Opinions

“If you go... you and I will survive.

I'm afraid if you don't ...

No one will.”

“Cloverfield” was een unieke film. Een film met veel aanhangers die uitkeken naar een vervolg op deze amusante found footage monsterfilm. Dat vervolg kwam er 8 jaren later met “10 Cloverfield lane”. Uiteindelijk heb je niet het gevoel dat deze film iets te maken heeft met de initiële film. Tot op het einde. Overduidelijk dat deze film zich na de gebeurtenissen uit “Cloverfield” situeert. En dan duikt er ineens vanuit het niets deze Netflix release op. “The Cloverfield Paradox” tracht een verklaring te geven voor alle ellende die zich afspeelt in Manhattan. En dan zitten we weer met het hele prequel en sequel gedoe, waar ik eigenlijk zo’n bloedhekel aan heb. Want dat het een connectie heeft met de originele “Cloverfield” films is overduidelijk te zien aan de filmposter.

Deze film past echter perfect in mijn straatje. Een SciFi horror dat zich afspeelt op een gesofisticeerd ruimtestation en waar de bemanningsleden hun beste beentje moeten voorzetten om hun hachje te redden. Daar heb ik nu eens een zwak voor. Het enigste probleem is dat ze zich niet moeten verdedigen tegen hatelijke en bloeddorstige ruimtewezentjes. Maar wel tegen een paradox die voor eigenaardigheden zorgt en die ze zelf veroorzaakt hebben. Zo zitten ze allemaal bovenop een gigantische deeltjesversneller die, mits het fatsoenlijk zou werken, de aarde moet voorzien van ongelimiteerde hoeveelheden energie. Hoe dat in zijn werk gaat snapte ik totaal niet. En ik twijfel eraan of de makers van de film het zelf ook snapte. De ontwikkelingen naderhand zijn enerzijds hilarisch, anderzijds eng. Maar hoofdzakelijk liggen ze in het verlengde van wat ik juist beweerde. Dit was ook niet bepaald eenvoudig om te volgen.

Het falen van de deeltjesversnelling heeft er voor gezorgd dat ze in een andere dimensie terecht komen, de aarde kwijt zijn en dat zich de meest absurde taferelen afspelen aan boord van het ruimteschip Cloverfield. Voordat ze het beseffen vinden ze een geteleporteerd persoon achter een paneel. Kruipt er een arm rond. Verdwijnen wormen uit hun verblijfplaatsen. Worden deze wormen teruggevonden op een niet zo evidente plaats. Blijkt de gyro (een soortement kompas) verdwenen te zijn. En wordt deze laatst ook weeral teruggevonden op een niet zo evidente locatie. En deze vinden ze terug met de hulp van de schrijvende op zichzelf bestaande arm (deed me meteen terugdenken aan Thing uit “The Adams Family” en de afgehakte hand uit “Evil Dead II”). Klinkt nogal bizar allemaal, niet ?

Uiteindelijk had ik net hetzelfde gevoel bij deze film als bij “10 Cloverfield Lane”. Het lijken beide totaal op zichzelf staande films die op het allerlaatste moment een kleine aanpassing meekregen om op die manier met het fenomeen “Cloverfield” gelinkt te zijn. Zowel de film uit 2016 als deze hadden initieel een andere filmtitel en kregen dan een variant opgespeld met de term Cloverfield in. Was het een paniekerige beslissing? Vreesde men in beide gevallen dat het misschien voor een financiële kater zou zorgen? En was dan de link met de film, met de meest originele marketing ooit gebruikt, een manier om voor een gelijkaardige nieuwsgierigheid te zorgen?

Bij “10 Cloverfield lane” was ik niet echt van mijn sokken geblazen. Ik ben van mening dat ze deze laatste film ook hadden moeten uitbrengen onder de titel “The God Particle” en elke verwijzing naar het Cloverfield universum beter hadden weggelaten. Als een op zichzelf staande film had men kritiek kunnen geven over wat de film is, in plaats van wat de film wou zijn. Heel bizar, maar de film heeft zelf voor een paradox gezorgd. Ondanks alles heb ik me toch kostelijk geamuseerd hiermee.

3*

Misschien heb je nog nostalgische herinneringen over het bijwonen van een circusvoorstelling in je jonge jaren en amuseerde je je kostelijk bij het bekijken van de fratsen die de clowns uithaalden. Dan raad ik je aan om “Clown” niet te kijken, want deze idyllische mijmeringen zullen hoogstwaarschijnlijk niet meer hetzelfde zijn. Had je echter al een panische angst voor clowns en vond je het akelige typetjes, dan moet je zeer zeker niet kijken. De fobie zal dan gegarandeerd clowneske proporties aannemen. Voor types zoals ik die totaal geen emotionele band hebben met clowns en kunnen genieten van een akelige horror, is deze film verplicht kijkvoer. Toch nog eventjes een kleine wetenswaardigheid. Als je je afvraagt welke film nu in één bepaalde trailer wordt vertoond en de gedachte van plagiaat in je opkomt, dan zal ik je maar al verklappen dat dit een nep trailer is, gemaakt door de regisseur Jon Watts zelf. Op het moment dat Eli Roth deze trailer zag, kon hij zijn enthousiasme niet intomen en was het enige wat hij verlangde hier een langspeelfilm van te maken met zichzelf als producent. Alhoewel Kent er in de aanvangsfase als clown nogal gewoontjes uitziet, zorgt de uiteindelijke transformatie toch voor een akelig en angstaanjagend personage. Hij kan plaatsnemen in het rijtje griezelige karikaturen van clowns zoals die in de films “IT” (van Stephen King) en “All Hallow's Eve” (Een flut verhaal maar wel met een ultra-scary clown als hoofdpersonage). Ik ben ervan overtuigd dat er overigens nog andere horrors bestaan met een griezelige clown in de hoofdrol.

Recensie Clown hier ...

“He had no idea who I was.

I could be anybody I want.

This is great.”

Eerlijk gezegd ben ik niet zo’n grote Adam Sandler fan. Ik vind hem niet bepaald grappig. Ik kan niet zo precies aanduiden wat er me stoort, maar zijn nonchalance en ongeïnteresseerdheid beginnen me na een tijdje wel serieus op mijn zenuwen te werken. Ik kan me niet herinneren dat ik bij “Blended” of “Click” ook maar één keer heb geglimlacht. Het lijkt telkens alsof hij zijn zogezegd grappige dialoogjes uit zijn mouw schudt en sporadisch iets er tussenin zwiert met zo’n air en uitdrukking op zijn gezicht waaruit je kan opmaken dat hij ineens tot het besef komt dat het toch eens tijd wordt om iets humorvol te zeggen (ook al beperkt die humor zich soms tot het laten van een wind). Ook lijken zijn films telkens als eindconclusie een waardevolle levensles naar voren te brengen. Nee, Sandler is niet mijn favoriete komiek. Maar hier in “The Cobbler” viel hij reuze mee. Ik betrapte me zelfs op een glimlachje nu en dan. Het uiteindelijke eindresultaat is echter redelijk zwak en rommelig. Maar doordat Sandler hier een poging waagt om iets serieuzer te lijken en ik gespaard bleef van onnozele Sandler-humor, en het redelijk sprookjesachtig overkwam, was het al bij al niet zo'n vreselijke film.

Volledige recensie hier

Amerikaanse humor spreekt me niet zo echt aan (Sitcom Friends uitgezonderd) maar bij deze film had ik toch een aantal grinik en glimlach momenten. En echt tranengelachen met de overval zelf.

Een freelancer die een koffiebar als bureel gebruikt, een nerd die de rookpauze misbruik en een geschifte politieagent. Dat zijn de hoofdrolspelers waar alles rond draait. Een aaneenschakeling van weirdo conversaties en one-liners.

Schitterend vond ik Josh Perry:

Geen echte dijenkletser maar gelukkig ook geen platvloerse humor:

2,5*

I had a stand-off with a wolf earlier,

and he has tasted human blood...

yours.

Jean Reno. De immer kalme acteur die meestal geassocieerd wordt met rollen als politierechercheur, gangster of huurmoordenaar. De bedaard uitziende Fransman heeft een welbepaalde uitstraling dat perfect past bij zulke rollen. Raar maar waar. Ik heb nog maar recent de film “Léon : The Professional” gezien. Zonder twijfel het allerbeste dat Jean Reno heeft gedemonstreerd op het witte doek. Een ervaren huurmoordenaar die als eenzaat het kleine meisje Mathilda onder zijn hoede neemt en haar de kneepjes van het vak bij te brengen. Een cult-film avant la lettre. In “Cold Blood Legacy” toont Jean Reno éénzelfde personage. Een professioneel en berekend iemand die op een beredeneerde wijze zijn klusjes opknapt. En daarmee is het meest positieve over deze film gezegd.

“Cold Blood Legacy” is een straight-to-video film, wat dan al een voorbode is van wat je kan verwachtingen. Bijster weinig goeds, vrees ik. Ja, Henry (Jean Reno) straalt autoriteit en kalmte uit. Zijn woorden zijn zorgvuldig afgewogen. En hij verdiept zich in filosofisch boekwerken zoals “The Art of War”. Verder weet hij genoeg over letsels en het behandelen ervan. En tenslotte lijkt hij bedreven te zijn in survival-technieken. Technieken die noodzakelijk zijn, wil je overleven op een geïsoleerde winterse plek ver van de beschaving en omgeven door de ongenaakbare natuur. Kortom, het is weeral en genot om Jean Reno aan het werk te zien.

Spijtig genoeg is Reno’s schitterend acteerwerk niet voldoende om een film te doen slagen. De rest is op zijn zachtst gezegd abominabel slecht. Niet alleen is het verhaal op zich vreselijk saai en niet interessant te noemen. Ook sommige vertolkingen zijn om te janken. Vooral de twee politierechercheurs Kappa (Joe Anderson) en Davies (Ihor Ciszkewycz) winnen de wisselbeker “Meest belabberde personages”. Alhoewel dit eerder te wijten is aan het script dan de kwaliteiten van de acteurs zelf. Ook David Gyasi’s personage is vatbaar voor kritiek. Zijn uiteindelijke rol in deze film, bleef voor mij nog een raadsel op het uiteinde. Maar het is vooral het verhaal waar het scheef loopt. Echt duidelijk is het niet. En bovenal lijkt het alsof het een samenraapsel is van verhaallijnen en impressies die op een verwarrende manier in één verhaal zijn geperst.

Toch nog enkele positieve bemerkingen. Sarah Lind acteert overtuigend, ook al doet ze dat bijna de gehele film vanuit een horizontale positie. De interactie tussen haar en Henry maakt de film soms boeiend om naar te kijken. Een psychologisch steekspel tussen twee onbekenden met hun eigen geheim waarbij Henry aantoont dat hij een deskundige is op zowel geneeskundig gebied als op het gebied van marteltechnieken. En verder is de film doorspekt met prachtige natuurbeelden van dit winters landschap. Verwacht echter geen spanning of beklijvende actiescenes. De film is gewoonweg futloos en saai. En aan het einde van de film bleef alles nog steeds onduidelijk en wazig. Het feit dat ik de volgende dag al niet meer wist waar het over ging, is dan ook een logisch gevolg. Hopelijk schittert Jean Reno nogmaals in een oerdegelijk actiethriller komende jaren.

