Opinions

In eerste instantie leek het me een intrigerende, bizarre film. Het vreemde, groen wezen aan het begin. De geschifte Hagen met zijn instrumentarium en necrofiel gedrag. Travis en zijn folterpraktijken en zelfmutilatie. Bij beginbeelden met de kortstondige flitsen van bizarre beelden en demonische gedrochten, moest ik automatisch denken aan Marilyn Manson. Hij zou hier perfect in passen. Maar het verhaal is verwarrend en moeilijk te doorgronden vanwege de chronologie. Naarmate de film vorderde verslapte mijn aandacht. En het acteren was ook niet om over naar huis te schrijven. Toch ontgoochelend na die veelbelovende start.

2*

Euh, wtf. Saai, traag, walgelijk en zinloos. Beeldkwaliteit is gelijkwaardig aan de 8mm filmpjes van mijn grootvader. Irritante doch tijdsgebonden soundtrack. Wie hier een diepere betekenis achter zoekt, bespaar je de moeite. De enige beweegredenen voor de makers waren om te choqueren. Beste aan deze film : de filmposter.

1*

Een product van Refn. Wat kan je dan verwachten? Een veelvoud aan beelden met blauwe en paarse Neon-achtige toetsen. Esthetisch verantwoorde beelden die als je ze bevriest meesterlijke momentopnames bezorgen. En deze prachtbeelden worden ondersteund door een uiterst zorgvuldig uitgekozen soundtrack. Maar een mooie verpakking alleen, is niet voldoende (wat dan weer toepasselijk is voor deze film). Van het inhoudelijke moet ook een kracht uitstralen. En laat het nu net daar weer mank lopen. Dat "The Neon Demon" handelt over ultieme schoonheid, jaloersheid en narcisme lijkt me vanzelfsprekend. En het nastreven van onwezenlijke schoonheid, op welke manier dan ook. Maar films volgepropt met symboliek en metaforen zijn meestal niet aan mij besteed. Als je bij de eerste resultaten op Google, bij het intikken van de filmnaam, tussen de mogelijke zoekcriteria de uitdrukking "The Neon Demon explanation" ziet staan, dan weet je waar je je kan aan verwachten. En horror zou ik het ook niet echt noemen. Of het moet de attitude van individuen in de fashion-wereld zijn die je koude rillingen bezorgt. Ik werd er koud noch warm van.

Ben je een liefhebber van anthologie-films (zoals “Tales of Halloween”, “XX” of “Tale of tales”), dan zou deze film je wel eens kunnen bevallen. Op voorwaarde dat je niet een verwoed liefhebber bent van kortfilms en urenlang YouTube kanalen afschuimt op zoek naar horror-shortfilms. Want dan zou het wel eens goed kunnen zijn dat je er al een resem gezien hebt uit deze “A night of horror : Nightmare Radio”. Deze anthologie is niet een verzameling van nieuwe ingeblikte kortfilms. Het is eerder een verzameling van bestaande kortfilms. En deze zijn dan weer met elkaar verbonden middels een centrale verhaallijn die handelt over DJ Rod Wilson (James Wright) die op één of andere lokaal radiostation een nachtprogramma verzorgt. Een programma waarbij hij en enkele nachtelijke bellers het luisterend publiek verblijdt met enkele huiveringwekkende en creepy verhalen. ’t Is wel geen Halloween, maar het zou wel een passende film zijn voor die periode van het jaar.

Eerlijk gezegd vond ik het begin van de film veelbelovend. Het eerste filmfragment (“In the Dark Dark Woods”, een soort alternatieve versie van “The Invisible man”) en de introductie van de radio-vent smaakte naar meer. En toen het tweede kortverhaal achter de rug was, zette ik me al stevig klaar voor nog meer van dat. “Post Mortem Mary” was niet alleen inhoudelijk fantastisch. Ook het spel van de camera, de manier waarop het in beeld gebracht werd en de oplopende suspense in dit tergend spannend kortverhaal, zorgden voor een uitermate geslaagd eindresultaat. Het verhaal over een moeder en haar jonge dochter Mary die in het jaar 1840 in Australië als post-mortem fotograaf hun brood verdienen. Hierbij trachten ze het lijk te fotograferen met een zo levendig mogelijke uitstraling. Iets dat Mary nog moet leren. Schitterende kortfilm die wereldwijd in 2017 op heel wat filmfestivals werd vertoond en in de prijzen viel.

