Opinions

"If it’s in a word, or it’s in a look

You can’t get rid of the Babadook.”

Om een horror te doen slagen zijn er verschillende mogelijkheden voor handen. Ofwel gebruik je gore elementen zodanig dat het bloed,ingewanden en allerhande andere slijmachtige ingrediënten druipend, glibberend en stromend in beeld worden gebracht. Ofwel laat je een oudgediende (vampier,weerwolf of seriemoordenaar) opdraven die tijdens nachtelijke activiteiten mensen de stuipen op het lijf jaagt. En anders gebruik je een buslading uit de onderwereld afkomstige demonen die de controle overnemen van een zwak persoon of één of ander krakkemikkig gebouw en door toepassing van religieuze rituelen uitgedreven moeten worden, wat dan weer lijdt tot rondvliegende voorwerpen en in vreemde talen sprekende wanstaltig uitziende bezeten personen. “The Babadook” heeft niets van dit alles. Dit fijnzinnig horrorverhaal moet het hebben van donkere hoeken en akelige geluiden. Een verhaal dat op verschillende manieren kan geïnterpreteerd worden en waarbij het fenomeen “The Babadook” verschijnt door het lezen van een alledaags voorleesboek dat plotsklaps opduikt in Samuels boekenkast. Idem zoals in “Candyman” waarbij de legendarische figuur Candyman verschijnt als je zijn naam vijf keer scandeert voor een spiegel of zoals in “Evil Dead” de demonen vrijkomen doordat een tape met oude rituele teksten wordt opgestart, verschijnt “The Babadook” in het leven van Amelia en Samuel.

Recensie The Babadook

“Hey, rodeo, here’s your medical kit and there’s a whistle in there.

Try to bring that back and I’ll try not to charge you.”

Je kan “Backcountry” niet echt horror noemen, maar het is wel een verrekt spannende film. Zie het meer als een survival film waarbij een angstaanjagend uitziende zwarte beer de hoofdrol opeist ergens in de Canadese bossen. De film maakt je zenuwachtig en zorgt ervoor dat je nagelbijtend afwacht wat er komen gaat. Het is wel evident waar de film uiteindelijk over gaat. Neem de termen rugzaktoeristen, idyllisch naaldbomenwoud en hongerige-zwarte-beer-die-er-niet-zo-knuffelig-uitziet-als-die-in-je-dochter-haar-bed, en je hebt zowat de hele film omschreven. De vraag is alleen wanneer en waar het noodlot zal toeslaan en hoe hard ! 90 Minuten rillingen en angstzweet wegvegen met andere woorden. En dit wordt voorafgegaan door een schitterend interactief rollenspel waarbij je getuige bent van een machtswissel die je niet zo direct zag aankomen.

Recensie Backcountry

“Pete … I'm here to help you.

I really appreciate it. At least you're still alive to help me.”

Adrien Brody slaagde er niet echt in om na het binnenrijven van een Oscar voor zijn hoofdrol in “The Pianist” hetzelfde niveau aan te houden. Zijn bijdrage aan “King Kong” en “Splice” was nog aanvaardbaar. Maar zijn medewerking aan de in mijn ogen toch wel erg beroerde film “American Heist” was toch wel een dieptepunt in Brody’s carrière. Was deze veelbelovende acteur nu al op weg om een soort Willis of Cage reputatie te krijgen? Het lijkt er wel een beetje op. Zeker nadat ik “Backtrack” te zien kreeg. Deze psychologische thriller is zeker geen slechte film en ziet er film technisch ook behoorlijk uit. Indrukwekkend kan je het echter niet noemen en gelijksoortige films zijn al veelvuldig gemaakt. Een vergelijking met “The Sixth sense” is redelijk snel gemaakt (een film uit de hoogdagen van Bruce Willis). Gelukkig mocht Brody zijn gelaatsuitdrukking uit “American Heist” gedeeltelijk behouden. Verwacht je dus aan getormenteerde blikken bij deze psychisch gekraakte en door verdriet overmande psycholoog wiens kabinet overspoeld wordt door vreemdsoortig patiënten.