1.5*

"I need a drink and I haven't even had my coffee yet."

Beeld je in. Je vrouw maakt je wakker in het midden van de nacht omdat ze een verdacht geluid heeft gehoord. Je begeeft je met knikkende knieën en met een reuze paasei in je pyjamabroek naar de woonkamer met een mega-pistool in je bibberende vuist. En er staat zowaar een inbreker rond te zwaaien met een zaklamp in het midden van je woonkamer. En dan moet toch wel juist in dit gespannen moment die antieke grootmoeder-klok afgaan. En door het schrikken gaat je revolver af en zorg je ervoor dat de inbreker nooit meer de behoefte heeft om sigaretten te gaan kopen in de lokale supermarkt. Met andere woorden, de hersenen die de inbreker bezat, zitten niet meer waar ze zouden moeten zitten. Ze hebben zich over je hele woonkamer verspreid. Vanzelfsprekend wordt dit gezien als zelfverdediging en terwijl je stiekem de uitvaart gaat bekijken van het slachtoffer, een nietsnut die al eens in aanvaring is gekomen met het gerecht, staat er ineens een rustig ogende vreemdeling langs je. Blijkt dit de vader (trouwens ook ex-gevangene) te zijn van die nu hersenloze jongen en die je in duidelijke bewoording laat weten dat hij niet echt happy is met de dood van zijn zoon. Voor je het weet zit je in een dreigende situatie waarbij je zoontje het voornaamste doelwit is. De gebeurtenissen hierna zorgen ervoor dat je echter in een bizarre situatie terechtkomt en meegesleurd wordt in een dodemansrit die elke verbeelding tart.

En dat is wat Richard Dane (Michael C. Hall) in deze toch wel spannende en verrassend uitdraaiende film overkomt. Verwacht je aan een spannend begin in de trant van “Cape Fear”. En als je het einde hebt gezien ben je er zeker van dat Jim Mickle precies in de leer is gegaan bij Quentin Tarantino. Een grijze,depressieve en intense thriller compleet met druilerige regen en achterbuurten met verwaarloosde huizen en aftandse Amerikaanse Caddilacs. Een verhaal dat soms brutaal is en dan weer compleet absurd. Bij momenten twijfelde ik of het nu de bedoeling was om er een grauwe en vreselijke levensschets van te maken of een cynische absurde komedie. Een prachtig low budget film dat begint met wraak maar langzaam iets anders verontrustend aan het licht brengt. Niks lijkt wat het is en telkens komt er weer een andere wending in dit onheilspellend verhaal.

“Cold in July” is een echte zwartgallige film waar dreiging vanuit gaat, het geweld buitensporige proporties aanneemt en ziekelijke excessen aan de basis liggen van de finale uitbarsting van extreem geweld. Het is een verfilming van het gelijknamige boek geschreven door Joe Lansdale, de befaamde horror/thriller auteur. Michael C. “Dexter” Hall speelt de hoofdrol als Richard, een gemoedelijke,timide huisvader die de kost verdient als kadermaker. Door mijn desinteresse in TV-series had ik geen flauw idee dat Hall redelijk bekend was als “Dexter”. Mijn schoonmoeder was verbouwereerd dat ik die vent niet kende. In ieder geval heeft hij niet het uitzicht van een doorgewinterde ruige macho wat ook al duidelijk was bij de confrontatie met de inbreker. Hall weet echter op een weergaloze manier de transformatie naar een meedogenloze wreker te vertolken. Een geslaagde interpretatie.

Sam Shepard” neemt de rol van Russel, de op wraak zinnende vader, voor zijn rekening. Het lijkt wel alsof Sheppard in elke film die ik recent heb gezien komt opdraven (Out of the furnace,Mud,Killing them Softly,Safe House) en is uitermate geschikt voor deze rol. De grauwe,verweerde trekken in zijn gelaat, die rauwe rasperige stem en zijn stoere houding. Het past perfect bij de persoon Russel. En toch toont hij op het einde dat er toch nog een beetje menselijkheid in hem zit.

Maar voor mij was de verschijning van Don Johnson een echte verrassing en is hij degene die uitblinkt in deze film. Als ik Johnson zie, zie ik Crockett uit Miami Vice. Ik had hem niet meer zien acteren tot “Django Unchained”. Maar toen hij kwam aanrijden in zijn knalrode cabrio met dat wiegend hawaïaans meisje op het dashboard en dat sappig Texaans accent naar boven kwam, was ik helemaal verkocht. Een schitterende vertolking als varkenskweker aka privé detective die ook zijn mannetje kan staan en Russel zijn volwaardige steun verleent.

Visueel is het bij momenten ijzersterk. De dialoogloze fragmenten zijn soms perfect in beeld gebracht : het zwijgzaam schrobben van de muur in het begin of de momenten dat ze op de veranda zitten bij Don Johnson. “Cold in July” lijkt wel een mengeling te zijn van verschillende genres en probeert je keer op keer te verrassen en op het verkeerde been te zetten. Buiten het feit dat het een beetje ongeloofwaardig was hoe Richard Dane evolueert van een doorsnee watje naar een bloeddorstige nietsontziende agressieveling, was dit een fantastische ervaring en een aanrader voor alle fans van een suspenserijke thriller.

4*

Ik vond het maar een flauw afkooksel van The Bourne trilogie. Een actiefilm die niet opvalt tussen de duizenden andere actiefilms. En het inbrengen van klinkende namen zoals Willes en Weaver heeft er ook niet toe bij gedragen dat het een topper werd. Ze hadden trouwens ook maar een miniem rolletje. Wat me wel mateloos stoorde was het te onpas verschijnen van enorme reclame's van topmerken ... het leek wel een uitgerokken reclameblok bij momenten

1* door de aanwezigheid van Bruce Willis

“But I never seen nothing like this.

Well, you might want to have a little chat with the father.

He's dead.

In fact, he died in the sticks, too, about 13 years ago.

No, I mean the father of the baby she's carrying.

This girl’s about four months pregnant.”

Ik kreeg onlangs een uitnodiging om de première van “Cold moon” bij te wonen in het gezelschap van de makers en acteurs, waaronder ook Christopher Lloyd. Nodeloos te zeggen dat ik eventjes lichtjes opgewonden was. Te bedenken dat ik in dezelfde zaal zou zitten samen met één van mijn jeugdidolen. Samen met Dr. Emmett Brown, de geschifte professor die de tijdspiraal onveilig maakte met zijn omgebouwde Deloreon in "Back to the future”, in eenzelfde filmzaal. Als de betreffende film ook nog zo’n enthousiasme zou veroorzaken, dan had ik er nu al spijt van dat ik geen vlucht heb geboekt. Spijtig genoeg bleef het enthousiasme bij mij wat achterwege tijdens het bekijken van de screener die me toegestuurd werd. Ook al is “Cold moon” qua sfeer gelijkaardig aan dat van een goedkope, vintage-horror uit de jaren 80. Een periode waar ik met nostalgie aan terugdenk. Toen keerde ik telkens huiswaarts overladen met een stapel gehuurde VHS-cassettes, waarna ik me vervolgens een heel weekend lang voor de televisie neervlijde.

“Cold moon” is een doorsnee misdaadverhaal dat perfect zou kunnen dienen als een episode in de Columbo reeks. Er is echter ook sprake van bovennatuurlijke entiteiten die de dader de stuipen op het lijf jaagt (alhoewel deze de angstaanjagende verschijningen doodleuk de rug toekeert bij de meeste confrontaties. Stalen zenuwen klaarblijkelijk). En dit alles start de dag dat Margaret Larkin (Sara Catherine Bellamy) onderweg naar huis, met fiets en al in de plaatselijke beek wordt geflikkerd en ter plaatste verdrinkt. De dag dat haar lichaam door een visser uit het water wordt gehengeld is het begin van een zoektocht naar de dader (als het geen buitenstaander is, zou dit niet al te moeilijk moeten zijn voor de sheriff van zo’n kleine gemeenschap). Zonder verpinken wijst grootmoeder Evelyn Larkin (Candy Clark) met een beschuldigende vinger naar Nathan Redfield (Josh Stewart), zoon van James Redfield (Christopher Lloyd), bankmagnaat en oprichter van de enige bank.

En tegelijkertijd is dit een teken voor de kwaadaardige geest van Margaret om zichzelf uit de beek te takelen om dan de snoodaard te pas en te onpas angst aan te jagen. Het is niet duidelijk waarom Margaret nu als wraakzoekende geest terugkeert. Het is ook onduidelijk waarom de identiteit van de dader zo snel prijsgegeven werd. Naar mijn mening moet de rest van de film wel verdomd intrigerend genoeg en van hoge kwaliteit zijn, als je dit spanningselement zo vroeg wegneemt. En dat is het grote nadeel in deze film. Spannend is het omzeggens nooit. Een horror zonder griezelmomenten of een angstaanjagende sfeer kan je moeilijk horror noemen. Zelfs al zijn de geestverschijningen bij momenten toch wel geslaagd te noemen.

De vertolkingen zijn evenwaardig aan de algehele sfeer van de film. Nogal ongeïnspireerd met weinig uitschieters. De enige die toch iet of wat indruk maakte was Josh Stewart. Alhoewel hij grotendeels rondliep met lodderige, halfgesloten ogen dankzij de hoeveelheid alcohol dat hij nuttigt de hele dag. Een echte manische psychopaat is hij niet echt, maar zijn persoonlijkheid vertoont toch enkele duistere kantjes. Christopher Lloyd’s rol stelt ook niet veel voor en is beperkt tot enkele minuutjes waarbij hij meer met begerige ogen naar de lokale blonde schoonheidskoningin (Miss Pie) kijkt terwijl hij al wauwelend onverstaanbare zinnen voortbrengt. En dan zijn er nog Evelyn (Candy Clark) en Jerry Larkin (Chester “My father Die” Rushing) die een blauwbessenkwekerij trachten overeind te houden. Niet bepaald hoogkwalitatief acteerwerk tijdens hun kortstondige aanwezigheid. Vooral Candy Clark was een irritant personage die eigenlijk constant hysterisch reageert na de dood van haar kleindochter.

“Cold Moon” is niet echt slecht, maar echt overtuigend was het nu ook weer niet. Persoonlijk vind ik de filmaffiche grandioos, maar over het algemeen is het maar een zwak probeersel. De poging om er een soort horror van te maken is niet bijster goed gelukt. Nostalgische waarde heeft de film wel. Zeker als je de jaren 80 intens hebt meegemaakt op horrorgebied. Ik ben er zeker van dat je deze film wel eens ooit tegenkomt op één of ander televisiekanaal in het midden van de nacht. Ik zou er echter niet voor opblijven.

2*

“We are never very far from those we hate.

For this very reason, we shall never be truly close to those we love.”

Deze film is zo vaag als de reden waarom de naamloze jongeman (David Oakes) een toevlucht zoekt op een rotsachtig eiland in de Antarctische oceaan. In eerste instantie is het om een andere meteoroloog te vervangen. Maar de vraag van de kapitein waarvoor hij vlucht, blijft onbeantwoord. Heeft hij iets misdaan in wereldoorlog I ? Of drijft een onbeantwoorde liefde hem naar dit geïsoleerd eiland? Geen flauw idee. En uiteindelijk is dit ook niet belangrijk. Het probleem is dat de man die hij moet vervangen, nergens te bekennen is. De enige levende ziel die op het eiland nog aanwezig is, is de primitief uitziende eenzaat Gruner (Ray Stevenson) die zich teruggetrokken heeft in een vuurtoren.

