht in zijn smikkel te smijten ? Die schroevendraaier had ik toch in zijn keel geramd als hij zich over me heen boog. En blijkbaar was hij toch niet al te snugger geworden na enkele ontvoeringen om zo'n materiaal in de koffer te laten slingeren. De pompbediende was redelijk stupide om met een gewoon breekmes op de ontvoerder af te gaan. En kon Casey niet wat meer werk maken om uit dat gat te kruipen terwijl haar ontvoerder met de pompbediende bezig was ? Wie kon niet voorspellen dat die GSM uit haar hand ging glippen ? Waarom niet de GSM uit die put halen, dan een oproep doen en dan eventueel op onderzoek uitgaan ? Waarom moeten we altijd een situatie krijgen waarbij de psychopaat eerst buiten westen wordt geslagen, om daarna ineens achter de slachtoffers te verschijnen ? Ik had zeker en vast die vent met een brandblusser of zo zijn hersenen ingeslagen
Uiteindelijk is dat allemaal nodig om het iet of wat spannend te houden en de hele situatie in zo'n positie te draaien dat de hoofdrolspeelster kan eindigen als heldin. In dit geval heldinnen.
Het einde was dan een echte anti-climax en totaal ongeloofwaardig. Casey daagt op en we gaan er dan vanuit dat de politie niet een degelijk onderzoek op poten zet om de dader op te snorren ? En ik zou nooit nog een oog dicht doen, want wie zegt niet dat die zieke geest op één of andere manier uit zijn benarde situatie kan geraken en eensklaps langs mijn bed tevoorschijn springt !

Al bij al een leuke avondvullende film waarbij mijn pantoffels aan de binnenkant weer een beetje zijn afgesleten door het krommen van mijn tenen. Merendeels door de spanning, maar ook een klein beetje door de ergernis

2.5*

“The Calling” is een thriller over een religieuze seriemoordenaar. Juist zoals “Frozen ground” speelt zich dit af op Canadees grondgebied. Ondanks de sterrencast die er in meespeelt (Susan Sarandon,Donald Sutherland en Topher Grace) blijkt deze film maar een middelmatig aanvoelend verhaal te zijn die zeker niet de status van “Silence of the lambs” haalt. Hazel Micallef (Susan Sarandon) is een detective in een onooglijk klein dorpje waar misdadigers blijkbaar met een grote boog om heen trekken want op het gebied van misdaad valt er echt niks te beleven. Micallef heeft zo haar eigen persoonlijke problemen waarin drank en pijnstillers een eminente rol spelen en waardoor ze blijkbaar meer tijd spendeert langs haar bed dan erin. Het terugvinden van een oude vrouw met een chirurgisch precies opengesneden keel is de aanvang van een diepgaand onderzoek dat leidt naar een seriemoordenaar die zijn daden baseert op een oud religieus verhaal. Micallef, haar collega Ray (Gil Bellows) en de nieuwkomer Ben Wingate (Topher Grace) bijten zich vast in deze zaak. Topher heeft alweer een dusdanige rol waarbij zijn trieste uitdrukking van pas komt. En Sutherland wordt opgetrommeld om in zijn gekende stijl en als een Kerstman-achtige priester het hele geval uit te leggen. Bijgevolg is de dader al zeer vroeg in deze film bekend en is er van spanning niet echt veel sprake. Al zeer vroeg in de film wordt Simon (Christopher Heyerdahl) geïntroduceerd : een charismatisch en imposant personage die volledig in het zwart en met een perfect getrimde grijze baard rond paradeert. Het is zo’n verschijning waarbij je direct het gevoel krijgt dat het een herboren Jezus-figuur is. Uiteindelijk wordt dit dan ook maar een middelmatig TV-film, met mooie buitenopnames en ronduit geen spanning. Misschien dat de ontknoping nog voor enige beroering kan zorgen bij sommigen. Bij mij kwam het nogal povertjes en voorspelbaar over.

2.5*

“The spiral is death.”

Ik had geen flauw benul wie Zoë Bell nu eigenlijk was. Blijkt dit dus een befaamde stuntvrouw te zijn die al meermaals haar kunsten vertoonde in films van Quentin Tarantino. ’t Is niet de eerste keer dat ze ook een rol toegewezen kreeg in een film. Je kan haar onder andere bewonderen in “Oblivion” en “The Hateful Eight”. Deze keer is het echter de hoofdrol die ze kon buitmaken. Spijtig genoeg is haar personage te eendimensionaal om een oordeel te vellen over haar acteertalent, want inhoudelijk is het van hetzelfde niveau als een rol gespeeld door Gina Carano. Dat ze het beroep als stuntvrouw onder de knie heeft is overduidelijk na het bekijken van enkele indrukwekkende vechtscenes. Spijtig genoeg waren die scenes dan weer niet realistisch als je haar personage in aanmerking neemt.

Avery (Zoë Bell) is een gerespecteerde oorlogsfotografe die na ontvangst van een award terstond op een vliegtuig wordt gepoot door haar hoofdredacteur met als eindbestemming Columbia. En dit om een fotoreportage te maken van een paramilitaire groepering, die onder leiding van de charismatische revolutionair Guillermo (Nacho Vigalondo) het beroep van lokale apotheker spelen in de Colombiaanse oerwouden. In werkelijkheid is Guillermo niet meer dan een geschifte psychopaat die deze heilige missie gebruikt als dekmantel voor zijn eigen profijt. Het moment dat Avery compromitterende foto’s maakt van een moordende Guillermo, weet deze zijn aanhang te overtuigen dat de buitenlandse fotografe de schuldige is. En dat is dan het begin van een achtervolgingsrace doorheen de jungle met Avery als prooi.

Tot aan de eerste confrontatie met één van Guillermo’s vrijheidsstrijders, leek deze film nog veelbelovend. Na de verplichte inleiding, krijg je prachtige beelden te zien van de uitgestrekte oerwouden. Een prachtige mix van subtropische junglebeelden en stilistische zwart-wit foto’s. Zelfs de soms wel overdreven redevoeringen van Guillermo waren nog te pruimen tot op een bepaald niveau. Maar het moment dat madame de fotografe zich ontpopt als een Rambo-achtige guerrillastrijdster die zich aardig kan verweren op een voor haar onbekend terrein, verloor de film veel aan geloofwaardigheid. Ik ben er zeker van dat Zoë Bell haar mannetje kan staan als stuntvrouw, maar Avery als verbeten oorlogsfotografe die ineens blijkt heeft van talent in close combat, het hanteren van automatische geweren en tactische gevechtsstrategieën, was wel een brug te ver. In realiteit zou ze die eerste aanvaring met de geschifte Alejo (Tenoch Huerta) niet eens overleven.

Ik hoopte eigenlijk dat dit een broeierige, suspenserijke thriller zou worden, maar kreeg uiteindelijk maar een doorsnee overlevingsfilm te zien. Het deed me soms wat aan “Predator” denken, maar dan zonder een buitenaards wezen. De rij Guillermo-fans worden één voor één op het slachtoffer losgelaten. Het is dan gewoon wachten tot de ultieme (met een belachelijke afloop) clash zich aanbiedt. Het enige nadeel dat dit alles plaatsvond in de brousse, is het feit dat het zich merendeel afspeelt in de duisternis, waardoor het soms wat moeilijk te volgen is. De acteerprestaties zijn evenredig met het niveau van de film zelf. Als er dan toch iets is wat er torenhoog erboven uitsteeg, dan is het wel de soundtrack. De muzikale begeleiding is meestal niet iets waar ik op let, maar deze keer werd ik toch verrast door de onheilspellende muziek vol niet alledaagse geluiden. Onheilspellend tijdens spannende momenten en mysterieus tussendoor. Voor mij was de maker van de soundtrack de ster van de film.

2*

Na zovele jaren weer eens herbekeken. Ondanks het feit dat deze film al 22 jaar oud is (wat vliegt de tijd) kan deze gerust nog staan tussen de hedendaagse films in het thriller genre. De Niro speelt een brilliante rol als op wraak beluste maniak , Max Cady , die ondertussen geletterd en redelijk verstandig uit de gevangenis is teruggekeerd, waar hij op één of andere manier erachter is gekomen dat zijn advocaat toen in de tijd een rapport heeft laten verdwijnen dat een kans zou geven op een strafvermindering. De Niro komt sterk overtuigend over als een intigrerende, psychopatische gek. De blik als hij de eerste keer de jonge dochter ziet aankomen in de tuin, spreekt boekdelen. Het onderhoudend gesprek met het vriendinnetje van de advocaat is luchtig, maar heeft een dreigende ondertoon , wat naderhand ook bevestigd wordt. Nolte speelt de ex-advocaat van Max , Sam Bowden, die je ziet evolueren van een succesvolle advocaat met een huwelijk dat op springen staat door zijn slippertjes en een emotioneel gestoorde tienerdochter, in een gespannen zenuwachtig klein miezerig ventje dat zijn toevlucht neemt tot niet zo kosjere middelen om die boze meneer uit zijn omgeving te mijden en uit zijn leven te verbannen voordat zijn mooi leventje in stukken uiteen valt.

Het dreigende in deze film zit hierin , dat het mogelijk is dat een ongeletterde, laag allooi van de straat , an ex-con, kan heropstaan en zichzelf muteren naar een geslepen , intellectueel iemand, die slim en clever genoeg is om iemand uit de middenklasse het leven zuur te maken, zonder iets op een directe wijze verkeerd te doen.

De kantelpunt zit in de scene in het theater op school tussen Max en de dochter. Deze scene is zo beladen met erotiek en hier voel je de aanvaarding van Danielle. Van hieraf gaat de film in een snel tempo en voel je dat de dreiging toeneemt. Sam faked een vertrek met het vliegtuig, om Max in de val te lokken,. De rebelse dochter begint langzaamaan zich te keren tegen de figuur Max, en uiteindelijk eindigt het in de familiale woonboot.

Schitterende film. Klassieker met een grote K.

“I realize I’m stuck up here now.

And missed my re-entry point...

but my oxygen is down to 14 percent.

What the hell am I supposed to do?”

Op zoek naar een actievolle film, boordevol spanning en sensatie? Zo’n film vol wervelende actiescènes of weergaloze conversaties? Best dat je deze film dan maar overslaat. De film beperkt zich tot een indrukwekkende solo-optreden aan boord van een door het Verenigd Koninkrijk gelanceerde bemande ruimtecapsule. Dat het ruimtetuig er uitziet alsof Bob de Bouwer het onding in elkaar heeft gestoken, wijst erop dat dit zich afspeelt ver voordat de hoogtechnologische spaceshuttles de ruimte inpalmen. En niet alleen het ruimtetuig ziet er primitief uit, ook het ruimtepak van Guy Taylor (Edmund Kingsley. Yep zoon van.) werd precies door een lokale carnavalsvereniging in elkaar geknutseld. Niet te verwonderen dat het amateuristisch bouwsel gebreken begint te vertonen waardoor Guy in een hopeloze situatie terecht komt waarbij zijn capsule stuurloos is en een gebrek aan zuurstof nefaste gevolgen kan hebben.

Alle respect voor de makers van deze low-budget film. Dat het een aanzienlijk laag budget is, is er aan te merken. Behalve het openingsbeeld met de capsule in de ruimte en de aardbol op de achtergrond zag er veelbelovend uit. Dat is dan spijtig genoeg dan wel ook het enige spectaculaire beeld in de gehele film. Vanaf dan is het toneel beperkt tot de paar vierkante meters waarover Guy beschikt. En zijn interacties zijn ook al redelijk beperkt. Allereerst is er de geestverschijning van zijn lieftallige vrouw Charlotte. Dan is er een zekere Harry die in contact staat met hem vanuit het ruimtecenter in Engeland. En tenslotte heeft hij nog radiocontact met de Russische inlichtingendienst, de CIA en NASA. Blijkbaar volgen de geheime diensten van beide grootmachten dit onbekend bemand ruimteobject. Waarschijnlijk danig onder de indruk dat een nietig land zoals de U.K. dit kon verwezenlijken. En tegelijkertijd vol achterdocht daar we middenin de koude oorlog zitten.