Peter Bower (Adrien Brody) is de gekwelde ziel wiens leven een lijdensweg werd na het dodelijke ongeval van zijn dochter. Met behulp van collega en vriend Duncan Stewart (Sam “Jurassic Park” Neill) tracht hij terug zin aan zijn leven te geven. Als hij echter tot het besef komt dat zijn beperkt aantal patiënten niet bepaald overlopen van levensvreugde (letterlijk en figuurlijk), leidt dit tot een speurtocht naar de oorzaak van een schuldgevoel waarmee hij opgezadeld werd sinds zijn jeugd. Hij keert terug naar zijn geboortedorp om een tragisch ongeluk uit zijn verleden te onderzoeken. En dit vanwege de connectie die zijn huidige patiënten vertonen met dit tijdstip.

Echt horror kan je deze film nauwelijks noemen. Er is omzeggens geen enkel angstaanjagend moment. Er hangt over het algemeen wel een enge sfeer en er zijn pogingen om schrikmomenten te voorzien, maar uiteindelijk valt het nogal tegen. Het is verre van origineel en het onderwerp werd reeds veelvuldig gebruikt in andere films. Net zoals in “The Babadook” staat een rouwproces centraal en wordt de psychologische impact op iemands psyché ontleed. Het grote probleem is deze film te catalogiseren in één welbepaald genre. Is het nu een psychologische thriller? Of een typisch spookverhaal? Of kan je het bestempelen als een ouderwets moordmysterie? Dat er lijken uit de kast zullen vallen, is zowel letterlijk als figuurlijk het geval.

“Backtrack” is niet bepaald een film die een grote indruk zal nalaten, maar echt slecht is het nu ook weer niet. En dit vooral door het overtuigende acteerwerk van Brody. Het is geen hoogstaande filmkunst maar het is wel geschikt om een druilerige zondag door te komen. Ook al is het plot een tikkeltje te voorspelbaar. Spijtig genoeg is het ook één van die vele films waar je naderhand niets meer over weet.

2.5*

I’d rather you stick a needle in my eye than insult me

God wat was dit een vreselijk slechte film. Ongeacht of je er nu vanuit gaat dat dit eigenlijk niets anders is dan een slecht B-actiefilm waarbij je het zeker niet te serieus moet nemen, vind ik het een verschrikking en een draak van een film. Vreselijk acteerwerk (zelfs Danny Glover kon me niet bekoren), slechte vechtscènes, ongelofelijk ouderwetse SE’s en zo’n oersaaie humor dat zelfs een lachband niet zou werken. Wat kan je echter verwachten van iemand die films geregisseerd heeft met titels als : "Saving Ryan's Privates", "The 41-Year-Old Virgin Who Knocked Up Sarah Marshall and Felt Superbad About It" en "30 Nights of Paranormal Activity with the Devil Inside the Girl with the Dragon Tattoo". Ik heb zo’n idee dat Craig Moss meer energie en creativiteit heeft gestoken in het bedenken van deze filmtitels dan in het maken ervan. Dat Danny Trejo hierin meespeelt is ook wel een aanwijzing dat het niet over een hoogstaande film zal gaan. Als je zijn filmografie echter bekijkt, kan je alleen maar respect opbrengen voor de man. Is er eigenlijk een film waar hij niet in heeft gespeeld ? Alleen al 18 films in post-production op dit moment. Verbazingwekkend !

Zelf heb ik Bad Ass nooit gezien (en ik zal dit waarschijnlijk ook niet doen). De enige reden waarom ik deze dan toch gekeken heb is het feit dat Danny Glover meespeelde. Het leek dan ook wel op een poging om een “Lethal Weapon" vervolg te maken. Alleen alles wat “Lethal Weapon” zo uniek en onderhoudend maakte ontbrak hier : geen flitsende actie, geen humor en geen aanstekelijke interactie tussen de beide hoofdrolspelers. Ik veronderstel dat het begin een uittreksel was uit “Bad Ass” waar we getuige zijn van hoe Frank Vega (Danny Trejo) een duo skinheads een lesje leert. Blijkbaar is dit voldoende om van hem een lokale held te maken en hem zelfs ere-lid te maken van de politie. Vega bezit een sportschool en de opkomende ster Manny heeft een niet al te gezonde nevenactiviteit nl. drugs verhandelen. Hij wordt op een avond gedood door het hoofd van deze drugsbende. Vega gaat, na smeken van Manny’s moeder, met de hulp van Bernie (Danny Glover) de rekening vereffenen met deze bende en weerwraak nemen voor de dood van zijn pupil die hij behandelde als zijn eigen zoon.

