Opinions

You're not my coach anymore, dad.

Crap the top predator doesn't help.

Vond je de laatste “Lake Placid” episode uit de gelijknamige franchise ronduit waardeloos, stupide en onzinnig (zoals ik)? Wel, dan kan ik je geruststellen. Ondanks enkele lachwekkende feiten is de reptielenhorror “Crawl” helemaal niet zo slecht. Je kan het zelfs spannend noemen bij momenten. En in vergelijking met “Lake Placid” zijn de bijtgrage ondieren veelvuldig in beeld en zorgt de CGI ervoor dat ze er angstaanjagend realistisch uitzien. Alleen moet je bij deze film hetzelfde ritueel hanteren als bij “Hobbs & Shaw”. Namelijk je hersenen in bewaring geven bij het binnentreden van de filmzaal. Het is weliswaar niet van hetzelfde absurde niveau als “Sharknado”, maar als je dat niet doet, ga je je mateloos ergeren over veelvuldige onzinnigheden.

Lees verder hier

3*

Fuck you for what you did.

Ik heb nog altijd de gewoonte om nooit op voorhand een summiere beschrijving van een film te lezen , laat staan dat ik de trailer ga bekijken. In de meeste gevallen worden de meest cruciale dingen verteld of getoond, zodanig dat de meeste verrassingen min of meer verbrod zijn. Bij blockbusters maakt dit in de meeste gevallen niks uit , daar de inhoud meestal in grote lijnen gekend is. Bij films zoals "The Crazies" begin je dan wel met een totale onwetendheid en kan het soms een aangename verrassing zijn. Afgaande op de filmaffiche (welke ik al zeer intrigerend vind) en het genre zet ik me dan ook telkens klaar om me te laten overdonderen.

Ik moet toegeven dat de openingscene me terstonds hoopvol stemde. Prachtig in beeld gebracht en subtiel gedragen door een passende soundtrack van Johnny Cash ("We'll Meet Again"). Het eerste half uur vond ik ijzersterk. Een prachtig in beeld gebracht portret van een kleine stad in de US. Een dorp waar iedereen nog iedereen kent, met zijn tradities. Een dorp als het ware waar de lokale politie nog een vermanend vingertje opsteekt omdat er buiten het jachtseizoen geschoten word en andere futiliteiten. De uiteindelijk hoofdpersonages komen hier direct aan bod : Sherrif David Dutten en zijn zwangere vrouw Judy en deputy Deputy Russell Clank. Allereerst vind ik de acteerprestaties van deze 3 uitermate geslaagd.

Het moment dat de eerste symptomen van een epidemie zich manifesteren laat niet lang op zich wachten en komt overtuigend over. Langzaam ontrafelt zich het mysterie beetje bij beetje en beseffen de Sherrif en zijn hulpje dat ze in de shit zitten. En dan besef je dat het weeral een zombie-achtig/epidemie-catastrofe verhaal is. Het enige verschil is dat de zombies niet meer dan in comateuze toestand verkerende inwoners zijn van de gemeenschap die na het drinken van het besmette water transformeren in agressieve wezens met een "killing spree" stemming. Buiten het feit dat het allemaal boven de standaard ligt in vergelijking met andere horror-films in dit genre qua beeld, dialoog, acteren en verloop, beginnen de clichés zich dermate op te stapelen dat het uiteindelijk begint te irriteren : Natuurlijk komt het leger weeral opzetten om hun fout recht te zetten door deze gemeenschap letterlijk in de doofpot te steken en van de kaart te vegen, de sherrif ontglipt wel vreselijk veel keren de dood op het nippertje, telkens weer die domme beslissingen (Waarom laten ze nog altijd iemand "Stay here .." zeggen, terwijl je toch weet dat diegene toch nog eventjes op eigen houtje iets moet gaan bekijken), de zo voorspelbare situaties, het op voorhand al weten wie er uiteindelijk zal overblijven en dat het zal eindigenen in een deja-vu-situatie m.a.w. alles begint dus weer van vooraf aan.

Grootste minpunt vond ik dat er van spanning totaal geen sprake was, de goorheid (buiten een opeenstapeling van lijken en het koelbloedig lequideren van burgers door the U.S. army) was ver te zoeken, nepbloed was blijkbaar peperduur op dat moment dus schaars gebruikt en schrikmomenten waren er totaal niet. Daarom dat dit niet echt voor mij een Horror/Drama was , maar eerder een Thriller/Drama. Ontgoocheling aldus. Het einde vond ik dan weer iets dat vliegensvlug eraan gebreid werd.

Eindconclusie : niet slecht, maar niks baanbrekends met enkele beklijvende beelden en momenten (de hooivork bv.) maar merendeels irritante afgezaagde cliché beelden en situaties.

2,5*

PS. Had geen idee dat dit een remake was en de originele film is voor mij ook geen referentiepunt wegens niet gezien.