Ook Kingsley’s acteerwerk was indrukwekkend. Nu, daartegenover staat wel dat er niemand was waartegen hij het moest afleggen of die hij kon overtreffen. Nogal makkelijk als je het op die manier bekijkt. Maar toch was het bewonderenswaardig te noemen. Hij doorliep moeiteloos een heel pallet aan emotionele gevoelens. Paniek, euforie, vastberadenheid en ontreddering maakten zich meester van hem op gepaste tijdstippen. Buiten een paar stijf overkomende Russische militairen, valt er gedurende de gehele film geen enkel ander levend wezen te bespeuren. Wat wel totaal ongeloofwaardig overkwam was Guy’s stuntelig gedrag. Het leek wel alsof er een hobbyist en ruimte enthousiasteling zich kandidaat had gesteld en lukraak aan knopjes draaide en een zekering op goed geluk inplugde.

Al bij al was dit een redelijk saaie film. Niet alleen door het totaal gebrek aan afwisseling, maar ook doordat de afloop nogal ontgoochelend was. Toegegeven, je kan dan beginnen fantaseren of er wel iets van waarheid zit in die legende over het wel of niet slagen van een bemande ruimtevlucht door Engeland. Ook al komt het geloofwaardig over met de serieus klinkende tekst tijdens de eindgeneriek, geloof ik daar toch niet echt veel van. Ik denk dat men dit toch al lang openbaar had gemaakt om aldus met de eer te gaan lopen. Als kortfilm was dit verhaal meer tot zijn recht gekomen. Nu was de duurtijd van de film veel te lang om het op te vullen met dit beperkt verhaal.

1.5*

“Whatever happens tomorrow, you must promise me one thing. That you will stay who you are, not a perfect soldier, but a good man.”

Sinds 2000 worden we letterlijk overspoeld door verfilmingen van Marvel striphelden. Even een kleine opsomming : X-Men,Blade,Spider Man,Daredevil,The Hulk,The Punisher,Elektra,Fantastic Four,Ghost Rider,Iron Man,Thor,Wolverine,The Avengers,Guardians of the Galaxy … Redelijk indrukwekkend. En dit jaar wordt dan de opvolger van “Captain America : Winter Soldier” voorgesteld, waarover ik in de vakliteratuur zoveel goeds lees. Als voorbereiding hierop was ik dan ook verplicht om de eerste film van “Captain America” eens te bekijken. Kwestie van voorbereid te zijn.

Captain America is geïntroduceerd voor de Tweede Wereldoorlog door Marvel en was immens populair onder de Amerikaanse troepen. Hij nam het dan ook op tegen de Nazi’s,de japanners en andere vijanden van de VS. Na de 2de wereldoorlog vocht hij tegen communisten gedurende de Koude Oorlog. Hij werd een beetje in de vergeethoek gedrumd en tenslotte nog eens ingelijfd bij The Avengers. In tegenstelling tot andere Marvel superhelden, beschikt hij niet echt over superkrachten en moet hij zich redden door zijn immense spierballen.

Lees mijn volledige mening hier ...

They're not here to fish.

Een vertolking die Tom Hanks op het lijf geschreven is. Hij kan weer zijn trukendoos bovenhalen om een hele waaier van emoties te vertonen in deze film. Een autobiografische film gebaseerd op het boek van Kapitein Richard Philips : A Captain's Duty: Somali Pirates, Navy SEALs, and Dangerous Days at Sea . Een rauw en emotioneel verslag over het overmeesteren van een vrachtschip voor de Somalische kust door piraten en de daaropvolgende gijzeling van Philips door deze laatsten.

Tom Hanks laat verschillende facetten zien van deze kapitein : een doodgewone huisvader op weg naar een routineklus, een plichtsgetrouwe kapitein die zich strikt aan de regels houdt en kan bogen op een jarenlange ervaring, een slinkse gezagsvoerder die met list en strategisch vernuft probeert de piraten af te schudden en om ze naderhand aan het lijntje te houden, de angstige persoon die vreest voor zijn leven en toch nog een uitweg zoekt uit deze gevaarlijke situatie en als apotheose de manier waarop hij een gebroken en in shock verkerende persoon speelt, die tot het besef komt dat hij ontsnapt is aan een levensbedreigende situatie. In die laatste minuten toont Hanks wat voor een schitterende acteur hij is. Elke emotionele fase speelt hij alsof hij het al echt meegemaakt heeft. De strenge plichtsgetrouwe blik, de angst in zijn ogen en de strijdlustige blik. Telkens is het geloofwaardig neergezet en voel je je betrokken.

De vertolking van de Somalische piraten was angstaanjagend realistisch. Vooral Barkhad Abdi vond ik schitterend als Muse. Een Somaliër die aangezet wordt door zijn stam om geld binnen te halen en groep samenstelt om een schip in te nemen en zo eventueel losgeld op te strijken. Hij was een personage dat een mix vertoonde van enige doordachtheid en vastberadenheid om dit te bewerkstelligen. Ook een leidersfiguur die tot op het einde in staat was om de gemoederen te bedaren van zijn ploeg die volgens mij half gedrogeerd rondliepen de hele tijd. Met hun wijd opengesperde ogen en vervaarlijk rondzwaaiend met hun machinegeweren.

Ondanks de beperkte locaties die gebruikt konden worden in deze film is de spanning te snijden en zie je de situatie escaleren van gevaarlijk naar een claustrofobische en gewelddadige boottocht in een reddingssloep.

Ik had geen flauw idee dat er voor zo'n situatie zulke maatregelen werden genomen door het Amerikaanse leger. Op een bepaald moment had ik het idee dat dit wel een heel bijzondere kapitein moest zijn en daardoor de grote middelen werden ingezet. Zo maar eventjes 3 militaire fregatten komen aanrukken en een peloton Navy SEALS worden opgetrommeld om de klus te klaren. Uitermate professioneel in beeld gebracht en zenuwslopend spannend werd het wel vanaf dat moment. Ik had geen flauw idee wat de uitkomst van de film zou zijn, maar veel keuze heb je eigenlijk natuurlijk niet : ofwel overleeft Philips deze helletocht. Ofwel niet. Zo simpel is het.

Het is te hopen dat vrachtschepen zich nu iet of wat beter mogen bewapenen als ze in deze wateren vertoeven, zodanig dat ze van op afstand zo'n primitief motorbootje kunnen tegenhouden. Zo moeilijk is dat toch niet. En anders gewoon een undercover team erop af sturen en zich voordoen als zijnde een reportageteam die hun wil interviewen, waarna ze gewoon gearresteerd kunnen worden. Op de luchthaven van Zaventem heeft dit toch gewerkt

4*

“Every time I do it I think : "This is the last time. I can control this."

And I do it again and again and again.

I just can't... I just can't stop.

I like it too much.”

De wonderbaarlijke transformatie die Brian Nichols (David Oyelowo) ondergaat is onweerlegbaar miraculeus te noemen. De veroordeelde crimineel die zich op een gewelddadige wijze weet te bevrijden uit een gerechtsgebouw, waar hij op zijn veroordeling wacht voor het vermeend verkrachten van zijn vriendin. Bij deze ontsnapping vermoord hij koelbloedig een aantal mensen, waaronder de zittende rechter, waarna een grootschalige achtervolging wordt opgestart door de politiedepartementen in Atlanta. Totdat Nichols op zijn vlucht de van Crystal Meth ontwennende Ashley Smith (Kate Mara) overvalt en haar in haar eigen appartement gijzelt. En daar voltrekt zich dus het mirakel. Het voorlezen uit de bestseller “The purpose driven life” van Rick Warren zorgt ervoor dat Brian tot inkeer komt. Halleluja.

Nogmaals geen afbreuk aan hetgeen er effectief geschiedde en de manier waarop de delinquent Brian ,door het aanhoren van positieve boodschappen en een godsdienstig geïnspireerde leidraad, zich toch weet te herpakken en zijn menselijke, goedaardige kant het terug overneemt. En dit ondanks dat zijn leven herschapen is tot een puinhoop en er hem geen rooskleurige toekomst staat te wachten. Uit eigen ervaring weet ik dat het teruggrijpen naar de basiselementen van een uitgebalanceerd leven alleen maar verlichtend werkt. En het maakt niet uit dat dit bewerkstelligd wordt door het luisteren naar een geschoold iemand of een zielsverwante. Of het lezen van de geschikte literatuur. 5 Jaar geleden stond ikzelf aan de rand van de afgrond. Door mijn levensopvatting bij te stellen, mijn prioriteiten te herschikken en door dagelijks te vechten tegen datgene wat mijn ondergang zou worden, is mijn leven radicaal verandert. Alleen is het voor mij niet noodzakelijk om dit te verfilmen.

Dat is dan ook mijn gevoel over deze film. De boodschap in deze film herbergt iets wonderbaarlijks en unieks. Dat het mogelijk is dat een individu nog zin aan zijn leven geeft. Dat is zowel van toepassing hier op Brian als op Ashley. Ashley die haar leven langzaam ziet ontsporen. Haar man werd vermoord vanwege haar drugsverslaving. En haar dochter werd haar ontnomen vanwege haar onbekwaamheid als moederfiguur. En Brian ziet misschien nog een mogelijkheid om ooit in de toekomst zijn pasgeboren zoon te ontmoeten. Dat dit alweer gebeurd door toedoen van de almachtige God, zal alweer op enthousiasme worden onthaald door de religieuze samenleving in onze maatschappij. Daarom dat deze film uiterst geschikt is als educatieve film voor een oecumenische gemeenschap of voor een religieus getint televisiekanaal.

Wat me tegen de borst stootte was het eindfragment waarbij Ashley Smith in eigen persoon te zien is in een talk show van Oprah waar ze haar relaas vertelt en promotie maakt voor het boek dat het leven van zichzelf en haar ontvoerder redde. Het moment dat de schrijver van dit befaamde boek de studio binnenwandelde, werd ik over overvallen door een misselijkmakend gevoel. De hele film werd eensklaps herleid tot niets anders dan een teleshopping programma. Dat er mensen zichzelf hebben teruggevonden na het lezen van dit boek neem ik wel aan. Maar ik kan me voorstellen dat er duizenden mensen zijn die dankzij een bepaald inspiratievol boek een drastische levenswending meemaakten. Als ze telkens hierover een film zouden maken ….

2*

Light a match.

Ignite a war.

Toen ik voor de eerste keer de trailer van “Captive State” zag, was ik op slag overenthousiast. Het leek me een spannende en actierijke Sciencefiction over buitenaardse dominantie en heerschappij. Ik stelde me al een soort “Independence Day” oftewel “War of the Worlds” voor, voorzien van een geraffineerde verhaallijn zoals men voorgeschoteld kreeg in “Arrival”. Daaraan toegevoegd het weerwerk van enkelingen tegen deze buitenaardse bezetting. En last but not least, ze wisten John Goodman te strikken om één van de sleutelrollen te spelen. Het allereerste wat in mij opkwam, was dat ik deze film zeker en vast niet aan me zou laten voorbijgaan. Deze film was de beloning nadat ik miskleunen zoals “Occupation” en in mindere mate “Beyond skyline” moest verdragen. Na het zien van deze in mijn ogen weergaloze film, moest ik vaststellen dat mijn enthousiasme onder het vriespunt gezakt was.

