Opinions

“There's nothing to do or say.

Um... we live, we drive, we crash, we die.

Had to happen sometime.”

Wel heel toevallig dat ik voor deze film “Marrowbone” gezien heb, waar het over iemand gaat die het moeilijk heeft om het verlies van een dierbare te verwerken. En toen ik ongeveer halfweg was met “Jack goes home” besefte ik dat ik een gelijkaardig verhaal aan het bekijken was. En dat de uiteindelijke uitkomst wel eens identiek zou kunnen zijn. Ik zat er inderdaad niet ver naast. En om eerlijk te zijn, vond ik deze intrigerende film iets beter dan de voorgaande. En dat louter en alleen door het schitterende acteerwerk van Rory Culkin. Een portret over hoe waanzin zich meester maakt van iemand.

Ik had de naam van deze hoofdrolspeler nog niet gezien en zat me dus al een hele tijd af te vragen waar ik deze acteur nu van kende. Toen ik tenslotte de naam Culkin had gevonden, sloeg ik me op mijn voorhoofd. Damn, hij lijkt vreselijk veel op zijn broer die in “Home Alone” het leven van enkele inbrekers zuur maakte. Maar ik moet eerlijk bekennen dat dit qua acteerprestatie alles overtreft wat zijn beroemde broertje Macaulay ooit gepresteerd heeft. Als Jack laat hij een heel scala van gevoelens en gemoedstoestanden zien. Van trots naar onverschillig. Van verdriet tot kalmte. Het ene moment tracht hij een oud familiegeheim te ontrafelen. Het volgende moment vlucht hij weg in een roes van alcohol en drugs. Zelfs homoseksuele waanbeelden overvallen hem. En dit alles nadat hij noodgedwongen moet terugkeren naar zijn ouderlijk huis daar zijn vader omkwam in een auto-ongeluk.

Van meet af aan is het wel duidelijk dat er iets niet klopt. Die onverschilligheid waarmee Jack aan zijn zwangere vrouw vertelt dat zijn vader gestorven is. Ook al was deze man blijkbaar redelijk belangrijk voor hem. De wijze waarop hij gedetailleerd vertelt over zijn onthoofde vader is enerzijds zonderling en angstaanjagend. Maar anderzijds vreemd genoeg ook grappig op een bepaalde manier. Ook het gedrag van zijn moeder Teresa (Lin Shaye) is vreemd te noemen. Misschien het traumatiserend effect na het ongeval? Na haar uitbarsting tijdens het eten over of ze wel of niet moet treuren over het verlies van haar man, stel je jezelf de vraag of ze niet opgelucht is hierover. Zijn de duistere familiegeheimen werkelijkheid? Het resulteert in een complexe moeder-zoon relatie die naarmate de film vordert, totaal escaleert.

“Jack goes home” is zo’n film waar je je ongemakkelijk bij voelt. Ondanks het totaal ontbreken van bloederige of angstaanjagende beelden (ook al is er de griezelige zolder) is er toch dat constant gevoel van spanning. De psychologische chaos is een constante in deze film. “Jack goes home” balanceert tussen een spookverhaal en een psychologisch familiedrama. Jack is verwikkeld in een strijd met zijn persoonlijke demonen en lijkt de grip met de werkelijkheid stilaan te verliezen. En ook al zijn de personages van dien aard dat er altijd het gevaar is om te hervallen in overacting, zorgen de hoofdacteurs ervoor dat ze niet in die val trappen. Ik val in herhaling, maar het acteerwerk van Rory Culkin is fascinerend. Voor mij een aanrader en waardig om bekeken te worden. Als je de kans krijgt, laat dan even weten of ik fout zit !

3.5*

Ik ken Lee Child wel en heb er al eens iets van gelezen, maar kende het personage Jack Reacher helemaal niet. Tot nu wist ik dus niet dat Tom C. een dwergje zou lijken t.o.v. de figuur uit het boek, dus heeft me dat eigenlijk niet gestoord. Dat Tom C. er in speelde maakte me wel argwanend want ik vind hem eigenlijk niet zo'n topfiguur. Je moet hem wel nageven dat als hij een broer van een autist, een piloot of een geheim-agent moet spelen, hij dat altijd professioneel en met overgave doet. Als ex-commando-militair-quasi bijna superheld valt hij eigenlijk wel lichtjes uit in deze rol, maar uiteindelijk heb ik toch genoten van deze onderhoudende actie/thriller.
De openingscene zet al dadelijk de toon en vond ik naargeestig om naar te kijken : het koelbloedig neermaaien van onschuldige voorbijgangers gaf me een akelig gevoel en deed mijn maag inkrimpen. Wat volgt is een aanschakeling van bijna-tot-ietwat grappige momenten, actiescenes,knokpartijtje en (uitermate goed in beeld gebrachte) achtervolging. Vond het wel een beetje teleurstellend hoe de charismatische "The Zec" zo eenvoudig geelimineerd werd. Pluspunt was het optreden van Robert Duvall wat ik dus een topacteur vind sinds "Falling Down" met zijn karakterkop en specifieke manier van praten
Al bij al, geen hoogvlieger maar toch een uitermate boeiende film.
3.5*

Ik begrijp eigenlijk niet wat iedereen ligt te mekkeren over slecht acteerwerk, CGI die zuigt of een flinterdun verhaaltje ! Lees een sprookjesboek en je zal ook niet trillend achter dat boek zitten of het een denderend goed spitsvondig verhaaltje vinden. Maaahaaar, als kleine ukkie vond ik het allemaal wel uiterst griezelig en leuk om te aanhoren. Idem dito deze Jack the Giant Slayer. Een kind zal het allemaal spannend, fantastisch en ongelofelijk vinden. Misschien zijn het wel echte reuzen, want geef toe ze zien er toch vreselijk echt uit soms

Ma ja, t'is geen LOTR (verfilming van een boek voor iets oudere jeugd en volwassenen) en het verhaal is oh zo voorspelbaar. Maar ik heb er van genoten. En als die 2 ukkies van mij iets ouder zijn, zal ik dit zeker eens uit de digitale kast halen, en gezellig onder een dekentje er samen naar kijken en verwonderd zijn over hoe sterk die reuzen wel zijn.

Voor mij had de bestorming van Cloister wat langer mogen duren en wat meer actie dan wat touwtrekken. Maar al bij al vond ik het een erg entertainende film.

“Geweld kweek geweld.

Ek wil ’n ou hê wat die ander wang kan draai.

’n Gentle ou. Punt.”

Quote Channel 24 : “Jagveld”. The local skop, skiet and donner flick.

Het is nogal evident dat ik deze film zou vergelijken met film “Revenge”, die ik nog maar recent gekeken heb. Beide films spelen zich af in een zinderend hete woestijn. Ook hier is het weer een onschuldige, kwetsbare jonge vrouw die door enkele meedogenloze mannen opgejaagd wordt. En net zoals in “Revenge” ondervinden deze macho’s dat het geen dom blondje is waar ze op jagen, maar een meedogenloze vechtmachine wiens vader (een ex-militair) haar alle kneepjes heeft geleerd over zelfverdediging en overlevingstechnieken. De achtervolgers zijn net zo dom en overmoedig als in de vorige film. En ook hier vloeit er aardig wat bloed.

“Hunting Emma“ oftewel “Jagveld” onderscheidt zich natuurlijk op allerlei vlak. Het acteren is niet van hetzelfde niveau als in “Revenge” (alhoewel men daar een hele discussie over kan voeren of je bij een revenge-film kan spreken over acteren). De hoeveelheid bloed is van die mate dat het geloofwaardig over komt. Kortom hier beschikken de slachtoffers niet over een onuitputtelijke bloedreserve. De vergeldingsacties zijn redelijk soft. Maar het voornaamste onderscheid zit hem in de taal. Ik had geen flauw idee dat dit een Zuid Afrikaanse film was. Je kan je dan ook mijn verbazing voorstellen toen ik plots besefte dat ik aardig wat verstond in deze film. Een sappig mengsel van verbasterd Nederlands en hippe Engelse uitdrukkingen. Ik geef eerlijk toe dat ik echt wel van dit Zuid Afrikaans taaltje hou.

Alles begint als Emma le Roux (Leandie du Randt), een geliefde schooljuf, op weg is naar haar vader Jacques le Roux (Tertius Meintjes) om te genieten van een welverdiende zomervakantie. Alleen slaat het noodlot toe onderweg en geeft haar karretje het op. Toevallig is dit net in de buurt waar Bosman (Neels van Jaarsveld) neergestreken zijn nadat ze bij een politiecontrole de dienstdoende agent hebben ontvoerd. Ik veronderstel dat Bosman en zijn bende zich bezighouden met drugssmokkel. Een handeltje dat ze angstvallig verborgen willen houden voor de lokale autoriteit. Emma staat dus toevallig in de buurt te vloeken bij haar autootje met een lekkende radiator en hoort een schot in de verte. Voordat ze het weet zit de hele bende malloten achter haar aan om nog zo’n vervelende getuige het zwijgen op te leggen. ’t Is zo’n typisch samengesteld gezelschap. Bosman, Baz en Jay zijn de doorgewinterde criminelen die geen mededogen kennen. AJ en Boela zijn volgens mij twee meelopers die snel wat willen bijverdienen. En Piet (Luan Jacobs) is de sukkel van de bende die sneller in zijn broek zal schieten dan met een echte revolver.

Ondanks de tekortkomingen vond ik het eindresultaat bewonderenswaardig. Leandie du Randt overtuigt als de onvermurwbare Emma. Net zoals Jen in “Revenge” ontpopt ze zich tot een rasechte Lara Croft die plotsklaps slimme afleidingsmaneuvers verzint en als een furie haar belagers te slim af is. Bij deze laatsten zijn het vooral Neels van Jaarsveld met zijn psychotische trekjes en beginneling Luan Jacobs die er boven uitsteken. Misschien dat deze Afrikaanse film leentjebuur speelt bij andere films en qua originaliteit zeker geen hoge ogen scoort. Maar dat het Hollywood-allures uitstraalt is overduidelijk. Karoo film omschrijft de film op hun facebook pagina als volgt : “polsende aksie in ware ‘Quentin Tarantino-styl’ wat die kyker uitdaag”. Schitterend toch. Nie ?

3*

Now you keep writing.

It don’t matter about what,

it don’t even matter if it’s good or not.

Het zoveelste moraliserende “jongen-op-slechte-pad-komt-tot-bezinning” EO verhaal. Er zijn waarschijnlijk wel meerdere zulke gevallen waarover een verhaal zou kunnen verteld worden. Ondanks het feit dat dit een op waargebeurde feiten gebaseerd verhaal is, is het een film volgepropt met cliché elementen. Het zal wel een inspiratie zijn voor sommigen, maar dat was de film “Life of a King” met Cuba Gooding Jr. ook. Alleen was deze laatste overtuigender en geloofwaardiger. James Burns leek eerder op een lid van “The Backstreet Boys” of een hedendaagse persiflage van James Dean, met zijn gladgeschoren uiterlijk en perfect zittend kapsel. Hopelijk stonden de airco’s in de filmzalen op maximum zodanig dat ze niet massaal de flauwgevallen tienermeisjes moeten evacueren.