Fijn filmpje. Eén van de betere monsterfilms van Universal. Toch wat betreft het uitzicht van het monster en de vele onderwaterscenes. Niet evident voor die tijd. Je zou zelfs kunnen spreken van iet of wat spanning. Toch blijft het mij verwonderen hoe snel films uit die tijd na de ontknoping eindigen.

3.5*

“I don’t remember anything, asshole.

You're confusing me with someone else.”

Jerico Stewart (Kevin Costner) is een gevaar voor onze maatschappij. Als een geketend wild dier zit hij opgesloten in een zwaarbewaakte gevangenis. Een onhandelbaar persoon zonder gevoelens. Een psychopathisch persoon die niet eens het verschil tussen goed en kwaad kent ("You can’t punish someone who doesn’t know he did something wrong"). En dit dankzij zijn moeders vriend die te horen kreeg dat hij niet de vader was en als reactie hierop hem uit het raam van de auto smeet. Het gevolg was een frontaal syndroom, waardoor hij de geschikte kandidaat is om het geheugen van CIA agent Bill Pope (Ryan Reynolds), die tijdens een opdracht dood geëlektrocuteerd werd, ingeplant te krijgen. Want het geheugen van Pope zit vol informatie die nodig is om de Nederlandse hacker Jan Strook (Michael Pitt), ook gekend als de The Dutchman, te lokaliseren voordat hij zijn gesofisticeerde software doorverkoopt aan een geschifte anarchist of de Russen en we dan afstevenen op een mondiale nucleaire oorlog en totale chaos.

Tja, erg geloofwaardig klinkt het allemaal niet. En de film zit ook propvol met compleet absurde dwaasheden zoals het controleren van een GPS op afstand en het manipuleren van surveillance beelden zodanig dat de geheime dienst achter de verkeerde personen aanzit. Ik sloeg telkens deze film over vanwege de aanwezigheid van Kevin Costner. Achteraf gezien vraag ik me nog altijd af hoe ze in godsnaam bij hem zijn uitgekomen. Ik associeer hem altijd met andere films waar hij tussen wolven danst, als bodyguard een popzangeres beschermd en als een soort Mad Max op een onmetelijke oceaan ronddobbert. Zo'n figuur als Jerico Stewart heeft Costner volgens mij nog nooit gespeeld. Maar ik moet alsnog toegeven dat hij het verbluffend goed deed hier. De agressie die Jerico van nature uitstraalt en zijn gewelddadig gedrag wordt door Costner overtuigend gebracht. Zijn optreden tijdens het zich toeëigenen van een bestelbusje (waarbij de eigenaars vakkundig in kreukels worden geslagen), de confrontatie met de weduwe (Gal Gadot) of het intimiderend taalgebruik tegenover een apothekeres zijn enkele voorbeelden. De clash tussen Jericho’s brutale persoonlijkheid en Pope’s meer gedistingeerd gedrag zorgt voor enkele humoristische scenes.

Het deed me eventjes denken aan “The Bourne identity”. In beide films handelt het over iemand die een persoonlijkheidscrisis meemaakt en niet meer weet wie hij is, wat het doel is en waar het eigenlijk allemaal rond draait. Jerico is dan ook een losgeslagen object dat als een olifant in de porseleinkast de binnenstad van Londen onveilig maakt. Het enige waar hij zich op concentreert is de verloren gewaande tas vol geld. Het verhaal op zich zit niet echt ingenieus in elkaar en zal voor wat hoofdschudden zorgen bij vele kijkers. Wat resteert is een pure spionage-actiefilm waar het er nogal heftig aan toegaat.

Buiten Costner zijn er nog enkele zwaargewichten uit Hollywood opgetrommeld voor deze film. Zo is er ook nog Tommy Lee Jones die het personage Dr. Franks voor zijn rekening neemt. Al bij al is deze rol niet echt betekenisvol en heeft hij het blijkbaar met tegenzin deelgenomen als ik naar zijn gezichtsuitdrukking kijk (of is dit zijn standaard uitdrukking?). Dat het aantal rimpels in zijn gezicht gestaag groeit, is een vaststaand feit. Verder is er Gary Oldman als hoofdinspecteur Quaker Wells. Een gelijkaardig personage als Oldman vertolkte in “Batman”, behalve dat Quaker dommer en gevoellozer is. Die wat het meeste tegenviel was Michael Pitt die niet echt klonk als een Nederlandse hacker. Deze vertolking van hem zal me niet zozeer bijblijven als die in “I Origins” of “Rob the Mob”. En tenslotte is er de kortst durende rol die Ryan “Deadpool” Reynolds ooit te beurt viel in zijn gehele carrière.

Ook al is het geloofwaardige in deze film ver te zoeken, is het onderwerp een beetje over the top en wist men niet echt te kiezen tussen SF en een pure actiefilm, toch wist deze film me aangenaam te verassen. Ik heb me eerlijk gezegd geen minuut verveeld. Toegegeven, het was geen nazinderende ervaring. En waarschijnlijk zal ik me er de volgende maand niet veel meer van herinneren. Of ze moesten die herinnering op gelijkaardige manier terug kunnen transformeren. Lijkt me hoogst onwaarschijnlijk.