Erg spraakzaam is Gruner niet, maar algauw beseft de jongeman dat zijn veiligheid niet gegarandeerd is in de nacht, als waterwezens telkens uit de oceaan gekropen komen. Als de meteoroloog na de eerste avond zijn onderkomen in vlammen ziet opgaan, is hij wel genoodzaakt om bij Gruner te verblijven. Daar ontdekt hij dat Gruner zo’n amfibische creatie van het vrouwelijke soort (Aura Garrido) als een soort huisdier gevangen houdt. Ze fungeert als huismeid en als object om zijn lusten op bot te vieren. De reden waarom de wezens telkens bij nacht de vuurtoren bestormen is nogal onduidelijk. Zijn die bestormingen een vorm van veroveringsdrang? Of zijn het reddingsmissies?

Een horror zou ik het niet echt noemen. Of is het de symboliek die gebruikt wordt om aan te tonen hoe de mens zich gedraagt tegenover vreemden? En zelfs tegenover elkaar? Is het een weerspiegeling van de brutaliteit die we kennen in onze maatschappij. Het onderdrukken van andersoortige en het misbruik dat hiermee gepaard gaat. Uiteindelijk stel je jezelf de vraag wie hier het monster is. Diegene die het hulpeloos wezen uit zee misbruiken? Of de creaturen die elke avond de vuurtoren bestormen? Stevenson slaagt er wel in die wreedheid en waanzin op een schitterende wijze te tonen.

Echt indrukwekkend vond ik deze film niet. Het verhaal is niet echt overweldigend en neigt naar het repetitieve na verloop van tijd. Ondanks de actierijke bestormingen en een paar schrikmomenten, blijft dit uiteindelijk een doorsnee film. En de vergelijking met “The shape of water” is nogal frappant. Het uitroeien van een visachtig wezen voor eigen profijt en seksuele interactie tussen dit wezen en iemand van het menselijke ras zijn in beide films te vinden. Het enige verschil is dat het in “Cold Skin” over een hele bende van die oceaanbewoners gaat.

2*

“Welcome to paradise boys. This is Coldwater.

I am Colonel Frank Reichert, United States Marine Corps, retired.

You can call me Colonel. You can call me sir. It's up to you. The choice is yours.

Life here, gentlemen, is very simple.

Let's not bullshit each other. You're here because you fucked up.

We're here to fix that. So, you show me that you have a willingness and desire to change.

Simple as that.”

“Coldwater” evolueerde naar een toch wel indrukwekkende en snoeihard drama waarbij het bestaan van zogenaamde heropvoedingskampen in de VS aan de kaak worden gesteld. De film is niet gebaseerd op effectief waargebeurde feiten (veronderstel ik toch), maar zou een schets zijn van hoe het er aan toegaat in zulke tuchtkampen die effectief daar bestaan en waarbij de getoonde praktijken dagelijkse kost zijn. Het zijn dus eerder strafkampen waarbij men eerder vernedering als maatstaf heeft in plaats van heropvoeding. Het beoogde doel is het bijsturen van jongeren die daar belanden, met als enige doelstelling ze terug op het juiste pad te krijgen voordat ze effectieve celstraffen riskeren (maar het zijn eerder psychologische martelingen). De jongeren worden naar daar gestuurd op aandringen van de ouders om ze zogezegd te begeleiden naar een beter en gecontroleerd leven zonder misdaad. Maar ik vrees dat er ook wel jongeren terechtkomen omdat de ouders er geen tijd voor hebben of zelf hun eigen leven terug willen oppikken zonder een tegenstribbelend en rebellerend kind. Getuige hiervan het snotterend dikkerdje dat als groentje arriveert en daar geplaatst werd omdat hij slechte cijfers op school haalt en een keer spijbelde.

Volledige recensie hier ...

Slapeloze nacht , dus dacht ik : laten we maar eens een film kijken die vrouwlief zeker niet wil kijken ... euh ik had beter ook niet gekeken

Er was een begin en een einde en daar heb je het ook mee gehad. Absurd moment in de film : 4 leden van een familie op een panische vlucht voor weet ik veel wat omdat weet ik veel wat met de wereld is gebeurd, struikelend en angstig rennend door de bossen. En dan heeft de dochter 10 minuutjes privacy nodig ... OM HAAR BENEN TE SCHEREN LOL

Dat sloeg bij mij alles. Flutfilm van het jaar dus !

Een halve ster ter ere van de crew om dit door te staan

0.5*

“Love.

Time.

Death.

Now these three abstractions connect every single human being on Earth.

Everything that we covet, everything that we fear not having, everything that we ultimately end up buying is because at the end of the day we long for love, we wish we had more time, and we fear death.”

Ik vrees dat “Collateral Beauty” weer zo’n film is dat het slachtoffer werd van een spiraal van negativisme in recenserende middens. Soms komt het voor dat een bepaalde opinie wordt geïntroduceerd die naderhand door anderen halsstarrig word gevolgd. Slogans zoals “Afgrijselijk cynisch en huilerig”, “Tranentrekker zonder meerwaarde” en “pretentieus gebakken lucht” zag ik tot mijn verbazing op mijn scherm verschijnen. Toegegeven, het is niet zo weergaloos als “The pursuit of happiness”. Maar het is ook niet zo’n commerciële flauwekul als “Men in Black II” of zo vervelend als “After Earth”. Misschien is Will Smith niet de geknipte acteur voor een melodrama en associeer je hem met een meer actierijk en luchtiger filmgenre. Maar toch kon hij me overtuigen als de door verdriet getekende eigenaar van een reclamebureau. En als er mondiaal een soort kruistocht wordt georganiseerd tegen een welbepaalde film en ik ben het daar niet helemaal mee eens, dan wordt het tijd om voor deze film in de bres te springen. De laatste keer dat ik dat nodig achtte, was bij “47 Ronin”.

Ik geef eerlijk toe dat een film zoals “Hold me” meer emoties oproept als het over sterven en afscheid nemen van iemand dierbaar gaat. En inhoudelijk zijn er genoeg elementen voorhanden om het de stempel melodrama te geven. Maar wat was nu de uiteindelijke boodschap? Ging het nu alleen over leed, verdriet en pijn? Of was de boodschap die van een sprankeltje hoop, persoonlijke demonen overwinnen en echte waardes die van belang zijn in een mensenleven? Tja, cynici zullen vol walging naar deze film kijken. En ja, zelf vond ik dat het einde een hoog “Scrooge” gehalte heeft. Drie metaforen die het leven van 4 individuen de juiste richting insturen.

Het is niet alleen het leven van Howard (Will Smith) dat bijgestuurd moet worden. Ook de drie mede-eigenaars Whit (Edward Norton), Claire (Kate Winslet) en Simon (Michael Pena) hebben af te rekenen met hun eigen demonen. Zij krijgen elk een individueel metafoor die voor hun de puntjes op de i zetten. Hun gezamenlijk project is Howard die sinds het overlijden van zijn zes jarige dochtertje (ze leed aan een zeldzame vorm van kanker) comateus en doelloos door het leven gaat. De charismatische verschijning aan het begin van de film staat in schril contrast met de zelfdestructieve figuur die blind van woede in kamikazestijl tegen het verkeer in fietst. Welke richting zijn bedrijf uitgaat kan Howard bitter weinig schelen. De enige activiteit die hij daar nog verricht is het ontwerpen van een bouwsel van dominostenen die hij na enkele dagen van noeste arbeid terug afbreekt door het eerste steentje om te duwen. Symboliek voor zelfvernietiging?

De eerste stap zetten naar een zelfhulpgroep voor mensen die trachten een verlies te verwerken, is echter een onmogelijke stap voor Howard. Daarom dat Whit, Claire en Simon iets bekokstoven om aan te tonen dat Howard ontoerekeningsvatbaar is en niet meer beslissingen kan nemen die het bedrijf schade zou kunnen berokkenen. Dat is waar de drie amateur toneelspelers op het toneel verschijnen. Brigitte (Helen Mirren), Amy (Keira Knightley) en Raffi (Jacob Latimore) zullen elk één van de drie abstracties vertolken en Howard hiermee confronteren. De abstracties waarnaar hij brieven schrijft. Op die manier trachten ze een agressieve of irreële reactie uit te lokken.

De film wordt genadeloos neergesabeld in de VS wegens overdreven dramatiek en het volgens de publieke opinie weerzinwekkend opgezet plan van aandeelhouders. Neem een willekeurig seizoen van Greys Anatomy en je krijgt een lading kunstmatige dramatiek pas over je heen (maar dit komt waarschijnlijk door mijn haat jegens televisieseries). En dat het moreel aanstootgevend is van de mede-eigenaars is ook hypocriet om te beweren. De VS (en ook andere kapitalistische landen) is een land waar men in de zakenwereld op dagdagelijkse basis over lijken gaat en waar individuen op strategische manier worden opzij geschoven. En Will Smith aanduiden als de boosdoener en dat hij niet capabel is een serieuze film te dragen, is ook kort door de bocht. Ik kan bijvoorbeeld Keira Knightley niet uitstaan (een film met haar, en mijn knusse zetel staat vol nagelafdrukken). Maar dat is voor mij geen reden om de film in totaliteit af te breken (zoals ik ook niet deed bij “Begin Again”).

“Collateral Beauty” is een degelijke film over verdriet en wat het verliezen van een dierbare teweeg kan brengen. Toegegeven het was een beetje voorspelbaar. Welke connectie er was tussen Madeline (Naomie Harris) en Howard was nogal duidelijk. En het einde was een beetje te sprookjesachtig. Maar uiteindelijk raakte de film een gevoelige snaar bij mij en liet het toch een indruk na. Will Smith wist me niet tot tranen te bewegen zoals bij “The pursuit of happiness”. En een potje huilen is ook niet zijn sterkste acteertalent. Maar toch heb ik respect voor de persoon die begon als rebelse, yo-yo-yo scanderende tiener uit Bel-Air.

3.5*

“He will cut your balls off and feed them to you”

Ben je een liefhebber van “Saw” en aanverwante folterfilms, dan zal dit zeker in de smaak vallen. Maar was je eigenlijk de hele “Saw” saga na deel drie al zo beu als koude pap, dan kan je “The Collection” maar beter links laten liggen, want echt noemenswaardig origineel kan je deze film niet noemen. Dit vervolg op “The Collector” (die ik nooit heb gezien) begint toch wel indrukwekkend, heeft een te verwachten open einde en is vreselijk saai er tussenin met belachelijk onwaarschijnlijke situaties. Echt spannend is het nergens en uiteindelijk is het een kat en muis spel in een groots,verlaten hotel vol met dodelijke en krankzinnige booby-traps, waarbij de ene ruimte nog surrealistischer oogt dan de voorgaande. Om het enigszins vermakelijk te maken, raad ik aan om een supportersjaal en muts aan te doen en jezelf te voorzien van toeters en vlaggen, zodanig dat je als een overenthousiaste supporter de mededingers kan aanmoedigen.