James Burns (Spencer Lofranco) is een getroebleerde jongen die eigenlijk bijna zijn hele jeugd in instellingen heeft doorgebracht en al op 14 jarige leeftijd rondloopt met een enkelband. Zijn strafblad is dan ook al indrukwekkend lang met als hoogtepunt het bedreigen van zijn moeder haar vriend met een mes. Zijn alleenstaande moeder Tracy (Mary-Louise Parker) doet er alles aan om hem terug op een maatschappij aanvaard spoor te zetten. Alleen voelt James zich onbegrepen en het ontbreekt hem de wil om zijn leven op een andere manier aan te pakken. Hierdoor ontspoort hij algauw en is weer volop bezig met rondhangen, spijbelen, jointjes roken en uiteindelijk deelnemen aan het beroven van een lokale winkel. Hierbij ontmoet hij Crystal (Rosa Salazar), de lokale matras van de buurt, die hem introduceert bij Roc (Michael Trotter), een lokale bendeleider en drugshandelaar. Door zijn stoere en blijkbaar angstloze houding, krijgt James meer respect van Roc die hem na een bepaalde tijd als zijn rechterhand promoveert. Toch probeert James op een bepaald moment zijn leven terug op orde te brengen en ontmoet hij Sarah (Taissa Farmiga), de dochter van de eigenaar van de lokale winkel die ze voorheen hebben beroofd. Maar toch loopt het uiteindelijk mis en beland James in de gevangenis. Zijn stoere en zelfdestructieve houding brokkelt daar langzaam maar zeker af. Mede door toedoen van Conrad (Ving Rhames) die levenslang heeft gekregen en James probeert te overtuigen om niet op dezelfde manier te eindigen.

Buiten het cliché gehalte is ook de ongeloofwaardige prestatie van Lofranco een tegenvaller. Hij komt geen seconde over als een zelfdestructief en dreigend bendelid. Meermaals vond ik het eigenlijk een beetje lachwekkend als dit goedogend tieneridool met een zwaar pistool ligt te zwaaien naar een redelijk zwaar uitgevallen gangster. Direct associeerde ik dit met de arrestatiefoto’s van "Justin Bieber". Ook zo’n engelengezicht. Over het algemeen is de acteerprestatie van Lofranco wel behoorlijk, alleen zijn uiterlijk paste er niet bij. Vanzelfsprekend hebben we de nimmer opgevende moeder die nog altijd een beetje hoop heeft dat haar zoon toch nog tot inkeer zal komen, maar uiteindelijk het onderspit delft en een onverschillige houding aanneemt. Er verschijnt een vriendinnetje op het toneel dat natuurlijk zorgt voor de verkeerde vrienden en hem meesleurt in zijn ondergang. Het gevangenisleven is natuurlijk weer een strijdperk met verschillende rivaliserende bendes en een nogal imposant overkomende bendeleider (Taboo van The Black Eyed Peas) die, hoe hadden we het kunnen weten, totaal geen indruk maakt op James waardoor ze meermaals elkaar in de haren vliegen. Het zielig nieuwkomertje hoort er ook nog bij. Weeral zo iemand die eruit ziet alsof hij nog niet eens een vlieg zou kwaad doen, en waar direct de stoere jongens op afgaan om hem te treiteren, waarna James weeral in de bres springt voor deze zwakkeling. En dan is er nog de reddende engel in de vorm van Ving Rhames. Een figuur die eruit ziet als een pletwals en je moeiteloos zou platdrukken om te dienen als beleg tussen zijn boterham, maar die tot inkeer is gekomen in de gevangenis en droomt over Rio de Janeiro en het enorme beeld dat op de top van een berg staat met gespreide armen ... zucht. Uiteindelijk weet hij James te overtuigen om het ook over een andere boeg te gooien, waarna deze zich naderhand ontpopt als toekomstige poëet en diepmenselijke rijmpjes begint neer te pennen. Het overbekende beeld van iemand die ijverig iets neerschrijft, peinzend enkele seconden in het oneindige voor zich uitkijkt en dan enthousiast verder begint te schrijven, mag dan ook niet ontbreken.

“Jamesy Boy” is een doorsnee verhaal waarover je je afvraagt of hierover wel een film gemaakt moest worden. Er zijn nog zoveel andere als James in de wereld. De enigste mooie momenten waren de stille en fragiele met James en Sarah. Morgen ben ik deze al vergeten en in de toekomst als het nog eens ergens op één of ander televisiekanaal wordt uitgezonden, zal ik diep nadenken of ik deze al eens gezien heb of niet.

2,5*

“You know, what happened to Jamie, it was awful, and it was tragic, and it was everything else

that everyone says it is.

But we have a choice, and all of us have a choice, and I made mine.

What did you choose?

Not to see him.”

“Jamie Marks is dead” is een soort “Sixth Sense” verhaal, in combinatie met een relaas over tieners en de perikelen die ze ervaren tijdens hun tienerjaren. Dat het over bovennatuurlijke geestverschijningen handelt is een feit. Verwacht je je aan een angstaanjagende horror dan zal dit toch een enorme ontgoocheling zijn. Jamie Marks (Noah Silver die griezelig veel op Harry Potter lijkt) is zonder enige twijfel zo dood als een pier. Echter heeft zijn spiritueel alter ego andere plannen en is het niet van plan het aardse leven in te ruilen voor het spirituele. Wil Jamie wraak nemen op diegenen die hem het leven zuur hebben gemaakt? Of is hij zinnens om een individu te overtuigen om mee de stap te zetten naar het eeuwige leven? Er zijn soms van die films waar ik me achteraf vragen over stel. Wat heb ik nu eigenlijk gezien? En wat was nu de uiteindelijke betekenis? Waar ging het nu in godsnaam over? “Jamie Marks is dead” is zo’n film.

Jamie is niet bepaald Mister Popularity op school. Hij is het mikpunt van spot. De mega pispaal van school. Iemand waar niemand enige affiniteit mee heeft en die volledig genegeerd wordt. Adam (Cameron Monaghan) is getuige van zulke pesterijen. Actief hieraan deelnemen doet hij niet, maar echt ingrijpen doet hij ook niet. Adam is ook niet bepaald populair maar dankzij zijn sportprestaties ondergaat hij niet hetzelfde lot als Jamie. En dan wordt het lichaam van Jamie ontdekt door Gracie (Morgan Saylor), een zich extravagant gedragend tienermeisje die stenen verzamelt. Spontaan ontstaat er een vriendschapsband tussen Adam en Gracie, dankzij dit ongelukkige voorval. Algauw blijkt dat ze beiden de rondzwervende geest van Jamie kunnen zien. Ondanks de waarschuwing van Jamie, die totaal geen contact wil hebben met dit bovennatuurlijk fenomeen, ontstaat er een soort connectie tussen de twee jongens.

“Jamie Marks is dead” is een moeilijke film. Zeker als je probeert de diepere betekenis van dit alles te begrijpen. Tracht Jamie in deze bestaansvorm, alleen zichtbaar voor diegenen die om zijn dood geven, eindelijk een vriendschap te creëren? Want om eerlijk te zijn is iedereen in deze gemeenschap redelijk onverschillig als het over zijn dood gaat. Of is het een niet voltooid doel dat hij nog wil verwezenlijken? Namelijk, er in slagen om Adam voor zichzelf te winnen. Het is overduidelijk dat Jamie iets voelt voor hem. Hij bewonderde Adam tijdens diens loopwedstrijden. Uiteindelijk is er een merkwaardige seksuele spanning tussen de twee. De manier waarop Jamie extatisch reageert als Adam een woord toefluistert. Is het een symbolische film waarin Adam zijn geaardheid ontdekt? Is het daarom dat intimiteiten tussen hem en Gracie onderbroken worden door Jamie’s verschijning?

“Jamie Marks is dead” is geen evidente film. Het is een kille en deprimerende prent. Een morbide film met redelijk geschifte personages en situaties. In eerste instantie dacht ik dat dit een weerspiegeling was van Adam’s psychische toestand. Maar dit klopt ook niet, daar Gracie ook de dode Jamie kan zien. Niet alleen de bizarre driehoeksverhouding lijkt redelijk onwerelds. Ook de vriendschap die ontstaat tussen Linda (Liv Tyler), Adam’s moeder, en Lucy (Judy Greer), een maffe tante die in dronken toestand een verkeersongeval veroorzaakte waardoor Linda in een rolstoel belandde, is niet echt normaal te noemen. Allemaal nogal onbegrijpelijk (en niet alleen door het binnensmonds gemompel van Gracie). Misschien ben ik dan een buitenbeentje, maar ik vond het allemaal redelijk intrigerend. Alhoewel ik me nog steeds afvraag wat Jamie’s doel was uiteindelijk.

3.5*

“There are three gates to hell.

One in the desert,

one in the ocean

and one in Jerusalem”

Kijk naar het ontwerp van de titel met die grote, rode Z centraal, dan verwacht je je toch aan een soort “World War Z”, of niet? Wat een ontgoochelende film was dit uiteindelijk. Een verschrikking. En dan niet de inhoud, maar de complete film. Het enige in deze film wat me enthousiast maakte was de Google bril. Als dit elektronische gadget werkte zoals het hier gedemonstreerd wordt (blijkbaar is het niet meer verkrijgbaar), dan had ik al te graag zo eentje in mijn bezit willen hebben. De automatische gezichtsherkenning, de stem gestuurde opdrachten om telefoongesprekken te starten, muziek af te spelen en een GPS te tonen zodanig dat je je kan oriënteren. Ook de degelijkheid van deze bril wordt gedemonstreerd hier. Want diegene die de bril als geschenk ontving van haar vader was toch nogal een labiel en onstandvastig meisje. Maar ondanks het neerstorten van een trap, het tegen de grond smakken vanaf een schommelstoel en het neerkwakken met een fiets, konden niet ervoor zorgen dat de bril het begaf. Na een foutmelding werkte het zoals vanouds.

Voor de rest is deze found-footage film niet bepaald baanbrekend of origineel. Dit type film zal nooit opgenomen worden in mijn lijstje van favoriete genres. En je moet toch toegeven dat het principe al oneindig keren is uitgebuit sinds het ontstaan van “The Blair witch Project". Zo af en toe kom je er nog wel eentje tegen die de moeite waard is om tussendoor te bekijken. Maar het overgrote deel vertoont toch wel tekortkomingen op grote schaal. Meestal is de verhaallijn niet bijster origineel of de vertolkingen zijn schrikbarend slecht. De verhaallijn in “Jeruzalem” geeft je het gevoel dat het wel eens interessant kan worden. De gimmick van de Google bril geeft de film een aangenaam en fris imago. Maar het moment dat de apocalyps uitbreekt, worden we getrakteerd op zombie toestanden die zo historisch aanvoelen als de toeristische trekpleisters in Jeruzalem.

Er blijken nogal wat poorten naar de hel te bestaan in onze leefwereld (zoals de begingeneriek laat uitschijnen). Blijkt er toch wel eentje te bestaan in Jeruzalem waar onze twee hitsige, party-meisjes Sarah (Danielle Jadelyn) en Rachel (Yael Grobglas) toevallig verzeilen. En dit dankzij de amateur archeoloog Kevin (Yon Tumarkin) waarmee de beide kirrende tortelduifjes kennismaken op het vliegtuig. Hij kan ze overtuigen om hem te vergezellen naar Jeruzalem in plaats van het nachtleven van Tel Aviv te verkennen. Wat hij in Jeruzalem wil gaan doen verklapt de snuggere natuurlijk niet. Had hij van meet af aan open kaart gespeeld en die twee trienen verteld dat hij geïnteresseerd is in het terugkerende fenomeen van zombies, dan hadden ze waarschijnlijk wel een andere beslissing genomen. Zo zie je maar weer dat het niet echt slim is om je hormonen te volgen.