Ergens diep verscholen zat er wel een gewiekst verhaal en was de ontknoping ingenieus bedacht. Maar je moet wel enorm lang wachten eer je door hebt hoe het in elkaar zit. De gehele opzet wordt pas duidelijk op het allerlaatste. Dat betekent wel dat je over een stevige portie uithoudingsvermogen moet beschikken. Want echt boeiend is het over het algemeen niet. Het is eerder verwarrend en vaag. En als je klaar zit om buitenaardse wezens aan het werk te zien, kom je ook al bedrogen uit. Dat zijn ook alleen maar wat vage, donkere beelden. Niet dat dit noodzakelijk is. De openingsscene waar de ouders van de jonge Gabriel (Ashton Sanders) en Rafe (Jonathan Majors) verpulverd worden, laat al zien hoe allesvernietigend en onoverwinnelijk deze kosmische deugnieten wel zijn. De rest van de film zie je die snoodaards enkel en alleen in het halfduister vergezeld van creepy insectachtige geluiden. Het zijn cactusachtige wezens en verder zijn er ook nog een soort vliegende drones die voorzien zijn van een vleesachtige zuignap. Hun functie was me echter niet bijster duidelijk. Maar ja, er is wel meer niet echt duidelijk.

Meest originele aan deze film is de verhouding tussen de mensheid en deze indringers. Op één of andere manier hebben ze kunnen bewerkstelligen dat de mensheid een onderdanige houding moet aannemen. Waarschijnlijk was de keuze beperkt : hun gezag aanvaarden of totale vernietiging. Het resultaat is een verpauperde samenleving die een despotische heerschappij gedoogt. De buitenaardsen hebben zich ingegraven in de centra van de wereldsteden achter een immense muur waar enkel bepaalde bevoegde personen toegang krijgen (Om instructies te ontvangen en rapport uit te brengen over de toestand, veronderstel ik.). Deze “closed zones” dienen als mijnen waar delfstoffen worden ontgonnen. Na het intrigerende begin, vervalt de film echter in een politiek geladen verhaal over beperkte burgerlijke vrijheden, economische achteruitgang en bureaucratisch gekonkelfoes waarbij geprivilegieerden rijkelijk beloond worden vanwege hun medewerking. Het ontstaan van een verzetsbeweging is een vanzelfsprekend resultaat, maar wordt genadeloos de kop ingedrukt.

En hier komt John Goodman dan op de proppen als de rechercheur die vastbesloten is om de groepering “Phoenix” eens en voor altijd op te rollen. Hij volgt de handel en wandel van Gabriel van nabij om zo deze verzetsstrijders op te sporen en uit te schakelen. Alles voor het grotere goed. Al bij al is deze hele operatie initieel redelijk onsamenhangend en moeilijk te volgen. Zijn relatie met een prostituee (Vera “The Conjuring” Farmiga) is aan het begin onbelangrijk. Het gebruik van buitenaardse explosieven was me ook niet echt duidelijk. En was het niet zo dat de gehele menselijke beschaving ontdaan was van enig technologisch vernuftig hulpmiddel? Gabriel’s werk omvatte bijvoorbeeld het systematisch vernietigen van simkaarten uit GSM’s. En toch beschikken de ordediensten over een gesofisticeerd tracking-systeem en gezichtsherkenning. Of was dit technologie die de buitenaardse heersers ter beschikking stelden? Op communicatievlak zaten ze dan alweer verder dan in “Arrival”. Hier zijn er toch al enkelen die het geklik, geschraap en gesis wel degelijk verstaan en vertalen.

Nogmaals, ik snap wel dat bij de ultieme onthulling alles duidelijker wordt en dat nadat de boodschap achter het geheel dieper doordringt, je met verbijstering achterblijft. Maar allemachtig! Boeiend kan je de film niet echt noemen. Misschien omdat je zolang in het duister tast dat je het allemaal nogal lijdzaam aankijkt. De film behandelt aspecten zoals verzetsbewegingen, politieke compromissen en zelfopoffering voor het grotere goed. Ik verwacht wel niet dat een film over een buitenaardse invasie grotendeels alleen deze aspecten belicht. Nogmaals een bewijs dat trailers niet altijd een correcte weerspiegeling zijn van de uiteindelijke film.

2*

We have no idea what it was that bit you.

It had fingers, Andy!

Fuck!

Als er één genre is waar het aanbod zo overvloedig is dat het je de keel uithangt, dan is het wel het zombie-genre. Volgens mij wordt er op dagelijkse basis een film ingeblikt waarbij geïnfecteerde, ondoden strompelend op zoek zijn naar slachtoffers voor een portie sappige hersenen. Erg vernieuwend zijn de meeste niet en het verwerken van de gebruikelijke clichés wordt ook niet geschuwd. Maar af en toe kom je zo’n apart geval tegen waarbij men aan het zombie-gebeuren een originele draai wil geven. Net als in “Maggie” gaat het hier ook over een vader die zijn dochtertje wil beschermen. Alleen is de kleine Rosie (Finlay en Nova Sjoberg) zich niet bewust van enige dreiging.

Het verhaal speelt zich af in de Australische bushes (de laatste Australische zombie flick die ik gezien heb was “Wyrmwood”. Nog zo’n aanrader). Andy (Martin “The hobbit” Freeman), vrouw Kay (Susie Porter) en hun baby-dochtertje Rosie varen op een rustige manier over een rivier in een aftandse boot. Het lijkt idyllisch en het heeft een hoog “The African Queen” gehalte. Niets wijst op een post-apocalyptisch gebeuren waarbij de mensheid weeral het slachtoffer is van een virale uitbraak. Totdat ze op een wrak stoten van een zeilboot.

Het enige waaraan ik me stoorde in deze film waren de paar totaal stupide, onlogische beslissingen die men nam. Ik kan best aannemen dat dit gezin niet eeuwig kan blijven ronddobberen zonder zichzelf te voorzien van nieuw proviand. En ik zou ook eens gaan controleren of er niets nuttigs te vinden was aan boord van deze boot. Maar wetende dat je elk moment een bijtgrage zombie op je dak kan krijgen, zou ik dit zeker niet ongewapend doen en zonder de andere op de hoogte te brengen. Ik veronderstel dat man en vrouw van hetzelfde verstandelijk niveau zijn, want ze maken beide achtereenvolgens dezelfde oerdomme fout. Met alle gevolgen van dien.

Het volgende stupide fragment kondigt zich aan op het moment dat de familie op de vlucht is met een achtergelaten terreinwagen. In normale omstandigheden zal je als chauffeur onoplettende, overstekende voetgangers trachten te ontwijken. Dat je hiervoor halsbrekende maneuvers uitvoert die een risico zijn voor je eigen leven kan dan wel eens gebeuren. Maar als je weet dat het vasteland bevolkt wordt door zielloze wezens wiens enige doel is een stevige hap te nemen van elk niet-geïnfecteerde nadat ze deze hebben afgesleept naar een lokale zombie-barbecue, dan zou je toch eerder plankgas geven. Andy niet natuurlijk. Hij is zo goedhartig dat hij liever de terreinwagen tegen een Australische boab knalt dan zo’n schepsel in frut vaneen te rijden. Maar zoals ik al eerder zei, zijn dit ook de enige minpuntjes in dit voor de rest boeiend en vooral emotioneel aangrijpend zombie-verhaal.

De film op zich is niet zenuwslopend spannend. Het toont eerder de zelfopofferende lijdensweg die Andy ondergaat om zijn dochtertje naar een veilige plaats te brengen. Ver van de gemuteerde medemensen en halvegaren die zich bezighouden met totaal geschifte dingen in deze chaotische wereld. Zoals een Aboriginal in een kooi plaats waarna het prijsschieten kan beginnen op de door vers vlees gelokte zombies. Overigens zijn het de Aboriginals die zich het beste weten te handhaven in deze nieuwe wereld. Met primitief lijkende rituelen slagen ze erin zombies te liquideren en plantaardige brouwsels zorgen voor bescherming. Het is ook een jeugdig Aboriginal meisje (Simone Landers) die Andy helpt met zijn tocht door de bush en die voor een veilige thuishaven zorgt.

Eerlijk gezegd vond ik deze film op veel vlakken origineel. Niet alleen het concept zombie werd op een andere manier uitgewerkt. Zo is de transformatie totaal anders dan in een doorsnee zombie-film. Hier is het niet alleen bloed en vleesslierten maar is het een glibberige, slijmerige substantie die zich tijdens de 48-urige transformatie manifesteert. Ook het fenomeen van zich ingravende zombies was verrassend. Was het om zich van de buitenwereld af te sluiten? Of is het een deel van het transformatieproces? Geen flauw idee. Maar het was boeiend genoeg. En tenslotte het meest indrukwekkende voor mij persoonlijk was de sfeer die deze film uitstraalde. Ik had nooit gedacht dat ik ooit een zombie-film zou kijken waarbij ik emotioneel geraakt zou worden. Je moet echt een zombie zijn om niet ontroerd te zijn door deze film. En tenslotte ook lof voor de bewonderenswaardige acteerprestatie van Martin Freeman. Een hele film een centrale rol spelen en geen moment dat ik het gevoel had dat hij een hobbit aan het spelen was. Dat noem ik een prestatie.

3.5*

“Brothers burn faster when they're burnin' together.”

Het enige positieve aan deze film was de vertolking van Pat Healy als de geschifte ex-militair Wyatt Moss die ergens in Californië in de kurkdroge woestijn zijn persoonlijk pretpark heeft ingericht waar hij verloren gelopen rugzaktoeristen naartoe lokt, om dan als een psychotische jager op ze te jagen. Zijn talent als scherpschutter gebruikt hij dan naar hartelust. De weinige momenten dat hij aan het woord is, tonen dat hij rijp is voor het krankzinnigengesticht. Vooral de dialoog met zijn broer, sheriff Moss (Alan Ruck) is een gedenkwaardig moment waarbij de intonatie en gelaatsuitdrukkingen van Wyatt voor rillingen zorgt en het overduidelijk is dat het hier over een psychopaat gaat. Alleen al door deze scene ben ik van plan andere films waar Healy in speelt te bekijken.

Verder vond ik de soms angstaanjagende soundtrack en de geluidsfragmenten die uit de opgestelde megafoons weergalmden helemaal niet zo slecht. Ze benadrukten de krankzinnige geest van Wyatt. Maar voor de rest was dit een nietsbetekenende misdaadfilm met in de hoofdrol een religieus gefascineerde krankzinnige met een eigen safaripark waar slachtoffers trachten te overleven. Een doorsnee survival-film aldus. Slachtoffer van dienst is Vivian (Ashley Bell.) Ze werd gegijzeld door twee nietsnutten die een bank probeerden te overvallen en die vervolgens op hun vlucht terechtkomen in Carnage Park. Bijster origineel is het allemaal niet en in wezen gebeurd er ook daadwerkelijk weinig. Het is tijdens haar strompelende vlucht dat Vivian andere slachtoffers ontdekt. Verwacht je dus aan enkele fragmenten die vergelijkbaar zijn met andere befaamde horrorfilms.

Waar ik me telkens over erger is de domheid van de hoofdrolspeler. Als je dan het heft in handen neemt, zorg er dan verdomme voor dat je het degelijk doet. Bij mij zou zo’n geschifte geen tweede kans krijgen. Maar nee, de met gasmasker (deed me telkens denken aan de cover van een CD van Therapy?) voorziene Wyatt duikt telkens weer op, waarna het kat en muis spel telkens weer herstart. En een kat zou wel eens een voordeel kunnen hebben bij dit spel, want het was pikkedonker grotendeels in deze film. Meermaals controleerde ik of de stroom niet was uitgevallen, daar ik geen barst meer zag. Tevens is de poging om het gevoel van een jaren 70 film te evenaren niet echt gelukt.