Spijtig genoeg werd het niveau van deze kortfilm niet meer geëvenaard. Niet dat de hierop volgende films barslecht of van een bedroevend slecht niveau zijn. Maar “Post Mortem Mary” steekt er toch wel met kop en schouder bovenuit. “A little off the Top” is een beetje een sinister verhaal waarin de krankzinnigheid (of leepheid. ’t Is maar hoe je bekijkt) van een vrouwenkapper centraal staat. “Drops” demonstreert hoe een traumatische ervaring een Spaanse danseres tormenteert. “The Disappearance of Willie Bingham” vond ik dan weer wel geslaagd. Een ietwat apart verhaal over hoe een doodstraf omgezet wordt in een meer alternatieve straf. In mijn ogen een redelijk grappig verhaal. “The smiling Man” verdient zonder twijfel een plaatsje achter het verhaal van Mary. Beknopt en angstaanjagend tegelijkertijd. Zonder al teveel poespas. De twee afsluitende kortfilms “Into the Mud” en “Vicius” vond ik dan weer de zwakkere broertjes in het geheel.

Feit is wel dat dat door een selectie te maken van reeds bestaande kortfilms in “A night of Horror”, het kwaliteitsniveau enorm hoog ligt. Je krijgt bij geen enkel verhaal het gevoel dat het een snel in elkaar geflanst item is, zodanig dat de beoogde speelduur gehaald werd. Een ander voordeel is de diversiteit in het geheel waardoor er voor ieder wat wils is. Alleen “Into the Mud” (een soort mythologisch gericht fantasy verhaal) voelt een klein beetje aan als een vreemde eend in de bijt. Het enige minpunt was het overkoepelend verhaal van de DJ zelf. Allereerst vond ik hem niet overtuigend overkomen. Het voelde zelfs saai aan. En de ontknoping was een beetje een anticlimax. Maar toch heb ik tot mijn verbazing meer van deze film genoten dan ik had verwacht. Dus zin in enkele enge, paranormale verhalen met een luguber trekje, dan zit je gebeiteld met deze film.

3.5*

“My motto is if you want to win the lottery you've got to make money to get a ticket.”

Wat een schitterende performance van Gyllenhaal in deze toch wel morbide en enerverende thriller. Bij momenten vroeg ik me toch af of het nu eerder ludiek en schertsend bedoeld was, of dat het nu de bedoeling was om een serieus en schokkend verhaal voor te schotelen. Afgaand op mijn eigen gegrinnik bij momenten en het ongeloof over wat er werd getoond, kon ik alleen concluderen dat het uiteindelijk een mix hiervan was. En dit dan op een magistrale manier in beeld gebracht door Gyllenhaal, de kameleon van Hollywood en iemand die ik wel als acteur ten stelligste kan appreciëren. Na zijn verschijning in “Prisoners” (wat ik toch wel een uitzonderlijk spannende film vond) en het arty “Enemy” (verhaal technisch was het niet aan mij besteed, maar qua acteerprestaties was het wel geslaagd) weet hij zich net zoals Matthew McConaughey in “Dallas Buyers Club” fysiek te transformeren naar een schriel, bleek uitziende leegloper. Aanvankelijk lijkt hij wel op een randfiguur met een mentale beperking, maar naarmate je hem beter leert kennen, kom je tot de ondervinding dat hij uitermate intellectueel is en beschikt over een fotografisch geheugen. De manier waarop hij brokken informatie citeert dat hij her en der gelezen heeft op het internet is redelijk indrukwekkend. Louis Bloom is niet bepaald een simpel figuur maar eerder een doortrapt en manipulatief personage.

Recensie Nightcrawler hier ...

“Look I came here more fort he women…

Well … partially fort he women. I came here top ave the way for you.”

Dankzij “No Escape” wordt de ondergewaardeerde discipline dwergwerpen terug in de kijker gezet. Deze favoriete kroegsport die ook toegepast werd door Aragorn in “The Lord of the Rings” (eerst in de mijnen van Moria en vervolgens bij de slag om Helm’s Deep) wordt hier lichtjes toegepast in het meest zenuwtergend moment van “No Escape”. Toch maar eventjes vermelden dat deze film zeker niet geschikt is voor hartpatiënten en zwangere vrouwen, want verwacht je maar aan een retespannende film. Tot een zeker moment toch. Want uiteindelijk evolueert deze film naar een ongeloofwaardig verhaal. Het aantal uitzichtloze situaties volgen elkaar zodanig snel op dat het wel op een ultralange survival-film lijkt. De momenten waarop de ongelukkigen op het nippertje gered werden, is niet meer te tellen.

De cover van de film laat direct vermoeden welke richting deze “rennen-alsof-de-duivel-op-je-hielen-zit”-film inslaat. Het geeft je de direct de indruk alsof het een goedkope B-film is uit de jaren 80. Dat Pierce Brosnan en Owen Wilson meespelen, zet aan tot andere verwachtingen. Maar nee hoor. Het is en blijft een doodgewone, hersenloze ontsnappingsfilm. Zo eentje waarbij het telkens enorm spannend wordt en de nakende slachtoffers weeral op het uiterste moment uit hun hachelijke situatie worden gered.