Het is eventjes wachten voordat de hel losbreekt. Het stadscentrum wordt hermetisch afgesloten door de poorten allemaal te sluiten (blijkbaar zijn dit dan ook magische poorten daar ze in staat zijn om de vervaarlijk uitziende reuzen, die je kortstondig te zien krijgt, tegen te houden). Vanaf dan is het een misselijkmakend beeld dat je te zien krijgt, onder begeleiding van veel hysterisch geschreeuw. De schrikmomenten worden verzorgd door gebruik te maken van plots opduikende zombies (toegegeven ze zien er griezelig uit) en rond flapperende demonen.

Er was echter maar één spannend moment te ontwaren. En dat speelde zich af in een psychiatrische instelling waar mensen die lijden aan het “Jeruzalem syndroom” werden opgesloten. Spijtig genoeg had Sarah de onhebbelijke gewoonte om eerder haar metgezellen aan te staren dan naar de demonische creaturen. Hierdoor werd het griezelgehalte de kop ingedrukt en bleef het allemaal beperkt tot wat toeristisch sightseeing. Voeg daar dan ook nog eens het gekunsteld en primitief acteren, en je komt dan tot de conclusie dat het verre van zo schitterend is als “World war Z” bijvoorbeeld.

1*

“Salvation can be yours, if you cleanse yourselves of the habitual lies which have brought you here.

Lies that you have told yourselves, lies that have brutalized others.

Confess.

The truth will set you free.”

Als ik naar een YouTube filmpje kijkt waarbij een honkbal met een duizelingwekkende vaart een tegenstander raakt op een plek die normaal gezien dient om te zorgen voor het nageslacht, dan maak ik soms ongewild zelf ai-geluiden en trek een pijnlijke grimas. Dat had ik dus ook bij het bekijken van de eerste “Saw” films. En niet bij deze episode uit de “Saw” saga. De originele film is fenomenaal en zonder enige twijfel het beste wat er te bekijken valt op gebied van torture-films. Zowel lichamelijk als op psychologisch vlak. Misschien speelt ook het feit mee dat deze baanbrekende horror geregisseerd werd door sterregisseur James Wan. Een zenuwtergende en spannende verhaallijn met extreme vormen van fysiek geweld. Telkens worden de geviseerde slachtoffers tot het uiterst gedreven om hun pijngrens te verleggen om op die manier hun vrijheid terug te bekomen.

Om eerlijk te zijn heb ik alleen de eerste drie delen uit deze lugubere reeks gezien. Niet omdat mijn maag er niet meer tegen kon, maar wel omdat het zichzelf herhaalde en omdat ik iets miste. Het pienter ineen gestoken verhaal werd langzamerhand naar de achtergrond geschoven en vervangen door om ter goorst uitziende moordpartijen. Hoe walgelijker en sadistischer, hoe beter. Ongeacht of het verhaal nu ergens op sloeg of niet. Echt zin in een modern “De Sade” verhaal, had ik nu ook weer niet. Tot mijn verbazing ontdekte ik nu dat het totaal aantal episodes van “Saw” al was opgelopen tot zeven. Tijd om eens te zien of deze comeback na zoveel jaren de moeite waard is om te bekijken of niet.

Het eerste wat me opviel was het softe karakter van de film. Oké, je zal wel enkele bloederige fragmenten voor ogen krijgen (een half afgezaagd hoofd bijvoorbeeld), maar het ziet er meestal allemaal redelijk beschaafd uit. In de eerste Saw films werden de martelpraktijken op niet zo onschuldige slachtoffers redelijk expliciet in beeld gebracht en vond ik het soms toch wel regelrecht wansmakelijk (denk maar eens aan het fragment met de “Pig vat” val). In “JigSaw” is het schokeffect niet hetgeen dat voorop staat, maar wel de mythe die leeft rond de figuur John Kramer. Al of niet dood.

Om eerlijk te zijn, interesseerde het mij geen zier of de legendarische John Kramer nu wel of niet uit het graf herrezen was. Maar ondanks het gevoel dat het weer een zoveelste manier was om een succesrijke franchise nog tot de laatste druppel uit te melken en het gewoonweg een recycleren is van hetzelfde grensverleggend concept zonder nog grenzen te verleggen, vond ik het toch niet zo erbarmelijk slecht. “Saw” was inventief op creatief vlak. Maar heb je er eentje gezien dan heb je ze allemaal gezien. Het enige waar nog naar uitgekeken werd, waren de ultra-gewelddadige en bloederige moorden voorafgegaan door een voor de slachtoffers verschrikkelijk dilemma. Zichzelf pijnigen of een vreselijke dood tegemoet gaan. “Jigsaw” is een kijkbeurt waardig. Maar als er nog een vervolg aan gebreid wordt, ga ik toch gewoonweg passen. Op een bepaald moment wordt het dan ook echt saai en inspiratieloos.

2.5*

Van een film als "Jobs" verwacht je eigenlijk dat het eerder een uitgerekte reclamefilm voor Apple zou zijn, dan een schets van de stichter van dit eigenzinnig product. Dit was het net niet, maar het scheelde niet veel. Ik vraag me af hoeveel inbreng Jobs zelf had in deze film. Of was het script opgesteld zonder inzage van hemzelf ?

Het nadeel van een biografie is dat als de geportretteerde persoon deel uit maakt van een geheel dat ver buiten je interesse ligt, je het waarschijnlijk een nietszeggende en saaie bedoening gaat vinden. Idem dito als ik een biografische film zou kijken over de bezielende kracht achter het Tupperware verhaal, zou ik waarschijnlijk ook in slaap sukkelen en ongeïnteresseerd deze uitzitten. "Jobs" heeft mij vanzelfsprekend als IT'er in de ban gehouden. Zelf heb ik het opkomen van de befaamde PC meegemaakt. Ik heb het helemaal doorlopen : programmatie met een ponskaartenmachine,Winchester schijven, de C64 en C128, floppy-disk die tegenwoordig gebruikt worden als onderlegger en waarop je naar de huidige standaarden vreselijk weinig op kan opslaan, de Sinclair ZX Spectrum,Tandy TRS-80,de 286/386/486 DOS machines enz. enz. En dan begon ik mijn loopbaan waarop de persoon die mij ging aanwerven vroeg of ik ook iets van Macintosh afwist. Volmondig beaamde ik dat en de volgende dag vroeg ik op een cursus DBase II die ik op dat moment aan het volgen was, of ze me eindelijk konden vertellen wat in godsnaam een Macintosh was. En daar mocht ik dan beschikken over een Mac Plus en hield ik voor de eerste keer een muis (verrekt onhandig vond ik) vast en leerde ik bestandjes slepen en in het vuilbakje gooien. Niemand kan zich voorstellen hoe baanbrekend en schokkend dit gegeven was voor mensen die gewend waren om naar een promptje te kijken in een DOS omgeving en te sukkelen met CD en DIR commando's. Een hele nieuwe wereld openbaarde zich dankzij Apple. Diep vanbinnen is er nog altijd die bewonderende affectie voor alles wat met Apple te maken heeft.

Wat mis ik dan in deze film ? De technische kant van het ontstaan van dit doordacht product. We zien de Apple II wel passeren. Lisa wordt vermeld. En dan is er het ontstaan van de Macintosh wat zorgt voor het uitrangeren van Jobs uit de Apple firma. De Next passeert en voor je het weet kijken we naar de voorontwerpen van de iMac. Dat is het. Geen uitweiding over het ontstaan van de grafische interface. Wie heeft er in godsnaam dat briljant idee gekregen om die muis te ontwerpen ? Uiteindelijk is de film een zelfverheerlijking van de persoon Jobs. We krijgen eigenlijk een heel tirannieke en gevoelloze persoon te zien. Om eerlijk te zijn vind ik hem een arrogante klootzak die over lijken gaat. De mensen die samen met hem begonnen en die hij opzij schoof en niks toebedeelde op het moment dat het een succes werd. Een programmeur die niet het enthousiasme toonde wordt op staande voet ontslagen. Het kind dat hij volledig negeert en niet aanvaard als zijnde zijn kind. Het verkopen van zijn aandelen om het bedrijf te destabiliseren. Het debacle over het vermeend kopiëren van de Macintosh software door Microsoft (waar ik ook stellig van overtuigd ben) is ook maar een flits in de hele film. Hier hadden ze voor mij ook wat verder in kunnen gaan. Maar dat het een visionair was met een uitgesproken mening over welke plaats de computer in het gewone leven zou innemen, staat onomstotelijk vast. Dat het een asociale bullebak bleek te zijn, is nu ook wel overduidelijk.

Aston Kutcher heeft eigenlijk een puike prestatie geleverd met het portret van Jobs. De houding, de afdwalende blik en het enthousiasme lijkt oprecht. Evenzeer kan dit gezegd worden over de medespelers die de bende computernerds moeten voorstellen die aan de wieg stonden van Macintosh. Een film die niet een diepe indruk zal maken op de meeste mensen. Ik vond het een aangename film die eventjes toeliet om op een andere manier te kijken naar een product dat centraal in ons leven staat.

2.5*

Een uit-het-leven-gegrepen quote van Gary Poulter :

The script called for somebody that looked like "An old man, alcoholic, prone to violence, who looked like the aftermath of a human disaster." My first day of shooting when I went to hair and make up. I asked the woman "Bridgette" "Do you need to do anything with my appearance?" She said "No you're good!!!!!!!!!!!!!!" LOL.

Na “Outcast”, “Tokarev” en “The Runner” gezien te hebben, vroeg ik me af vanaf welke film de loopbaan van Nicolas Cage bergaf begon te gaan. En ik kan met zekerheid zeggen dat “Joe” het laatste wapenfeit is van deze doorgaans constant presterende acteur, waarna het niveau van zijn acteren gestaag omlaag ging. Maar deze film laat weer eventjes zien wat een steracteur Cage is. Hij demonstreert nog eens hoe briljant zijn acteertalent kan zijn. Het is wel geen “Leaving Las Vegas” en er zal zeker geen Oscarnominatie aan vasthangen, maar een indruk nalaten doet het wel. Het is een deprimerend en dramatisch schouwspel van in marginaliteit levende personen waarbij armoede, werkloosheid, alcoholisme en misbruik de centrale thema’s vormen. Helemaal intriest wordt het dan als naderhand blijkt dat Gary Poulter, een dakloze alcoholist die op een grandioze en schitterende manier de rol van de agressieve en meestal dronken vader Wade speelt, een paar maanden na de opnames dood werd teruggevonden.

Het is al lang geleden dat ik zo’n duistere en deprimerende film heb gezien. Het zal wel geleden zijn sinds “Tyrannosaur” dat ik eventjes moest slikken bij het zien van zoveel levensleed. Een film vol drankmisbruik en huiselijk geweld. Familiale omstandigheden die alleen kunnen resulteren in een tragische afloop. Dat is wat de zelfverzekerde Gary (Tye Sheridan) dagdagelijks moet meemaken. Een hopeloze strijd tegen zijn agressieve vader Wade die niet in staat is om een gezin te onderhouden door een oncontroleerbare drang naar alcohol. Zelfs het zuurverdiende geld van Gary is niet veilig. Geld dat hij verdient door te werken voor Joe (Nicolas Cage), een ex-gevangene die zelf problemen heeft met extreme woede-uitbarstingen. Geld dat nodig is om de rest van de familie te onderhouden.