3*

“Are you sure he said he wanted to talk to all of us?

Actually he said he wanted to talk to everyone but the black guy…..

Yes! He wants to talk to ALL of us!”

John Travolta centraal op de cover in een “Pulp fiction”-achtige pose en volgens de korte beschrijving heeft hij iets te maken met de maffia. Hij wordt geflankeerd door enerzijds Michael Pitt die ik nog recent zag schitteren in de grandioze films “I origins” en “Rob the mob”. En anderzijds door de geënerveerde Dan Stevens. En dit alles geregisseerd door de veelzijdige acteur Jackie Earle Haley. Dat zag er allemaal veelbelovend uit. Het eindresultaat is echter zo afschrikwekkend als Freddy Krueger zelf. Een pseudo misdaadverhaal vol irriterende dialogen, nerveuze personages en een ingewikkelde ontknoping. Geen paniek echter. Alles wordt op het einde van naald tot draad uitgelegd. Een soort beknopte handleiding voor diegenen die het niet begrepen met als titel “How to screw your friends for dummies”.

Alles begint bij een begrafenis van een gemeenschappelijke vriend van Zach (Michael Pitt), Warren (Christopher Abbott) en Bryce (Rob Brown). De drie voormalige schoolkameraden organiseren achteraf een privé koffietafel in één of andere bar waar vervolgens de nogal bedeesde en sullige Noah (Dan Stevens) komt opdagen. Het is algauw duidelijk dat Noah de voormalig pispaal was tijdens hun studententijd. Hij wordt trouwens nogal minachtend “poodles” genoemd. Onder het genot van een joint vertelt Noah dat hij een gouden tip heeft gekregen over een bepaald aandeel van een farmaceutisch bedrijf. Dankzij een beetje voorkennis lijkt dit een lucratief voorstel voor het trio. Gezien de grootmuilen echter niet over de juiste liquiditeiten beschikken, stelt Noah voor om het vereiste geld voor te schieten. En je raad nooit hoe deze deal afloopt. Inderdaad. Het loopt vreselijk verkeerd af. De CFO wordt gearresteerd wegens frauduleuze praktijken. De aandelen zijn waardeloos. En het voorgeschoten geld schijnt van de maffia afkomstig te zijn.

En dat is dan het moment dat Eddie (John Travolta) verschijnt. Het rustige, berekende maffia type die bij het genot van een cactusdrankje de vrolijke bende met de neus op de feiten drukt. Ofwel het verschuldigde bedrag ophoesten. Ofwel een klusje klaren waarbij het woord kidnappen valt. Namelijk het kidnappen van Marques (Edi Gathegi) de broer van een drugsdealer die geld eist van Eddie’s coke snuivende schoonbroer en als drukkingsmiddel een nichtje heeft ontvoerd. De broer zou dan gebruikt worden als ruilmiddel. Kan je nog volgen? Troost je, het wordt naarmate de film vordert nog ingewikkelder.

De sterren in deze in mijn ogen niet echt geslaagde film zijn Travolta en Gathegi, alhoewel Travolta ook last begint te krijgen van het Bruce Willis-fenomeen. Een korte openingsscène, gevolgd door een lange afwezigheid, om dan weer te verschijnen tijdens de ontknoping. En toch was zijn kort optreden excellent. Alhoewel de poging tot dezelfde humor als in “Pulp Fiction” niet echt lukte. Gathegi kreeg dan weer weinig bewegingsruimte daar hij de hele film vastgebonden is aan een stoel. Maar zijn uitdagende toon en manipulatieve plaagstoten zorgen voor enig animo. De rest van de cast vormt echter slechts een neurotisch en paniekerig gezelschap. Langzamerhand komen ze tot het besef dat ze in een shitty situatie terecht zijn gekomen, wat leidt tot veel gevloek, gekibbel en heen en weer geschreeuw, waarbij het f-woord wel enorm kwistig gebruikt wordt.

Wat we te zien krijgen is dus een amateur kidnapping dat zich voltrekt in één gesloten ruimte met geforceerde dialogen. Een redelijk mislukte poging om de chemie in dialogen zoals we ze kennen uit “Pulp Fiction” te imiteren. Alles voelt een beetje vlak en zinloos aan. Naderhand besef je dat dit allemaal in functie staat van de ontknoping die geraffineerd in elkaar zit. Een beetje de stilte voor de storm. De enige les die je kan trekken is dat je andere personen altijd waardig moet behandelen, want het zou wel eens kunnen dat die pesterijen je duur komen te staan naderhand.

PS. Grappigste moment : de losglippende schoenen.

2*

“Ghosts are real. This I know.”