Het enige wat me nieuwsgierig maakte over deze film was hoe Wilson zich kon handhaven in een serieuzere rol. Hij staat eerder gekend als acteur in komische (“Wedding Crashers” bijvoorbeeld) en de minder grappige (“The Internship”) films. Ook deelnemen aan melige tranentrekkers (“Marley & Me”) is voor hem weggelegd. Ik was dus echt benieuwd hoe dit zou aflopen op acteergebied. En verrassend genoeg bleek dit redelijk mee te vallen. Op een paar opvoedkundige momenten waar Wilson het niet kon laten om eventjes terug te hervallen in zijn gekende stijl, wist hij toch op overtuigende manier de bezorgde vader te spelen die er alles aan doet om zijn gezin van een gewisse dood te redden. Zelfs zijn in het oog springende neus kon me niet afleiden (wat meestal wel het geval is). Anderzijds is er Pierce Brosnan die de laatste jaren regelmatig verscheen in flauwe komedies (behalve “A long way down” wat ik persoonlijk een geslaagde film vond) en nu weer de rol als geheimagent op zich nam. Om eerlijk te zijn was dit de meest boeiende rol, die echter door zijn beperkte inbreng een beetje gebagatelliseerd werd. En een echt verrassingseffect was het nu ook weer niet toen hij terug op de proppen kwam.

Achteraf in beschouwing genomen is dit een redelijk oppervlakkige en weinig vernieuwende film. Neem een willekeurige zombie-film, vervang deze door Aziaten en laat het geheel zich afspelen in een fictief land, dan heb je zo ongeveer iets gelijkaardigs. En dan voeg je daar dan ook nog eens twee angstige tienerdochters aan toe, die om de haverklap en op het verkeerde moment stupide dingen vragen of uitvoeren. Ik denk niet dat ik in zo’n levensbedreigende situatie zou beginnen klagen dat het toch wel echt tijd werd voor een hartige hap. Er zijn ook enkele absurde, belachelijke fragmenten in deze film. Onder andere het moment dat Jack een conferentiezaaltje binnenvalt waar juist een meeting aan de gang is. Ondanks dat er een dreigende menigte voor het hotel samenstroomt die onschuldige westerlingen genadeloos afslachten en het hotel bestormen, volgen deze Aziatische deelnemers doodgemoedereerd de presentatie. Een beetje onwaarschijnlijk.

Dat deze film voor commotie zorgde in deze contreien, was te verwachten. En dit vanwege zijn zogenaamde politieke incorrectheid en tactloze afschildering van de lokale bevolking als een primitieve, bloeddorstige plunderende barbaren. Blijkbaar is dat in Azië in het verkeerde keelgat geschoten. Maar meer ophef zal deze film hoogstwaarschijnlijk niet maken. Het plaatje van een doorsnee familie die in een uitzonderlijk gevaarlijke situatie terechtkomt, klopt wel. Maar het beeld van de onverschrokken held die hen er ongedeerd doorheen kan loodsen, klopt niet helemaal met de figuur Wilson. Wat rest is een ridicuul, dertien in een dozijn actiefilm.

2*

Een aangename verrassing was deze film. Het begin was zoals zoveel andere film in dit genre. Alleen nam het een onverwachte wending na een tijdje. Wat begon als een wraakfilm waarbij een koppeltje van de weg wordt geplukt door een lid van een bende misdadigers , verandert al snel in een afvalrace voor deze nietsnutten waarbij de mannelijke helft van het koppeltje de touwtjes in handen heeft. Blijkt dat de geschifte bende een meester hebben gevonden in een nog meer geschifte seriemoordenaar. Ik heb nog geen enkele film gezien die geregisseerd werd door Kitamura, maar nu ben ik toch van plan om er een paar van hem te gaan kijken. Het was een flitsend snelle film wat me geen moment verveelde.

Het is niet echt een horror. Eerder een actierijke slaughter-movie met een aantal gore fragmenten. Alhoewel het nogal best meeviel wat het gore betreft. Het merendeel is niet echt confronterend rechtstreeks in beeld gebracht en eerder suggestief. Het script was uitstekend en dat door de twists en soms andere manier van uitwerken. Ik vond Luke Evans schitterend in zijn rol als "Driver". Alleen was hij een beetje TE perfect : hij zag er altijd netjes en verzorgd uit, was vreselijk gewiekst en slim, was verduiveld snel in het uitvoeren van een plan en het opzetten van de vallen in het terrein. Ik vond het bijvoorbeeld een beetje overdreven dat hij in een mum van tijd boobytraps en vuurwapens/bogen op strategische plaatsen in het woud had gezet. Ook nog eens getriggerd door schakelaars onder de planken op het terras. Verbazingwekkend