Cage is in zijn element in deze film. Een explosieve cocktail van allerhande menselijke emoties. Een perfect gespeelde rol die perfect bij Cage past. Nogmaals een bewijs dat Cage in staat is om grootse dingen te tonen mits hem de juiste rol wordt toegewezen. Zelf is hij een overlopend vat vol agressie en een persoon met een kort lontje voorzien van een statige houthakkersbaard. Tegelijkertijd probeert hij een vaderfiguur te zijn voor Gary die hij onder zijn vleugels neemt en hem een baantje bezorgt (ook al is dit een nogal vreemdsoortige activiteit). Gary wordt dan weer op een uitstekende manier vertolkt door Tye Sheridan die een gelijksoortige rol speelde in “Mud”. Maar zonder twijfel is Gary Poulter de ster in deze film. Een prestatie die zelfs niet door de meest doorgewinterde en getalenteerde acteur geëvenaard kan worden. Enkel en alleen omdat de man hier niet acteert, maar gewoon zijn dagdagelijks leven toont. De onweerstaanbare drang naar alcohol die ervoor zorgt dat zulk een individu zich op een onmenselijke manier gedraagt ten opzichte van zijn naasten, vreemden en tenslotte zichzelf. Het walgelijke gedrag van Wade op het einde is voor elk zinnig mens onbegrijpelijk.

“Joe” is een meesterwerk ondanks zijn traag tempo en duistere sfeer. Een voorbeeld van pure filmkunst en een genot om te kijken. Niet dat het ontspannende cinema is. Je zal je zeker niet happy voelen naderhand. Het is echt een film die je bij je strot grijpt en je niet meer loslaat. Een vreselijk relaas dat bol staat van fysiek en psychisch misbruik dat je niet onberoerd laat. Gelukkig was deze film ook een bevestiging dat Cage een subliem acteur is. Hopelijk zien we dit nog eens terug in de toekomst.

4*

“Killing is easy. It’s living with it that’s the hard part.”

John Doe is een moderne Robin Hood. Maar in plaats van het gestolen geld terug te geven aan de armen, zorgt hij voor gerechtigheid ten aanzien van de nabestaanden van iemand die het slachtoffer werd van een misdaad.

“John Doe : Vigilante” is een aanklacht tegen het falende rechtssysteem en de schijnbare straffeloosheid van criminelen die door de mazen glippen van dit gerechtelijk apparaat. Eén iemand neemt daarom het recht in eigen handen en begint aan een serie moorden op criminelen die een tweede kans hebben gekregen om terug te functioneren in de maatschappij, maar die uiteindelijk doodgewoon verdergaan met hun criminele activiteiten. De grens tussen wraak nemen op deze individuen en het genoegen om te moorden, vervaagt naarmate de film vordert.

Verwacht je niet aan een “Silence of the Lambs” of “The Zodiac”. Deze Australische thriller is verre van spannend. Het is eerder een aaneenschakeling van fragmenten uit de rechtszaal, een exclusief interview dat met de toestemming van John Doe (Jamie Bamber) werd afgenomen door de journalist Ken Rutherford (Lachy Hulme) en video-opnames van de verschillende executies. Het geheel krijgt eerder het uitzicht van een televisie documentaire i.p.v. een film. Het eindresultaat is een saaie en trage film met een niet mis te verstane boodschap. Of het raadzaam is om deze boodschap zo te verkondigen is een andere vraag die men zich kan stellen. Wat als bepaalde individuen deze boodschap in praktijk gaan toepassen ? Je kan deze veronderstelling ook maken bij meerdere films natuurlijk. Het verschil is dat deze film realistisch overkomt door zijn documentaireachtige verpakking. Er bestaat zelfs al een facebook-groep die berichten plaatst over “Burgerwachten” die heroïsche daden uitvoeren en over dwalingen van de rechtbank zoals bijvoorbeeld een rechter die een rijke stinker voorwaardelijk vrijlaat na zijn veroordeling voor de verkrachting van zijn 3 jarig dochtertje, omdat de gevangenis hem niet goed zou bekomen.

Jamie Bamber speelt de rol van John Doe op een overtuigende manier. Schitterend om te zien hoe hij een charismatische figuur neerzet die rotsvast gelooft in het uiteindelijke doel van zijn eenmansactie. In het interview met de journalist schommelt zijn gemoedstoestand constant van vastberaden en intellectueel , naar naargeestig nagenietend van zijn daden en vol wrok geladen woede en vurige razernij tegen het onrecht dat hem is aangedaan. De beweegreden voor deze wraakacties is zijn persoonlijk familieleven dat grondig verwoest werd door de moord op zijn dochtertje en de dood van zijn geliefde vrouw die niet bij machte was om zich hier over te zetten. Een gerechtvaardigde wraakactie dus tegen alle delinquenten die zich schuldig maken aan pedofilie,verkrachtingen, verwaarlozing van kinderen en mishandeling van vrouwen. Lachy Hulme verpersoonlijkt de journalist die zich vastbijt in het verhaal en getuigen ondervraagt, waarna hij John Doe confronteert met deze feiten om hem te laten inzien dat het recht in eigen handen nemen niet te vergoelijken is. Hij tracht te achterhalen of John Doe nu in zijn eentje opereerde of medewerking kreeg van medestanders zoals de oprichter van de groep “Speak for the dead” Murray Wills (Sam Paronson) of de overenthousiaste reporter Sam Foley (Gary Abrahams) die maar al te graag de videobeelden van John Doe’s acties uitzend nadat alle grote stations dit weigerden.

Er waren 2 schitterende acteermomenten in deze film die ik nog wil vermelden. Het eerste is een subtiel niemendalletje waar ik dan weeral over val. Het moment dat Rutherford aan Foley de stelling voorlegt of hij alles zou doen voor John Doe, zelfs iemand vermoorden, is er eventjes dat glimlachje voordat deze het antwoord geeft “Dat heb ik nooit beweerd”. En de metamorfose van zielig onderkruipertje naar een sadistisch gevoelloos mens die de moordenaar van John Doe’s dochtertje toont.

“John Doe : Vigilante” is uiteindelijk toch maar een saaie actieloze film met enkele koelbloedig uitgevoerde moorden die getoond worden d.m.v. videobeelden. Het is een controversieel onderwerp dat aangesneden wordt en dat je laat nadenken over hoe je zou reageren wanneer het noodlot toeslaat en je in een gelijkaardige situatie terechtkomt. Ik geef toe dat ik er niet mee zou inzitten indien er inderdaad een zelfberechtiging zou ontstaan en personen die zulke wansmakelijke misdaden plegen in het gras laten bijten. Een soort oog om oog, tand om tand situatie. Het principe van de film “The Purge” doorgedreven naar een continuerende procedure waarbij het uitroeien van laag allooi onbestraft en getolereerd zou worden. Het enige en altijd terugkerende probleem is de grens die hierbij moet getrokken worden. Wie bepaald of iemand ongewild iemand anders iets heeft aangedaan of niet ? Is iemand die door het rode licht reed en mogelijk een slachtoffer zou maken ook een kandidaat voor op de zwarte lijst te komen ?

De uiteindelijke vraag die overblijft is of John Doe nu van meet af aan solo opereerde of dat het inderdaad een meesterlijk in elkaar gestoken opzet was. “John Doe : Vigilante” : een film om je hoofd eens over te breken en je eigen geweten te laten spreken over dit netelig vraagstuk. Kan je geweld rechtvaardigen ? Wie spreekt recht over wat goed is en wat fout ? En waar faalt het huidige juridische systeem ? Geen film dus voor tijdens een intiem afspraakje.

1.5*

"John will come for you and you will do nothing, because you can't do nothing."

Heb je een bloedhekel aan ingewikkelde films waarbij je je hersenen moet pijnigen om het verhaal te kunnen volgen en begin je spontaan te kwijlen bij het bekijken van eindeloze gewelddadige actiescènes , dan is deze “John Wick” geknipt voor je. Want dit verhaal zit zo eenvoudig in elkaar dat zelfs je goudvis het moeiteloos kan volgen en is een aaneenschakeling van ruwe, agressieve afrekeningen. Dat het stelen van een Ford Mustang en de nek omdraaien van een huisdier de aanleiding zou kunnen zijn van nooit geziene, voortrazende wraakacties had ik nooit voor mogelijk gehouden. John Wick dacht er echter anders over. Deze gepensioneerde ex-huurmoordenaar trekt een bloederig spoor doorheen New York, nadat men zijn auto steelt en het door zijn overleden vrouw geschonken hondje de keel oversnijdt. Dat het de zoon is van zijn ex-baas, een Russische maffiabaas, zal hem worst wezen. Op slag sloopt hij zijn keldervloer. Jaren geleden heeft hij zijn heel arsenaal aan wapens en ander speelgoed in beton gegoten en zo zijn verleden begraven om zijn leven over een andere boeg te gooien.

Dat men Keanu Reeves weer van stal heeft gehaald,was zeker geen slecht idee. De man is een natuurtalent voor het uitbeelden van een ijskoude koele moordenaar. Zijn emotieloze tronie is perfect voor de rol. En hoe minder dialogen in een film, hoe beter. Het zijn niet de dialogen, waar hij zich doorheen moet worstelen, die hem de allure geeft van een koelbloedige huurmoordenaar, maar de stoïcijnse kalmte en uitdrukkingsloze blik doet het hem. Hij wist dit al te demonstreren in “The Matrix” en ook in “47 Ronin” (door velen onterecht als pulp film bestempeld). Als je het aantal slachtoffers wilt bijhouden moet je een flink uit de kluiten gewassen telraam aanschaffen. Ik kan wel eens genieten van een recht door zee actiefilm, zonder franjes en waar de nadruk ligt op hersenloos knok en schietwerk. Het moet ook niet altijd serieus zijn. Alleen liet ik na een tijdje gelaten over me heen komen en zakte ik nog wat dieper in mijn knusse zetel om er met zo’n blik op oneindig naar te kijken. Ik vergelijk het met een rit op een razend populaire, weergaloze achtbaan. Tijdens je eerste rit voel je de adrenaline door je lijf gieren en haast je je enthousiast naar de ingang om dat onbeschrijfelijk gevoel nog eens te ervaren. Bij de tiende rit zit je er al ontspannen bij en ben je al rustig rond aan het kijken op zoek naar de volgende uitdaging. Dat is dus “John Wick” ten voeten uit. Een flitsende achtbaanrit die verschroeiend en indrukwekkend begint, maar naarmate de rit langer duurt, verdwijnt de euforie langzaamaan.

Qua genre is het uiteindelijk van hetzelfde niveau als "The Equalizer". Alleen bevatte deze laatste wat meer een verhaal, vond ik. In “John Wick” heb je een gestolen auto en een dood hondje aan de ene kant, en een opeenstapeling van lijken aan de andere kant. That’s it. En toch is het puur genieten van de flitsende acties en de vertoonde koelbloedigheid. Chad Stahelski, een voormalig stuntman (interessant weetje : hij was het die Neo speelde in “The Matrix” bij gevaarlijke scènes) , windt er niet bepaald doekjes om en zorgt voor een aaneenschakeling van met precisie gechoreografeerde vechtsequenties. Zonder al teveel moeite slaagt hij erin Reeves het imago van een boeman te geven. Maar zoals Viggo (Michael Nyqvist) het zelf opmerkt : “John isn't exactly "The Boogeyman". He is the one you sent to kill the fuckin' Boogeyman.”. En deze top huurmoordenaar beweegt zich op een wervelende manier om zijn belagers met een welgemikt schot uit te schakelen. Dat zijn schiettechniek er enigszins apart en ietwat geforceerd uitziet, weerhoudt hem niet om telkens hij ergens verschijnt, de plek te herschapen tot een regelrechte schietkraam.