Door zijn korte speelduur verspilt men niet te veel tijd aan het begin. In een flits vernemen we dat de stad belaagd wordt door een meedogenloze seriemoordenaar genaamd “The Collector”. We maken kennis met Elena (Emma Fitzpatrick) die door een paar vrienden op sleeptouw wordt genomen naar een obscure geheime nachtclub. Na een schermutseling met haar vriend ontdekt ze een koffer waarin Arkin (Josh Stewart) opgesloten zit. Arkin is een slachtoffer uit de eerste film die de dans is ontsprongen. Alleen begint de nachtmerrie hier terug van vooraf aan en krijg je de meest hallucinante moordpartij ooit te zien. Iets wat ik raar of zelden doe, heb ik hier tweemaal gedaan, namelijk terugspoelen. Eenmaal dit bloederig gedeelte voorbij, is eigenlijk het beste achter de rug en vervalt de film in een flauwe slachtpartij waarbij de makers van de film (en dan vooral de schrijver Patrick Melton, die ook verantwoordelijk is voor SAW IV,V,VI en 7) meer oog hebben voor het sadismegehalte dan voor het verhaal zelf. Het vervolg kan je eigenlijk al raden : Elena wordt ontvoerd door “The Collector” en Arkin wordt ingelijfd als gids voor een groep huurlingen die haar uit de handen van deze sadist moeten redden. Hij keert dus onverrichter zake terug naar de onheilsplek.

Deze film in hetzelfde rijtje zetten als “Saw” is deze laatste een beetje onwaardig. De opzet van “Saw” was van een heel andere strekking en zat ietwat subtieler in elkaar. Ik moet toegeven dat “Saw” wel indruk op me maakte. “Jigsaw” ontvoerde mensen omdat hij vond dat ze dat verdiende vanwege zondes die ze hebben begaan in het verleden. De keuze die ze hadden was om op een pijnlijke manier zichzelf te redden uit hun situatie of gewoonweg te sterven. “The Collector” had in mijn ogen zo geen verheven taak voor ogen, maar is gewoon een psychopaat die slachtoffers hervormd in groteske kunstwerken op sterk water. Ofwel gebruikt hij ze als tijdverdrijf en foltert hij ze op gruwelijke wijze. Zijn identiteit wordt niet onthuld in deze film. Het blijft een sinistere onbekende die af en toe een masker vastsnoerd over zijn hoofd en massaal begint te moorden.

Het lijkt me totaal onzinnig om over karakterontwikkeling te praten, want die ontbreekt volkomen. Je hebt langs de ene kant de schijnbaar onoverwinbare dader aan de ene kant, die volgens mij voorzien is van een ingebouwd GPS systeem want hij verschijnt telkens op het juiste moment en op de juiste plaats in dit toch redelijk omvangrijk hotel) en het stelletje huurlingen aan de andere kant, die het probleem wel zullen aanpakken. Het feit dat die waar ze het op gemunt hebben zo maar eventjes een hele meute discotheekgangers herschapen heeft in kant-en-klare barbecuepakketjes maakt blijkbaar geen indruk en begeven ze zich schijnbaar zorgeloos op onbekend terrein. Hun lot ligt dan ook nog eens in handen van één iemand die dit lugubere gebouw wist liggen door gebruik te maken van aanwijzingen die hij in zijn arm heeft gekerfd. In hun plaats zou ik me uit de voeten maken en het overlaten aan een heel leger paramilitairen om de klus te klaren.

Er zitten trouwens nog van die onbegrijpelijk momenten in deze film. De manier waarop ze zich kunnen bevrijden uit de metalen kooi is grote onzin. En zeker als je dan ook nog eens ziet hoe die persoon in actie schiet, alsof er geen vuiltje aan de lucht is. De meeste seriemoordenaars in andere slasher-movies hebben een motief en patroon. Deze “Collector” is daar blijkbaar nog niet helemaal uit en doet van alles wat. Hij moordt, hakt en klieft in het rond, versnijdt en assembleert lichamen, martelt en foltert als hij tijd over heeft. Hij maakt gebruik van allerhande instrumenten om zijn doel te bereiken (niet zoals Michael Myers die steevast gebruik maakt van een slagersmes) en heeft dan ook nog een resem slachtoffers gedrogeerd zodanig dat deze als een leger zombies ingezet kunnen worden tegen indringers. En dan heeft hij ook nog eens een verzameling razende honden en tarantula’s om in te zetten. Je merkt het al, er is variatie genoeg.

Uiteindelijk is het maar een matige film waarin vooral aandacht wordt besteedt aan de vallen en de bloederige uitwerking ervan. Het gaat er wel stevig aan toe en het tempo is razendsnel. Zo snel dat je misschien een slachtpartij hebt gemist. Geen nood, op het einde krijg je een herkansing om ze te bekijken tijdens de eindgeneriek. Het einde nodigt uit voor een opvolger, maar ik vrees dat ik die wijselijk ga overslaan dan.

1*

What I do know about you is that you're American, because my friends here tell me you were talking while you were unconscious which or course is typically American is'nt it?

And judging by your stubborn refusal to talk right now while you are fully concious, I guess that must make you an extremely, brave American or excessively stupid American.

I don't know, you tell me! Yeh.

But you and I can surely cut through all that boring back and fourth

Sylvester Stallone nonsense … "Eh ah Adreine".

Ik hield me al klaar voor een doorsnee actie B-film met veel slecht getimede vechtscènes, melige dialogen, versleten oneliners gebruikt door met testosteron opgepompte krachtpatsers en over the top schermutselingen waarbij tonnen munitie worden verschoten. En dit alles om een flinterdun, uiterst onorigineel verhaal mee op te smukken. Eigenlijk verwachtte ik een soortement avondvuller waarbij het eigenlijk niet uitmaakte of je in slaap dommelde of niet. Tja, een mens kan het ook wel eens verkeerd voorhebben. En als dan ook nog eens de ene bekende filmster na de andere in beeld verschijnt, is de verrassing des te groter.

Toegegeven. De reden waarom Casey (Nicholas “Equals” Hoult) uiteindelijk beslist om een vrachtwagen scheef te slaan, eigendom van de aartsgevaarlijke en koelbloedige drugssmokkelaar Hagen Kahl (Anthony Hopkins), in opdracht van Geran (Ben Kingsley), is nogal afgezaagd. Je kan niet zeggen dat het niet al eens ergens anders werd gebruikt. Het daaropvolgend actierijke gedeelte, waarbij Casey zich voortdurend moet reppen om uit de handen te blijven van Kahl’s trawanten, die maar al te graag de gestolen truck terug willen, is dan wel van dusdanig kaliber dat je je eventjes schrap zet zodanig dat je er geen seconde van mist. Wat je te zien krijgt is een aaneenschakeling van keiharde knokpartijen, knetterende vuurgevechten, flitsende achtervolgingen in de steegjes van een pittoresk Duits stadje en razendsnelle autoachtervolgingen op de “Deutsche Autobahn” rondom Keulen. Casey maakt op dat moment gebruik van (in mijn ogen) kostbare sportwagens waar fans van “The fast and the furious” misschien enthousiast over worden. Zelf ben ik geen expert op dat vlak en wordt ik al extatisch als ik de snelheidswijzer naar 200 zie springen.

Ik was best wel onder indruk van Nicholas Hoult. Een koelbloedig persoon met helblauwe ogen (zonder twijfel succesrijk bij de vrouwelijke bevolking). Hij lijkt wel griezelig veel op Ed “The transporter refueled” Skrein en is vergelijkbaar met de jonge Bruce Willis in zijn hoogdagen (dus niet de laatste 10 jaar). Ook zo onbewogen en koelbloedig. En ook zo lichamelijk beschadigd naarmate de film vordert. Alhoewel Juliette (Felicity “The Theory of Everything” Jones) aan de basis ligt van heel de ellende, is haar rol eigenlijk nogal beperkt te noemen. En misschien vragen mensen zich af wat steracteurs zoals Anthony Hopkins en Ben Kingsley te zoeken hebben in zo’n simplistische actiefilm. Ik stel voor de film “Blackway” te kijken met Hopkins in een hoofdrol. En “Robot Overlords” waar Kingsley in participeert. Dit zijn ook niet bepaald hoogstaande films of meesterwerken uit de filmgeschiedenis van deze acteurs. Idem dito een doorsnee verhaal met niet echt gedenkwaardige beelden. Op zijn minst is “Collide” doorspekt met weergaloze actie en somtijds toch wel magistrale monologen. Het onderonsje tussen de beide heren is sowieso al een lust voor ogen en oren.

Het is lang geleden dat ik zo genoten heb van een onzinnige actiefilm. Uiteindelijk draait het allemaal rond hoe de liefde iemand kan aanzetten om ondoordachte beslissingen te nemen en om levensgevaarlijke capriolen uit te hangen. "If the reason is love, then maybe it's not so crazy and it's the only thing keeping me alive" zoals Casey zegt aan het begin van de film. Och ja, misschien komt het allemaal onzinnig over, is er weinig diepgang bij sommige personages, zijn sommige Duitse bijrollen erbarmelijk slecht en komt de Duitse politie nogal stupide over en is hun finale interventie overdreven en belachelijk (het was alsof Osama Bin Laden zich verschanste in dat groezelige cafeetje), toch was het onderhoudend en interessant genoeg. Het is geen baanbrekende cinema, maar wel geschikt voor een eenmalige kijkbeurt .

3*

Matig fantasieloos tussendoortje.
Het was eerder een mix van The Day after tommorow met I'm Legend.

Het moment dat ze de andere basis betreden was spannend, en daar bleef het ook wel bij.
Een zeer voorspelbare film , slechte CGI en ondermaatse acteerprestaties.
Fishburne was te genieten , Paxton vond ik tegenvallen en Zegers een zielige held.
Het eindgevecht was ongeloofwaardig en lelijk in beeld gebracht.

Het slot was dan zo ongeloofwaardig. Om de tocht te doen naar de andere basis, moesten ze overnachten in een helicopter omdat de afkoeling s'nachts enorm is. Maar ze gaan wel naar het beloofde land stappen in bijna een zomertenue. En aan het slotbeeld te zien, is het toch een eindje

1,5* met moeite

“Why would God give a Christlike gift tot the very Devil himself …”

“Come back to me” is een indie horror met een fascinerend en origineel basisidee, maar het repetitief karakter begon op een bepaald moment te vermoeien. Alleen al de openingsscène waar je getuige bent van huiselijk geweld met een nogal bloederige afloop, was al een magistrale zet van de makers van deze vreemde film. De overgang van deze moordscene in Reno naar een slapend voorstadje van Las Vegas is redelijk abrupt en verwarrend. Maar later in de film kom je te weten dat het schijnbaar emotieloze jongetje uit Reno dezelfde persoon is die nu in dit rustig stadje woont en zijn intrek heeft genomen tegenover Josh (Matt Passmore) en Sarah (Katie Walder). Zijn naam is Dale (Nathan Keyes). Een zich vreemd gedragende, gesloten kerel die redelijk achterlijk overkomt en al bij de eerste ontmoeting een soort fascinatie vertoont voor Sarah.