Het beste en schitterend in beeld gebrachte fragment, is het moment dat hij zich uit het dode lichaam van Ethan laat glijden. Nu ... als je er dieper over nadenkt is dit ook weer een beetje overdreven. Hij heeft er een immense job aan gehad om deze laatste te slachten ... en hij zou er zeker uit geflikkerd zijn op het moment dat ze deze kolos met tweeën de bestelbus in droegen. Maar dat is weeral mierenneuken

Het enigste wat me stoorde waren de 2 vrouwelijke bendeleden. De dochter van het hoofd en diens maîtresse, veronderstel ik. Een duo trutten die verdiende om geëlimineerd te worden Het eindgevecht met de snoeverige Flynn was gebalanceerd in beeld gebracht en de ontknoping was verrassend. Voor eens werd het boosaardige niet met de grond gelijk gemaakt, maar gaat deze weer verder op het gelijkaardige pad. Een open einde dus en een vervolg hierop is voor mij enorm welkom.

Niet baanbrekend of wereldschokkend, maar wel verrassend en een aangename avondvuller.

3*

“We broke the world - we did this. Man did this. Everything that was beautiful, everything that was good, we shattered. Now, it begins again.”

Ik vraag me eigenlijk af wat er nu zo vreselijk slecht was aan de film “Noah”. Toegegeven, het ruikt wel een beetje naar het commercialiseren van het boekwerk der boekwerken (overigens blijft dit het meest ingenieus uitgewerkte marketingplan ooit bedacht in de menselijke geschiedenis, met als eindresultaat een schrijfsel dat ten eeuwigen dage zal blijven prijken bovenaan de lijst van bestsellers. Waarschijnlijk tot de wereld vergaat …) in navolging van alle verfilmingen van literaire werken (de één al meer geslaagd dan de andere). Na “The Lord of the Rings”,”Harry Potter”,”The Hunger Games”,”Divergent” en andere gelijkaardige tot commercialisering vatbare werken, lijkt het wel alsof Hollywood een Bijbels gat in de markt heeft gevonden. Eind dit jaar mag Christian Bale in “Exodus : Gods and Kings” als Mozes (ook met getrimde baard) weer strompelend door de kurkdroge woestijn zwerven. Darren Aronofsky’s religieus verhaal “Noah” is van een vochtiger gehalte waarin Russell Crowe weeral een gigantische sloep in elkaar moet timmeren om, nadat de toornige God de Vader het aardoppervlakte rijkelijk besprenkeld heeft, het zilte nat (Is het eigenlijk met al die regen niet eerder zoetwater ?) te trotseren, tezamen met zijn kroost en alle diersoorten. Behalve de zeedieren, want die voelen zich opperbest in de immense badkuip (Maar er zijn toch twee soorten waterdieren nl. degenen die in zoutwater overleven en de anderen. Hoe wordt dit cruciaal probleem aangepakt ?)

Soit, ondanks de praktische kwesties die zich stellen, was dit toch een hoogst onderhoudend spektakel met een overvloed van speciale effecten en water (er werd zo maar eventjes 83.000 Liter verspild in deze film. Een hoeveelheid waar de gemiddelde Ethiopische boer jaloers op zou worden …). Dat de Christelijke gemeenschap gekant zou zijn tegen de vertoning van deze film, was te verwachten.

Recensie Noah

“And what's your name?

My name is

Mr. Reception Desk.

That's a nice name. “

“Noble” is niet meer en niet minder dan een biografische film over (de voor mij toch onbekende) Ierse Christina Noble (Deirdre O’Kane) die na een bewogen leven zich het nobele (tja) doel gesteld heeft om de straatkinderen van Ho Chi Minh in Vietnam een betere toekomst te bieden. Grotendeels zie je Christina hemel en aarde bewegen in Vietnam om haar doel te bereiken. Een niet zo evidente taak waarbij ze moet opboksen tegen de autoriteiten en tegelijkertijd buitenlandse zakenlui tracht een geweten te schoppen zodat ze gul zijn met financiële schenkingen om een opvangtehuis voor de naoorlogse kinderen in Vietnam op te richten.

Wat je deze exceptionele vrouw moet nageven, is dat ze voldoende reserve heeft qua doorzettingsvermogen. Ondanks alle tegenslagen in haar jeugd en de tegenstand waar ze mee te maken krijgt in Vietnam, blijft haar positieve instelling ervoor zorgen dat ze het niet opgeeft. Gedurende de hele film wordt er teruggekeken op het turbulente leven van Christina. Het begint allemaal in de sloppenwijken van Dublin uit de jaren 40, waar ze als klein meisje (Gloria Cramer Curtis) ervan droomt om ooit zo’n beroemde zangeres te worden als Doris Day. Als haar moeder komt te overlijden aan tuberculose en haar vader niet meer in staat is om zijn kinderen te onderhouden (de drankduivel is weer de boosdoener), verzeilt ze in een nonnenklooster. Op latere leeftijd is ze (Sarah Greene) het slachtoffer van een groepsverkrachting, wat dan weer zorgt voor een ongewenste zwangerschap en haar pasgeboren zoontje die ongewild geadopteerd wordt. Als ze dan naderhand met haar beste vriendin Joan (Ruth Negga) naar Birmingham verhuisd, wordt ze weer geconfronteerd met een bedriegende echtgenoot en huiselijk geweld. Je kan dus wel gerust stellen dat Christina’s leven niet bepaald rooskleurig was.