Het meest tot de verbeeldingsprekend vond ik sommige redelijk surrealistische taferelen zoals het “Continental” hotel, de professionele poetsploeg en de reputatie an sich van John Wick en zijn cult-status die als een aura rond hem zweeft. Het “Continental Hotel” zou zo kunnen fungeren als decor in een toekomstige Batman film en baadt in een echte cartooneske sfeer. Het is een roemrucht verzamelpunt voor beruchte huurmoordenaars, met een eigen monetair systeem, een onnatuurlijk vriendelijke baliemedewerker die tegemoetkomt aan alle wensen die de gasten hebben en een inwonende geneesheer die ingeschakeld kan worden indien de gasten na “zaken” redelijk beschadigd terugkeren. Er is ook maar één gouden regel, die bij overtreding ongenadig wordt afgestraft, namelijk dat zaken niet geregeld (lees uitgevochten) mogen worden in het hotel zelf. Een schitterende omgeving die sfeerrijk in beeld werd gebracht.

Voor de meeste bijrollen kan je gerust zeggen dat de karakterontwikkeling totaal ontbreekt. De meeste zijn niet meer dan een schim in deze film die kortstondig in beeld komen en dan ongenadig worden afgeslacht. De meesten lijken (hoe toepasselijk) echter aan bloedarmoede te lijden, want ondanks de continue agressie is er bijster weinig bloed te zien. Blijft er alleen Michael Nyqvist, Alfie Allen (Iosef) en Willem Dafoe over. Michael Nyqvist was niet echt overtuigend als Viggo en was bij momenteel te theatraal. Alfie Allen speelde het alom bekend rolletje als verwaand, zich-onaantastbaar-wanend misdadigers zoontje die naarmate hij meer begint te realiseren welk roofdier achter hem aanzit, een grotere maat Pampers nodig heeft, is amusant en tegelijkertijd niet zo bijster origineel. En Willem Dafoe probeert wel maar krijgt te weinig screenplay om echt in de kijker te lopen. Blijft Reeves alleen over om op eenzame hoogte de show te stelen. En dat doet hij met bravoure en stijl. Zodra hij zijn afgemeten zwart kostuum aantrekt en een duffel bag vol speelgoed voor volwassenen over zijn schouder slingert, komt hij vol zelfvertrouwen op je af gelopen terwijl de camera op hem inzoomt, en kan je je schrap zetten. Schitterend.

“John Wick” is niet bepaald van hoogstaand niveau maar voldoet wel aan de eisen van het getarget publiek. Een pure actiefilm vol spektakel. Spijtig genoeg zijn er al de geruchten dat een “John Wick 2” op stapel staat. Ik heb bewondering voor Reeves die op zijn 50ste aantoont dat hij nog steeds personages zoals Wick zonder moeite naar een hoger niveau kan tillen, maar ik vrees dat een vervolg toch maar een slap doorslagje zal zijn van het origineel.

3 *

“I'm not that guy anymore.

You are always that guy, John.”

De zoveelste keer dat ik me laat verleiden tot het kijken van een sequel, terwijl ik in mijn achterhoofd al weet dat het waarschijnlijk een flauw afkooksel zal zijn van het origineel. En toch kon ik het niet laten. En als ik mijn recensie van de eerste “John Wick” herlees, kan ik alleen maar constateren dat ik het toen al voorspeld had. De conclusie klonk als volgt : “Ik heb bewondering voor Reeves die op zijn 50ste aantoont dat hij nog steeds personages zoals Wick zonder moeite naar een hoger niveau kan tillen, maar ik vrees dat een vervolg toch maar een slap doorslagje zal zijn van het origineel”. Spijtig genoeg had ik gelijk.

Het enige verschil met het eerste deel is dat ze nu niet karig zijn geweest met de hoeveelheid nepbloed. Alweer gaat John Wick (Keanu Reeves) driest te werk en stapelen zich de lijken op. De vechtscènes, waarbij de aanstormende lijfwachten weer met een gericht hoofdschot worden afgemaakt, zien er bloederiger uit dan in de voorgaande film. Voor de rest is de opzet van het verhaal identiek hetzelfde. Ditmaal is niet het stelen van Wick’s auto en het doden van een puppy de aanzet om een nooit geziene wraakactie te starten. De gepensioneerde huurmoordenaar is verplicht om een taak uit te voeren in opdracht van Santino D’Antonio (Riccardo Scamarcio). Een taak waar hij niet onderuit kan vanwege een aloude code onder huurmoordenaars. Een weigering zorgt eerst voor een drastische wraakneming, waarna Wick noodgedwongen de vooropgestelde taak uitvoert. Dat deze uitvoering nadelige gevolgen heeft voor Wick zelf, is dan weer aanleiding voor meer over the top actiemomenten.

Overduidelijk dat de klemtoon bij dit tweede hoofdstuk weer op de actie ligt. Alweer werd de film voorzien van een flinterdun verhaal en is het ontbreken van diepgang bij de personages alomtegenwoordig. Maar uiteindelijk is dit gebrek alleen maar een voordeel . Alle pijlen kunnen gericht worden op de tot in de puntjes gechoreografeerde actiescènes die elkaar opvolgen in een razendsnel tempo. Ik ben ervan overtuigt dat de tellerstand op vlak van eliminaties een flink stuk hoger ligt. Men deed wel een schuchtere poging om het verhaal over het huurmoordenaars syndicaat en het neutraal terrein in de vorm van het Continental Hotel verder uit te diepen. Interessant? Ja. Noodzakelijk? Nee, niet echt. Je weet waar de film “John Wick” voor staat en dat is hetgeen je ook verwacht. En gelukkig hebben ze op dat vlak niet gefaald.

Maar toch was ik ditmaal niet bepaald onder de indruk. Ook al verplaatste ze het werkterrein van Wick naar een meer tot de verbeelding sprekende locatie en zijn de beelden daardoor oogstrelender dan die van New York, toch kon ik me niet van de indruk ontdoen dat deze film gewoon het succes dat het eerste deel kende schaamteloos uitbuit. Zelfs Keanu Reeves moest niet echt moeite doen. Toegegeven. De man is uiterst geschikt voor deze rol. John Wick’s koelbloedige, stoïcijnse blik en het beperkte gebruik van dialogen zijn eigenschappen die op het lijf geschreven staan van Keanu Reeves. “John Wick Chapter 2” is een logisch vervolg na het onverwachte succes die de eerste film kende. Ben je een liefhebber van het betere actiewerk dan is dit zeker verplicht kijkvoer. Zo kom je ook te weten hoe de mythe John Wick iemand met een potlood het zwijgen kan opleggen. Persoonlijk vind ik dat Wick nu toch wel rustig op pensioen kan gaan !

3*

Het eerste deel van de "John Wick" saga was tenminste nog sprankelfris en origineel te noemen. Dat het verstand van een goudvis voldoende was om deze film te bekijken, nam ik er met plezier bij. De actie spatte van het scherm af en Reeves wervelde doorheen het beeld zodanig dat de lijkenstapel gestaag steeg. En dan had je ook nog het "Continental Hotel". Een tot de verbeelding sprekende locatie.

En dan kwam er "John Wick : Chapter 2". Een slap doorslagje van het origineel waarbij ik me de hele tijd afvroeg of ik niet alweer de eerste film aan het kijken was. En persoonlijk vond ik toen dat ze Wick op pensioen mochten sturen.

Tja, ik kon het toch niet laten om "Chapter 3" te bekijken. Actierijk is het wel .... maar voor mij is het toch genoeg geweest. Ik sla "Chapter 4" rustig over, als jullie het niet erg vinden !

PS. Meest aangename in deze film .... Halle Berry. Ze ziet er, ondanks haar leeftijd, nog altijd even njammie en verrukkelijk uit.

I just hope my death makes

more cents than my life.

Weltschmertz. Wanhoop. Verdriet. Radeloosheid. Dat zijn de kernwoorden die bij me opkwamen na het bekijken van deze film. Als je een superhelden-filmfan bent en je verwacht je aan heroïsche confrontaties tussen deze geschifte clown en onze aan vleermuizen gerelateerde superheld in strak latex-pak, dan mag je gerust je biezen pakken en deze film overslaan. De vertolking van “Joker” door Jack Nicholson was meesterlijk en je kreeg een werkelijk gemene Joker te zien die geobsedeerd was door geld en macht. Maar zonder twijfel was Heath Ledger’s vertolking legendarisch. Het krankzinnige en psychopathische kwam totaal tot zijn recht in het personage dat Ledger op het witte doek toonde. Een schitterende acteerprestatie. Wat Joaquin Phoenix echter in deze film presteert, is als het ware onevenaarbaar. Na “You were never really here” vond ik dat Phoenix in het kopgroepje van excellente acteurs thuishoorde. Na “Joker” is hij voor mij sowieso al koploper.

Ik ben niet snel onder de indruk van een film. Maar deze “Joker” maakte toch wel een immense indruk op mij. En niet vanwege de gewelddadigheden. Ik vind trouwens de berichtgeving over het publiek dat de filmzaal vroegtijdig verlaat, omdat het te intense werd, toch wel schromelijk overdreven. Elke doorsnee actiefilm van tegenwoordig is gevuld met agressieve scenes vol zinloos geweld. Ik werd eerder overmand door een constant ongemakkelijk gevoel tijdens het kijken. Een gevoel van medelijden en plaatsvervangende schaamte. Zowel wat Arthur Fleck betreft als de medeburgers waar hij mee in aanraking komt. Meest intrieste scene was voor mij het stand-up-comedy moment. Je weet dat Arthur zal afgaan als een gieter en dat zijn would-be grappige performance als een boemerang in zijn gezicht zal terugkeren. De meest veelzeggende scene: de overbezorgde moeder in de metro die hem toeschreeuwt om haar kind niet te intimideren en hem angstig de rug toekeert. Meelijwekkend. Confronterend. Voer genoeg om de psyché van deze verstoorde ziel te laten ontsporen.

Joaquin Phoenix is fenomenaal. Niet alleen is hij psychisch enorm kwetsbaar. Ook fysiek ziet hij er uitgemergeld en fragiel uit. Vel over been waardoor zijn ribbenkast wel uit zijn lijf lijkt te barsten en schouderbladen er elk moment doorheen kunnen scheuren. Een vel als perkament waar barsten in zitten. Net als in zijn door antidepressiva geteisterde ziekelijk geest. Antidepressiva die nodig zijn om de oncontroleerbare lachbuien in bedwang te houden en hem door zijn miezerig bestaan heen te helpen. Een uitzichtloos leven zonder begrip en liefdevolle gevoelens. Behalve voor zijn moeder (Frances Conroy) die dementerend wegkwijnt in een zetel en dagelijks brieven schrijft naar Thomas Wayne (Brett Cullen), vader van Bruce Wayne en toekomstig burgemeester van Gotham, met de vraag of hij hun niet eventueel zou kunnen helpen.