Eigenlijk kan je het vergelijken met de vorige creatie “Pod” van Mickey Keating. Ook een zogezegde horror met potentieel. De goede intenties zijn duidelijk aanwezig en er zijn ook enkele positieve aspecten, maar uiteindelijk is het allemaal vaag en enorm teleurstellend. Zelfs de ronduit gewelddadige en bloederige fragmenten kunnen er niet voor zorgen dat het halverwege redelijk saai en langdradig wordt. Om maar te zwijgen over de aankondiging dat deze film gebaseerd is op waargebeurde feiten. Dat is ook geen garantie om er een spannende film van te maken, spijtig genoeg.

1,5*

Tja, dit was toch wel een teleurstellend iets. Enerzijds vond ik het verhaal redelijk saai. Al heel snel wist ik dat we met een soortement "The Sixth sense" fenomeen te maken hadden. Maar vooral het acteren was zo tenenkrommend slecht. Hoe bijvoorbeeld nevenfiguren reageerden op sommige situaties was redelijk belachelijk. Nee, dit was het helemaal niet.

1*

“Well I'm Elvis, the king of lowlife tenants.”

Het is misschien niet zo gruwelijk en walgelijk als “A Serbian Film” (ik weiger deze te kijken vanwege immorele handelingen die er blijkbaar in voorkomen), maar door het slotstuk verdient het misschien wel de titel “An Albanian Film”. Niet dat dit gedeelte zo grensverleggend afschuwelijk was, maar wel intens genoeg in ieder geval. Deze indie misdaadfilm toont het zelfvernietigende proces van zich opstapelende schulden en de eeuwige strijd om ze af te lossen. Iets waarmee Elvis Martini geconfronteerd wordt in het dagelijkse leven. Zijn voornaam is in dit geval dan ook ietwat ongelukkig gekozen, daar zijn legendarische naamgenoot hier zonder twijfel geen last van had. Je kan “Cash Only” niet echt origineel noemen, maar de film is wel pijnlijk realistisch en puur.

Een koorknaapje kan je Elvis Martini (Nickola Shreli) nu ook weer niet noemen. In het verleden stak hij zijn huis in de fik om de verzekering op te lichten, met een celstraf tot gevolg (om nog maar te zwijgen van een nog zwaarder persoonlijk verlies). Gokken heeft waarschijnlijk ook de schuldenberg aangedikt. Het keldergedeelte in het flatgebouw waar hij appartementen verhuurd, is in beslag genomen door een wiet teler. En dit met zijn medeweten. Tevens int hij ook nog eens huur in natura bij de vriendin van een vriend. Maar ondanks deze minder fraaie kanten, kreeg ik zowaar medelijden met deze tegen de ondergang vechtende huisbaas. Op een wanhopige manier probeert hij te overleven en zijn dochter toch op een degelijk manier op te voeden. De manier waarop hij om de tuin wordt geleid door zijn huurders, toont aan dat hij enerzijds niet zo meedogenloos is en anderzijds begripvol optreedt. Alleen het buitenwerken van een callgirl en het zich toe eigenen van haar bezit, bleek uiteindelijk een schromelijke vergissing.

“Cash only” is rauw en grauw. Een schets van een Amerikaanse achterbuurt waar een Albanese bevolking tracht de Amerikaanse droom na te jagen, om vervolgens tot de conclusie te komen dat het eerder een dagelijks gevecht is waar men de wet van de sterkste moet ondergaan. Albanezen zijn nu ook weer niet het meest vreedzame volk maar hechten nog waarde aan de begrippen eer en zich aan zijn belofte houden. Iets wat Elvis ook ondervindt. Nochtans is het somtijds het tegengestelde wat hij ervaart. Niemand heeft eigenlijk respect voor hem. Het leek wel alsof iedereen probeerde te profiteren van andermans uitzichtloze situatie. Dat dit maatschappijkritisch beeld naderhand werd vervangen door een gewelddadig kidnapping scenario, verraste me enigszins. Een akelig en buitensporig einde.

Nickola Shreli (die ook meeschreef aan deze film) kwam uitermate overtuigend over. Zowel als de meelijwekkende huisbaas, als de energieke en vastberaden vader. Al bij al een lovenswaardige rol. De overige bijrollen zijn functioneel maar niet bepaald impressionant. Malik Bader verzorgde een gastrol als de geschifte Kush die in hogere sferen vertoefde in de kelder van Elvis. Vanzelfsprekend de meest amusante rol. Stivi Paskoski kreeg de meest psychotische rol van Dino toegeschoven. Ondanks de cliché-elementen uit andere misdaadfilms, liet de choquerende (maar niet al te gore) ontknoping een redelijke indruk na.

3*

Dit viel nogal tegen. Veel gepalaver en weinig actie. Dan moet ik toch bekennen dat ik de remake uit 1982 toch iets beter vond. Maar dat zal dan wel liggen aan het feit dat ik me kon vergapen aan het sensuele lichaam van Nastassja Kinski en dat deze filmversie de transformatie toch wel degelijk in beeld bracht. Toegegeven, in 1942 waren de technieken nog niet zo vergevorderd dat men dit kon verwezenlijken. Voor mij was het meer liefdesproblematiek dan horror nu.

2*

“I thought when you get older, the nightmares go away.

No, they still happen.

They just grow up, too.”

Ben je geen echte Stephen King fan of zombiefilm fanaat, dan mag je gerust bij deze film afhaken. Iets wat de meerderheid in deze film ook best gedaan had bij het ontvangen van een oproep. “Cell” was nu eens een boekverfilming van King waar ik reikhalzend naar uitkeek. Spijtig genoeg ben ik halfweg het boek gestopt. Niet omdat het een slecht boek was (’t is tenslotte toch een Stephen King boek), maar wel vanwege tijdsgebrek. Dat is tenslotte nog altijd het grootste nadeel bij het lezen van een boek. Je moet er tijd voor vrijmaken. En dat is nu net iets waar ik jammer genoeg niet voldoende van heb. Een voordeel van een boek is dat de opbouw gelijkmatig kan gebeuren, dat er ruimte is voor diepgaande beschrijvingen en dat de karakters van de verschillende personages gedetailleerd uitgediept kunnen worden. Dit zorgt voor een uniek inlevingsgevoel dat door weinig films geëvenaard kan worden. En dat is nu net waar het schort in deze verfilming.

King lijkt wel uit te groeien tot een blitse, moderne versie van Jules Verne. Hij schreef dit verhaal ruim tien jaar geleden. Mobiele telefonie was toen al in ruime mate ingeburgerd, maar nog niet zo wijdverbreid als tegenwoordig. In deze moderne tijden wordt een hele generatie ingepalmd door deze elektronische telecommunicatie gadgets. Ik ben er van overtuigd dat er ’s avonds een meerderheid in bed kruipt met een pijnlijke duim en vermoeide, rode ogen vanwege het constant versturen van berichten en het neurotisch staren naar het flikkerende beeldscherm van hun smartphone. Stap de eerste de beste openbare plaats binnen en je kan een kudde, verwoed swipende technojunks bewonderen.

Iets gelijkaardigs maakt Clay Riddell (John Cusack), een grafisch ontwerper aka fantasy striptekenaar, mee als hij aankomt in de luchthaven van Boston. Het enige verschil is dat de digitaal verslaafden nogal agressief uit de hoek komen. Een mysterieus signaal heeft al diegenen die communiceerden met hun mobiele telefoon getransformeerd in schuimbekkende, moordende psychopaten. Halsoverkop vlucht Clay en slaagt er tenslotte in uit handen te blijven van deze tilt geslagen zombies. Met behulp van treinbestuurder Tom McCourt (Samuel L. Jackson) weet hij zijn appartement te bereiken en start een overlevingstocht richting Kent Pond. Daar hoopt hij zijn vrouw en zoontje ongedeerd terug te vinden. En als het buurmeisje Alice (Isabelle Fuhrman), die ook zonder kleerscheuren de chaos overleefde (maar wel een traumatische ervaring achter de rug heeft), zich bij het duo aansluit, gaat dit gezelschap op pad doorheen een apocalyptische maatschappij.

De allereerste ontgoocheling was voor mij de openingsscène die plaatsvond op een luchthaven. Ik had veel liever gezien dat het beginfragment uit King’s boek verfilmd werd. De setting was wel ideaal om een hele meute GSM-gebruikers bijeen te scharen die slachtoffer werden van de zogenaamde puls en het resultaat waren soms hallucinante beelden. Zoals die bewakingsagent die zijn trouwe viervoeter verscheurd. Of dat dolgedraaid tienermeisje die frontaal tegen een muur loopt met een tandeloze, bloederige glimlach als gevolg. En een destructieve vliegtuigcrash (wel met gebruik van belabberd uitziende speciale effecten). Spijtig genoeg is er na dit opwindend begin niet veel spannends meer te zien. De film is niet meer dan een standaard zombieflick, met rond hossende overlevers die op tijd en stond worden achtervolgt door een horde dolgedraaide “phoners”. Het enige nog noemenswaardige fragment is dat bij het voetbalveld. Voor de rest was het niet meer dan “The Day” gemengd met “Dark Skies”.

Grootste reden om het sowieso te kijken was enerzijds dat het een Stephen King verhaal was en anderzijds de cast die meewerkte. Ik geef grif toe dat een samenwerking tussen Samuel L. Jackson en John Cusack voor mij wel een enorme stimulans is. Ook al spelen ze beiden op automatische piloot en leek het soms alsof het met tegenzin was. Voor één keer wil ik ook eens de minder bekende cast in de bloemetjes zetten. En dit zijn namelijk de figuranten die de dolgedraaide, gewelddadige en mentaal opgewonden zombies uitbeelden. Het zijn wel geen Oscar-waardige vertolkingen, maar er zitten altijd enkele schitterende figuren tussen. Zoals de angstaanjagend uitziende kok met zijn uitpuilende ogen die dodelijk rondzwaait met een enorm keukenmes. Maar vooral eentje die deel uitmaakte van de eerste zombie-menigte die door de straten marcheerden. Een redelijk gestoord type die eerst manisch lacht om tenslotte in verwondering rond te kijken. Zo schitterend dat ik het wel 4 keer heb herbekeken.

Uiteindelijk voldeed “Cell” niet aan mijn hooggespannen verwachtingen. Echt spannend is het niet. En voor een zombie-achtige film ontbreekt er toch de nodige bloederigheid. De juiste betekenis van de figuur “The Night Traveller” ontging me ook volledig. Het einde van de film vond ik daarentegen niet zo slecht en een benadrukking van de hopeloosheid van de gehele situatie. Naar wat ik kon lezen, zou dit nogal afwijken van de initiële einde uit het boek. Maar ja, daar ik het nooit heb uitgelezen, kan ik me daar niet over uitspreken. Ik zou zo thuishoren bij deze gehersenspoelde schepsels, want ik word al knettergek als ik zo’n smartphone moet bedienen. De waarschuwende boodschap van King is overduidelijk. Maar nogmaals is deze film het bewijs dat er weinig verfilmingen zijn die de magie van de geschreven versie kunnen evenaren.

2,5*

Flashback naar een jaren 80 teen-slasher film.

Oei, en ik heb al zoveel kettingbrieven gedelete

Als men de toon van de openingsscene had aangehouden, zou het nog een behoorlijk knappe film zijn geweest in zijn genre. En het fragment met al die kettingen deden me aan "Hellraiser" denken en gaven me ook al hoop op een onderhoudende horror. Ijdele hoop uiteindelijk want na het begin flikkert de hele film als een slecht gerezen plumpudding in elkaar.