Het script is zo voorspelbaar als iets. Je weet waar het naartoe gaat gaan en hoe het zal aflopen. Als ze bewust deze film zo gemaakt hebben om er een humoristische pulp actiefilm van te maken, dan zou ik het begrijpen. Maar ik vrees eerder dat het wel een beetje de bedoeling was om er een serieuze bedoening van te maken. Het engagement van een veteraan die zich buigt over probleemjongeren en deze een toekomstvisie wil geven. Jammer genoeg verviel het echter in een ongeloofwaardig verhaal. Het meest grappige in deze film waren de scheten van Glover.

Enkele dingen waar ik me echt aan ergerde. Danny Glover, een stokoude rondschuifelende man met een fobie waardoor hij zijn winkel niet durft te verlaten en die tevens een leveraandoening heeft, springt ineens ter hulp en staat er rond te zwieren met een hockeystick alsof hij de juist herboren Bruce Lee is. Ik ben er van overtuigd dat als je een ijspriem in je oog geramd krijgt, je even later niet goedgeluimd met een ooglapje rondloopt. De kans dat je een handgranaat vanuit een ronddenderende jeep zo gericht in een rondvliegende helikopter kunt gooien dat deze laatste opgeblazen wordt (met een ongelofelijk lelijk uitziende explosie), is minuscuul klein. En altijd moeten de met automatische geweren bewapende bendeleden nog vervaarlijk ermee rondzwaaien terwijl de politie met loeiende sirenes komt aanstormen. Ze staan er dan zo met een air van “Ik zie wel dat ze in aantocht zijn, maar ik blijf volhardend stoer doen.” En de ongelofelijk appetijtelijk uitziende moeder van Manny valt voor Vega. Onbegrijpelijk !

Ik kreeg een visioen van jaren 70 televisie feuilletons zoals “The A-team” bij het bekijken van deze film. Vreselijk ouderwets dus. Alleen zagen deze jaren 70/80 feuilletons er beter uit dan deze film.

1*

“Strange, isn't it?

Here we are in the darkest corner of this earth,

and we're afraid of our own kind.”

“The bad batch” mag je gerust een uitzonderlijke en excentrieke film noemen, die de eerste 20 minuten een niet onaardige indruk op mij maakte. Een apocalyptische en krankzinnige maatschappij ergens in een woestijn op het Amerikaanse continent waar ongewenste individuen worden gedropt. Ben je een crimineel, een illegaal of asociaal persoon, dan wordt je voorzien van een kenmerkende tatoeage en een hamburger, en wordt je vervolgens achtergelaten in de verzengende hitte in dit niemandsland. Dat is dan ook wat gebeurd met Arlen (Suki Waterhouse). Allereerst slentert ze nogal achteloos en onbezorgd rond, totdat ze wordt gekidnapt door “Mad Max”-achtige woestijnbewoners. Niet veel later is ze een arm en been kwijt. Blijkt ze in handen te zijn gevallen vaneen bende gewetenloze kannibalen die nood hadden aan vers vlees voor op hun barbecue. Naast hun voorliefde voor menselijk vlees, zijn het ook nog eens fervente bodybuilders. Klinkt dit al absurd genoeg? Wacht, er komt nog meer.

Als ontsnappingsmiddel gebruikt Arlen het briljante idee om zichzelf vol te smeren met uitwerpselen (kwestie om haar eigen vlees onsmakelijk te maken), ze slaat vervolgens haar bewaakster neer en vlucht met behulp van een skateboard de woestijn in. Daar wordt ze opgepikt door een mesjogge landloper die doelloos een winkelkarretje voortduwt (en goed opletten. Misschien herken je Jim Carey wel). En op die manier komt Arlen terecht in een commune genaamd “Comfort”. Een gemeenschap volgestouwd met normaal etende inwoners die echter knettergek lijken en één of andere leider volgen die telkens maar weer bazelt over “The dream”. Het gepeupel uit Comfort voedert hij psychedelische tabletten en hij is omringd door een harem zwangere vrouwen die tot de tanden gewapend zijn met automatische geweren. Wat je vervolgens te zien krijgt is een wraakfilm die langzaamaan evolueert in een geschift, romantisch verhaal.