“Crimson Peak” is visueel overdonderend en ingenieus bedacht. Een film dat enerzijds een teleurstelling was voor mij. Maar anderzijds een verpletterende indruk op me naliet. Niet vanwege het verhaal zelf of de behoedzaam gebruikte speciale effecten, maar wel de algehele sfeer en gedetailleerde aankleding van deze gotisch liefdesdrama. Ik ging ervan uit dat dit een excellente horror zou zijn. En dat vanwege de trailer. Normaal gezien probeer ik trailers te mijden, maar trailers vermijden in de bioscoop is nogal moeilijk. Enthousiast vernam ik dat het ging over een tot leven komend huis. Ik verwachtte me dus aan een barok uitziende Amityville House. Het huis stelde niet teleur. Een victoriaans, spookachtige bouwval vol donkere gangen, duistere krochten en onheilspellende geheimen. The Adams family zou er jaloers op worden. Maar verder dan wat spookachtige verschijningen was dit niet meer dan een duister drama waarin een romance verwerkt werd en een duivels uitgewerkt oplichtingsscenario.

Del Torro wist me al te verrassen met “Splice” en vooral “Mama”. Na zijn intermezzo met het sciencefictionachtige “Pacific Rim” keert hij terug naar het meer duistere en engere genre. “Mama” vond ik meer angstaanjagender als paranormaal griezelverhaal dan deze film. Er zitten wel enkele prachtige horror-momenten in waar je koude rillingen van krijgt. De schaarse geestverschijningen zien er behoorlijk uit en deden me meermaals terugdenken aan hoe het schepsel in “Mama” zich voortbewoog. Maar het duistere wordt vooral bewerkstelligt door de algehele, gotische aankleding. Zowel de decors als de klederdracht dragen hieraan bij. Een huis als een mortuarium. Doods, kil in zwarte tinten met rottende muren vol geheimen en een bloedrode ondergrond.

Ook de personages uit dit Victoriaans tijdperk zien er akelig doods uit. Een uiterlijk alsof ze van make-up zijn voorzien door een begrafenisondernemer. Mia Wasikowska speelt Edith Cushing, de fragiele dochter van een gefortuneerd ondernemer, die zich wil laten gelden als schrijfster. Haar literair werk handelt over spoken. Sinds haar jeugd heeft ze de gave om geesten te zien. Zo kreeg ze bezoek van de aan cholera gestorven moeder toen ze nog maar 10 jaar was, om haar te waarschuwen voor een plek genaamd “Crimson Peak”. Dit specifiek moment is subtiel in beeld gebracht. Een huiveringwekkend moment dat in schril contrast staat met de andere verschijningen. En dan ontmoet Edith de sympathieke, gedistingeerde Engelse landeigenaar Thomas Sharpe (Tom Hiddleston) op het moment dat deze bij haar vader aanklopt om te investeren in een moderne machine voor het ontginnen van klei. Wat volgt is het voorspelbare romantische gedeelte, een plotse tragedie en Edith die moedwillig troost zoekt in de armen van Thomas. En voor ze het weet is ze op weg naar Engeland om haar intrek te nemen in “Allerdale Hall”, het familieoptrekje dat wegzinkt in de rode klei, samen met haar echtgenoot Thomas en diens sinistere zuster Lucille (Jessica Chastain).

“Crimson Peak” heeft zijn pro’s en contra’s. Allereerst is er de sfeervolle cinematografie. Het geheel heeft een enorme Edgar Allan Poe gehalte. Verder zijn er de prachtige kostuums en de gedetailleerde aankleding. En tenslotte de degelijke acteerprestaties. Hiddleston, die me deed denken aan Coppola’s Dracula, en Wasikowska acteren indrukwekkend. Maar vooral Chastain spant de kroon als de geschifte zuster. Het geheel lijkt op een ritje in een spookhuis op de kermis. Doorheen de gitzwarte duisternis afgewisseld met schreeuwende, diepe kleuren, waar je je elk moment verwacht aan hartverlammende schrikeffecten. En juist als in dat spookhuis, is de conclusie naderhand dat het allemaal nogal meeviel. Niet saai, maar ook niet bijster eng. De grootste fout die ze maakten is het laten uitschijnen dat “Crimson Peak” een horror zou zijn. Uiteindelijk is het niet meer dan een sentimenteel kostuumdrama met een paranormaal aspect. Maar wel magistraal in beeld gebracht !

3*

“Crossing point” is zo’n soort actiethriller waar je er vroeger tientallen van kon huren bij de lokale videotheek. Niet bijster origineel en zeker geen grensverleggende film. Eigenlijk kan je deze gerust plaatsen onder de categorie “Hebben we dat niet al eens eerder gezien?”. Het kan zeker niet tippen aan pakweg “Sicario” dat zich ook afspeelde onder de brandende Mexicaanse zon. En toch was het geen slechte film die het meer moest hebben van de zenuwslopende wedren van Michael (Shawn Lock) terwijl hij zijn weg zoekt naar de Mexicaanse grens. Verwacht je aan de gekende ingrediënten die meestal in zulke Mexicaanse drugsverhalen voorkomen. Een Mexicaanse schoonheid, lelijke en meedogenloze leden van een drugsbende en hulpvaardige plaatselijke bendes.