Alle gekende cliché komen erin terug natuurlijk : de alomtegenwoordige mist, een badscene met een lekker college-girl die zoals de traditie het wil het niet zal overleven, een gym-zaal,domme rechercheurs en domme angstige tieners. Iets in de aard van "Final Destiny" maar dan met een nietszeggend verhaal met een totaal ontgoochelend einde (tja het begin was ook sterk) en een totaal onbegrijpbare verhaallijn waar je naderhand maar moet raden waarom het zo moest gebeuren en wat de eigenlijke reden was. Voeg daarbij een vreselijk amateuristisch slecht acterend gezelschap en die verdommese druilerige regen de hele film door. Een mens zou van minder depri worden

Totale miskleun en onwaardig voor het slasher-genre.

Wel raar want in de cast zitten er toch een paar die beter moesten weten, volgens IMDB.

nl.

Betsy Russell : Saw

Michael J. Pagan : See no Evil

Charles Fleischer : A nightmare on Elm Street

Keith David : The Thing

Matt Cohen : Boogeyman 2

Michael Bailey Smith : A Nightmare on Elm Street: The Dream Child ,The Hills Have Eyes en The Hills Have Eyes 2

Noah Segan : Cabin Fever 2: Spring Fever

Zoveel potentieel, zo een miniem resultaat.

Snel vergeten dus.

1*

What do you mean, “reprogram him”?

Don’t play dumb! You know exactly what we mean.

Turn that robot into the illest gangsta on the block.

Het aantal robots die gebruikt werden in een sciencefiction is niet meer te tellen. Een deel hiervan kan je gerust klasseren onder het label “Triestig technisch geval”. Zo is R2D2 in “Star Wars” een aandoenlijk robotje. Twiki uit “Buck Rogers” was soms een hulpeloos fenomeen. David uit “A.I.” was een vreselijk droevige cyborg met als enige wens een echt jongetje te worden. Zelfs Ava uit “Ex Machina” is een triestig stuk elektronica op zoek naar de vrijheid. Maar “Chappie” (zogezegd omdat hij “a happy chappie” was) spant toch wel de kroon als het over zieligheid gaat. Ik kreeg er zowaar medelijden mee. Voor het eerst werd het droefgeestige bestaan van een robot opgevoerd. Kommer en kwel alom. Chappie de verschoppeling die zijn carrière begon als interventierobot ter bescherming van de burgerbevolking tegen de alsmaar stijgende misdaad, met als eindbestemming de schroothoop nadat hij de zoveelste impact van een explosief moest opvangen. En hij eindigt als een hulpeloos artificieel intelligente robot bij een groepje gangsters die het kinderlijke elektronisch geval trachten op te voeden tot een regelrechte sloppenwijk gangster, zodanig dat hij hun kan helpen met het terugbetalen van een schuld.

Volledige recensie hier

“Nobody thought 9/11 could happen either.”

Er zijn zo van die films die mijn aandacht volledig opeisen, me aan het beeld gekluisterd houden en zo intrigerend zijn, dat het besef van tijd volledig verdwijnt en ik naderhand volmondig moet toegeven dat de film die ik net heb gezien schitterend was. ˝Charity˝is er eentje uit die categorie. Een low-budget Indie thriller die maar een kleine 42.000 $ heeft gekost (niet te geloven eigenlijk) en in luttele 12 dagen werd ingeblikt. Het feit dat het zich allemaal afspeelt in één locatie, namelijk in een Boeing 727, heeft er ook voor gezorgd dat de kostprijs van deze film zo laag bleef. Het grootste nadeel is dat het dan wel een weergaloos script moet zijn daar er niet veel actie elementen (Alhoewel Non-Stop het tegendeel bewijst eigenlijk) of adembenemende locaties voorhanden zijn. En volgens mijn opinie was dit script op entertainment gebied van een hoog niveau. Een niveau waar veel blockbusters nog iets van kunnen leren. Vanzelfsprekend is dat mijn persoonlijke mening.

Zeven personen ontwaken in een Boeing 727, niet wetende hoe ze er terecht zijn gekomen en wat de bestemming is. Samen trachten ze erachter te komen wat de bedoeling is. Nadat ze een GSM gevonden hebben, want blijkbaar zijn die van hun verdwenen, komen ze tot de ontdekking dat de VS massaal aangevallen werd en dat steden zoals New York,Washington en Houston van de aardbodem verdwenen zijn. Na verloop van tijd beseffen ze waarom zij voorbestemd waren om aanwezig te zijn op deze vlucht.

Ondanks de beperking dat de hele film zich afspeelt aan boord van een Boeing, is de regisseur Brad Osborne er toch in geslaagd om de spanning er in te houden. En dit dankzij het aangehouden tempo en het briljante camerawerk. Het onderwerp lijkt onwaarschijnlijk en heeft ook een aantal mankementen. En toch is het niet ondenkbaar dat de Amerikaanse autoriteiten een gelijkaardig scenario uitgewerkt hebben voor het geval zich een dusdanige situatie zou voordoen. En dit zeker in de nasleep van 11/9. Zoals het team van Chariot het zelf verwoordde : ˝Chariot paints a cautionary tale of what can happen when the good intentions of the U.S. government are poorly executed.˝

Maar het waren vooral de pienter uitgewerkte dialogen,de amusante interacties en de schitterende vertolkingen waardoor het een onderhoudende film werd. Michelle Sherrill als de in opdracht van de Amerikaanse regering werkende agente Genevieve. Brina Palencia die ooit als interim werkte voor het Witte Huis. En Leslie Hippensteel kreeg ook een moment om uit te blinken in haar rol als zogezegde huisvrouw. Maar vooral de vertolking door Anthony ˝Star trek : Enterprise˝ Montgomery als de schijnbaar misplaatste truckchauffeur Cole was een voltreffer en was de ster van deze film. Koelbloedig en vastberaden probeerde hij alles in goede banen te leiden. Afwisselend was hij recht door zee en uitermate grappig.

Cole : ˝You wanna try the cockpit door ? Maybe it'll open up for a woman.˝

Emily : ˝What makes you think it's not a woman flying ?˝

Cole : ˝Well, maybe she likes girls.˝

Ook David DeLao als Ra was uitermate grappig.

˝I look like a terrorist. I know. It's okay. You can stop pretending.˝

Het is dankzij de getalenteerde en uiterst gemotiveerde cast dat het een boeiende film werd.

Naarmate de film vordert loopt de spanning op. Achteraf gezien is het feit dat je als toeschouwer zelf ook niet op de hoogte bent over de werkelijke toestand een pluspunt waardoor alles lekker mysterieus blijft en je gefascineerd de ontwikkelingen blijft volgen. De film wordt misschien bruusk afgebroken en doet je afvragen hoe het nu afliep. Maar uiteindelijk was dit de meest logische manier om dit verhaal af te sluiten. Ik had me aan zo´n finale verwacht en de manier waarop alle puzzelstukken bij elkaar vielen was uitermate verrassend.

˝Chariot¨ is een spannende, onderhoudende, intense en geslaagde thriller. Een film die ook nog eens een beroep doet op je eigen fantasie om uit te maken of dit nu realiseerbaar zou kunnen zijn en wat het resultaat was van de ontknoping. Een geslaagd experiment met een laag budget. Nogmaals een bewijs dat zelfs met beperkte middelen prachtige dingen gerealiseerd kunnen worden. Een echte aanrader !

3,5*

Even if you never had to learn police work like the rest of us plebs,

anybody with a TV knows that it takes three bodies to make a serial killer.

You know what I'm saying, you're just being pedantic.

Neem de briljante film “Se7en” en vervang de twee inspecteurs Somerset en Mills door een minder aangenaam met elkaar optrekkend duo waarvan eentje van het vrouwelijk geslacht is, dan krijg je iets gelijkaardigs als “Charismata”. Alleen is het verre van briljant qua acteren en narratief. En ook al was Mills in “Se7en” een beetje verwaand en betweterig, toch was er een wederzijds respect. Dat is bij Rebecca (Sarah Beck Mather) en Eli (Andonis Anthony) niet echt van toepassing. Eli is een arrogante en onaangename kerel die geen enkele opportuniteit laat schieten om zijn partner te kleineren.

Maar eerlijk gezegd, de meeste personen in deze film zijn lelijke individuen qua karakter. De beide rechercheurs die meehelpen in het onderzoek, spuien constant seksistische uitspraken en nemen Rebecca nooit serieus. Het feit dat ze de dochter is van de commissaris zorgt voor insinuaties dat ze die baan als rechercheur in de schoot geworpen kreeg. Zelfs de apothekers van dienst zijn vreselijk onvriendelijk en kortaf. Ik begin nog te geloven dat de U.K. bewoond is met slecht gehumeurde en onvriendelijke mensen. Om eerlijk te zijn begon die constant onvriendelijke sfeer me aardig de keel uit te hangen.

Ook in “Charismata” hebben ze af te rekenen met een geschifte seriemoordenaar. De slachtoffers volgen elkaar op met rasse schreden. De ene nog gruwelijker in uitvoering dan de andere. Spijtig genoeg is het eerste delict het enige dat qua uitwerking op niveau zit van “Se7en”. Een donkere ruimte in een vervallen gebouw waar de ratten zich tegoed hebben gedaan aan een half vergaan lijk. Dit zag er redelijk realistisch en huiveringwekkend uit. De satanische afbeeldingen en gekerfde cijfers in de muur zorgen ervoor dat het allemaal mysterieus aanvoelt. Spijtig genoeg was de opzet van de volgende slachtoffers niet zo succesvol. Het waren gewoon figuranten bedekt met veel nepbloed. Waarschijnlijk was het budget voor speciale effecten bij het eerste in beeld gebrachte lijk al uitgeput.

Wat zijn dan meest geslaagde aspecten van “Charismata”? Vooreerst is er Jamie Satterthwaite die de zelfingenomen Michael Sweet speelt. Een yuppie en partner van een multinational die in onroerend goed handelt. Toevallig worden er een paar slachtoffers ontdekt in het ontroerend goed dat ze bezitten. De verschijning Michael Sweet is voor mij toch wel het summum in deze film. Zijn charisma en geheimzinnig lachje. Hij is de onschuld zelve die elk aantijging zelfverzekerd weglacht. Een figuur die zonder probleem de rol van Bateman uit “American Psycho” zou kunnen spelen.

Het volgend positief punt uit deze film is de manier waarop de geestelijke instabiliteit van Rebecca in beeld wordt gebracht. De reden waarom ze het psychisch moeilijk heeft, wordt degelijk onderbouwt. Een aan de gang zijnde echtscheiding. Een redelijk brutale ex die keer op keer dreigtaal uitkraamt. De verkoop van een appartement dat niet wil lukken. Onvriendelijke collega’s die haar respectloos behandelen. En dan ook nog een stresserende zaak met een seriemoordenaar die voor misselijkmakende misdaad scenes zorgt. Neem dan nog eens het feit dat ze haar antidepressiva medicatie inneemt met aanzienlijk wat alcohol, dan verwondert het je toch niet dat ze begint te hallucineren. En die hallucinaties zijn prachtig uitgewerkt. Geen overdreven effecten en adequaat uitgevoerde schrikmomenten. Of zijn het geen hallucinaties?