Josh en Sarah zijn een aantrekkelijk, jong koppel wiens relatie schijnbaar rooskleurig verloopt. Josh is croupier in een casino. Sarah studeert ergens één of andere universitaire studie en maakt een thesis over de invloed van pornografie. Toch bemoeilijkt één specifiek probleem hun relatie. Sarah’s kinderwens wordt niet echt vervuld. Sterker nog, als je de reactie van Josh bekijkt, lijkt hij hierover niet echt enthousiast te zijn. Als Sarah dan geplaagd wordt door angstaanjagende nachtmerries, waarbij ze naderhand ontwaakt op een heel andere locatie met soms vreemde verwondingen en niet wetend hoe ze daar terechtkwam, en ze ook nog eens gezegend is met een onbevlekte ontvangenis, wordt alles een beetje een puinhoop. Sarah is er stellig van overtuigd dat er bepaalde dingen niet pluis zijn en beslist zelfs een camerasysteem te installeren. Op die manier tracht ze erachter te komen wat de oorzaak is van deze helse nachtmerrie.

De cover van deze film kan je niet echt indrukwekkend noemen en zeker niet beangstigend. Om eerlijk te zijn verwachtte ik er niet echt veel van. Een doorsnee horror met stalker elementen, dacht ik bij mezelf. Uiteindelijk lijkt het op het eerste zicht niet echt speciaal allemaal. Maar geloof me, het fenomeen waar Sarah mee te maken krijgt, is toch wel een unieke vondst. Toegegeven, er zijn wel meerdere films met een rare, griezelige buurman of een lieftallige dame die nachtelijke bezoekjes krijgt van ongure figuren. Maar datgene dat Sarah’s nachtrust verstoord, ben ik nog niet eerder tegengekomen in een andere horror. De film bevat de nodige spanning en suspense. Dan wordt er nog een bovennatuurlijke gave toegevoegd. En de bewakingscamera’s geven het een sfeertje dat direct doet denken aan “Paranormal Activity”. Niet dat dit één van mijn favoriete films is.

Katie Walder is niet alleen een lust voor het oog, maar slaagt er ook in om een degelijke rol te spelen. Een levenslustige en sexy blondine wiens dagdagelijks ritme verstoord wordt door nachtmerrieachtige realistische dromen. Wat we hierna te zien krijgen is een hysterische en hulpeloze jongedame. 't Is niet oscarwaardig, maar komt wel overtuigend over. Matt Passmore zijn rol is dan weer beperkter en niet zo denderend. Maar dat heeft meer met het script te maken dan met de persoon. De meest memorabele vertolking wordt verzorgd door Nathan Keyes. Zonder probleem verandert hij in de merkwaardige en creepy Dale. Misschien klinkt dit alles een beetje vaag en oppervlakkig. Maar dat is omdat “Come back to me” nu net zo’n type film is waar je best zo weinig mogelijk over te weten komt. Laat ik het erop houden dat door de excellente vertolkingen, het creepy en duistere sfeertje, de beklemmende muziek en het toch wel hoogst verrassende (en tegelijkertijd op een bepaalde wijze ook meest hilarische) einde, deze (voor het grotere publiek) onbekende film een entertainende ontdekking werd. Zeker de moeite om deze eens te kijken.

3.5*

I once accidentally kicked a guy’s ear off.

I didn’t mean to, but the fucker flew off.

I could see right into his skull.

Die Elijah Wood zorgt toch altijd voor aangename verrassingen. Qua filmkeuze kan men moeilijk zeggen dat hij op veilig speelt. Zijn keuzes zijn toch altijd redelijk eigenzinnig te noemen. Ik vergelijk hem een beetje met Daniel Radcliffe. Ook zo’n acteur die niet wil teren op het wereldwijde succes dat hij verworven heeft dankzij het spelen van één welbekend personage het grootste deel van zijn leven. Zo ook Elijah Wood die voor eeuwig en altijd zal geassocieerd worden met Frodo. Ze hebben blijkbaar ook een gemeenschappelijke interesse, namelijk dat van overleden personen. Waar Radcliffe in “Swiss Army Man” de rol van een lijk voor zijn rekening nam, zit Wood in deze film opgescheept met het gebalsemde lichaam. In ieder geval, “Come to Daddy” is een macabere, duistere en licht-humoristische film.

Toen ik naar de filmposter keek, moest ik onmiddellijk denken aan “Happy birthday to Me”. Niet dat deze “Come to Daddy” een rasechte slasher werd. Maar het huishoudgerei dat Norval Greenwood (Elijah Wood) op de cover vasthoudt, gebruikt hij wel op een vernuftige en ook pijnlijke wijze. Norval is een excentrieke, hippe DJ met zelfs Elton John in zijn kennissenkring. Stijlvol, hedendaags gekleed met artistiek verantwoorde en strategische geplaatste tatoeages. Een gemillimeterd Freddie Mercury snorretje. En een kapsel alsof het met een soepterrine werd gestyled. Alles wijst erop dat deze figuur gewend is aan een mondaine leventje en dat de tocht doorheen het woud met een bonkende reiskoffer op wieltjes achter hem, daar niet in thuishoort. Als hij tenslotte aankomt bij het strandhuis (dat volgens hem op een vliegende schotel lijkt uit de jaren 60) en kennismaakt met zijn vader Brian die hij al jarenlang niet meer heeft gezien, blijkt dat deze laatste compleet het tegenovergestelde karakter is. Grofgebekt, redelijk brutaal, slordig uiterlijk en aanhoudend een glas bijvullend met sterke drank of wijn. Niet bepaald een lachertje voor Norval die onlangs alcohol afgezworen heeft. En voordat hij het beseft zinkt zijn smartphone (een beperkte editie in goud ontworpen door Lorde) naar de bodem van de oceaan tijdens het maken van een selfie. De toon is gezet.

“Come to Daddy” is een moeilijk te plaatsen film. Enerzijds tracht men hier en daar een humoristische noot toe te voegen. Weliswaar subtiele zwarte humor die niet door iedereen gesmaakt zal worden. Anderzijds is er wel degelijk een horror-sfeertje aanwezig waarbij het er nogal bloederig aan toegaat. Nogmaals, ik ben niet echt zo’n fervent fan van deze combinatie omdat meestal beide genres incompleet aanvoelen. En om eerlijk te zijn, hier ook. Het humoristische was niet echt grappig te noemen (met enkel een zeldzame grinnik). En het horror-gedeelte vond ik ook nogal lichtvoetig. Dat het over een hoog thriller gehalte beschikt, staat buiten kijf. En het is zeker en vast geen rechttoe rechtaan verhaal. Je zou zelfs kunnen beweren dat men een beetje te overdadig was met het aantal plotwendingen. Maar de absurditeit in het verhaal (zoals een motel dat volgeboekt is met bezoekers aan een swingers conventie. Wie verzint zoiets?) kent geen grenzen. Het krankzinnig en intimiderend gedrag dat langzaamaan evolueert naar een soort “Cape Fear” agressie. De dienstdoende agent en zijn oprisping demonstratie. De lijkschouwer en het feit dat Norval door plaatsgebrek in het mortuarium ineens met een overleden persoon in huis zit. De nachtelijke angstaanjagende geluiden. Norval’s ontdekking en onthulling van het gehele mysterie. Het motelgebeuren. Het blijft maar doorgaan. Waar ik dan gelukkig wel van hou.

Elijah Wood is gewoonweg schitterend als de extraverte en redelijk arrogante Norval. Iemand die niet beseft in wat voor een penibele situatie hij terechtkomt. En ook niet weet dat zijn gehele levensverhaal danig dooreen geschud zal worden. Zo voelt het ook voor de toeschouwer. Het eerste gedeelte vraag je je af welke richting het verhaal zal opgaan. Maar eens het plot zich onthult en het verhaal een versnelling hoger gaat, zowel wat tempo als hectische actie betreft, kan je je best schrap zetten. De wilde achtbaanrit is de moeite waard. “Come to Daddy” is een eigenzinnige, ietwat vreemde thriller met uitgesproken agressieve scènes en vol krankzinnigheid. Te veel onthullen is af te raden. Best om onwetend aan deze film te beginnen zodanig dat de ervaring uitgesproken verrassend zal zijn. Aanradertje.

3*

Totaal geen horror. Een ietsiepietsie beetje komedie. Het enige lichtpunt was voor mij de verschijning Beverly Powers als Mrs. Phipps. Wat een bloedmooie actrice is dat wel. Pfffft

2*

“You work hard,

you play by the rules,

you're a good soldier,

and you don't deserve it.

But the reality is sometimes

soldiers end up casualties.”

Wat is me van “The Commuter” nu eigenlijk bijgebleven? Niet bijster veel eigenlijk. Zo’n soort film is het dus. Alleen die openingsscene waar je Michael MacCauley (Liam Neeson) zijn terugkerend ochtendritueel telkens ziet uitvoeren. Van opstaan tot de rit naar het metrostation met zijn eega. Een uniek stukje film ? Of is het afgekeken van de openingsscene uit “Rebirth” waar je ook de protagonist zijn dagelijkse ochtendhandelingen ziet uitvoeren ? Een manier om de dagelijkse sleur van de werkende mens aan te tonen. Alleen wordt die dagelijkse sleur bij Michael op een nogal drieste manier verbroken wanneer hij op zijn 60ste aan de deur wordt gezet na 10 jaar verkoop van levensverzekeringen. En dan is er een onbekende mooie vrouw die hem een hypothetisch voorstel doet. Hij moet een tas van een andere reiziger op de metro afhandig maken om zodoende zichzelf en zijn familie te behoeden voor een financiële catastrofe. Klinkt eenvoudig maar is in wezen een niet te onderschatten taak.

Het lijkt wel alsof Neeson wel een patent heeft op dit type films waar hij het tegen de klok moet opnemen om aan een opdracht te voldoen die opgedragen werd door gewetenloze misdadigers. En telkens weer is het zijn gezin dat ook nog eens bedreigd wordt met de dood. “The Commuter” is een beetje “Non-Stop” en een dwarsdoorsnede van alle “Taken” episodes, dat zich dan afspeelt op een trein. Maar om eerlijk te zijn vond ik het op een bepaald moment wel enorm overdreven en ongeloofwaardig. Voor een filmavondje waarbij je je hersenen even kunt uitschakelen, zodanig dat die eens van een welverdiende rust kunnen genieten, en je je kan volproppen met in de microgolfoven klaargemaakte popcorn, is deze film best te pruimen. Maar beste Mr. Neeson. Wordt het niet eens tijd om het over een andere boeg te gooien en wat variatie te brengen in je werk? En je niet telkens te laten verleiden tot het spelen van een hoofdrol in steeds dezelfde soort films met enkel een andere omgeving en set-up? Je wordt er tenslotte niet jonger op. Toch ?

2.5*

"Don't you get gangsta with me, dog."

"Complicity" maakte evenveel indruk op mij als toen er tijdens mijn militaire dienst één of andere onderofficier tegen mij brulde dat ik weekendarrest zou krijgen indien ik de kasseienweg achter de kazerne niet wat grondiger zou proper maken elke morgen. Bitter weinig dus. Ik was toen meer onder de inruk van een immense Amerikaanse “Drill Sergeant” die mij optrommelde om mee te gaan op een nachtelijke schietoefening (want ik was van de medische dienst en was verantwoordelijk voor het uitdelen van watten om gehoorbeschadiging te voorkomen)met enkele “marines” die oorspronkelijk uit Hawaï kwamen en nu gestationeerd lagen in Duitsland bij de kernkoppen. Ik was vooral onder de indruk die avond toen die boom van een vent tegen zijn mannen begon te schreeuwen dat ze een bende “losers” waren en dat ze minder goed waren dan “The Medic” want die had een betere hit-ratio bij het schieten met een M-16 (ik had al zowat met elk Belgisch prulgeweer geschoten, dus toen hij vroeg of ik eens wou proberen, hapte ik toe). Het woord "lethal" werd meermaals gebruikt en de vraag om niet het Amerikaanse leger te vervoegen als scherpschutter. Dit doet eigenlijk niks ter zake, maar het is wel plezant om te vertellen.