Het basisverhaal is eigenlijk niet veel speciaals. Michael en Olivia (Maria Gabriela de Faria) genieten van een ontspannende vakantie in Tijuana samen met twee vrienden en spenderen er hun tijd met surfen en fuiven. Totdat Olivia ineens uit het hotel verdwijnt en Michael opgezadeld wordt met vier ingepakte pakketjes met cocaïne die hij binnen de 12 uur over de grens moet zien te krijgen, wil hij zijn vriendin nog levend terugzien. Wat volgt is een wedloop tegen de klok waarbij hij een confrontatie met een lokale bende aangaat en de hulp inroept van de lokale misdadiger Pedro (Tom Sizemore). En daarbovenop is er nog de resolute politie-inspecteur Jesus ( Jacob Vargas) die vastberaden is om een politiezaak over verdwijnende jonge toeristen op te lossen.

Inderdaad, niks nieuws dus en zelfs de wending die het verhaal neemt , is niet echt verrassend te noemen. Maar toch wist deze low-budget indie actiefilm me te boeien. Daarbij speelde Shawn Lock op een overtuigende manier de wanhopige vriend. Alhoewel ik de transformatie van aantrekkelijk, coole, surfende vriend naar een zich uiterst behendig verdedigende actiefiguur (die zonder verpinken een wapen kan hanteren) toch een beetje overdreven vond. De minst overtuigende rollen waren die van Gabriela de Faria, een rol die eigenlijk alleen diende om haar onweerstaanbare schoonheid te etaleren (met een stomende douchescene als surplus, alhoewel het strategisch werd gefilmd) en de twee losbollen die de kliek vervolledigde. Gelukkig was hun bijdrage redelijk beperkt want dit was niet bepaald een voorbeeld van goed acteren. Rudy Youngblood was vreeswekkend als het meesterbrein Mateo hoewel het soms wel eens geforceerd overkwam . En ditmaal vond ik het spijtig dat Tom Sizemore zijn bijdrage beperkt werd tot het kortstondig optreden als de lokale misdadiger. In tegenstelling tot zijn rol in “Weaponized” was het hier toch aanvaardbaar. Maar diegene die het meest charismatisch en overtuigend overkwam was Vargas.

Al bij al een niet zo slechte actiefilm die ondanks zijn beperkt budget er in slaagde om een mix te maken van professioneel uitziend beeldmateriaal, bijpassende muziek en niet zo slecht acterende hoofdrolspelers. De actie is niet overdreven maar het tempo is zinderend hoog. Na het zien van enkele misdaadfilms die zich afspelen in deze contreien, heb ik me voorgenomen om Mexico als vakantieoord wijselijk links te laten liggen.

2,5*

Ik dacht dat “Apocalypse Earth”,”Alien Uprising”,”Dinoshark” en “The Uprising” nooit overtroffen zouden worden in de categorie “Verschrikkelijk slechte film ooit”, tot ik dit gedrocht te zien kreeg. “Cruel Will” is een low-budget indie horror. Dat is dan ook wel te merken. Werkelijk alles in deze film klopt niet of is vreselijk verkeerd. De inhoud, verhaallijn, de vertolkingen en acteerprestaties, de spanning en intense sfeer … Werkelijk alles hiervan is ofwel bar slecht of is totaal afwezig. Dit creatuur kan je met moeite horror noemen. Zelfs niet thriller. Eerder een drama. Een drama van een film.

Paul en Lily zijn een getrouwd koppel en op een dag slaat het noodlot toe. De vader van Lily sterft plots en wordt gecremeerd. Lily is blijkbaar nogal verknocht aan haar vader ( en naderhand moest ik vaststellen dat ze eigenlijk geen reden daartoe had) en neemt de urne mee naar huis. Vanaf dat moment doen er zich verontrustende fenomenen voor ten huize Lily en Paul. Paul begint paranormale verschijnselen te zien die de anderen niet kunnen waarnemen. Hij had niet zo’n goede relatie met zijn schoonvader en misschien is daarom het dekseltje van de urne verdwenen en is zijn schoonvader teruggekeerd om Paul ter verantwoording te roepen aangaande zijn gedrag in het verleden. Ofwel word Paul op één of andere manier knettergek. Dat kan ook. Wie zal het zeggen ? De film in ieder geval niet.

Vreselijk origineel verhaal dus. Zo inhoudsloos als de urne na een tijd. Van spanning en schrikmomenten is er hier ook totaal geen sprake. Een paar schimmen die reflecteren in een plas of spiegel en een gedaante die om de hoek komt kijken, zal je niet bepaald de stuipen op het lijf jagen. De tante die intrekt na de begrafenis en zich ’s avonds terugtrekt op de zetel met een volledige fles sterke drank, ziet er in de morgen schrikwekkender uit dan elk ander tafereel in deze film. Zelfs de momenten dat Lily een gedaanteverwisseling ondergaat en er plots uitziet als een zombie-achtig bloeddorstig wezen konden bij mij een gaap niet onderdrukken. Laat je dus niet misleiden door de filmaffiche. Die ziet er redelijk intrigerend uit. Dat intrigerende is dan wel volledig zoek in deze film.