Is “Charismata” dan een degelijke film die je zeker moet kijken? Als je de pluspunten en minpunten langs elkaar plaatst, dan zou je zeggen dat het toch een beetje in evenwicht is, zodanig dat het een gemiddelde film genoemd kan worden. Tja, inderdaad. Ook al is het acteren soms van “Coronation Street” niveau en is het verhaal uitermate oppervlakkig te noemen, kan je deze film niet slecht noemen. Maar dat gevoel wordt dan wel compleet onderuit gehaald door het vreselijk, nietszeggend einde. De aanloop hiernaar was nog te pruimen. Het werd zelfs goor op een bepaald moment. Het einde van de film zorgt voor voorhoofd-gefrons waarna je je afvraagt waarom je in hemelsnaam hiernaar hebt gekeken. Het leek wel alsof de makers beseften dat er ook nog een einde moest verzonnen worden en op creatief gebied geen inspiratie meer vonden. Spijtig want de film had potentieel.

2*

Het origineel is niet te evenaren.

Depp past echter perfect in de rol als weirdo Willy Wonka.

When I first met Charlie,

I just knew.

Hopped on a bus and I never looked back.

Charles Manson lijkt wel een hot topic dit jaar. Niet alleen is er dit jaar de Tarantino film “Once upon a time … in Hollywood” waar de Manson family een voorname rol in speelt, maar ook deze “Charlie Says” focust op deze cultleider uit de jaren 60. Het is eerder een docu-drama waarin de persoon Manson zelf niet echt centraal staat. Het zijn eerder de vrouwelijke leden van de Manson-family waar de meeste aandacht naar gaat. Een allegaartje van kwetsbare, ietwat naïeve jonge meisjes die waarschijnlijk door de overdaad aan softdrugs en het verorberen van niet zo koosjere paddenstoelen duidelijk niet beseffen dat de preken die Manson afsteekt pure onzin zijn. Waanbeelden voorgebracht door een verwarde geest. Een despotisch persoon en een vat vol tegenstrijdigheden.

De actrices Hannah “Game of Thrones” Murray, Sosie Bacon en Marianne Rendon, die respectievelijk de personages Leslie van Houten, Patricia Krenwinkel en Susan Atkins speelden, vond ik over het algemeen wel overtuigend acteren. De manier waarop deze jonge dames hun lot aanvaarden terwijl ze in naast elkaar gelegen cellen zitten te wachten op hun doodstraf, is niet alleen angstaanjagend maar toont ook aan hoe gehersenspoeld ze zijn door de machiavellistische Manson. Hun empathische houding tegenover de gruwelijke feiten laat zien hoe overtuigd ze ervan zijn dat ze niets crimineels hebben gepleegd. In hun ogen was het een noodzakelijk iets. Maar vooral omdat “Charlie het had gezegd”. Vandaar de titel van deze film.

Grootste tegenvaller is Charles Manson zelf, gespeeld door Matt Smith. Het personage miste charisma. Buiten zijn soms excentrieke redeneringen en woedeaanvallen, kreeg ik niet het idee hier te maken te hebben met een psychopathisch, manisch persoon. Eerder een zonderlinge hippie met een nepbaard die liefst van al ligt te tokkelen op een gitaar en die geniet van hoe de jonge meiden vol adoratie naar hem liggen te gapen. Verder ben ik niet zo’n fan van flashbacks. En laat dat nu net de basis zijn van deze film. Verwacht je dus maar aan enorm veel heen en weer gespring in de tijd. Ben je echter niet bekend met het fenomeen Manson en wat deze kierewiete sekteleider op zijn kerfstok heeft, dan is “Charlie Says” een uitstekend startpunt om het te ontdekken. Misschien dat de film qua originaliteit hogere ogen scoort door het geheel vanuit het gezichtspunt van de vrouwelijke sekteleden te tonen. Maar toch raad ik aan om de films “Helter Skelter” uit 1976 en “The Manson family” uit 2003 te bekijken.

2.5*

“You’re not planning to go there?

Totally.

What do you know about that place?

Nothing! Stay out of there, boy.”

Waar “Girl in Woods” mee eindigde, namelijk de geboorte van een urban legend, start deze Australische slasher mee. De legende van Charlie. Een gehandicapt zoontje die weet te ontsnappen aan een lynchpartij georganiseerd door de lokale bevolking. Deze vergeldingsactie was noodzakelijk om een eind te maken aan de gewelddadige activiteiten van de geschifte familie Wilson. Moord en kannibalisme waren tenslotte hun geliefde vrijetijdsactiviteiten. “Charlie’s farm” is een geslaagde mix van “The Texas chainsaw massacre” en “Friday the 13th”. Uiteraard moet je geen intellectueel verhaal verwachten. En de deelnemende personages hun intelligentiequotiënt is ook niet om over te stoefen. Deze bloederige slasher volgt gedwee de vastgelegde regels van een rasechte slasher. Ik was dus alleen benieuwd of de afslachtingen qua originaliteit boven het gemiddelde uitstaken. En voorwaar, dat deden ze.

Het recept voor een slasher film is even simpel als de simpele van geest die er in verschijnen. Neem een bende jeugdigen die over niet al te veel hersencellen beschikken en ondanks meerdere waarschuwingen toch doorgaan met hun dom initiatief. Plaats daartegenover een uit het verleden afkomstig destructief en onmenselijk creatuur die zich net schuil houdt in het gebied waar het stupide gezelschap naartoe trekt, en je hebt alle ingrediënten voorhanden. Hier wordt het hersenloze gezelschap op sleeptouw genomen door Jason (Dean Kirkright) en Mick (Sam Coward), ook “Donkey” genaamd vanwege het formaat van een bepaald lichaamsdeel waar volgens een andere legende de meeste hersencellen van een manspersoon verborgen zitten. Hun gezelschap wordt vervolledigt door Natasha (Tara Reid) en Melanie (Allira Jaques). Traditiegetrouw zijn de eigenschappen van het vrouwelijk gezelschap totaal tegengesteld. Natasha is het voorzichtige type, terwijl Melanie het avontuurlijke, naïeve meisje is. Vanzelfsprekend zijn hun vrouwelijke rondingen proportioneel uitgebalanceerd, zodanig dat zelfs een breedbeeldkijker een rijkelijk gevuld beeld gepresenteerd krijgt.

Het verder verloop van de film is simpelweg als volgt in te delen. Allereerst een introductie van de toekomstige slachtoffers waarbij lichtvoetige en oninteressante conversaties worden gebruikt zodanig dat ze aimabel overkomen. Na het bekendmaken van hun uiteindelijk plan, krijg je enkele flashbacks met de nodige achtergrondinformatie te verwerken. De weg naar hun bestemming wordt bezaaid met individuen die proberen hun te overtuigen om af te zien van hun plan. Vruchteloze pogingen zoals altijd. Meestal sluiten zich nog andere toevallig arriverende lotgenoten aan bij het groepje (ook hier duikt er toevallig een koppel op). En dan is het gewoon rustig afwachten tot de door de groep veronderstelde legende werkelijkheid wordt. Vanaf dat moment is het gewoon gokken wie als eerste door Charlie in mootjes wordt gehakt, en wie zo gelukkig is om aan de dans te ontspringen.

Daarmee hebben we het hoofdstuk “inhoudelijke relevantie” behandeld. De eindconclusie is dat dit gedeelte verwaarloosbaar is (zoals gebruikelijk) en inhoudelijk bitter weinig voorstelt. Wat rest zijn de afslachtingen en het centrale personage verantwoordelijk hiervoor. En om eerlijk te zijn was dit het kortste gedeelte van de film, maar ook wel het meest entertainende gedeelte. Charlie is indrukwekkend en angstaanjagend tegelijkertijd. Hij gedraagt zich als een menselijke gehaktmolen die zonder verpinken elk voor zijn voeten lopend slachtoffer aan zijn absurd groot mes rijgt. De moordpartij verloopt bloederig en genadeloos. De meest groteske eliminatie is die van “Donkey”. Enerzijds zag het er vreselijk pijnlijk uit en anderzijds was het zo’n absurde, komische uitvoering dat ik spontaan in lachen uitbarstte. Charlie zelf (Nathan Jones, ex WWA) is een imposant, afgrijselijk uitziend personage. Een achterlijke seriemoordenaar die met een demonische grijns zonder scrupules iemand binnenstebuiten keert om deze achteraf te gebruiken voor het avondeten. De gebruikte effecten zien er professioneel en geslaagd uit. Vooral het fysieke van Charlie zag er griezelig echt uit (alhoewel er een moment was dat het rubberachtige overduidelijk was). Verwacht dus enkele gore fragmenten waar gebruik gemaakt werd van ettelijke liters bloed. En een naargeestige omgeving die sterk deed denken aan de kelder van de familie Sawyer.

“Charlie’s farm” is niet zo’n indrukwekkende of originele film en uiteraard zonder diepgang. De intentie van de film is dan ook om inhoudsloos te blijven en zich puur te richten op de zinloze en ziekelijke moordpartijen . Liefhebbers van dit genre zullen dus genieten van deze film en een eventueel vervolg hierop wel appreciëren. Eén ding moet ik wel toegeven. Ik had me niet verwacht aan de duistere ontknoping.

3*

“Her story begins where the fairy tale ends.”

Ik veronderstel dat dit geïnspireerd werd door het welbekende sprookje “De kleine zeemeermin” van Christian-Andersen. Nu, als je een aandachtig lezer was, dan zal je gemerkt hebben dat deze kleine zee-bewoonster wel uitdrukkelijk aanwezig is doorheen het gehele verhaal. Als deze film een soort hommage is aan dit sprookje, dan schiet het op dat vlak toch wel echt tekort. Het lijkt wel “Godzilla”. Die verscheen ook maar luttele minuten in de gelijknamige film. Hetzelfde dus voor de zingende zeemeermin in "Mermaid's song" (normaal zou de film "Charlotte's song" heten). Je kan haar welgeteld 5 minuten bewonderen. Dat is nogal karig voor een film die 88 minuten duurt. Maar in die korte periode kan je wel zien dat de transformatie van Charlotte( Katelyn Mager) naar de gevreesde zeemeermin wel op een geslaagde manier wordt getoond.

Deze film is overduidelijk geen sprookje dat geschikt is voor kleine kinderen. Het is echter ook geen angstaanjagende film zoals de filmaffiche laat uitschijnen. En het categoriseren onder het type horror, is nu ook wel een beetje overdreven. Je zou het eerder een drama met enkele fantasy elementen kunnen noemen. Het drama-gedeelte handelt over de teloorgang van een florerende cabarettheater ergens in niemandsland in de Verenigde Staten. De achteruitgang van dit etablissement wordt bewerkstelligd door het overlijden van Serena (Natasha Quirke, moeder van Charlotte en ook gezegend met het zeemeerminnen-gen) en de economische depressie. En voor hij het beseft zit George (Brendan Taylor) met een financiële kater en stevent hij af op een gedwongen sluiting.

Of het faillissement van deze zaak alleen veroorzaakt wordt door de heersende economische crisis betwijfel ik toch. De opgevoerde show is ook niet bepaald een publiekstrekker. Misschien was het voor die periode wel allemaal opwindend genoeg. Toen was een ontblote enkel al genoeg om de gemiddelde man knettergek te maken. Overduidelijk dat het fenomeen “twerking” al in de jaren 30 werd uitgevonden. Dat er toch in het verleden massaal veel volk opdaagde, was vooral vanwege het bezwerende gezang van Serena. Zij is de zeemeermin die haar staart heeft ingewisseld voor een stel slanke benen en het zeemeerminschap volledig heeft afgezworen zodanig dat ze de rest van haar leven kan doorbrengen met de man waar ze haar hart aan verloren heeft.