Het begint als een doorsnee Highschool verhaal. Ik vind films die zich afspelen in en rond een Amerikaanse Highschool altijd hoogst interessant. Niet omdat dit meesterwerken zijn (buiten “The Breakfast Club”,”Class of 1984” en “Pretty in Pink”) maar omdat er meestal zo’n clubje stereotypen naar voor wordt gebracht. Zo ook hier. Allereerst heb je de 2 klas bimbo’s Shanon Erdman (Shoshana Bush) en Kim (Heather Hemmens) die zo nep zijn als een rubberen eendje en het IQ niveau hebben van een doorsnee kiwi. Meestal zijn zulke Beauty Queens meer met zichzelf bezig en zich bewust van hun onweerstaanbare schoonheid (de buitenkant wel te verstaan), en is hun bekwaamheid beperkt tot het hanteren van een smartphone (mits een beperkte woordenschat te gebruiken zoals “OMG” en “No way”) en het organiseren van nietszeggende party’s. Vanzelfsprekend heeft minstens één van de twee een vriendje,Kurt (Logan Huffman) de quarterback, die mag doorgaan voor de lokale “jock” en uitblinkt in het werpen van een eivormige bal, maar wiens hersenen grotendeels zijn afgezakt tot in zijn biceps. En net zoals een zuigbaars die een witte haai vergezelt, is er ook altijd een teamgenoot, liefst een zwaarlijvige zwarte medemens, die deze domme spiermassa overal volgt zoals Dwayne (T.J. Wilkins) hier. De enigste reden dat ze zogezegd vrienden zijn is het feit dat ze toevallig in hetzelfde team spelen. Die stelling wordt zelfs bevestigd in deze film.

Wie natuurlijk ook niet mag ontbreken is de Goth-chick. Bij nader inzien een niet onaantrekkelijk uitziend vrouwelijk persoon die door haar alternatieve looks (zwarte dwarrelende kledij a la Siouxsie, ravenzwart haar en overmatig gebruik van mascara) toch als een randgeval wordt bekeken en een haat-relatie heeft met de popperige barbies van school. In deze film wordt er een beetje afgeweken van dit patroon daar Lacy (Haley Ramm) blijkbaar toch redelijk aanvaard wordt. Wat zou ze anders ten huize Erdman doen. Dan heb je nog één of andere weirdo nodig. Hier is dit Mica (August Emerson). Een soort Brian Molko die zich voordoet als een androgyn persoon en aanvaard wordt door de schooltrienen omwille van zijn kledingssmaak waarschijnlijk.

En last but no least hebben we dan nog de eenzaat Dylan (Josh Janowicz) die zijn uiterste best doet om zich af te zonderen en daardoor nog meer in de kijker loopt. In de meeste gevallen is het iemand die hoog scoorde in school en nu door bepaalde omstandigheden ondermaatse cijfers haalt. Meestal is dit individu de pineut op het uiteinde. Idem voor Dylan hier. Het enigste wat we dan nog missen is een bende nerds en geeks. Die werden hier niet expliciet geportretteerd. Maar als je sommige fuifnummers nader bekijkt, dan zijn er toch een aantal die ik onder dit type zou categoriseren. En dan de “wannebes” zoals Rachel (Jenna Boyd) die er alles voor over hebben om in het kringetje van de populaire personen te geraken (zelfs eventueel door een lijk te vervoeren). In de meeste High School films speelt dit scala aan personages mee.

Inhoudelijk gaat “Complicity” niet verder dan het eindwerk van een student Psychologie die handelt over de interactie tussen personen, die qua persoonlijkheid en afkomst danig van elkaar verschillen, tijdens een stress situatie en hoe te komen tot een aanvaardbare oplossing. Als deze film het eindresultaat is van deze student zijn noeste arbeid, zou ik hem het jaar zeker laten overdoen, want het eindresultaat is nogal magertjes. Geen spanning, geen verrassing, geen onverwachte wending, geen opzienbarend einde. Kort samengevat : bimbo’s organiseren een party omdat de ouders pas de volgende dag arriveren, blijkbaar is iedereen uitgenodigd (zelfs de outsiders), het geflirt loopt uit de hand en er is zelfs sprake van aanranding (alhoewel dit niet echt duidelijk wordt), party wordt stopgezet en een handgemeen loopt danig uit de hand , een redelijk vervelend en levenloos probleem stelt zich, verwijten en zelfbescherming nemen de overhand, probleem lost zichzelf uiteindelijk op.

Verwacht je dus niet aan diepgaande psychologische ontwikkelingen. Meestal blijft het bij een kinderachtig welles-nietes spelletje en probeert iedereen zijn eigen hachje te redden. Helemaal hilarisch werd het dan als de hersencelarme schoolkoninginnen trachten diep filosofische te converseren zoals Shannon op een bepaald moment. Ook Kim leverde haar bijdrage op het einde door blijk te geven dat ze de diepere betekenis van parataxis, zoals gebruikt door Allen Ginsberg, wel begreep en deze techniek toepaste op de recente ervaringen.

He used words to express how he felt.

But not the right words.

He chose his words carefully.

He painted a different reality, but he can't tell you what it is.

He wants to say something else, entirely.

You have to decide what it is.

He... makes a puzzle with his words.

Creates a rhythm with his breath.

It’s like everything's disconnected.

He's not gonna just come out and tell you what he's thinking.

He hides his true meaning.

No one can be trusted with it.

You have to...find out the truth on your own.

En te denken dat deze wijze woorden werden uitgesproken door iemand die samen met anderen de ene stupide beslissing na de andere nam. Belachelijk.

Heb je dus tijd teveel en heb je je dagelijkse dosis nonsens nog niet ontvangen, dan moet je zeker deze film bekijken. Een film zo leeg als mijn blaas na een langdurig toiletbezoek.

0.5*

PS. En wanneer gaan ze nu eens eindelijk figuranten gebruiken die toch een gevoel voor ritme hebben en enigszins een beetje kunnen dansen. Alweer was dit een uit de maat huppelende bende waarbij iedereen precies naar hun eigen iPod aan het luisteren was.

En ik vraag me nog steeds af wie die oude vent was de hele tijd ...

In lang vervlogen tijden de originele gezien met Arnie. Tja Arnold is Conan nog altijd, maar dat wil niet zeggen dat ik dit niks vond. Simpele verhaallijn, acteren is niet nodig zolang er de nodige hak en slachtwerk in is te zien ... en dat was er gelukkig.

Ben in ieder geval niet in slaap gevallen

2.5*

“The NFL owns a day of the week.

The same day the Church used to own.

Now it's theirs. “

“Concussion” kan je moeilijk een wervelende, actierijke film noemen. De film kabbelt rustig voort en vertelt het waargebeurde verhaal van Dr. Bennet Omalu (Will Smith), een Nigeriaanse patholoog, die het bestaan van CTE (chronic traumatic encephalopathy) ontdekt. Een hersentrauma dat vooral topspelers van de NFL oplopen doordat ze tijdens hun carrière ontelbare keren immense stoten opvangen met hun hoofd. Anders gezegd, hun hersenen worden langzaam maar zeker tot moes geslagen. Het resultaat is dat deze spelers onvermijdelijk veranderen in agressieve, half krankzinnige hopeloze gevallen die getormenteerd worden door hallucinaties, innerlijke stemmen en barstende hoofdpijn (om maar enkele symptomen te noemen). Meestal worden deze gevallen geclassificeerd als een vroegtijdig optreden van de ziekte van Alzheimer. Dr. Omalu laat na de autopsie van Mike Webster (David Morse) uit eigen beweging diens hersenen onderzoeken en ontdekt op die manier de ware aard van Webster’s vreemd gedrag. En ook de daaropvolgende zelfmoorden van ex-sterspelers uit de NFL beantwoorden aan hetzelfde ziekteverschijnsel. Tijd voor de NFL om tegenmaatregelen te nemen.

Wat volgt is een regelrechte clash tussen Dr. Omalu en de bonzen van de NFL. Ze zijn van oordeel dat deze nationale sport dreigt te verdwijnen indien blijkt dat het ongezond is om met je gehelmde hoofd overal tegenaan te beuken. Zelf ben ik geen dokter, maar die conclusie had ik zelf al getrokken dat dit niet echt gezond kan zijn. Net zoals Dr. Omalu heb ik geen verstand van Amerikaanse voetbal en begrijp ik niet waarom een volledige wereldnatie daar zo stapelgek van wordt. Amerikaanse voetbal is echter een industrie geworden, waar honderdduizenden werken en waar enorm veel geld mee te verdienen valt. Deze bron van inkomsten moet dan ook kost wat kost beschermd worden tegen deze geïmmigreerde Nigeriaan. En als het niet lukt met telefonische dreigementen en intimidatie dan wordt er een manier gezocht om hem terug te kunnen sturen naar zijn geboorteland. Omalu versus de NFL. Het lijkt wel de Super Bowl.

“Concussion” is een aangrijpende film. Eigenlijk is het best triest als je ziet hoe die mastodonten van kerels eindigen als een hoopje ellende. En vanzelfsprekend is het weeral een outsider die de vinger op de wonde legt. Onnodig te zeggen dat dit een schitterende vertolking is door Will Smith. Eentje vergelijkbaar met die uit “The pursuit of happyness”. Over het algemeen vind ik Smith een uitstekend acteur die in mijn ogen nog maar tweemaal een misstap heeft begaan in de keuze van zijn rollen namelijk “Wild wild west” en “After Earth”. Hier is hij weeral voortreffelijk als de godvruchtige, soms naïeve maar briljante medicus die er nogal bizarre trekjes op nahoudt tijdens het uitvoeren van een autopsie. Dat deze film zich leent voor een gooi naar een Oscarnominatie, verklaart ook de releasedatum. Spijtig genoeg zaten er waarschijnlijk American football fans in de jury, waardoor dit al direct in de kiem werd gesmoord. Ik ben er ook zeker van dat dit Smith’s populariteit niet ten goede zal komen.

Ook de bijrollen zijn van een hoog niveau. En dan vooral de getraumatiseerde Webster, op een bewonderenswaardige manier vertolkt door David Morse. Wat een schitterende en tegelijkertijd schokkende vertolking die hij hier neerzet (met een indrukwekkende grimage waardoor zijn voorhoofd iets weghad van een opgezwollen tumor). Ook Alec Baldwin als de door wroeging gekwelde Dr. Julian Bailes is overtuigend. En tenslotte is er de lieftallige Gugu Mbatha-Raw, een Keniaanse die opgevangen wordt door Omalu. Natuurlijk dient haar bijdrage om dit ernstig onderwerp te romantiseren.