“Joker” is geen ontspannende film. Het is vreselijk deprimerend om toe te zien hoe zo’n individu door de maatschappij wordt gekweld en uitgespuwd. Er gaat geen dag voorbij zonder dat hij wordt weggehoond, fysiek mishandeld of behandeld als een lepra-patiënt. Deze neerwaartse spiraal waar hij in terechtkomt zorgt voor een explosief moment waarbij hij het heft in eigen handen neemt met een desastreuze afloop als gevolg. De ontlading die naderhand volgt bij Arthur is zowel angstaanjagend als magistraal in beeld gebracht. Dat irreëel en dwaas dansje in het openbaar toilet is waarschijnlijk het moment van besef dat zijn leven op een kantelpunt staat. En zonder dat hij het beseft wordt hij de symbolische kracht achter een beweging tegen de onrechtvaardigheden in de maatschappij. Een soortement Katniss Everdeen voor de verschoppelingen. En ook al horen velen dit niet graag, de raakpunten met onze huidige maatschappij zijn veelvuldig aanwezig.

Ook al is het een origine-verhaal over de beruchtste aartsvijand van Batman, toch zou dit het portret kunnen zijn van zovele anderen. Dagdagelijkse mensen die een strijd leveren met hun eigen persoonlijkheid en uit de boot vallen op allerlei vlakken. Individuen die veelvuldig in het verdomhoekje worden gedreven en een destructieve haat kweken tegen alles en iedereen. En de dag dat hun zekering doorbrandt, hun toevlucht zoeken tot handelingen die niet door de moderne maatschappij getolereerd worden. Niet dat ik deze handelingen goedkeur. “Joker” is geen deel van een superhelden-universum. Deze film is meer realistisch dan welk psycho-dramatische film dan ook. Een film die toont hoe een underdog uitgroeit tot een monsterachtige kwelduivel die chaos en verderf predikt. Een gevoelloze, zieke geest die nergens om geeft. Hoe harder je op hem inbeukt, hoe harder zijn schaterlach. De film “Joker” heeft me doen begrijpen wie die figuur is en vanwaar hij komt. Voor mij de indrukwekkendste film uit de superhelden potpourri die we de laatste jaren voorgeschoteld kregen. En voor mijn part, een welverdiend Oscar-beeldje voor Joaquin Phoenix. Hij zal er zeker smakelijk over lachen de avond van de uitreiking.

4.5*

Wow.

You've given each other the perfect male fantasy.

Sex without emotional attachment.

Fascinerend. Dat is de beste omschrijving voor deze film. “Jonathan” is geen gemakkelijke film en blinkt uit in eentonigheid. Maar geef deze niet zo actierijke op één locatie afspelende film een kans en misschien ontdek je dan hoe weergaloos, briljant deze film wel is. Het uitgangspunt is eigenlijk doodsimpel. Diegene die het concept van samenwonen al heeft meegemaakt, weet dat dit meestal alleen een kans van slagen heeft indien er juiste afspraken worden gemaakt en nageleefd. Dit om ervoor te zorgen dat je elkaar niet onnodig op stang jaagt, wat misschien kan leiden tot een breuk. In geval van Jonathan (Ansel “Baby Driver” Elgort) ligt dit nog ietsje gevoeliger en gecompliceerder. Want de persoon waarmee hij samenwoont is zijn tweelingbroer John die hetzelfde lichaam deelt met Jonathan. Aha, dit is zoiets als “Split”? Neen, niet helemaal. Het is minder intens en laat op een realistische manier zien wat een gespleten persoonlijkheid is. Dus geen angstaanjagende persoonlijkheidsveranderingen of “Dr. Jekyll and Mr. Hyde” toestanden.

Allereerst wil ik het uitstekende acteerwerk van Ansel Elgort even bewieroken. Ook al besef ik dat het niet zo evident is, lijkt het wel een fluitje van een cent te zijn voor Elgort om de twee totaal verschillende persoonlijkheden op te voeren. Jonathan is de meer gedisciplineerde tweelingbroer. Een gemillimeterde haarstijl en keurige klederdracht maken duidelijk dat hij zich aan de regels houdt. Dat wil dus zeggen dat hij zijn deel van de dag dat hem toegekend is optimaal indeelt. Zijn werk op een voornaam architectenbureau voert hij perfect uit. De maaltijden en huishoudelijke taken worden netjes uitgevoerd. En zijn dagelijkse rapportering op video voert hij plichtsbewust uit voordat hij op een exact tijdstip zijn bed inkruipt om plaats te ruimen voor de andere tweelingbroer John.

John is dan weer de onverschilligheid zelve. Een ontspannen uitziende sloddervos die niet strikt volgens de opgelegde regels wil leven. Een nachtraaf die zich al te graag in het nachtleven stort om andere mensen te ontmoeten en vrouwelijk schoon te versieren. Iemand wiens videoboodschappen niet al te zakelijk klinken maar een enorm “je mon fou” gevoel uitstraalt. John is de rebellerende persoonlijkheid die van het leven geniet. Totdat Jonathan onraad begint te ruiken (een constant gevoel van vermoeidheid) en een privédetective inhuurt (een korte cameo van Matt “Walking Out” Bomer) waarna hij tot de ontdekking komt dat John zich niet echt aan de afspraken houdt. Hij verzwijgt bepaalde ontwikkelingen en breekt de voornaamste regel: geen vriendinnen. Seks is geen probleem maar een emotionele band hebben is uit den boze.

“Jonathan” toont het interacteren tussen twee goede vrienden. Jaloezie en het beschermen van zijn eigen territorium zorgt voor complicaties en leidt tot een strijd tussen twee personen. In Jonathan’s geval gaat het over een innerlijke strijd. Iets wat iedereen wel eens meemaakt bij zichzelf. Alleen is dit voor Jonathan niet zo vanzelfsprekend en is lijfelijk contact onmogelijk. Wat ze krijgen is een met de camera vastgelegde woordenstrijd. Of doodeenvoudig het afwezig zijn van enig teken van leven, zodanig dat één van de persoonlijkheden hulpeloos en onwetend achterblijft. De enige toeverlaat die Jonathan heeft, is Dr. Mina Nariman (Patricia “October Gale” Clarkson). Zij ving Jonathan jong zijnde op en zorgde voor de structuur in hun leven. Zij ontdekte wat er scheelde (Single body,multi-consciousness) en scheidde hun leven met behulp van een soort timer.

“Jonathan” is een interessante en fascinerende indie-SF. Waarschijnlijk komt het nogal saai over daar het grotendeels plaatsvindt op één en dezelfde locatie. En een ruim gedeelte van het beeldmateriaal bestaat uit video-opnames. Maar om eerlijk te zijn bleef ik geboeid kijken en was ik wel nieuwsgierig hoe deze unieke tweestrijd zou aflopen. Er was echter één bepaald iets waar ik mijn hoofd over brak. Als de ingreep die Dr. Nariman uitvoerde toen Jonathan 9 jaar was, schijnbaar probleemloos verliep, waarom dan dit niet toepassen op alle persoonlijkheden? Had men zo deze unieke en gecompliceerde situatie niet kunnen vermijden? Of was Jonathan gewoonweg weer het zoveelste proefkonijn? Maar behalve deze bemerking vond ik het een top-film. Zeker aan te raden voor filmliefhebbers die houden van een gewiekste psychologische thriller met SF-elementen in verwerkt.

4*

Een doorsnee familie-avonturenfilm, met een nietszeggende onrealistische verhaallijn, soms vreselijk slechte SE's en een misplaatste casting wat betreft Fraser. Ik krijg steeds een gevoel dat hij in slaap begint te vallen in sommige scenes en dat zijn IQ niet verder reikt dan de gemiddelde lengtemaat van een pigmee.

Leuk amusement voor een luier-zaterdagnamiddag.

2*

“The law is the only thing capable of making people equal”

Hank Palmer (Robert Downey Jr.) is een gewiekste en succesvolle advocaat met een gladde tong. Een spraakwaterval die je overdondert met zijn betogen en waar geen speld tussen te krijgen is. Hij gebruikt argumenten en tegenargumenten op zo’n vanzelfsprekende manier alsof hij een broodje gezond bestelt in een broodjesbar. Voor sommigen is hij dan ook een onuitstaanbaar individu die zegt waar het op staat. Mijn favoriete scene is de confrontatie met enkele dronken lokale figuren in een plaatselijke bar waar hij met zijn twee broers Glen (Vincent D’Onofrio) en Dale (Jeremy Strong) bijpraat over verloren tijden. De manier waarop hij de praatjesmakers lik op stuk geeft en ze de mond weet te snoeren, is een perfecte weergave van wie de persoon Hank Palmer is. Dit fragment deed me een beetje denken aan Matt Damon in “Good will hunting” die een groepje universiteitsstudenten op hun plaats zet. Geniepig geniet ik van zulke momenten. Ik weet het wel, leedvermaak is geen mooie deugd.

Recensie The Judge

Na jaren nog eens terug gezien. Ik vond dat toen in de tijd een schitterende , onderhoudende (kinder)film. Zeker door het acteerwerk van Robin Williams op zijn ADHD-manier. Altijd een spring-uit-het-doosje figuur dat ongelofelijk druk kan doen

De special effecten zijn naar de huidige standaard een beetje gedateerd (die apen zien er niet uit), maar vind ik eigenlijk niet echt storend. Het verhaal blijft knap in elkaar gestoken en als mijn ukkies wat groter zijn, ga ik er samen met hun naar kijken.

Misschien is hun reacte : "Jezus Pa , wat een flauw gedoe is me dat .... "

Jeugd van tegenwoordig

4*

If you touch my boobs, I will murder you!

Too late! That was the first thing I did.

De laatste jaren zijn de termen “Remake” en “Reboot” wel erg populair in Hollywood. Tot mijn grote ergernis. In de meeste gevallen zijn deze namaaksels slechts een schim van het origineel. Om niet te zeggen abominabel slecht en vreselijk om aan te kijken. Grootste voorbeeld hiervan (voor mij persoonlijk dan toch) is toch wel de film “Ghostbusters” uit 2016. Was Bill Murray niet meer onder de levenden, dan zou hij zich omgedraaid hebben in zijn graf. Een nodeloos duplicaat zonder humor en vol gerecycleerde ideeën. Toen ik enkele jaren geleden te horen kreeg dat er een remake in de maak was van de befaamde film “Jumanji” (met de onevenaarbare Robin Williams in een hoofdro) uit 1995, sloeg de schrik me om het hart. En al zeker toen bleek dat Dwayne Johnson de hoofdrol wegkaapte. Alweer een overbodige en belachelijke poging om een mijlpaal uit het verleden te imiteren.

Tot mijn verbazing bleek “Jumanji: Welcome to the Jungle” echter een uitzonderlijk goed geslaagd experiment te zijn. En dat vanwege het originele idee om het “Jumanji bordspel” te vervangen door een oldskool console-spel waar vier onschuldige studenten naar worden getransporteerd om dan als personage in het Jumanji-game een queeste tot een goed einde te brengen. De enige manier om zo het spel te ontvluchten. Niet alleen was het een grappige bedoening (door de interacties en de tegenstellingen qua persoonlijkheid tussen de real-time figuren en hun personage in het videospel). Ook het concept was origineel te noemen. Het toevoegen van videogame-kenmerken zoals NPC’s, cut scenes en het feit dat elk personage over een beperkt aantal levens beschikt, was een meesterlijke zet. Niet voor niets dat de film een regelrecht succes was in de zalen. En het onvermijdbare geschiedde. Het vervolg “Jumanji : The next level” is een feit.