Maar bovenal zijn de acteerprestaties het meeste om van te griezelen. Ik heb al betere rollen zien spelen door een lokaal toneelgezelschap. Dit was zo vreselijk slecht en amateuristisch. De stupide blik op Paul zijn gezicht de hele tijd. Het uitbeelden van gevoelens is zo verschrikkelijk slecht gedaan dat je geneigd bent om te denken dat dit een videomontage is van een tienerclubje dat zich geamuseerd heeft met het maken van een hobby-horror-filmpje. De vriend van Paul is zo’n irritante nerd van een kerel die constant wartaal ligt te brabbelen en je met plezier een oplawaai zou willen geven zodanig dat hij zijn mond eindelijk eens zou houden. Meest hilarisch en belachelijk fragment was het moment dat er iemand met zijn vriendin aan komt rijden in zijn jeep, en Paul bewusteloos op de grond ziet liggen. De ommezwaai van hulpvaardig naar redelijk agressief verdedigend, was ronduit bedroevend om aan te zien. Het conflict dat ontstaat naderhand tussen Paul, Lily , Paul’s baas en de totaal geschifte vriend, is te triest om onder woorden te brengen. Hemeltergend slecht.

Op een bepaald moment leek het wel of de hele cast elkaar probeerde af te troeven in een wedstrijdje om-het-belachelijkst-en-slechtst-acteren !

Er is eigenlijk maar één schitterend moment en dat is tijdens de eindscène. Had de film eruit gezien zoals dit fragment, dan was het misschien nog iets geweest. Prachtig slow-mo beelden, een hallucinant tafereel en een toch wel verrassend einde. Maar toen was het kalf al verdronken …… Een goede raad. Doe niet eens de moeite om het onding op te zetten.

0,5* (Puur alleen voor mezelf voor mijn uithoudingsvermogen)

Er zijn al een aantal Australische films die een onuitwisbare indruk op me hebben nagelaten. Zelfs zo’n impressie dat ik met de tijd een klein beetje fan ben geworden van filmcreaties afkomstig uit die contreien. Misschien is “Crushed” dan wel de eerste ontgoocheling. Niet omdat het een doodgewoon, ordinair moordmysterie is met alle bijhorende ontwikkelingen en noodzakelijke wendingen. Maar gewoonweg omdat datgene wat je nodig hebt voor een perfect speurdersverhaal simpelweg ontbrak. En dat is suspense, spanning en raadselachtigheid. Het was omzeggens nooit spannend en de uitkomst van het hele verhaal was gewoonweg voorspelbaar. Het enige wat misschien verrassend was, was het nogal gewelddadig en bloederig einde. Dat had ik inderdaad niet zien aankomen.

Ellia (Sarah Bishops) moet noodgedwongen terugkeren naar haar familie nadat ze het verschrikkelijke nieuws heeft gekregen dat haar vader overleden is. De eigenaar van een wijngaard in Australië heeft blijkbaar een redelijk zware wijnton op zijn knikker gekregen. Het gevolg is niet een hardnekkige kater, maar een dodelijke schedelbreuk. Ellia is sinds de dood van haar tweelingbroer met stille trom vertrokken en heeft sindsdien geen enkel contact gehad met de familie. Niet verwonderlijk dat de eerste contacten nogal koeltjes overkomen. Om niet te zeggen vijandig. Als dan ook nog eens blijkt dat er sprake is van moord, de moeder ondertussen al rotzooit met een nonkel in de Australische bushes en ze als verdachte wordt opgepakt, raakt Ellia verzeilt in een ingewikkeld raadsel.

Het positieve aan deze film is dat ze niet lang rond de pot draaien. Voor je het weet zit je te kijken naar een moordmysterie, een op zijn grondvesten daverende familiale dynastie, een nazinderend, onverklaard drama uit het verleden en een foutieve beslissing op gebied van milieu waardoor de omliggende landerijen zich nogal agressief opstellen ten aanzien van de familie. Inderdaad, ’t is een hele boterham. En toch is het een kwestie van logische eliminatie om diegene die de touwtjes in handen heeft te ontmaskeren. In “Crushed” wordt de simpele regel van de meeste moordmysteries aangehouden. Diegene die het meest verdacht overkomen, zijn meestal diegene die het uiteindelijk niet hebben gedaan. Bekijk dus maar de individuen die Ellia omringen en waar je het allerminst van verwacht. Bingo.

Ondanks de overdaad aan onderwerpen en het soms tegenvallend acteerwerk, waren er toch ook enkele goede kanten aan deze film. Beeldtechnisch was het uitstekend te noemen. En de ontknoping was verrassend brutaal met een ongezien aantal slachtoffers als resultaat. Meest opvallende en in mijn ogen excellente rol was weggelegd voor Remy Brand als de schuchtere en emotioneel gekwetste broer Zac. Het enige waar ik me over begon te ergeren is de hoeveelheid glazen wijn die werden geconsumeerd. Ik besef wel dat er de link is met een wijngaard, maar op een bepaald moment had ik het gevoel dat er niets anders te drinken viel daar. Ofwel is het klimaat daar zodanig dat men er constant dorst lijdt. En echt een meerwaarde was het ook niet. Buiten het feit dat ik me constant afvroeg of ze nu een drankprobleem had of niet. Ben je een liefhebber van een doorsnee detective verhaal, dat zich nu eens afspeelt in het land van de kangoeroes, dan is het wel de moeite om deze eens te bekijken.