Eerlijk gezegd, die eerste 20 minuten waren hypnotiserend en fascinerend. Een praktisch dialoogloos indrukmakend schouwspel vol energie en kunstzinnigheden waarbij beeld, stilte en soundtrack elkaar perfect aanvullen. De amputaties zijn afschuwelijk realistisch. De hele situatie is enerzijds verontrustend en anderzijds absurd, komisch. Een futuristisch gecreëerde leefwereld. Een fantasie in filmland, maar desondanks is het niet ondenkbaar dat zulk een isolement ooit zou kunnen bestaan. Een geschikte methode om diegenen die niet in een toekomstige maatschappij passen, op een adequate manier er uit te verwijderen. Spijtig genoeg kon dit niveau niet aangehouden worden en werd het geheel een beetje te psychedelisch en lachwekkend. Ook al verraste Keanu Revees me door zijn rol als zwaar gesnorde cult-leider. Hij leek nogal op Nicolas Cage in “Arsenal” waar deze een gelijkaardig uiterlijk vertoonde.

Vanaf het fragment waarbij Arlen al hallucinerend en gedrogeerd door de woestijn liep, onderwijl een prachtig galactisch panorama aanschouwend, en blijkbaar al blij mag zijn dat ze niet in Mexico arriveerde (het was toch een heel eind dat ze had afgelegd met haar prothese), maakte het vernieuwende en unieke karakter plaats voor iets wat minder fascinerend was. Ik besef wel dat Arlen een innerlijke strijd voert waarbij ze de beide leefwerelden afweegt met elkaar. En dan is er ook nog de invloed die Miami Man (Jason “Conan the barbarian” Momoa) op haar heeft. Een indrukwekkende verschijning die romantische gevoelens ontlokt bij Arlen. Tevens vroeg ik me af waar die sekteleider het juiste materiaal kon vinden om zo’n luxueuze woning op te bouwen. Zelfs watertoevoer is er voorzien voor het overdekt zwembad. Ik twijfel eraan dat ze dit allemaal op de vuilnisbelt gevonden hebben.

Maar toch is dit voor mij een meer dan geslaagde film. En niet vanwege de brutale agressiviteit of de weerzinwekkende gebruiken. Misschien ben ik enthousiaster over het exploitatie gedeelte waarmee het allemaal begon. En vond ik het psychedelisch, romantische iets minder geslaagd. Maar hoe inventief kan je wel zijn om een soundtrack te voorzien van “Ace of Base”, “Culture Club” en “Die Antwoord”? Een aanrader (indien je open-minded bent tenminste) en ik wed ervoor dat je op het uiteinde ook medelijden hebt met de kleine Honey (Jayda Fink)

3*

"South Louisiana in the 1980s was a different kind of time and place. Some called it lawless. But it wasn’t. Others said we just got a certain way of doing things down here. But it ain’t that either. Instead, I call it what it was. Hell with the lid off."

“Bad Country” is het laatste wat Chris Brinker presteerde op filmgebied. Hij stierf tijdens het afwerken van deze film. De eerste en enigste film die hij regisseerde. Een zogezegd keiharde misdaadfilm waarbij een politieagent uit Baton Rouge (Willem Dafoe) probeert een volledige misdaadbende op te rollen waarbij hij gebruikt maakt van de diensten van een voormalig bendelid (Matt Dillon) die meewerkt om op dusdanige wijze te ontsnappen aan een lange gevangenisstraf. Dit alles gesitueerd in Louisiana van de jaren 80 met zijn broeierige klimaat zowel op klimatologisch gebied als op het gebied van de misdaad. Een misdaadbende geleid door een patserige,rijke nietsontziend kopstuk uit het misdaadsyndicaat die er uitziet als een katoenplantage eigenaar uit de 18de eeuw gedistingeerd gekleed en wonende in een fors bemeten landhuis met witte zuilen. Alleen de zweep ontbrak nog. “White power “ was overduidelijk de overheersende boodschap wat je ook kon afleiden uit de inboedel van Bud Carter en de verzameling tattoos die prijken op zijn lichaam.

Ondanks de toch indrukwekkende cast (Willem Dafoe,Matt Dillon,Tom Berenger,Bill Duke,Neal McDonough) waarvan er toch een paar hun strepen verdiend hebben in het verleden en al meermaals een dusdanige rol als misdadiger/misdaadbestrijder gespeeld hebben, kan dit er niet voor zorgen dat het toch maar een dertien in een dozijn misdaadfilm is waarbij alle gekende clichés naar boven worden gehaald. Verwacht je dus aan nutteloze verkwisting van munitie m.a.w. het heen en weer vuren met een aanzienlijk arsenaal van vuurwapens zonder blijkbaar enige notie te hebben waar en waarop. Stoerdoenerij en macho praat. Niet zo echt koosjere onderhandelingstechnieken. Een FBI afvaardiging die er zich weer mee bemoeit, alles beter weet en er uiteindelijk voor zorgt dat het een puinhoop wordt. Het niet na kunnen komen van gedane beloftes met een beslissende weerwraak als gevolg. En een beslissende eindronde waarbij iedereen en niemand een winnaar is.