Misschien daarom de ongedwongen inzet van Christina op het moment dat ze (dankzij een visioen) in Vietnam arriveert. Ze is gechoqueerd door de erbarmelijke omstandigheden waarin kinderen daar moeten overleven. Misschien zorgen de opgelopen trauma’s uit haar eigen leven voor een extra motivatie en wil ze deze armoedige kinderen datgene geven wat ze zelf heel haar leven heeft gemist. Een beetje geborgenheid, genegenheid, liefde en een kleine beetje hoop op een beter toekomst. Voor haar is de armoede in Vietnam evenredig met die uit Ierland zoals zij het heeft meegemaakt.

Alhoewel de film er zich toe leent om er een melodramatische tranentrekker van te maken, wist men dit toch te vermijden. Vanzelfsprekend is Christina Noble niet de enigste weldoenster in deze meedogenloze wereld. Maar haar inzet en vastberadenheid hebben ervoor gezorgd dat “The Christina Noble Children’s Foundation” tot op heden al miljoenen kinderen heeft opgevangen. Hoogstwaarschijnlijk zal deze film ooit wel eens te bekijken zijn als doorsnee televisiedrama. Maar de acteerprestaties van de verschillende Christina’s zijn wel van een uitzonderlijk hoog niveau. En ondanks de realistische en bloedserieuze dramatiek, wist men er toch een flintertje humor in te verwerken met de hilarische hotelreceptionist. En in alle eerlijkheid. Dit keer vond ik het helemaal niet erg dat er zo’n voorspelbaar happy-end werd gebruikt.

3*

“I'm not hijacking this plane. I'm trying to save it!”

Niet bijster origineel, maar wel zenuwslopend spannend bij momenten. “Captain Philips”,”Speed”,”Last passenger” en ”Under Siege”. Er is geen voertuig dat rijdt,vaart of vliegt en het is al eens gekaapt in een film. Liam Neeson heeft precies wel de smaak te pakken voor actiefilms. En zoals in “The Grey” is hij hier ook een persoon die worstelt met zijn verleden.

Bill Marks (Liam Neeson) is een Air Marshal die eigenlijk een afkeer heeft voor vliegen. Door het verlies van zijn dochtertje is hij een beetje in de slop geraakt. Het begin van de film laat een afgeleefde niet zo fris ogende Marks zien die nog eventjes wat whisky bij zijn koffie doet. Een veiligheidsagent met een alcoholprobleem die op het punt staat aan boord te gaan van een Trans-Atlantische vlucht. Dat is vragen voor moeilijkheden. Kort na het opstijgen krijgt hij tekstberichten via het beveiligde netwerk met de eis om 150 miljoen dollar over te schrijven op een bankrekeningnummer. Indien er geen gehoor wordt gegeven aan deze eis, zal er elke 20 minuten iemand omgebracht worden. En dan begint de zoektocht naar de dader onder de 150 passagiers.

Al bij al was het een hoogst vermakelijke film met een aanhoudende spanning. Het is al lang geleden dat ik zo in spanning heb gezeten en me telkens afvroeg wie nu uiteindelijk de dader zou zijn. Er is dan ook telkens iemand anders verdacht wat het uiteindelijk plezanter maakt. Er zijn al meerdere thrillers gemaakt die zich afspelen op een vliegtuig. Het is dan ook de ideale locatie om een spannende film over te maken. Er zitten wel enkele rare kronkels in deze film. Ik kreeg vooreerst de indruk dat Marks op weg was naar Londen om ook daar oneervol ontslagen te worden. Uit conversaties blijkt wel dat het vertrouwen in hem als veiligheidsagent redelijk op een laag pitje staat. Als hij dan toch zo psychotisch en onstabiel is, waarom dan niet de aan boord zijnde tweede veiligheidsagent de opdracht geven om het zaakje over te nemen ? De berichtgeving vond ik dan ook weer een beetje overdreven. Indien er zo’n heikele situatie zou ontstaan aan boord van een vliegtuig, dan zou de berichtgeving toch wel iets discreter mogen zijn. En het moment waarop Marks in een vrije val zijn pistool kan grijpen terwijl die voor hem heen zweeft, wil ook wel eens iemand zien doen in realiteit.