2.5*

Nee, niet een al te beste film. Zeker het slechtste wat ik gezien heb van Vincent Price. Niet dat Price het slecht deed. De rest daarentegen was schrikwekkend slecht geacteerd. Het leek wel een toneelstuk met derderangs toneelspelers op het toneel. Snel naar de volgende.

1*

You used him as bait?

No. I used you all as bait.

Toen ik jaren geleden (het lijkt wel eeuwen geleden) voor het eerst Eurodisney bij Parijs bezocht, was ik zo overweldigd en betoverd door de sfeer en hetgeen er allemaal te bewonderen was. Ik zweefde letterlijk drie dagen doorheen dit park en had de tijd van mijn leven. Begin dit jaar bezocht ik het park nog eens (ditmaal met mijn twee jonge kinderen) en was het weer 3 dagen dolle pret. Het was echter verre van hetzelfde als die eerste keer. Als je al zes keer ergens bent geweest weet je wat je kan verwachten en ben je eigenlijk niet meer zo onder indruk. Hetzelfde geldt voor deze film “The curse of La Llorona”. Een griezelfilm die deel uitmaakt van het “The Conjuring” universum.

Het wezen La Llorona an sich is redelijk goed uitgewerkt. Maar dat zou je ook kunnen zeggen van het schepsel dat je de stuipen op het lijf jaagt in “The Nun”. Deze laatste heb ik begin dit jaar gezien en vond ik om eerlijk te zijn nogal tegenvallen. Na twee “The Conjuring” films, een aantal “Annabelle” films en “The Nun” begint het wel op massaproductie te lijken. En wat een wereldwijd bekend merk steeds doet, is niet afwijken van zijn succesformule. Dat kan dan wel ervoor zorgen dat mensen niet ontgoocheld gaan zijn omdat ze het product kennen. Maar bij een product als horrorfilms kan dit ook leiden tot sleet. Sleet op een werkende formule zodanig dat het uiteindelijk saai en verre van akelig wordt. En dat is nu net wat je nodig hebt in een horror. Akelige momenten waardoor de angst je bij de keel grijpt.

Niet dat ik ooit een angstgevoel heb ondervonden bij het bekijken van een horror. Maar dit zag er toch wel echt zwak uit. Ik lag ernaar te kijken alsof ik naar de zoveelste herhaling van “America got Talent” zat te kijken. Ongeïnteresseerd en gevoelloos. Het fenomeen La Llorona komt niet echt goed uit de verf hier. Je weet na een tijd dat het over een vrouw handelt die in een vlaag van verstandsverbijstering haar kinderen heeft verdronken en naderhand de hand aan zichzelf sloeg. De legende groeide uit tot een soortement opvoedingstrucje dat gebruikt werd door ouders om hun kinderen wat discipline bij te brengen. Ik kan het me al voorstellen hoe oude grootmoedertjes hun kleinkinderen vermanend toespreken met een standaardzin zoals “Als je niet braaf bent, komt La Llorona je halen.”. Angstaanjagend voor de kindertjes. Niet zo indrukwekkend voor de volwassene kijker.

“The curse of La Llorona” staat bol van de jumpscares. Op zich is dat niet echt een probleem. Als ze tenminste op een degelijke manier en liefst ook nog eens een originele manier worden gebracht. De jumpscares hier zijn echter dusdanig clichématig dat je al op voorhand aanvoelt waar ze gaan gebruikt worden. De meest intense en geslaagde scene is de badkuip-scène. Claustrofobisch en doeltreffend in elkaar gestoken. Het deed me denken aan “The Drownsman” (ook al kan je die film niet echt uitstekend noemen). En misschien is het inschakelen van Rafael Olvera (Raymond Cruz) wel origineel te noemen. Het is niet een doorsnee exorcist zoals het Warren koppel in “The Conjuring”. Zie hem eerder als een medicijnman die op voodoo lijkende rituelen uitvoert en kwistig met boomzaadjes strooit en massaal kaarsen plaatst om La Llorona tegen te houden. Om eerlijk te zijn vond ik redelijk grappig allemaal. Het moment waarop Olvera zijn sambaballen bovenhaalt of zijn kurkdroge repliek op het uiteinde.

Nee, echt geslaagd kan je deze film niet noemen. Ik vond “The Nun” niet denderend maar plaats het toch nog boven deze film als ik ze moest rangschikken in een lijstje. Misschien dat het voor newbies een interessante film is om het genre mee te beginnen. Een opwarmertje voor het betere werk als het ware. Voor de doorgewinterde horror-film zal het eerder een ontgoocheling zijn. Dat beloofd dus voor de aankomende episodes uit het “The Conjuring” universum.