Willem Dafoe vond ik niet onaardig als de zich vastbijtende rechercheur die naast doortastend te werk te gaan ook weet zijn verantwoordelijk te nemen. Een prachtvertolking op bepaalde momenten. Matt Dillon daarentegen, wiens laatste rollen in “Pawn shop chronicles” en “The Art of the Steal” niet al te gedenkwaardig zijn, stelde echter teleur en gooide niet echt veel gewicht in de schaal, ondanks dat hij bezitter is van een gigantische walrussnor waar menig kalende vent jaloers op zou zijn en het haarstukje best zou kunnen gebruiken als toupet. Het leek zelfs alsof de twee hoofdrolspelers op dat gebied een competitie uitvochten. Tom Berenger (de laatste vertolking die ik heb gezien was in “Training Day”) gooit dan wel wat gewicht in de schaal, zowel letterlijk als figuurlijk, en overtuigt als de gewetensloze misdaadbaron Lutin met het postuur van een Pavarotti. Een geslaagde bijrol was weggelegd voor Bill Duke en Neal McDonough. De ene als hooggeplaatste functionaris Nokes uit Washington (met een gedenkwaardige scene waarbij Jesse Weiland zijn medewerking wil verlenen en Nokes eventjes de puntjes op de i zet) en de andere als de gluiperige raadsman van Lutin.

“Bad Country” is voor mij een “Mèh”-film. Je kan het niet echt een vreselijk slechte film noemen, maar het is nu ook weer niet een film waar je van onder de indruk raakt. Zet alle bestaande films die handelen over georganiseerde misdaad op een rijtje, dan zal deze er niet tussenuitspringen qua originaliteit en inventiviteit. Spijtig genoeg zullen we nooit te weten komen of Chris Brinker in zijn mouw had zitten en of hij ons met andere creaties had kunnen overdonderen. Spijtig !

2,5*

“I thought you were some sort of monster or something, like fucking Charlize Theron.

But look at this. Nice house. Nice woman.

You're not a big tough guy.

You're a fucking pussy.”

Frank (Kevin Interdonato) lijkt een doodnormale, hardwerkende vent die af en toe wel last heeft van vreselijke hoofdpijn. Maar deze Frank in “Bad Frank” is eerder een labiel persoon. “He was born bad” zoals iemand later in de film fijntjes uitlegt. Frank is een ex-marinier die door zijn opvliegend karakter al snel in de problemen raakt en noodgedwongen zijn militaire carrière moet afbreken. Blijkbaar was een cursus “Anger managment” een noodzakelijkheid. Maar nu blijkt Frank op het rechte pad te zijn. Een fatsoenlijke job, een bevallige vrouw (Amanda Clayton), een knus huis en hij blijft uit de buurt van figuren die een slechte invloed op hem kunnen hebben. Een gekalmeerd en gezond leven waar zelfs alcohol in verbannen werd. En dat onder medische begeleiding waardoor alles onder controle blijft als hij zijn medicatie tijdig inneemt. Toch raar dat hij echter moeilijk een afspraak kan maken als blijkt dat zijn rantsoen pillen op zijn. Blijkbaar is zijn medische en psychologische toestand niet echt duidelijk bij de behandelende arts. Anders had men er prioritaire voorrang aan gegeven.

Het gaat weer de verkeerde kant op als zijn beste vriend Travis (Brandon Heitkamp) Frank’s hulp vraagt bij een klusje en deze laatste weer oog in oog staat met Mickey (Tom Sizemore), iemand uit zijn duister verleden. Het vervolg van het verhaal is niet bijster origineel en al meermaals gebruikt in films. Wat je krijgt is een kidnap/wraak film waarbij Frank weer de demonen loslaat die van zijn leven sowieso al een puinhoop hebben gemaakt. Een gewelddadig leven vol slachtoffers. Niet alleen diegenen die tegen zijn gespierde lijf opliepen, maar ook familieleden die niets meer te maken willen hebben met Frank vanwege zijn agressief en drankzuchtig gedrag in het verleden.