Maar om eerlijk te zijn is het heel zeemeermin verhaal ondergeschikt aan de rest. “Mermaid’s song” is eerder een sociaal drama over armoede en de lokale maffia die misgefortuneerden probeert uit te buiten. Dat is dus het moment waarop Iwan Rheon op het toneel verschijnt. Hij speelt Randall. Een zware jongen die George een lucratief voorstel doet om de bar te redden. Dat George hiervoor zijn dochters moet inschakelen als ordinaire prostituees en zijn zaak meer op een bordeel begint te lijken, is de keerzijde van de medaille. En in deze scheefgroeiende situatie groeit Charlotte op. Een onschuldig ogend meisje die ontdekt dat ze over een speciale gave beschikt.

Dat “Mermaid’s song” een low-budget film is (en het leeuwendeel van dat budget ging vast en zeker naar Iwan Rheon) , is eraan te merken. Zo is het geluid gewoonweg vreselijk slecht. Het uitbalanceren van muziek, geluiden en spraak was zodanig slecht dat men meermaals zelfs niet kon verstaan wat er gezegd werd. De geluidseffecten en muziek overstemden het compleet. Echt zo’n kenmerk van een low-budget film. Ook was het acteren niet altijd genietbaar. Het kwam nogal stuntelig en onervaren over. Achteraf gezien bracht Katelyn Mager het er nog het beste van af. Maar waar ik wel over te spreken ben, is de algehele aankleding van de film. Het decor, de rekwisieten en kleding zien er authentiek uit. En de schaarse momenten dat de zeemeermin zich vertoont, vielen ook best mee.

Dus al bij al is het niet meer dan een doorsnee film. Nee, het is niet zulk een film waar je razend enthousiast over wordt. En nee, zo vreselijk slecht dat je geneigd bent om het links te laten liggen, is het nu ook weer niet. Kom je deze film ooit eens tegen op één of andere televisiezender, geef het dan eens een kans. “Mermaid’s song” is zeker een kijkje waard. De film zelf dateert van 2015, maar kwam pas vorig jaar via “Video On Demand” services weer naar boven. Raar. Het lijkt wel alsof ze een graantje willen meepikken van het succes van “The Shape of Water” ?

2*

"You're never going to be happy cooking for someone else."

Ik kan met zekerheid zeggen dat er één ding is waar ik een grondige bloedhekel aan heb, en dat zijn de ontelbare kookprogramma’s (en variaties hierop) die we de laatste jaren voorgeschoteld (hoe toepasselijk) krijgen op de televisie. Er zijn zelfs, hoe is het mogelijk, zenders zoals “24Kitchen” en “Njam” waar je het 24 uur op 24 uur kunt bekijken. Een mens kan niet eens rustig zappen op een doorsnee avond, of je komt weeral ergens een programma tegen waarin ze weer een of andere overheerlijke ovenschotel aan het prepareren zijn. De terminologie van bakken, flamberen, braden, stomen, fileren, Bain-Marie, stoven, pocheren, ragout, karameliseren, gratineren, glaceren, dresseren, concasseren en het hype-woord van de laatste jaren “cuisson”, ben ik nu eens kotsbeu gehoord. Het zijn niet de gerechten die me de strot uitkomen, maar wel het overaanbod aan televisieprogramma’s waar ze massaal en vol enthousiasme in staan te kokkerellen. Plots moet elke bekende keukenpiet of onbekende kookamateur al zwaaiend met een houten lepel zijn kunsten vertonen op de beeldbuis.

Waarom zou ik dan in hemelsnaam naar een film als “Chef” kijken ? Zeker als ik dan al op voorhand weet dat het voornamelijk over koken zal gaan. Misschien uit nieuwsgierigheid ? De enige aan koken gerelateerde films die ik heb gezien zijn “Ratatouille” (waar dan ook nog eens een rat aan de kookpotten staat) en “La Grande Bouffe” (maar deze film toonde de kunst van het koken wel op een heel andere lugubere manier). Misschien was het wel omdat Jon Favreau de hoofdrol voor zijn rekening nam. Niet dat ik hem al veel heb zien acteren. Hij had een kleine rol in “Friends”, schitterde in “The Break-up” en deed ook nog iets in “Iron Man” en “The Wolf of Wall Street”. Tevens was hij de regisseur van de eerste succesvolle“Iron Man”. Maar het is zijn uitstraling dat me overtuigde. Hij ziet er zo’n goedlachse,gezellige dikkerd uit die op een redelijk amusante en licht lispelende manier converseert. Aan de omvang van zijn taille te zien is hij waarschijnlijk ook een liefhebber van culinaire uitspattingen en bijgevolg geknipt voor deze rol als chef. En dan was er ook nog het plezier om Sofia Vergara als Inez, de ex-vrouw van Carl, in heel haar glorie te bewonderen. Wat een moordgriet. Ik begrijp niet wie van zo iemand wil scheiden. Ik kan me indenken dat haar billen er appetijtelijker uitzien dan die van het speenvarken dat Carl in het begin aan mootjes snijdt.

Lees mijn volledige mening hier ...

“I would rather spend a lifetime in a shithole like this with you,

than spend one minute in Moscow without you.”

Allereerst eventjes iets verduidelijken. Ik ben geen anticommunist of voorstander van anti-Russische propaganda. Ik ben trouwens ook geen anti-kapitalist of tegenstander van die andere grootmacht aan de andere kant van deze planeet. Ik ben een nietig persoontje die een bescheiden leventje leidt in waarschijnlijk één van de kleinste landen ter wereld. Om deze film te bestempelen als propaganda materiaal tegen de USSR lijkt me in de huidige wereldsituatie toch wel zwaar overdreven. Wie heeft daar in godsnaam baat bij? Zou het niet kunnen zijn dat het een poging is om een beeld te vormen over de omstandigheden waarin gewone mensen in die naoorlogse periode moesten overleven? Of dit al dan niet een vertekend beeld is, kan ik niet beoordelen. Ik ben wel blij dat ik heden ten dage niet in zulke omstandigheden leef.

Wat een deprimerend en angstaanjagend regime moet dat wel geweest zijn waarbij repressie en blinde gehoorzaamheid de voornaamste waarden waren. Het verklikken van anderen als redmiddel. Diegenen die vandaag je bloedbroeders zijn, kunnen de volgende dag je ergste vijanden zijn. Ongeacht je status of rang. Voor je het weet wordt je gedeporteerd naar de verste uithoek van moedertje Rusland om in erbarmelijke omstandigheden smerige karweitjes uit te voeren. Gedegradeerd tot een betekenisloos en verwaarloosbaar iemand. En dat is de sterke kant van deze film. Het portret van een maatschappij onder controle van een politionele instelling, in dit geval de Russische staatsveiligheid (de MGB, voorloper van de KGB) in het naoorlogse post-Stalinregime. De MGB (vergelijkbaar met de Stasi in de DDR) was het veiligheidsapparaat van de USSR dat er op toezag dat de loyaliteit aan het communistische regime overeind bleef. Dissidenten, anticommunistische elementen en politieke tegenstanders (en vervelende individuen werd dan zo’n reden aangesmeerd) werden zorgvuldig opgezocht en verwijderd. Ze waren misschien niet zo gewelddadig als de NKVD, maar koorknaapjes waren het nu ook weer niet.

“Child 44” is grauw, smerig en confronterend. De ellende, de armoede, de paranoia, de uitzichtloosheid en gewetenloze repressie wordt op een indrukwekkende manier in beeld gebracht. Het is zeker geen film waar je vrolijk van wordt. Spijtig genoeg werd het hoofdonderwerp, waar de hele film in feite rond draait, een beetje naar de achtergrond geschoven. Het thema van de seriemoordenaar is nogal povertjes uitgewerkt. Het enige interessante was de manier waarop men met deze misdaden omging. Het bestaan van een seriemoordenaar was ondenkbaar (“There’s no murder in paradise”). Alleen een kapitalistisch regime kan een moordenaar voortbrengen zoals voorgeschreven door de Sovjet-doctrine. De eigenlijke moorden worden karig in beeld waarbij de toch wel vreselijke beelden van kinderlijkjes bijblijven. De uiteindelijke ontknoping en ontmaskering verliep voor mij op een te eenvoudige manier. Verwacht dus geen “Silence of the Lambs made in Russia” maar een soort docudrama over dit kille Sovjet-Unie.

Qua acteren valt er eigenlijk niks op aan te merken. De meeste personages kwamen nogal stereotiep over. Velen zullen het gebruik van het nep Russisch accent hekelen. Misschien terecht, maar persoonlijk draagt dit bij tot de sfeer in de film. Een Rus die perfect Engels spreekt zou bij mij pas onnatuurlijk overkomen. En helemaal het heen en weer zou ik krijgen als de conversaties puur in het Russisch zouden gevoerd worden. Tom Hardy speelt een voortreffelijke rol als de oorlogsheld Leo Demidov die langzaam maar zeker zijn status ziet afbrokkelen. Noomi Rapace (die ik toch wel grandioos vond als Lisbeth Salander in “Män som hatar kvinnor”) staat haar mannetje als de verbitterde vrouw van Leo. En ook Joel “Run all night” Kinnaman vond ik niet slecht als de op wraak beluste Vasili (een angsthaas die dankzij zijn verworven machtspositie dreigend overkomt). Misschien is het omdat ik het boek waarop deze film is gebaseerd nooit heb gelezen, dat ik het een uitstekende film vind. Maar is het geen gouden regel dat boekverfilmingen in de meeste gevallen ontgoochelen?

3*

What's your name?

Andy. 'Sup?

Hi, Andysup.

Het leek wel een eeuwigheid geleden dat ik de originele film heb gezien waarin de demonische pop Chucky gevaarlijk rond zwaaide met een vlijmscherp slagersmes. Het is wel geen honderd jaar, maar dertig jaar is ook niet niks. Zolang is het al geleden dat ik de VHS ben gaan halen bij de lokale videotheek. Dat er ook al een aantal sequels werden gemaakt, was me dan wel weer ontgaan. Ik en sequels. Het blijft een eeuwige strijd. Bij gebrek aan iets beter, heb ik me dan toch gewaagd aan deze modernere versie. Buiten het feit dat de pop er lichtjes anders uitziet, een andere naam heeft gekregen en de reden van zijn kwaadaardig gedrag lichtjes gewijzigd is, was het precies alsof ik in de tijd was teruggekeerd. De film heeft dezelfde jaren 80 horror-sfeer.

Maar vooreerst toch een dikke pluim voor de makers van deze gepimpte versie. De meeste reboots of remakes lijken gewoonweg een duplicaat van het origineel. Hier wordt er toch wel degelijk afgeweken van het originele verhaal. Geen ziel van een seriemoordenaar die de pop muteert in een bloeddorstige, duivelse moordpop. Hier is het een moegetergde Chinese fabrieksarbeider die uit wraak een beetje ligt te rommelen met de security-software van het speelgoed. Om eerlijk te zijn had ik op dat moment al zin om het op te geven. Een in lompen en duidelijk onverzorgde Chinees die zo maar eventjes bron-software gaat herprogrammeren, was in mijn ogen totaal onzinnig en overdreven. Gelukkig dat ik het toch heb volgehouden want al bij al viel de film toch mee.

Wat me wel een beetje teleurstelde, was de pop zelf. En dan voornamelijk de transformatie van goed naar kwaad. In de originele film kreeg Chucky toch wel een duivelse en wreedaardige gezichtsuitdrukking. Hier wil men hetzelfde effect verkrijgen door Buddi (zoals deze kindvriendelijke babysitter nu heet) te voorzien van rood-oplichtende ogen. Tja, echt angstaanjagend werd het hierdoor niet. En om eerlijk te zijn is de film over het algemeen niet griezelig. Ik vond het eerder entertainend horror-materiaal, geschikt voor de beginnende horrorliefhebber. Verwacht ook geen akelig uitziende moordpartijen. Eerder clichématige toestanden met cirkelzagen en een hakselaar. De favoriete moordtuigen uit de jaren 80.