2*

Hi! Welcome to Cut Bank, Montana, where the Rockies meet the Plains.

My name’s Cassandra Steeley, and I’d like to show you my town full of cheer and wonted kindness.

Als je alle recensies er op naleest (wat ik normaal gezien ostentatief weiger te doen om beïnvloeding te mijden) zou “Cut bank” veel gelijkenis vertonen met de roemruchte Film “Fargo” van de Coen broers. Ondanks dat ik zo’n enorme filmliefhebber ben en redelijk wat films voor ogen heb gekregen, moet ik toch toegeven dat ik deze befaamde film nooit heb gezien. Gat in mijn cultuur ? Ik vrees het wel, maar anderzijds heb ik dan wel onbevooroordeeld gekeken naar deze vreemd aanvoelende film. Het feit dat er twee hoofdacteurs dan ook nog eens hebben meegespeeld in de televisieserie die gebaseerd is op het Coen paradepaardje, zal dan ook nog eens meegespeeld hebben bij het vormen van een mening voor sommigen. Als onverzettelijke tegenstander van alles wat ook maar naar feuilleton ruikt, betekent dit ook alweer een pluspunt. Het is geen kunstwerk met een grote K geworden, maar het heeft toch een enorm hoog entertainmentgehalte.

Lees verder hier ...

“Good day, Paula.

I'm Jim, but you can call me Pommie.”

Mijn verwachtingen zijn redelijk hooggespannen als ik weeral eens een op een Australische product stuit. Al een paar keer werd ik aangenaam verrast door een creatie uit de filmwereld van Down Under. Ook al had “Cut Snake” me op het verkeerde been gezet aangaande een bepaalde episode, was de film in het algemeen niet echt verrassend. De ontknoping was zelfs uitermate voorspelbaar. Dat de twee hoofdfiguren Jim “Pommie” Stewart (Sullivan Stapleton) en Mervyn “Sparra” Farrell (Alex Rusell) een grimmig verleden deelden, was overduidelijk. Dat de relatie tussen de beide ex-gevangenen zich ook op een ander niveau afspeelde, had ik niet verwacht. In eerste instantie lijkt het dat Pommie zijn partner in crime opgespoord heeft om hem ervan te overtuigen om de draad terug op te pikken op misdadig vlak. Als blijkt dat Sparra het rechte pad gekozen heeft, is dit een streep door zijn rekening. Sparra heeft resoluut gekozen voor het doorsnee leven samen met zijn verloofde Paula (Jessica De Gouw). Zelfs een slecht betaalde job kan hem niet overtuigen om terug het misdaadpad op te gaan. Wat volgt is een gecompliceerde en tumultueuze driehoeksverhouding.

“Cut Snake” kan je gerust een melodramatische thriller noemen. Wat er zeker en vast bovenuit springt in deze film, is het acteren van Sullivan Stapleton. Pommie is het type figuur die je instant een ongemakkelijk gevoel geeft. Een forsgebouwde, vol getatoeëerde intimiderende verschijning wiens oncontroleerbare woede plotsklaps de kop opsteekt en vervolgens weer razendsnel verdwijnt. Zonder het te beseffen wordt Sparra meegezogen in een destructieve spiraal van agressie en geweld. En zelf raakt hij verzeilt in een innerlijke tweestrijd. Ook al lijkt het van meet af aan af te stevenen op een doorsnee misdaadfilm, zorgt de onverwachte wending voor een heel andere sfeer. In tegenstelling tot het angstaanjagend gelaat van Stapleton, heeft Rusell een engelengezicht. Een doodgewone kerel die vanuit het niets in Paula’s leven verscheen en wiens duistere verleden verborgen bleef tot Pommie op het toneel verscheen.

De film speelt zich af in de jaren 70 en is gesitueerd in een Australisch stadje in de buurt van Melbourne. De hele film is dan ook in de uitgesproken stijl uit de jaren 70. De kleding, de voertuigen en de gebruikte soundtrack paste perfect bij dit geheel. Hoedje af voor de decor verantwoordelijken. En als je je afvraagt waar de filmtitel vandaan komt, dan stel ik voor dat je de Australische verklaring “mad as a cut snake” maar eens opzoekt. “Cut Snake” is een indie met dubbele bodem. Enerzijds een misdaadfilm. En anderzijds een toch wel gewaagd melodramatisch liefdesverhaal. De wending die in de film is verwerkt, is niet zonder risico. Een gewaagd experiment waar sommigen bedenkingen over zullen hebben. Wat ik wel kon appreciëren was de subtiliteit waarmee alles in beeld werd gebracht. Geen overdreven expliciete scènes. Zelfs de geweldsscènes waren ingetogen. Het hoogtepunt was voor mij het moment dat de keiharde en vastberaden Pommie emotioneel in elkaar stortte en kortstondig liet zien hoe fragiel en hulpeloos hij was. Een sterk en overtuigend fragment. Ben je een avontuurlijk ingestelde filmliefhebber? Dan is deze film echt iets voor je.

3*