“Concussion” is enerzijds een aanklacht tegen het NFL bastion. Maar anderzijds wordt deze nationale sport ook wel een beetje opgehemeld en toont het legendarische wedstrijdfragmenten. Zelfs Prema kan het niet nalaten om het volgende te citeren : “You should see this, Bennett. It‘s in fact something beautiful.”. Al bij al is het wel overduidelijk dat geld belangrijker is dan het gebruik van gezond verstand. Hoeveel stof deze film zal doen opwaaien is echter de vraag. Als je al ziet hoeveel ophef er gemaakt werd over een nipple slip tijdens de Super Bowl. Eerlijk gezegd denk ik dat deze storm (als die al komt) weer snel zal gaan liggen, en dat alles bij het oude blijft. Maar hoe zou een ex-speler zich voelen, na het bekijken van deze film?

3.5*

“My name is Bill Wilkins.

And I have 72 years old.

Where you come from?

I come from the grave.”

Al een tijdje smeekt mijn vrouw om eens “Lights out” te gaan kijken. Nu, ik heb er geen probleem mee om naar de cinema te gaan en een filmpje te gaan meepikken. Gezellig weggezakt in die knusse zetel met een mega grote popcorn en een maxi-cola. Maar toch hield ik de boot af. Simpelweg omdat mijn vrouw niet tegen horror kan. Het leek me toch weggegooid geld als mijn vrouw de hele tijd met haar handen voor haar ogen naar de film kijkt. Dus sloot ik een compromis. Wat als we nu eens eerst “The Conjuring 2” kijken. Naar wat ik gelezen had, zou “Lights out” veel intensiever en angstaanjagend zijn dan deze sequel geregisseerd door James Wan. Laten we het een evaluatieproef noemen waarvan het resultaat beslist of we wel of niet gaan kijken naar de eerstgenoemde film.

Tja, mijn vrouw is grandioos gebuisd voor deze proef. Ik geef het gerust toe. Ik heb me te pletter geschrokken op welbepaalde momenten. De oorzaak lag echter grotendeels bij mijn vrouw wiens gekrijs dat van een doorsnee varkenskwekerij moeiteloos oversteeg. Er zitten inderdaad wel enkele strategische en perfect getimede schrikmomenten in verwerkt, maar over het algemeen vond ik deze film niet echt veel beter dan zijn voorganger. Weeral wordt de hulp ingeroepen van Ed (Patrick Wilson) en Lorraine Warren (Vera Farmiga) omdat er ergens een familie horendol wordt van een op hol geslagen klopgeest. Dus het is nogmaals gebaseerd op waar gebeurde feiten (zucht). Alleen speelt het zich af in het Verenigd Koninkrijk. Daaruit kan men dus het volgende concluderen. Ofwel is het niet alleen de V.S. die geplaagd wordt door rusteloze zielen. Ofwel zijn er ook burgers in de U.K. die wegens gebrek aan aandacht of intelligentie met zulke verzinsels op de proppen komen.

De Warren’s zijn berucht voor hun paranormale onderzoeken maar gaan niet compleet vrijuit. De verhalen over manipulaties om op die manier de publicitaire aandacht een beetje aan te wakkeren, zorgen ervoor dat het etiket “waargebeurd” op enige scepticisme wordt onthaald. En ook bij dit voorval, beter gekend als “The Entfield Haunting”, zijn er geruchten dat het hele verhaal wel financieel voordelig was voor deze armoedige familie. Dat het zorgt voor een sfeervolle, enge horror is dan weeral een ander voordeel. En Wan is dan ook nog een meester in het vinden van de juiste balans in zijn horrorfilms. Zowel een doorgewinterde horrorfanaat als een occasionele filmkijker kan zijn gading vinden in deze film. De gevaarlijke grens van overdaad wordt omzeggens nooit overschreden. Horrorfans kunnen dan weeral probleemloos een uitgebreide lijst opstellen met films waar bepaalde sequenties uit “The Conjuring 2” al eens werden getoond. Met andere woorden, het is tappen uit hetzelfde vaatje bij momenten.

De nadruk in deze film ligt op de dreigende en naargeestige sfeer, zonder te vervallen in bloederige en gore taferelen. Dat betekent dus dat je getrakteerd wordt op fragmenten met griezelige schaduwen, bewegende voorwerpen, enge geluiden, gebonk op deuren en zelfs het zich manifesteren van bezetenheid. Je mag je zeker verwachten aan enkele geslaagde griezelmomenten. Ze zijn wel iets of wat voorspelbaar, zodanig dat ik mijn vrouw al op voorhand kon waarschuwen (verloren moeite trouwens). Maar het uitblijven van zo’n schrikmoment is somtijds nog angstaanjagender. Ondanks zijn lange speelduur, houdt de film je in zijn greep de volle twee uren. Niet alleen door de griezelige momenten, maar ook door het daarbij horende randverhaal over de inmenging van de kerk en het debacle over de waarheidsgetrouwheid van Ed en Lorraine.

Om eerlijk te zijn vond ik dat deze film niet echt de vorige overtrof. De demonische non vond ik eerder grappig dan angstaanjagend. Bill Wilkins zal je echter de stuipen op het lijf jagen. De cast was subliem. En niet vanwege hun acteerprestaties, maar vanwege hun gelijkenis met de authentieke personen die deze gebeurtenis meemaakten. Bekijk maar eens de originele BBC documentaire over The Entfield Haunting. En verder is de omgeving waarin zich alles afspeelt schitterend voorgesteld (een echte vintage look met jaren 70 elementen) en is alles weer piekfijn in beeld gebracht. Voor horrorliefhebbers is het zeker en vast een aanrader. Ik ben er zeker van dat we nog een reeks gelijkaardige films te zien gaan krijgen, daar Ed en Lorraine nog een hele resem gelijkaardige incidenten opgetekend hebben. Laat maar komen, zou ik zeggen.

3.5*

Sometimes it's better to keep the genie in the bottle.

Na veel erover gelezen te hebben en de lovende kritieken te horen, eindelijk mij eens knus voor de buis gezet om deze , volgens bronnen, hoogstaande griezel/horror te bekijken en van te genieten. Ik was zeer benieuwd of deze film mijn zenuwen konden prikkelen en ik een eng en naargeestig gevoel over me heen zou voelen neerdalen.

Viel uiteindelijk best mee ...

Veeg The Exorcist,The Changeling, The Amityville Horror,Poltergeist en Paranormal Activity bij elkaar, goed shaken en werk af met meesterlijk camerawerk, en je krijgt dit horror-pareltje als resultaat. Alleen "Drag me to hell" kon tot nu toe mijn appreciatie krijgen en oordeelde ik als zijnde nog eens een degelijke horrorfilm zoals ze al jaren niet meer gemaakt worden. Tegenwoordig is het meer teen-horror a la Twilight en paranormaal gepiemel zoals Paranormal Activity wat de klok slaat.

Wan heeft echter het talent om een film te laten zinderen door de spanning en gebruikt een beeldopbouw waardoor je gefacineerd blijft kijken. Dat het weer bol staat van cliches en situaties die al ontelbare keren gebruikt zijn in andere films is overduidelijk. En toch is het allemaal subtiel met elkaar verweven en overstijgt het de andere horror-crap die ik voorgeschoteld krijg.

Klasse horror dus, met een ietwat teleurstellend einde. Precies alsof het snel af moest. De meeste films zouden eindigen met nog een verschijning in het speeldoosje. Deze film is op dat punt dan weer meesterlijk, want hier niet dus
Het feit dat deze film op waargebeurde feiten berust (waar ik aan twijfel) geeft deze film een extra dimensie.

4*

Voor atheïsten is dit misschien wel horror. Is dit dan voor diepgelovigen non-fictie?

Ik vond het maar een middelmatige film. Prima CGI op bepaalde momenten. Maar de diep-religieuze betekenis ontging me soms.

2.5*

“Are you an artist?

No.Yes.

It's debatable.”

In “Tower Block” werd een groep flatbewoners door een scherpschutter langzaamaan afgeslacht en waren de bewoners, die elkaar niet echt kenden, op elkaar aangewezen om zich uit die situatie te redden. In “The Divide” ging het om overlevenden van een nucleaire aanval die dicht opeen gepakt in een kelder zitten. In deze low-budget film ontdekken inwoners van enkele flatgebouwen dat hun appartement verzegeld is en dat ze zonder stroom, water en telefoon zitten. Ondertussen wordt er tussen de gebouwen een soort veldhospitaal opgericht waar verschillende figuren in oranje veiligheidspakken inwoners naar toe leiden. In eerste instantie wordt er geopperd dat het over een gaslek gaat. Maar als een groepje flatbewoners getuige zijn van regelrechte executies van vluchtende lotgenoten, beseffen ze dat er meer aan de hand is.

Het gezelschap bestaande uit Mark (Lee Ross), een niet zo succesvol kunstenaar met een mislukt huwelijk, het jonge koppel Sally (Louise Brealey) en Aiden (William Postlethwaite), de agressieveling Sergei (Andrew Leung) en zijn jongere broertje Nicu (Gabriel Senior) en de nogal seniele bejaarde Enid (Sheila Reid) trachten een uitweg te zoeken uit hun benarde situatie. Nadat opvallend dunne bordkartonnen muren werden gesloopt (vooral door de energieke Sergei), kon dit bonte gezelschap een groep vormen. Een groep van individuen die geen flauw idee hebben wat er eigenlijk aan de hand is en tevens totale vreemden zijn voor elkaar. Algauw ontstaat er een paniekerige stemming, ondanks de oproepen via de intercom om de kalmte te bewaren. De beelden van hysterische overburen die trachten hun raam in te beuken en het agressief afvoeren van een hele familie, helpen hier overduidelijk niet aan. Algauw vraag je je als kijker af wat de oorzaak is van dit allemaal. Is het iets militair? De zoveelste epidemie met een dodelijk virus?

En om eerlijk te zijn was dit het meest geslaagde gedeelte van deze indie film. De wijze waarop je als kijker op je honger blijft zitten en de informatie over de gehele toestand je met mondjesmaat wordt aangeboden. Toegegeven. Het geheel is niet origineel te noemen en ziet er soms wel erg goedkoop uit. Geen adembenemende actiescènes of hallucinante speciale effecten. Het acteren is ook niet bijster indrukwekkend. Leung kon me wel overtuigen en was bij momenten wel echt grandioos. Maar vooral Sheila Reid viel op met haar ingetogen en schitterende acteerwerk. En de humor is soms wel geslaagd

Ondanks de simpele verhaallijn en de typische kenmerken van dit soort films, wist Lemon zich toch te distantiëren van de meest voor de hand liggende verhaallijn. Het is niet de zoveelste film over een virus die van onschuldigen, bloeddorstige zombie-hordes maakt. De beklemmende sfeer bleef behouden in deze korte film (overigens ook een pluspunt). Echter waren het weer van die typische personages die opgevoerd werden. Wat zeker positief bij mij overkwam, was het groter geheel achter het schijnbaar simplistisch verhaal. Een verhaal waar je niet direct een duidelijk antwoord van kan verwachten en dat openstaat voor giswerk. Niet bepaald een eigenschap waar ik fan van ben, maar hier stoorde het niet. Wat wel stoorde waren enkele praktische zaken. Allereerst bewonder ik het team dat er in slaagde alle ramen en deuren in alle flatgebouwen te verzegelen op zo´n korte tijd. Dat moet een hels karwei zijn geweest. En vervolgens was ik verstomd dat er niemand op het idee kwam om iets zwaar door de vensters te keilen. Het zou me toch verwonderen als die organisatie er in slaagde om al het glas te vervangen door schokvrij materiaal.