Spijtig genoeg weet dit nieuw vervolg, zoals ik al vreesde, het geheel niet naar een volgend level te brengen. Om eerlijk te zijn vond ik het gewoonweg een ongeïnspireerd verhaal dat gebruik maakt van het succes van de vorige film. Een gemakkelijkheidsoplossing om de laatste dollars uit een uitgemolken onderwerp te persen. De nieuwigheden zijn op een kapot telraam te tellen. Niet bijster veel dus. De personages zijn er nog allemaal. Ditmaal aangevuld met twee brompotten van gepensioneerden (Danny DeVito en Danny Glover) die voorheen nog als zakenpartners door het leven gingen toen ze een goedlopend restaurant bezaten. Zoals bij elk nieuw level in een video-game, is de omgeving waarin het avontuur zich afspeelt afwijkend van het vorige level. Dus verwacht je hier aan een zanderige omgeving met bijhorende oases. En ook een heel andere fauna die onze vrienden tegenkomen op hun pad.

Het meest geslaagde in dit vervolg is het feit dat in eerste instantie de verschillende karakters door elkaar gemixt werden. Dat zorgt toch weer voor hilarische momenten waarbij je Dwayne Johnson de kenmerken van een Dany DeVito ziet imiteren. Maar verder valt er niets vernieuwends te ontdekken in dit vervolg. Het is een gekend verhaal in een nieuw jasje. Het is zo’n beetje als er weer een nieuwe “FIFA Soccer” versie op de markt komt. Grafisch ziet het er misschien wat scherper uit en er zijn wat nieuwe spelers en opties toegevoegd. Maar voor de rest is de look en feel gelijkaardig en heb je moeite om de verbeterde punten te ontdekken. Tja, “Jumanji : The Next Level” was onderhoudend met soms toch wel meesterlijke CGI. Een aangenaam alternatief om een gezellige filmavond mee te vullen. Maar de bron waar men nog creatieve ideeën uit zou kunnen scheppen, is uitgeput. Laten we hopen dat ze het spel “Jumanji” voor eens en voor altijd goed opgeborgen hebben zodanig dat niemand er nog zijn hand op kan leggen. ’t Is goed geweest.

2.5*

“I think we got, like,

sucked into the game.

And we've become the avatars

that we chose.”

Op voorhand had ik al een oordeel geveld. Een remake van “Jumanji” maken, is hetzelfde als de Mona Lisa naschilderen en deze tentoonstellen. Belachelijk, roemloos en overbodig. Ik vreesde dat de film zou weggehoond worden. En dan betrekken ze daar ook nog eens Dwayne Johnson bij. Niet bepaald een acteur die zijn medewerking verleend aan de “betere” films. Ik dacht dat het zoiets zou worden als “Journey 2 : The mysterious Island” en dat ik daarna de makers zou verwensen omdat ze het waagden zicht te vergrijpen aan een mijlpaal waar wijlen Robin Williams nog in schitterde. Voor één keer moet ik echter toegeven dat ik me schromelijk heb vergist. Het is al lang geleden dat ik me zo geamuseerd heb met het bekijken van een film.

In de originele film was Williams natuurlijk diegene die voor een vrolijke noot zorgde. En ook de slecht getrukeerde inwoners van de jungle die het stadje op stelten zette. Hier is er niemand die er echt uitspringt. Ze zijn stuk voor stuk hilarisch. En dit vanwege het feit dat de vier hoofdpersonages die opnieuw in het spel gezogen worden, totaal het tegenovergestelde zijn qua karakter als hun spelfiguur die ze hebben uitgekozen. Tijdens een strafstudie zijn het vier totaal van elkaar verschillende studenten die het Jumanji-spel onder het stof uithalen. Een spel dat plots is gemuteerd in een oldskool gameconsole spel (tja, we moeten met de tijd meegaan). Spencer (Alex Wolff) is een spichtig ventje, geplaagd door allerhande allergieën, die nogal klunzig en timide overkomt. Fridge (Ser’Darius Blain) is een immense atleet. Bethany (Madison Iseman) is zo’n typische lellebel die het bewijs dat de aarde rond de zon draait rustig langs zich neerlegt en vol overtuiging zal beweren dat alles rond haar draait. Martha (Morgan Turner) is dan weer het schuwere type. Het zijn dus weer die typetjes die telkens weer terugkeren als de film over een high-school gaat.

Het wordt pas echt grappig nadat ze getransformeerd zijn naar de personages uit het computerspel. Misschien iets te voorspelbaar maar toch hilarisch op sommige momenten. Zo ziet het sulletje ineens hoezeer zijn biceps zijn uitgegroeid. De ik-zuchtige, smartphone verslaafde instagram troela ziet tot haar afgrijzen dat haar perfect gestroomlijnde tienerlijfje gevangen zit in een door overgewicht geteisterd lichaam. Het schuchtere meisje is ineens een duplicaat van Lara Croft en kan tot haar verbazing redelijk overweg met bepaalde gevechtstechnieken. De forsgebouwde sportfanaat krijgt eerder een onderdanige rol als dwergachtig mannetje met de rugzak. Schrik niet, maar de meest hilarische rol is weggelegd voor Dwayne Johnson. Dat was nu echt het laatste wat ik verwachtte. En natuurlijk zorgt Jack Black ook voor enkele humoristische momenten. Ook al is het voor de hand liggende onderwerp de mannelijke genitaliën. En bij het gedeelte waar Karen Gillian zich de kunst van het verleiden eigen moest maken, kreeg ik zowaar de slappe lach. En nog een kleine randopmerking. De dienstdoende piloot in het spel (ook wel de verloren gewaande tiener) lijkt verrekt veel op stervoetballer Eden Hazard !

Maar niet alleen het samenspel en geestige interacties overtuigden me. Ook het snugger in elkaar gestoken concept van een videogame vond ik na een tijdje toch wel meesterlijk bedacht. De NPC’s die hier en daar opdoken, het principe van cut scenes en de manier waarop de deelnemers terugkeren in het spel (waarna een soortement tatoeage ineens verandert) zijn stuk voor stuk elementen die men ook terugvindt in een game. Met andere woorden deze film scoort enorm hoog op gebied van originaliteit.

“Jumanji : Welcome to the jungle” is een film die in het verlengde ligt van de originele film, maar anderzijds ook een op zichzelf staande film is (met alleen maar één slinks verwerkte verwijzing). Ik moet dus wel degelijk toegeven dat ik aangenaam verrast ben door deze film. En dat zelfs met Dwayne Johnson in de hoofdrol. Er zijn geen zekerheden meer in dit leven !

3.5*

“Stop it, Aery. Why are you doing this?

You are a vessel.

Before people, before machines, there is only us.”

Meng wat ingrediënten uit verschillende succesvolle films bij elkaar en je krijgt als eindresultaat zoiets als “June”. Het is niet om te zeggen vreselijk slecht, maar bijster origineel en spannend is het nu ook weer niet. Zelfs de grootste angsthaas kan deze film moeiteloos uitkijken met alle lichten uit. “June” is wel echt de minst griezelige horror die ik ooit heb gezien.

Herinner je je nog Drew Barrymore als Charlie in “Firestarter”, het lieflijke meisje dat een brand kan veroorzaken door er zelfs maar aan te denken? Of Carrie in de gelijknamige film die dood en vernieling zaait op het moment dat ze pisnijdig wordt? June (Kennedy Brice) beschikt over gelijkaardige, telekinetische krachten op het moment dat ze boos wordt. Of is er een demonische kracht aan het werk en is ze ook zo bezeten als Regan in “The Exorcist”? Uiteindelijk heeft het allemaal te maken met een oerkracht, “Aer” genaamd, die bezit nam van June tijdens een occulte rite. Een rite die niet echt perfect afgerond werd en waarbij June als pasgeboren baby door één van de deelneemster op het allerlaatste moment wordt meegenomen.

Laat ik beginnen met de positieve opmerkingen. Ondanks dat het hier duidelijk over een low-budget film gaat, zijn er toch geslaagde fragmenten op te merken. Allereerst is er de uiterlijke verandering die June ondergaat. Met name de ogen. Niet dat dit vernieuwend is, maar het versterkte het demonische karakter. Alsook het beperkt aantal scenes waar we getuige zijn van June’s kracht zoals tijdens de barbecue. Maar bovenal had ik veel bewondering voor de jonge actrice Brice zelf. Echt veel dialoog had ze nu ook weer niet te verwerken en dat vooral vanwege haar timide en gesloten karakter. Maar voor de rest kwam ze wel enorm natuurlijk over als een jong, fragiel meisje dat af te rekenen heeft met haar innerlijke demon. Een dagdagelijkse strijd waarbij ze tracht de controle te behouden.

Maar wat rest is gewoonweg kommer en kwel. Het ritueel dat aan het begin wordt vertoond ziet er echt kitscherig uit en het moment waarop de in een cirkel staande leden Aer aanroepen om bezit te nemen van June en deze macht neerdaalt, lijkt het net alsof de neerdalende rookslierten op het beeld zijn geplakt. Vreselijke speciale effecten. En verder zaten er nog twee zaken in waarover ik me echt ergerde. Ten eerste blijken de voorwaarden voor een adoptie wel echt abominabel slecht te zijn als je het eerste adoptiegezin bekijkt. Een sociaal achtergesteld echtpaar met een als Onslow (Keeping up Appearances) uitziende vetzak en een als prostituee uitziende slons van een vrouw die steeds aan een sigaret ligt te lurken. Hiermee vergeleken zijn Lily Anderson (Victoria Pratt) en Dave Anderson (Casper van Dien) regelrechte heiligen die allesomvattende affectie uitstralen en ongeduldig de taak op zich willen nemen van zorgzame vader en moeder. Een beetje te overdreven want al de eerste avond stellen ze al aan June de pertinente vraag of ze tegen Lily “Mommy” wil zeggen. Met teleurgestelde blikken als gevolg natuurlijk. Een beetje stupide.

Maar vooral de verhaallijn stelt enorm teleur. Er gebeurd omzeggens niets spectaculairs. Het einde van de film is zo triviaal dat ik me zelfs niet meer voor de geest kan halen hoe het eindigde. Als je dus nog nooit “Carrie”, “Firestarter”, “The Exorcist” of welke andere film dan ook met een bezeten, demonisch personage dat beschikt over paranormale krachten hebt gezien, dan mag je zeker deze eens een kans geven.

1.5*

“No matter where you go or what they may call you, you will always be my son.”

Van alle sprookjes adaptaties die ik tot nu toe gezien heb (“Maleficent”, “Snow white and the huntsmen” en “Jack the giant slayer”) is deze animatiefilm (het ziet er allemaal levensecht uit maar bestaat hoofdzakelijk uit grensverleggende digitale animatie) veruit het meest schitterende resultaat. Ik wil niet te overenthousiast klinken en dit wondermooi werkstuk van de regisseur Jon “Chef” Favreau overladen met alle superlatieven die ik maar kan bedenken, maar dit was ronduit fantastisch. Niet alleen bracht deze film me terug naar mijn kinderjaren toen mijn onschuldige kinderogen over een grote prentenboek dwaalden waarbij ik telkens meeleefde met de kleine Mowgli (Neel Sethi), maar zat ik als volwassene verstomd te staren naar deze prachtige verfilming.