Kevin Interdonato speelt op een perfecte manier de getormenteerde Frank. Je voelt gewoon de onderdrukte razernij en je weet dat die oncontroleerbare agressie elk moment terug kan uitbarsten. Maar spijtig genoeg is mijn gevoel over “Bad Frank” een beetje dubbel. Er zijn fragmenten die echt schitterend overkomen. Maar deze worden dan afgewisseld door iet of wat zwakkere momenten. Zo vond ik de emotionele Frank niet echt bijster goed geslaagd. En om eerlijk te zijn vond ik de afloop van de klus waar Frank aan deelnam een beetje amateuristisch overkomen. Op dat moment vreesde ik dus echt dat dit niet meer dan een fletse en oninteressante B-film zou zijn. Totdat Frank totaal mesjogge keet begint te schoppen. Een individu in een bar en Donny Shakes (Brian O’Halloran) komen op een pijnlijke manier hiermee in aanraking.

Zelfs Tom Sizemore wist me aangenaam te verassen als de totaal psychopatische Mickey. De scene tussen hem en Travis was het meest entertainende en angstaanjagende gedeelte in deze film. Een hoogtepunt vol pure razernij en geschiftheid. De laatste keer dat ik Sizemore zag acteren was in “Weaponized”. Maar dat was te afgrijselijk voor woorden. Het lijkt er wel op dat Sizemore in geldproblemen zit, gezien het aantal post-productions waar hij op dit moment aan meewerkt. Spijtig genoeg wordt dit opgevolgd door wel het zwakste moment uit de gehele film : de conversatie tussen Frank en Crystal Duro (Lynn Mancinelli). Naar mijn gevoel te langdradig en grotendeels overbodig. Naar mijn mening diende dit eerder als opvulsel en had men beter hier een gedeelte ingekort om op die manier een film te verkrijgen die perfect op 90 minuten afklokt.

“Bad frank” is niet echt slecht. Maar je kan het ook niet echt een topfilm noemen. Het zou niet eerlijk zijn om het te vergelijken met een film zoals “Taken” want budgettair is er toch een aanzienlijk verschil tussen de beide films. Als doorsnee zaterdagavondfilm is het wel degelijk geschikt.

2.5*

The El Royale is a bi-state establishment.

You have the option to stay in either the great state of California...

or the great state of Nevada.

Warmth and sunshine to the west...

or hope and opportunity to the east.

Which would you prefer?

Ik zal maar direct met de deur in huis vallen. Ja, deze film van Drew Goddard refereert naar ettelijke meesterwerken uit het verleden. En ja, het heeft de sfeer, verhaalstructuur en beeldvorming van een Quentin Tarantino film. Dat zal je waarschijnlijk op elke filmsite te lezen krijgen. Is dit noodzakelijkerwijze een slecht iets? Wil dit zeggen dat Goddard geen eigen stijl heeft? Is het nodig om een schitterende film zoals “Bad times at El Royale” te vergelijken met QT’s oeuvre? Persoonlijk vind ik van niet. Als ik bij het bekijken van deze film net zo in het verhaal gezogen wordt als bij “The Hateful Eight” dan is dit een verdienste van Goddard zelf. Als een film erin slaagt om mijn blik gefixeerd te houden op het scherm voor meer dan 2 uren, dan is dat een compliment waard. En als men het vergelijkt met een andere grootmeester dan is dit een compliment voor beiden. Ik ben er zeker van dat deze film Tarantino ook zal bekoren.

Sowieso is de locatie waar het verhaal zich afspeelt op zich al origineel te noemen. Een tot de verbeelding sprekend motel/hotel dat opgericht werd op de grens van Nevada en Californië. Je steekt dus als het ware de grens over als je van het onthaal naar de jukebox loopt. En er gelden andere wetten in elk gedeelte van dit uniek hotel. Het ligt er wel verlaten bij, ver weg van andere metropolen en bijgevolg ook goedkoper, maar was in vroegere tijden een uitwijkmogelijkheid voor publieke figuren waar ze zich schuldig maakte aan nogal ongure praktijken. Dit is waar het gehele verhaal zich afspeelt. Een verhaal met verschillende verhaallijnen met telkens een personage in de hoofdrol die bij de eerste kennismaking nogal gewoontjes overkomt. Naarmate de film vordert blijken ze elk een eigen verborgen agenda te hebben. En al deze verhaallijnen worden in elkaar verstrengeld om tenslotte te eindigen in een spetterende apotheose.