2.5*

Wahlberg op zijn best. Prima misdaad-film met smokkel als klemtoon.Excellent gecaste acteurs waaronder Ribisi. Prima rol in zijn precies zenuwachtige manier van doen. Hij zit precies altijd volgepompt met één of ander synthetische prul in zijn aderen

Het basisidee is een beetje gestolen van Gone in 60 Seconds nl. een ex-crimineel die op het rechte pad zit, gaat weer terug naar zijn oude gewoonte om een familielid te helpen ... bwah ... kan ik mee leven.

De actie-scenes zijn top en de sfeer in de film blijft spannend.

Prima film voor mijn part !

4*

A man would give entire nations to lift grief off his heart and yet, you cannot buy anything with grief, because grief is worthless.

Moeilijke film om te beoordelen. Ik hou er een dubbel gevoel aan over. Het eerste gedeelte is vreselijk langdradig en saai. Een aaneenschakeling van enorm pretentieuze dialogen en onbegrijpelijke filosofische redeneringen. Het is een montage van verschillende fragmentarische onderwerpen die het moeilijk maken om je in te leven in de film en om te begrijpen hoe het uiteindelijk in elkaar steekt. Tevens worden er zaken bijgehaald en in gemonteerd die in mijn ogen totaal naast de kwestie waren (het erotisch begin sowieso al). Ook het totaal ontbreken van enige uitleg hoe men in deze situatie is terecht gekomen maakt het ook niet evident om de verhaallijn te volgen.

Ridley Scot, gekend natuurlijk voor zijn meesterwerken "Blade Runner" en "Alien" onder andere, mist hier een beetje de boot om er de vaart in te houden. Je moet eerst een vol uur doorbijten om eindelijk een beetje te beseffen wat het inhoudelijke van deze film betreft om daarna 45 minuten te genieten van een voortreffelijke doorsnee afrekening. En dat is dan het dubbele gevoel over deze film. Het eerste deel krijgt een vreselijke onvoldoende. Terwijl het tweede gedeelte het weeral een beetje goed maakt. Een soort zalf op de wonde.

Qua personages springt Pitt er torenhoog bovenuit. Een gewiekste tussenpersoon met een gereserveerde en zelfverzekerde instelling die blijkbaar zijn zaakjes goed geregeld heeft zodanig dat als er iets fout begint te lopen, hij vliegensvlug kan verdwijnen en verder rentenieren voor de rest van zijn leven. Zijn spierwitte kostuum en stetson over zijn lange haren geven hem enerzijds een deftig uiterlijk en anderzijds een rebels uiterlijk. Michael Fassbender als "The Counselor" overtuigde wel als advocaat, maar wat hij in hemelsnaam tussen de overige misdadigers loopt te doen, begrijp ik totaal niet. Hij ziet er uit als een koorknaapje die bij de minste oorvijg begint te snotteren. Dit is ook iets wat niet echt duidelijk is. Hoe is hij in godsnaam bij de drugsbaron Reiner terechtgekomen ? Is hij ook een soort raadsman van hem zoals Tom Hagan in "The Godfather" ? Lijkt me niet, anders zou hij zich niet inlaten bij de drugsdeal die hem uiteindelijk noodlottig werd. Heeft hij dan geldproblemen ? Lijkt me ook niet, sinds hij helemaal naar Amsterdam reist , om een diamant te gaan kiezen bij een gerenommeerd diamantair. Javier Bardem was ook schitterend als de exentrieke Reiner. Het leek wel precies een bruingebrande Tom Jones. Cruz speelde maar een minieme rol en kwam over als een religieus preuts naïef vrouwmens die voortdurend van haar stuk werd gebracht door de anderen. De enigste waar ik instant een hekel had, was Cameron Diaz. Ze straalt minder uit dan een doorsnee microgolfoven en de ouderdom begint toe te slaan, met als gevolg lichte doorzakkingen op enkele plaatsen. Buiten het feit dat ze een dubbele rol speelt op een sluwe manier, probeert ze op seksueel vlak te choqueren met als hoogtepunt de zuignap routine op de voorruit van Reiner.

Het verhaal op zijn eigen is doodsimpel en heeft eigenlijk geen 2 uren nodig om verteld te worden. Dat het zo ellendig lang werd komt door de reeds genoemde dialogen. Hier ergerde ik me dus vreselijk aan na een tijd. Zelfs met ondertiteling in het Engels was er soms geen touw aan vast te knopen. Het leken wel allemaal academisch geschoolde Germanisten die elke dialoog moesten omvormen naar een op intellectueel hoog niveau gebrachte bloemlezing met enorm veel moeilijke woorden in. Zelfs de doorsnee drugbaron Reiner en iemand van het drugskartel gebruikte van die ingewikkelde omschrijvingen. Ze klinken zo filosofisch dat ik twijfel of ze zichzelf wel begrijpen. Een fragment van de Nederlandse diamantair klinkt als volgt : "To partake of the stone's endless destiny, is that not the meaning of adornment? To enhance the beauty of the beloved is to acknowledge both her frailty and the nobility of that frailty. At our noblest, we announce to the darkness that we will not be diminished by the brevity of our lives. ". Zelfs na 3 keer herlezen snap ik de diepere betekenis nog niet

De meest indrukwekkende scene was de liquidatie van Pitt wat toch redelijk expliciet en gruwelijk in beeld werd gebracht. De beste dialoog was tussen Pitt en Fassbender over Snuff-movies. Het grappigste was het feit dat ik tweemaal een toch veel vertelde mop in de film hoorde. De ene die de motorrijder vertelde over het hondeneten. De tweede over de paus in Mexico. Grappig om dit eens mee te maken.

Eindconclusie : een ingewikkeld doodsaai eerste uur als aanloop naar een toch wel indrukwekkend eindoffensief. Uiteindelijk is het dan gemiddeld nog niet een voldoende.

2*

De koerier leverde een lege doos af.

De acteerprestatie van Morgan was nog te pruimen, maar het verhaal op zijn eigen is zo ver gezocht en riep meer vraagtekens op het einde dan eender welke film.
Het begin was veelbelovend, de actie was er bij momenten wel en de martelscene vond ik dan weer zo belachelijk ... eerst een paar vingers met een knoflookpers bewerken, om dan fijntjes met zijn tweeën in de keuken een potje te gaan koken, niet beseffend dat de knoflookpers-geperste persoon wel eens (ja hoor) zichzelf zou kunnen bevrijden, en dan doodeenvoudig de keuken binnen zou lopen om dan die 2 keukenpieten simpelweg omver te knallen. Duhuh !

Het chinees vriendinnetje had ook geen rol van enige betekenis. Ook zo iets onzinnigs : bij het horen van het trieste nieuws dat de persoon die haar eigenlijk heeft groot gebracht, gestorven is, is de beste remedie om dan te beginnen rollebollen met de persoon die je eigenlijk pas hebt ontmoet. Raar !

En het zal wel aan mij liggen, maar het einde begreep ik niet meteen (eventjes terug moeten draaien) en de naam Mickey Rourke hadden ze van de filmposter mogen aflaten. Voor het overgrote deel alleen zijn rug (als het de zijne al was) gezien, om dan 3 minuten op te treden als een totaal mislukt uitziende Elvis. Trouwens , wat is die vent vreselijk lelijk geworden sinds 9 1/2 weeks. Lijkt wel of zijn aangezicht volledig met botox is ingespoten

Flut film zoveel op een rijtje

1* (totaal verdiend door Morgan)

No, Aiden. This is real

"Crave" is een redelijk donkere en naargeestige film. Het is een precieze karakterschets van de fotograaf Aiden (Josh Lawson) die als hobby of als inkomen (is niet helemaal duidelijk voor mij) foto's maakt van slachtoffers van een misdaad. Naarmate de film verloopt wordt het overduidelijk dat hij een vorm van gespleten persoonlijkheid heeft en zichzelf meermaals inbeeld dat hij de reddende engel is in een maatschappij die troosteloos, gewelddadig en meedogenloos is. In zijn fantasie ziet hij zichzelf als bv. de beschermer van een meisje op de metro die lastig gevallen wordt door twee macho's of diegene die één persoon van een storend pratend koppel tijdens een AA meeting , en die dan ook nog eens juist voor hem gaan zitten in een voor de rest lege zaal, met een sloophamer de kop inslaat. Eigenlijk zijn het allemaal situaties die iedereen wel eens meemaakt en waar men dan naderhand over nadenkt hoe het zou zijn als men op de gepaste manier zou reageren. En als Aiden op een bepaald moment zijn mening durft uit te spreken tegen een opdringerige vrouw in een supermarkt, rijdt hij glimlachend voldaan naar huis.

Hij komt steeds dezelfde detective Pete (Ron Perlman) tegen op een misdaadplek of bij een AA meeting. Beide zijn het alcoholisten die de nuchtere weg ingeslagen zijn. Perlman speelt dit personage sober en ingetogen., niet onbevreesd om Aiden telkens te overladen met raad en levenswijsheden.

Aiden leert zijn buurmeisje Virginia (Emma Lung) kennen, die een nogal ingewikkelde relatie heeft met Ravi (Edward Furlong). Deze laatste heeft nog steeds het jeugdige uiterlijk sinds "Terminator 2". Aiden en Virginia hebben een turbulente, maar door Virginia nogal afstandelijke relatie, die uitdooft nadat de twee een voorstelling van een abstracte toneelstuk bijwonen waar Aiden het niet kan nalaten om een denigrerende opmerking te maken (Een opmerking die ikzelf ook wel eens zou willen spuien in zo'n situatie.) . En vanaf dan gaat het duidelijk de verkeerde kant op voor hem. De revolver die hij heeft meegenomen nadat een overvaller deze heeft achtergelaten, blijkt uiteindelijk een dodelijk wapen in zijn handen.

Josh Lawson speelt zijn rol schitterend. Hij zet een intriest personage neer die soms wel eens grappig uit de hoek kan komen maar tegelijkertijd een melancholisch en depressieve indruk nalaat. De would-be held is uiteindelijk een broekschijter die als het er op aankomt, geld voor zijn eieren kiest. Charles de Lauzerika slaagt er in om een duistere film te maken. Tot op het uiteinde hing die sfeer over het geheel, tot op het moment dat Furlong verrijst uit zijn boody-bag en een thumbs-up gebaar geeft. Dat veranderde de hele sfeer van de film en gaf het op dat moment een absurd lugubere wending. Een meesterlijk fragment is het moment dat Aiden eindelijk Virginia weet te veroveren en met haar in bed terechtkomt. Op het moment dat we het beeld krijgen waar het allemaal begon, en we veronderstellen dat het weer een fantasie was, richt hij zich naar de camera en zegt : "No, Aiden. This is real". Verdomd verrassend en grappig !

Velen zullen dit een saaie trage actieloze prent vinden. Ik vond het een sterke poging om het verloop te tonen van iemand wiens fantasiewereld langzaam realiteit wordt.
Was de wending op het uiteinde er niet, en het te gemakkelijke open einde, dan zou ik het hoger waarderen. Tot slot nog vermelden dat ik nooit verwacht had in zo'n filmgenre getrakteerd te worden op een kettingzaagfragment

3.5*