Het acteren was over het algemeen nog aanvaardbaar. Alleen Aubrey Plaza als de moeder van Andy (Gabriel Bateman), vond ik niet echt overtuigend. Om eerlijk te zijn leek ze eerder de zus te zijn van Andy (Gabriel Bateman), de in zichzelf gekeerde jongen met een gehoorprobleem. En David Lewis speelde het meeste irritante personage. Dat kan je dan wel een geslaagde acteerprestatie noemen. Het meest luchtige en komische gedeelte werd verzorgd door Brian Tyree Henry als de met zijn moeder samenwonende politieagent Mike. Niet alleen de moeder-zoon correlatie zorgt soms voor hilarische momenten. Er zijn ook slapstickachtige scenes zoals het in cadeau verpakte voorwerp (tja, ik zal maar vaag blijven) dat per abuis in handen valt van Mike’s moeder. Meest verrassende in deze film was het feit dat Mark Hamill (Luke Skywalker himself) de dialogen van Chucky voor zijn rekening nam.

Uiteindelijk was dit een verdienstelijke poging om de Chucky franchise wat nieuw leven in te blazen. Deze gemoderniseerde versie is geen episch filmwerk maar is ook allesbehalve slecht. Het tracht zelfs een beeld op te hangen over falende A.I. en de gevaren in een gerobotiseerde maatschappij. Want in feite, hetgeen Chucky uitvoert, is gewoonweg het resultaat van een leerproces dat hij ondergaat in het gezelschap van Andy. Als deze laatste de opmerking maakt dat hij de kat Mickey Rooney liever kwijt is dan rijk, dan weet je al het verdict. Uiteindelijk is Chucky niets meer dan een elektronische gadget die de robotica-wetten van Asimov langs zich neerlegt. Echt indrukwekkend of spannend is het hoegenaamd niet. Maar “Child’s Play” was toch een aardige time-killer.

2.5*

“Terrorists don’t get lawyers.”

“The citizen” is het relaas van de Syrische immigrant Ibrahim Jarrah, geboren in Libanon, die na enkele malen verhuisd te zijn in het Midden-Oosten, omwille van de Libanese burgeroorlog en de inval van Saddam Hussein in Koeweit, het geluk had om een “Green Card” te winnen bij een loterij (de US Greencard Lottery) en aldus zijn geluk komt zoeken in de VS en de Amerikaanse droom na te jagen. Hij arriveert op 10 September 2010, één dag voordat het noodlot toeslaat. Ibrahim is naar eigen zeggen niet geboren voor het geluk. Het feit dat hij een “Green Card” heeft gewonnen via een loterij vind hij zelf verbazingwekkend. Hij beseft echter nog niet wat hem boven het hoofd hangt.

Het is niet bepaald een vrolijke film en je wordt er mismoedig van in Ibrahim zijn plaats. Dat een mens wel eens tegenslagen kan meemaken in zijn leven is doodnormaal. Maar in deze film is het precies een opeenstapeling van tegenvallers en wordt het zo’n ellende dat je voor minder, verkeerde dingen zou gaan doen. In zijn plaats had ik de VS al lang de rug toegekeerd. Ibrahim is dan ook een toonbeeld van volharding en overtuiging. Indien het spreekwoord “De aanhouder wint” nog niet bestaat in Syrië, dan mag men dit onmiddellijk in het spreekwoordenboek laten opnemen, met een verwijzing naar deze persoon. Zijn doorzettingsvermogen om te slagen als zakenman in de VS en uiteindelijk de status van Amerikaans burger te verwerven, is bewonderenswaardig.

Khalid Nabawy , een Egyptische acteur, speelt de rol van Ibrahim op een briljante manier. Een naïeve jonge man met een sympathieke uitstraling en met een innemende persoonlijkheid. Een barmhartige Samaritaan uit het Midden-Oosten die steeds het positieve ziet in de alledaagse dingen en de dingen aanvaard zoals ze hem overkomen. Een man die zijn droom wil waarmaken door het planten van een goede daad dagelijks, zoals hij zelf zegt.”Everything happens for a reason—I just don’t know the reason yet” . Zijn persoonlijkheid en voorkomen veegt onmiddellijk alle vooroordelen over moslims van tafel.

En dat is het grootste obstakel dat hij op zijn weg naar het burgerschap tegenkomt. De consequenties die de terroristische aanslag op de “Twin Towers” met zich meebrengen. Automatisch wordt hij argwanend bekeken en is hij het slachtoffer van vooroordelen en discriminatie. Alles pleit dan ook tegen hem : zijn neef daagt niet op bij zijn aankomst en hij verzint een leugen over zijn verblijf voor die avond, naderhand blijkt dat de neef contact had met verantwoordelijken van deze aanslagen, zijn achternaam is hetzelfde als één van de terroristen en hij werd gefilmd tijdens een anti-Bush demonstratie waarbij hij meedeed met het scanderen van leuzen. Zijn heldendaad die hij verrichte door het op te nemen voor een Joodse jongeman die onder handen werd genomen door een groepje skinheads, kan niet verhelpen dat hij toch aanzien word als een bedreiging voor het land, waarna hij tegen zijn verplichte deportatie een rechtszaak aangaat. Daar begint de film dan ook mee.

Ondanks de puike acteerprestatie van Khalid en Agnes Bruckner, die Ibrahim in het begin uit de nood helpt en hierna zijn toeverlaat en beschermengel wordt, is het toch maar een fletse film waarbij de clichés zich één voor één opvolgen en het uiteindelijk gewoon aanvoelt als een doorsnee weekend film zoals er al ontelbare zijn gemaakt met een moralistische en maatschappelijke boodschap over hoe iemand ondanks alle ellende er terug bovenop komt en slaagt in zijn vooropgezet plan. De eindgeneriek was dan ook een sprookjesachtig misbaksel waarbij ik spontaan met mijn ogen begon te rollen tot ze in de richting van Mekka keken. Een soort Assepoester maar dan vertolkt door een moslim waarbij zijn snoepjes omgetoverd zijn in een pracht van een auto voor een respectabel huis, opgewacht door zijn lieftallige vrouw (Je kan echt niet raden wie) en een ronddartelende zoontje.

Dan waren er ook nog enkele futiliteiten die ik nogal bizar vond. Ten eerste dat Ibrahim totaal niet wist hoe zijn neef in de VS terechtgekomen was. Maar toch moet deze neef hem komen ophalen. Ik zou toch informatie over hem inwinnen voordat ik daar arriveer. Maar dat hij gedurende zijn hele verblijf niet eenmaal probeert te achterhalen waar deze neef woont en wat nu uiteindelijk de reden is van het niet opdagen, vind ik nogal vreemd. En het feit dat hij na 5 minuten praten met een klasgenote tijdens een koffietje al zo goed als een huwelijksaanzoek deed, vond ik lachwekkend. En als laatste vond ik het redelijk simplistisch hoe hij een advocaat zo op zijn plaats kon zetten, terwijl hij godbetert nog een cursus Engels volgt.

Het zou gebaseerd zijn op getuigenissen van personen uit het Midden-Oosten en hun ervaringen na de aanslagen van 11/9. De manier waarop zij hierna hun dagelijks leven hebben ervaren en hoe opeens de Amerikaanse medeburgers hun op een andere manier bekeken. Zo werd uiteindelijk Ibrahim ook na de gebeurtenissen gezien als een indringer en bedreiging. “The citizen” is een modern drama over immigratie met een nogal banale en simplistische uitwerking.

2.5*

Sandler in een puike rol.

Vermakelijke en soms wel grappige film waar ik toch een paar keer smakelijk om heb moeten lachen. Een komedie waarin een diepzinnige boodschap wordt verwerkt, slaat soms nergens op, in dit geval werkt het wel. Zelfs ik moest soms een traantje wegpinken op het einde.

Al bij al een feel-good movie, die jong en oud kan entertainen.

3*

“This is just the beginning, isn’t it ? ….”

Dat dit een soort moderne versie is van “Frankenstein” is een understatement. Zelfs de voornaam van de betrokken dokter is identiek. Het enige verschil met de oude klassieker is dat het nieuw leven niet gecreëerd wordt met het aaneennaaien van menselijke lichaamsdelen, maar wel door gebruikt te maken van hedendaagse moderne technologieën. Het klonen van een menselijk wezen staat centraal in deze lowbudget scifi-horror. Verwacht je echter niet aan een buitenaards uitziend wezen zoals in “Splice”. Het verwekte nieuwe leven ziet er wonderwel doodnormaal en kerngezond uit.

Uitermate griezelig en intens is het allemaal niet. Het is vooral het aspect van klonen en de controverse die hierover ontstaat die het meest worden uitgewerkt. De heisa en media-aandacht die ontstaat en de protesterende groeperingen die gekant zijn tegen deze praktijken en dit eerder als godslastering bezien dan wetenschappelijke vooruitgang, eisen de meeste aandacht. De woedende menigte voor de immense poort van Dr. Reed’s residentie, kwam angstaanjagender over dan het bijkomende geheim dat Victor op zijn domein verbergt. De film gaat langzaam over van hight-tech SF naar sociaal drama. Dat het uiteindelijk eindigt in een soort psychopathische slasher-film is op het eerste moment verassend, maar oogt eerder routinematig en niet echt vernieuwend.

Wat blijft is een niet zo origineel opgezet low-budget monster verhaal dat opgesmukt wordt met hoog technologische uitziende toestanden. Een uiterst gemotiveerde geneticus die meer energie steekt in zijn werk, dan in zijn gezinsleven, met als resultaat een echtgenote die zich in de steek gelaten voelt. Het geheim dat angstvallig van de buitenwereld wordt afgezonderd, wordt geruime tijd aan het beeld onttrokken of in een wazige vorm op de achtergrond vertoont. Een poging om de suspense erin te houden en de onthulling tot het uiteinde te rekken.

Misschien moeten er wel restricties en richtlijnen worden opgesteld als het op klonen aankomt, zodanig dat we niet verzeilen in een oncontroleerbaar scheppingsproces waarbij superieure specimen gecreëerd worden. Of een illegale handel in op vraag geproduceerde organen wordt opgestart. Dat een religieuze aspect hier ook bij komt kijken is nogal evident, alhoewel het dan meer over een dogmatische kerkelijk pleidooi gaat dat niemand de autoriteit mag verwerven waar God het alleenrecht op heeft. Maar anderzijds moet men ook kunnen toegeven dat dit ook zijn voordelen heeft. Het verbeteren van de kwaliteit van het menselijk leven en het eventueel uit de wereld helpen van vreselijke ziekten. En ook zijn nadelen. Wat doen met de mislukte resultaten en wie gaat hier zijn oordeel over vellen ? Deze diversiteit van meningen vormt de kern van dit toch eerder bescheiden SF horror verhaal.

De hele film voelt aan als een creatie uit de jaren 70. De aankleding, de manier van interacties, de algehele sfeer en de karige horror elementen. Uiteindelijk voelt het allemaal aan als een doorsnee film dat je kan meepikken op Syfy. In de jaren 80 zou het zeker thuishoren tussen “The Entity” en “Critters” tijdens een VHS-marathon in het weekend. De enige gelijkenis die Jeremy Childs nog heeft met het monster van Frankenstein, is zijn imposante gestalte. Een kleerkast van een vent met een gelaatsuitdrukking die geen enkele emotie laat zien. Zelfs het omgaan met de gekloonde baby verloopt op automatische piloot zonder al te veel gevoelens. Het onderwerp en de reactie van de gemeenschap komen misschien wel zwaarwichtig over. De film op zichzelf is echter maar een lichtgewicht.

2*