’t Is dus geen afgelegen blokhut die onbereikbaar is geworden dankzij overdadige sneeuwval (Ik weet het. Alweer dat vergelijken.). En de pionnen die uitgezet worden aan het begin (zoals in een spelletje Cluedo) zijn een priester, soulzangeres, stofzuigerverkoper, rebelse jonge dame en een verlegen overkomende jonge receptionist. Een bont gezelschap dat schijnbaar toevallig éénzelfde nacht in El Royale wil doorbrengen. Maar na een introductie van de personages wordt de film opgesplitst in episodes en ontspint zich een fragmentarisch web van verhaallijnen waarin het duister geheim van elk personage naar boven komt. En voordat je het weet is de stofzuigerverkoper iemand die geheimagent-trekjes heeft, is de priester op zoek naar iets waardevoller dan Gods boodschap, is de rebelse dame op de vlucht voor iemand duivels en beschikt de receptionist een verleden vol slachtoffers. Alleen de soulzangeres lijkt authentiek en heeft een verdomd goede zangstem.

Misschien klinkt het een beetje vaag. Maar geloof me: hoe minder je weet, hoe beter. Ik werd keer op keer verrast door de verschillende wendingen. En die wendingen komen soms vanuit een onverwachte hoek. Het was niet alleen de manier van filmen die me beviel maar ook de subtiliteit waarmee het allemaal in elkaar verweven zat. Sommige verhaalelementen werden vanuit drie standpunten getoond. Telkens weer in een nieuwe verhaallijn. Normaalgezien zou dit tot verwarring kunnen leiden. Maar hier paste het perfect. En dit alles in een typische jaren 60 setting met bijhorende rekwisieten, gepaste kledij en een Wurlitzer die die kenmerkende Motown sound voortbracht. Neem “Pulp Fiction”, “Twin Peaks” en “The hateful Eight” en je krijgt, na het eens goed door elkaar te shaken, een film als “Bad times at El Royale”. Gewoonweg schitterend dus.

Laat ik het dan ook nog eens hebben over de vertolkingen. Eigenlijk is er geen enkel personage dat tegenviel. Elk heeft zo zijn redenen om op de plek aanwezig te zijn en heeft zo zijn eigen karaktertrekken. Het was wel duidelijk vanaf het begin dat ze allen plezier beleefden aan hun vertolking. Zo kon ik toch nog eens genieten van Jeff Bridges als priester. Ook al is zijn gepraat soms niet meer dan gewauwel (net alsof hij constant op pruimtabak of een hete aardappel knabbelt) zoals in “R.I.P.D.” en “Seventh Son”, vond ik hem gewoonweg subliem als priester met Alzheimer. En zeker de interacties tussen hem en Cynthia Erivo zijn genietbaar. Cynthia Erivo beschikt dus ook over een prachtstem die in een welbepaalde prachtscène goed van pas kwam.

Persoonlijk vond ik Lewis Pullman als de instabiele receptionist de meest tot de verbeelding sprekende personage. En had Dakota Johnson niet alleen de meest zinnenprikkelende lichaamscontouren maar nam ze ook het meest krankzinnige gedeelte voor haar rekening. En tenslotte toch een vermelding voor het bewonderenswaardige optreden van Chris Hemsworth (zijn rol als Kevin in “Ghostbusters” is hiermee vergeven). De cultleider die als een doodkalme Jim Morrison-achtige creep komt opdagen om het totaal uit de hand lopende einde in te luiden.

“Bad times at the El Royale” is zeker een aanrader en verveelt geen seconde. Ik vond het een origineel in elkaar geknutseld verhaal dat op een gewiekste manier een eindpunt bereikt. Tel daarbij nog een topcast en een sfeerrijk decor dat met behulp van meesterlijke opnames in beeld wordt gebracht, dan kan je er zeker van zijn dat je de volle twee en een half uur ligt te genieten. En dat de film perfect in het straatje van Tarantino past is zeker waar. Maar om nu te beweren dat het een schaamteloze nabootsing is, vind ik een klein beetje overdreven en een typische zure opmerking van azijnpissers.

4*

In all due respect,why don’t you just hire the FedEx?

Because I’m hiring you, Jack.