Uiteindelijk zijn dit maar kleine futiele bedenkingen en wegen ze niet op tegen het feit dat het een knap opgebouwd verhaal is. Het claustrofobisch gevoel en het gevoel dat je toch maar kwetsbaar daar in het luchtruim hangt, is constant aanwezig. De fragmenten waarbij de tekstberichtjes als losse blokjes rond Marks zweven zijn prachtig om te zien. Neeson toont weer op een overtuigende manier de door persoonlijk ongeluk getekende agent die vastberaden en alert reageert, ondanks de aantijgingen tegen hem en het algemeen gevoel dat er heerst dat hij de controle volledig kwijt is over zichzelf. Hij heeft zo’n postuur dat vertrouwen uitstraalt, ondanks zijn kleine onvolmaaktheden. Julianne Moore is de koelbloedige Jen die hij toevallig leert kennen op het vliegtuig. Een vrouw die, zoals we later vernemen, wegens medische redenen graag een plaatsje heeft aan het raam, en op die manier naast Marks komt te zitten. Jen wordt uiteindelijk zijn toeverlaat en de enige waar Marks het volste vertrouwen in heeft. Bij de nevenfiguren zitten er nog enkele bekende gezichten zoals Scoot McNairy (Monsters, Killing them Softly, Argo en 12 Years a slave), Michelle Dockery (Hanna), Nate Parker (Red Tails) en Lupita Nyong’o (Oscar voor Best Supporting Actress in 12 Years a Slave).

Ik heb me in ieder geval niet verveeld tijdens deze film. Het is niet meer dan een gijzeldrama, maar door het aangehouden tempo in deze film krijg je niet de tijd om daar bij stil te staan. Het enigste dieptepunt was de ontmaskering en onthulling van de motivatie om dit alles te bekokstoven. Het hele plan is zo ingenieus in elkaar gestoken en dan komt men opzetten met zo’n inspiratieloos gegeven over 9/11 weer. Ook het verplichte dramatisch gedeelte waarbij Neeson zijn ellende mededeelt aan de passagiers en je de beschaamde en begripvolle blikken ziet, was uiterst clichématig. Het leek wel of ze door gebrek aan tijd dit einde er nog snel verzonnen hebben. Ondanks dat is het toch een aardige thriller, die uiteraard geen verpletterende indruk zal nalaten.

3*

Een niemendalletje van een bespreking voor dit niemendalletje van een film. Zonder het te beseffen was ik naar een 70 minuten durende film aan het kijken. Het was voorbij voordat ik het wist. Ik vond het al vreemd dat de introductie zo kort was en dat Tom Miller zo snel vast komt te zitten op een verdieping in een farmaceutisch bedrijf samen met een moordenaar. Een thriller (met eigenlijk weinig thrill’s) met weinig toeters en bellen aan.

Toch enig respect voor Joe Hohnston die in het verleden films zoals “Jumanji”, ”The rocketeer”, ”Jurassic Park III” en “Captain America : The First avenger” heeft geregisseerd, en dan zo’n low-budget simpel straight-to-DVD filmpje voor zijn rekening neemt. En dat voor een produktie maatschappij die films als "Paranormal Activity","Oculus","Insidious" en "The Purge" uitgebracht hebben. Een sticker op de DVD-hoes met deze gegevens er op en je hebt gegarandeerd een hoeveelheid filmfans die een pareltje verwachten. Ik ben er van overtuigd dat een groot deel hiervan toch ontgoocheld zullen zijn.

Tom Miller is dus een beginnende kantoorklerk op de juridische afdeling van een groot farmaceutisch bedrijf. Hij probeert zich te bewijzen en schrijft op eigen initiatief een nota over een maffiafamilie. Dit wordt hem echter niet in dank afgenomen en hij wordt op het einde van de dag ontslagen. (We zijn nog maar 5 minuten ver in de film). Als hij in de lobby aankomt met zijn persoonlijke spullen in een kartonnen doos, is hij getuige van een aktetas verwisseling tussen iemand die het gebouw verlaat en een als zakenman uitziende tweede persoon. Natuurlijk beslist hij om de man te volgen en uiteindelijk beland hij op dezelfde etage waar hij juist vertrokken was en realiseert hij na een tijd dat hij vastzit op deze elektronisch verzegelde etage.

Wat we dan krijgen is een soort “Die Hard” gijzeling in een kantoorgebouw maar dan zonder veel actie, vuurgevechten en komische en onderhoudende dialogen. Het is een kat en muis spel waarbij alle personages grotendeels heen en weer liggen te lopen en te sluipen. Alleen JJ Feild als de koelbloedige moordenaar, maakte enige indruk qua acteerwerk. Tot op het laatste moment blijft hij bewonderenswaardig kalm en wekt hij de indruk de situatie volledig onder controle te hebben. De rest van het gezelschap laat alleen wat middelmatig acteerwerk zien.