Er valt op deze restyled Disney versie zo goed als niets aan te merken. Alles ziet er levensecht uit. De uit miljoenen pixels opgebouwde jungle en scenery ziet er fenomenaal uit. De bewoners van deze jungle zien er verbluffend uit. Bij momenten twijfelde ik eraan of het wel digitale creaties waren, of hun levensechte alter ego. Zelfs de karaktertrekken klopten. En tussen al dat dierlijk geweld manoeuvreerde zich één enkel menselijk wezentje. Naderhand gezien is dit toch wel een bovenmenselijke prestatie van dit ventje om zo te laveren tussen de digitaal gecreëerde medespelers. Qua inlevingsvermogen scoort deze jonge knaap hoge ogen. Het is dus niet alleen de design afdeling die met de eer gaan lopen. Het is ook de karakterstudies en de perfecte afwisseling van actie en filosofisch, emotionele momenten die ervoor zorgen dat het zowel klein als groot aanspreekt. De grens van griezeligheid wordt net niet overschreden (mijn dochtertje vond het wel vreselijk spannend) en het voelt ook niet kinderachtig aan. Ik moet wel grif toegeven dat ik tijdens de wondermooie scene waar Mowgli en Baloo “The Bare Necessities” ten berde brachten, een traantje moest wegpinken. Pure nostalgie.

Er wordt omzeggens nauwelijks afgeweken van het originele, welbekende verhaal. Wat volgens mij wel ander verliep was de ontknoping. In mijn jeugdboek was het de bliksem die in een boom insloeg , waarna Mowgli de vreselijke en aartsgevaarlijke Shere Khan verjoeg met een brandende tak. Ook worden er enkele nieuwigheden geïntroduceerd. Het dagelijkse leven van de roedel wolven waar Mowgli in terecht kwam, wordt meer toegelicht. Bepaalde wetten werden in het verhaal verwerkt zoals het waterbestand dat in voege treedt op het moment dat de grote droogte toeslaat. En hier en daar zijn er amusante toevoegingen zoals de wederdienst die Mowgli bewijst aan Baloo waarbij hij zijn menselijk vernuft gebruikt om het probleem op te lossen. De opgewonden kleine woudbewoners die hun commentaar spuien op het hele gebeuren was uitermate hilarisch. En zo zijn er nog wel enkele magistrale scenes in deze film. Het meest onder de indruk was ik van het hoofdstuk dat zich afspeelt in de prachtig weergegeven tempel waar een kolossale koning Lowie de plak zwaait.

Niet alleen is er veel energie gestoken in het visuele aspect, maar ook in de stemmencast. Naar mijn gevoel pasten de stemmen van de gekozen acteurs perfect bij hun personages. En het waren ook niet de minste die deze job uitvoerden. Ben Kingsley (Bagheera), Bill Murray (Baloo), Idris Elba (Shere Khan), Lupita Nyong’o (Raksha), Scarlett Johansson (Kaa) en Christopher Walken (King Louie). Het meest was ik onder de indruk van Christopher Walken die blijkbaar ook over een bijzonder toonvaste zangstem beschikt. Het meest amusante was die van Bill Murray. Niet vanwege de klankkleur uiteraard, maar wel vanwege de tekstuele inhoud. Niets dan lovende woorden voor deze opgesmukte Disneyklassieker. Misschien is het sprookjesachtige er een beetje uit en werd het een spannendere en donkerdere versie dan het origineel. Maar Disney mag gerust al zijn klassiekers van stal halen en transformeren in zo’n visueel spektakel als deze wonderbaarlijke film.

4*

It can be difficult for people from underdeveloped worlds to hear that their planet is not the only inhabited planet.

Kort en bondig. “Jupiter Ascending “ is qua uitzicht en beeldmateriaal een spektakel met indrukwekkende ruimtebeelden, soms spetterende actiefragmenten en zinnenprikkelende buitenaardse fantasieën. Maar net als een boek van Jack Vance is er geen touw aan vast te knopen in het begin. Het verschil met Vance is dat naarmate je in het boek vordert, de beoogde boodschap duidelijk wordt. In “Jupiter Ascending” blijft het tot het einde redelijk warrig en onbegrijpelijk en lijk je weg te zinken in een samenraapsel van futuristische ideeën. Een episch werk dat verschillende aspecten uit andere SF klassiekers zoals “Flash Gordon”, “Star Wars” en “Battle Star Galactica” samengooit. Het bijgeleverde sprookjesachtige gegeven van de op aarde levende assepoester wiens DNA dat van één of andere ruimtekoningin evenaart, maakt het compleet.

Volledige recensie hier ...

“Monster is a relative term. To a canary, a cat is a monster.

We’re just used to being the cat.”

Universal Pictures heeft zijn goocheldoos nog eens bovengehaald en weer een horde uitgestorven dinosaurussen , die door wetenschappelijke trucjes weer zijn herrezen, voor ons op het witte doek verzameld. Als je naar de inkomsten kijkt (naar het schijnt al 1 miljard dollar), lijkt het wel alsof iedereen er reikhalzend naar uitkeek om nog eens die prehistorische mastodonten te zien rond denderen. En ook al zijn wetenschappers er als de kippen bij om deze film met de grond gelijk te maken, omdat er een aantal zaken niet stroken met de werkelijkheid (niet alle opgevoerde dinosaurussen stammen uit het Jura tijdperk, de raptors waren niet groter dan een kalkoen en waren getooid met veren, de mug waaruit het DNA werd gehaald zoog niet eens bloed en de Mosasaurus was bijlange niet zo groot naar het schijnt), kan dat de pret niet bederven. Ik was er klaar voor om overweldigd te worden en voordat ik het wist, zat ik op de bodem van mijn zak popcorn, wat een goed teken is en een betrouwbare waardemeter als het over het entertainmentgehalte gaat van een bioscoopfilm.

Na het geweldige en imponerende Jurassic Park in 1993 (Dat is verdomme al 22 jaar geleden) werden er twee belabberde vervolgfilms losgelaten op het dino-gekke publiek. In tegenstelling tot de eerste film waarvan ik het overgrote deel nog zo voor de geest kan halen alsof ik deze gisteren zag, kan ik me nog maar weinig herinneren van de twee opvolgers. En dan nog te zwijgen van de vreselijke ripoff’s die naderhand op de markt werden gesmeten (recent nog “Jurassic City”, die ik na 10 minuten al afzette, wegens beroerde speciale effecten). In “Jurassic World” keert men nu terug naar de succesvolle formule van het welbekende pretpark. Alleen is het nu niet een leeg pretpark dat door een geselecteerd groepje wetenschappers goedgekeurd moet worden, maar wel een drukbezocht pretpark waar men een nieuwe attractie aan wil toevoegen. Het eindresultaat is (zoals je wel kan raden) weer minder fraai en gezellig, en wordt perfect samengevat door de woorden van Ian Malcolm (Jeff Goldblum) in “The Lost World” : “Yeah. Ooh and ah, that’s how it always starts. But then later there’s running and screaming.”

Volledige recensie hier ...

“Do you believe in God?

No.

I think if he exists, he needs to give me a break.

Maybe you just need to man up a bit, instead of being a little bitch.”

Een verrassende film die toch anders verliep dan ik verwachtte. Ik dacht dat het een film zou zijn waarin een gepest, lelijk ventje met behulp van een nieuwe buurjongen zichzelf leert te verdedigen tegen de ongenadige pesters. Gedeeltelijk is dit wel zo. Jim (Craig Roberts) is het buitenbeentje waar iedereen een hekel aan heeft en ook nogal aparte gewoontes heeft. Een in zichzelf gekeerde, onzekere tiener die steeds slachtoffer is van plagerijen en spot. Zelfs zijn ouders zijn niet bepaald een steun voor hem. Het totale isolement waar Jim zich in bevindt, wordt op een visueel schitterende manier in beeld gebracht. Soms krijg je er een triest gevoel bij. Als je eigen hond je al verlaat is het toch wel erg gesteld met je. Maar meestal zijn de spottende beelden redelijk hilarisch. Het omver vallend tuinhekje. Jim die apathisch naar zijn speelgoed racebaan kijkt met twee remote-controls in zijn handen. Het verjaardagsfeestje dat zijn ouders organiseren met een groot spandoek waar natuurlijk de leeftijd verkeerd opstaat. En dan dwarrelt die op een “Jurassic Park”-achtige manier over Jim heen, terwijl hij daar zielig in zijn eentje zit.

Dit lijkt allemaal te veranderen, de dag dat de buurjongen Dean (Emile Hirsch) zijn intrek neemt in de aanpalende woning. Een Amerikaanse James Dean kloon die al snel het vertrouwen van Jim weet te winnen. Dean tracht het zelfvertrouwen van Jim op te krikken en geeft hem goede raad hoe zijn leven terug op de rails te krijgen en het heft in handen te nemen. Naarmate het zelfvertrouwen van Jim groeit, begint het gedrag van Dean bizarre en agressieve vormen aan te nemen. De manier waarop hij zich opdringt aan Jim’s ouders (en dan vooral de kokette moeder) is niet bepaald koosjer te noemen. De rebel in Dean neemt het op tegen Jim, die zich langzaamaan begint af te vragen of deze Amerikaanse beschermengel wel betrouwbaar is.

Het eerste verassende feit over deze film is dat de 24 jarige Craig deze film geregisseerd en geschreven heeft. Een niet te onderschatten prestatie voor een nog zo jonge persoon. Niettegenstaande dat er enkele zwakkere elementen zijn in deze film waarover je je zou kunnen ergeren, is het uiteindelijke resultaat niet onaardig. Wat me vooral opviel was de schitterende beeldfragmenten en stilistisch overkomende cameraopstellingen. Als je verschillende snapshots zou maken van de fragmentarisch opgezette situaties, zou je zo’n een tentoonstelling kunnen organiseren over surrealistische, experimentele fotografie. Dat is dan ook tegelijkertijd een opmerking die velen zullen maken. De gehele film lijkt wel soms een samensmelting van meerdere film experimenten, waardoor het soms wel verwarrende en ingewikkeld overkomt. Ben je echter een David Lynch liefhebber (en in mindere mate kan je hier ook Refn aan toevoegen) dan zal je dit zeker kunnen appreciëren.

Het intrigerende voor mij was de boodschap met een dubbele bodem die het verhaal volgens mij inhield. Is Dean een reëel persoon of is het een fantasiebeeld die Jim heeft opgeroepen in zijn psychisch getormenteerde persoonlijkheid? Achteraf bekeken lijkt de hele film wel ingenomen door individuen met een psychische aandoening. De geschifte ex-militair (veronderstel ik toch) die Jim steeds tegenkomt bij het uitlaten van de hond (“Yeah, copy that, Clive”). Een op zijn minst bizar reagerende zaalbewaakster in de lokale bioscoop (een typische “Twin Peaks” figuur). De psychotische Dean. De wereldvreemde en apathische ouders van Jim. En tenslotte de sceptisch, in zichzelf gekeerde Jim. Is Dean een metaforische verschijning die het rebelse in Jim portretteert en waartegen zijn ware, gezapige en meer gemoedelijke persoonlijkheid ten strijde trekt op het einde? Of is Jim louter en alleen een buitenstaander die tracht een plekje te veroveren in de maatschappij? De soms wel hallucinante en verwarrende beelden (zoals die onderwater momenten) hielpen niet echt om een eindconclusie te trekken.

“Just Jim” is niet bepaald een commercieel georiënteerde film en zal zeker bij velen niet in goede aarde vallen. Het is luguber, absurd en geeft je soms wel een onaangenaam, voyeuristisch gevoel. De film slaagt erin om zowel een deprimerende als humoristische sfeer te brengen. Misschien neigt het soms om te ontaarden in een art-house experimentele film, maar over het algemeen was het aangename en verrassende ervaring.

3*