Is het dan zo’n slechte film ? Nee eigenlijk niet. Ik vond het boeiend om te kijken. Zolang je je niet verwacht aan uitgesproken actiewerk, doordacht uitgewerkte dialogen en een geraffineerd in elkaar gestoken verhaallijn, dan stijgt je appreciatieniveau vanzelfsprekend. Ik weet niet of het doelbewust is, maar er komen eigenlijk geen expliciete of gore moordscènes in voor. De korte speelduur is ook weer een pluspunt. Op die manier krijg je de kans niet om je te beginnen ergeren over bepaalde zaken.

Conclusie : Een rechttoe rechtaan low-budget thriller met bijster weinig verrassingen of wendingen, maar toch geslaagd op een bepaalde manier.

2,5*

Doorsnee horror-film met een doorsnee verhaal.

Het meermaals gebruikte item van een gemeenschap waar een oud ritueel zich met regelmaat manifesteert en een nieuwe intrekkende familie hier slachtoffer van wordt. Een priester en zijn vrouw en 3 kinderen nemen hun intrek in hun nieuwe woning in een klein dorpje in het midden van de US. Dochter Rebecca trekt van begin af aan de meeste aandacht naar zich toe. Ze is dan ook een pracht van een verschijning. De ontvouwing naar het duister geheim is soms tergend langzaam en wordt voorafgegaan door wat lijkt te evolueren naar een tiener-liefdesverhaal.

Uiteindelijk komen we dan te weten dat er een poort geopend wordt en dat de inwoners een offer moeten brengen zodanig dat de poort terug gesloten wordt. De familie wordt opgeofferd en Rebecca blijft dan als "The chosen one" over.

Positief punten in deze film zijn dat de familie ook overkomt als een echte familie. Het bezeten raken van de zus Mary en de uitvoering hiervan is uitstekend uitgewerkt. Het zich verplaatsen met die hortende filmische stoten deed me denken aan "The Ring". Ook de manier waarop Mary soms in trance stond om dan in slow-mo op te kijken deed me sterk hieraan denken. De zwarte massa die zich voortspon op vloeren,muren en gebouwen was visueel sterk uitgewerkt.
Negatief vond ik het gebrek aan uitleg over de demoon die er verschijnt en de traagheid van de gehele film. Maar als je bekijkt hoe miniem de uiteindelijk inhoud is van de gehele film, kon men niet anders dan de opbouw en afhandeling zo traag te maken.

Al bij al was het zeker een verdienstelijke poging en heb ik met plezier gekeken. Spanning was er bijna niet en schrikmomenten voor mij totaal niet.

2.5*

Deze film was voor mij één grote goocheltruc.

Zoals zovelen vond ik het begin van deze film ijzersterk. De voorstelling van de Four Horseman was knap gedaan. Vooral Woody vond ik schitterend als de mentalist. Hij komt nooit geforceerd humoristisch over. Maar toch vind ik hem onweerstaanbaar in deze rol als een gewiekste paranormaal begaafde en uiterst intellectueel beletterde illusionist. Eisenberg heeft dat arrogante over zich, waar ik soms twijfel of dit gespeeld is. Fisher en Franco zorgen voor het spetter-schoonheids gedeelte van de film. Het samenspel van de 4 personages en de interacties tussen hun was dan weer behoorlijk onderhoudend en meermaals enorm grappig.

Merritt McKinney: The first time I saw you, I thought you were... a dick.

Henley Reeves: And?

Merritt McKinney: That's it.

J. Daniel Atlas: I'm touched.

Merritt McKinney: Yeah, just from the bottom of my heart.

J. Daniel Atlas: Well, I didn't say where I was touched.

Dylan en Alma , respectievelijk FBI en Interpol, de Scully en Mulder van deze film, zetten een puike vertolking neer. Caine, de vermogende hoeder over het viertal, speelt een beperktere rol. En Freeman was dan weer de geheimzinnige ex-illusionist die er zijn levenswerk van zou maken om de 4 te ontmaskeren. Rond deze personages draaide het allemaal. De acteerprestaties waren schitterend. Mijn favoriete scene is die waar ze allemaal gearresteerd werden na de eerste voorstelling. De conversaties, het overwicht dat ze toonden, de arrogantie en het magische dat ze gebruikten. Prachtig om te bewonderen.

De illusies waren natuurlijk totaal overdreven en onwaarschijnlijk, maar waren dan weer een pracht spektakel dat meesterlijk in beeld werd gebracht. De schaarse actiescenes waren tot op de puntjes uitgewerkt en bij momenten overtuigend realistisch om dan over te slaan in belachelijk overdreven. Maar ja, het is en blijft een illusionisten film, niet

Waar zat hem dan het dieptepunt. De ontknoping ! Wel een totale verrassing, maar tegelijk zo vergezocht dat het ongeloofwaardig werd. Wie dit had zien aankomen, kan beter beginnen met bedspreien te haken, want dan zijn alle andere films uiterst voorspelbaar. Voor mij was dit een totale afknapper. Een schitterende film met een magnifieke aanloop, een in de ban houdend middenstuk , en dan zo een dieptepunt van een ontknoping.

Toch een 3* , maar als het einde een andere wending had gekregen , waren het zeker 4 geworden.

The hardest part is...

not knowing what's happened to them.

Als er één horrorgenre is dat tot vervelens toe weer opduikt, dan is het wel die over zombies. Er gaat geen maand voorbij zonder een release waarin niet-doden zich tegoed doen aan onschuldige niet-geïnfecteerde medemensen. Sinds de cult film “Night of the living Dead” van George A. Romero zijn er al een ontelbaar aantal zombie-flicks uitgekomen. Zo af en toe tracht men er een originele draai aan te geven om het komischer of diepzinniger te maken. Kwestie van eens een keer niet de nadruk te leggen op het bloeddorstige en angstaanjagende. Zoiets als “Attack of the Lederhosen Zombies” of “Warm Bodies” die eerder een glimlach op je aangezicht toveren dan je rillingen bezorgen. Anderen proberen er wat meer melodrama in te steken zoals bij “Maggie”. “The night eats the world” (originele titel “La Nuit a dévoré le Monde”) is ook zo’n film die een alternatief pad tracht te volgen in het zombie-genre. Net zoals in “Dead Within” handelt de film meer over de psychologische geestestoestand van overlevenden dan over het destructieve karakter van de geïnfecteerde.

Hier is het Sam (Anders Danielsen Lie) die tijdens een feestje van zijn ex-vriendin indommelt in een apart kamertje en de volgende dag ontwaakt in een verlaten flat waar schijnbaar een chaos is uitgebroken. Alles ligt in puin en de muren zijn besmeurd met bloedsporen en spetters. Algauw ontdekt hij dat de straten van Parijs ingepalmd worden door een meute zombies. Hij komt tot het besef dat hij eenzaam en alleen achtergebleven is in het gebouw en dat hij alles in het werk moet stellen om deze holocaust te overleven. En dat is wat je voorgeschoteld krijgt in deze film. Een portret van een solitaire overlevende wiens dagelijkse routine langzaam verandert in een sleur. Het isolement en de eenzaamheid eisen hun tol.

Voor diegenen die een zombiefilm associëren met bloederige taferelen en zenuwslopende toestanden zal het eerder een teleurstellende film zijn. Ik ben er zeker van dat de woorden “saai “en “vervelend” de meest gebruikte termen zullen zijn bij de doorgewinterde zombie-fans. Maar geef toe. Als je in zo’n situatie zou terechtkomen, zal je ook een beperkt dagelijkse leven hebben wat dan resulteert in een vervelende saaiheid. Een wandelingske in het park om de hoek, even voor een krantje gaan of op je gemak een tasje koffie drinken in het establishment tegenover zijn allemaal opties die vanaf dat moment tot het verleden behoren. Want bij het minste geluid stormt er een hele horde gemutileerde zombies op je af die je als vieruurtje verorberen. Op zich zien de zombies hier niet angstaanjagend uit maar eerder debiel en stupide. Alleen het ontbreken van enig gegrom en geschreeuw maakt het nogal schrikwekkend. Dus verwacht geen onheilspellende geluiden, dierlijk gegrom of dreigend tandengeklepper.

Als je echt geen liefhebber bent van zombie-films en je remsporen achterlaat in je ondergoed telkens je opschrikt als zo’n hologig schepsel om de hoek verschijnt, kan ik je garanderen dat je gerust “The night eats the World” kan kijken. Je zal geen huivermoment meemaken. Het enige dat je zal voelen is medelijden. Medelijden hoe Sam langzaam wegkwijnt en zich stilaan bij zijn lot neerlegt dat hij nergens naartoe kan. Zijn enige probleem is zijn voedselvoorraad en het gebrek aan gezelschap. Daarom dat hij een getransformeerde oude man die gevangen zit in een geblokkeerde lift als gesprekspartner gebruikt. En om de tijd te doden (hoe toepasselijk) gebruikt hij de apathisch rondkijkende zombies in het straatbeeld als schietschijf om zijn schutterskwaliteiten met een paintball geweer te verbeteren.

Ook al is zijn rol niet bepaald gevuld met entertainende dialogen of boeiende conversaties, toch slaagt Anders Danielsen Lie erin om een hele reeks emoties op een overtuigende manier te brengen. De sluw toegevoegde wending vond ik redelijk vanzelfsprekend. Je zou voor minder waanbeelden krijgen dankzij het isolement en de voortdurende angst voor een aankomende bestorming. Het gedrag van bepaalde niet-doden kan je zelfs hilarisch noemen bij momenten. En de relatie tussen Sam en zijn klemzittende buurman is op zijn minst verrassend te noemen. Al bij al is “The night eats the World” een originele film met een unieke kijk op het zombie-genre.

3.5*