Hou je van het sarcastische en ironische tintje van “Pulp Fiction” of “Reservoir dogs” met de soms bloederige scenes vol zinloos geweld ? Of ben je verslaafd aan het absurdistische tintje van een David Lynch creatie vol verwarrende plotlijnen en bizarre personages zoals in “Twin Peaks” bijvoorbeeld ? Dan is deze “The Bag Man” misschien wel spek naar je bek. Niet dat deze creatie het werk van Tarantino of Lynch kan evenaren. Maar ondanks het flinterdun verhaal met een simplistische inhoud, kon het me toch enigszins vermaken op diverse manieren.

Volledige recensie hier ...

Prima film. Ik ben er bijna zeker van, dat er tig aantal mensen zijn die graag hetzelfde zouden willen doen met dat zootje bankiers,advocaten en wall-street witteboorden criminelen.

Het geheel is redelijk actueel vind ik. Het ineenstorten van een persoon zijn leven door het ineenstorten van een kapitalistisch systeem waarbij er anderen zijn die zich verrijken op het financieel slagveld. Je zou voor minder beginnen flippen

Ik was aangenaam verrast door het einde. Toch een pientere security-man Dat het een beetje te simplistisch en waarschijnlijk in realiteit nooit van zijn leven zo zou kunnen slagen, zie ik door de vingers. Maar qua avondplezier-vullende film vond ik het toppie

3*

Eindelijk nog eens een goede film .. eentje waar ik van genoten heb.

Een vermakelijke cops-and-robbers film. Het feit dat het op waargebeurde feiten berust, maakt het nog interessanter. Ik had geen flauw idee dat de UK zo'n corrupte politiemacht had in de jaren 70 en dat er zo'n koninklijk seksschandaal was geweest met een doofpot-operatie tot gevolg. Was deze film niet echte feiten gebaseerd, dan zou her een totaal ongeloofwaardige film zijn met zulke toevalligheden

Al bij al : een prima vertolking door Statham en Burrows. De rest van de vertolking is een kleurrijk gezelschap die er voor gezorgd hebben dat heel de film die typische sfeer van de jaren 70 uitstraalt. Statham voor een keer niet in een met actie doordrenkte film. Bij momenten leek het wel een oude James Bond film. Het verhaal zit goed in elkaar en is entertainend tot op het einde.

Het was niet zo spectaculair als in "The Italian Job" maar dat was dan ook puur fictie. In realiteit gaat alles er toch meer simpelder aan toe

3.5*

Sometimes you need to take a step back

and enjoy what you've accomplished, baby.

Wat een vermakelijke film was me dit. Echt zo’n film waar je aan begint en voordat je het weet loopt de aftiteling al over het scherm. Ook al is het een onderwerp waar je niet echt enthousiast van wordt. De wereld van onroerend goed en het bankwezen. Een wereld bevolkt met stijve harken in perfect zittende maatpakken die liefst van al goochelen met aflossingstabellen en kapitalisatievoeten terwijl ze een jargon hanteren waar een normaal mens kop nog staart aan krijgt. Ik heb dan ook soms wel mijn twijfels of ze het zelf ten gronde begrijpen. En de reden waarom het een vermakelijke film werd, is niet louter en alleen te danken aan de verpakking maar ook aan de heilige Drievuldigheid Anthony Mackie, Samuel L. jackson en Nicholas Hoult. Een kleurrijk (pun not intended) gezelschap die zich moeiteloos doorheen dialogen murwen en zo naturelle spelen dat het wel lijkt alsof ze al jaren samenwerken.

Naast de vastgoedmarkt als onderwerp, is er ook nog het heet hangijzer rassendiscriminatie dat nog zichtbaar aanwezig was in de V.S. uit de jaren 50 (en op dit eigenste moment ook nog spijtig genoeg). Een zwarte man die zich wil vestigen in een witte buurt was niet zo vanzelfsprekend. Laat staan dat deze ook nog eens leningen zou kunnen afsluiten om vastgoed te kopen en te verkopen in zo’n buurt. Vandaar het idee van Bernard (Anthony Mackie), een uit Texas afkomstige Afro-Amerikaan die er heilig van overtuigd is te slagen in zijn opzet om eerder geld te verdienen met zakendoen dan met handenarbeid, om Joe Morris (Samuel L. Jackson) als zakenpartner te rekruteren en Matt Steiner (Nicholas Hoult) in te zetten als stroman. Niet bepaald ideale partners. De eerste is een flamboyante levensgenieter en flapuit die overkomt als een onbetrouwbare gladjanus. En Matt is een harde werker met het hart op de juiste plaats. Alleen is hij niet echt gezegend met een op topniveau werkend brein als Bernard.

De eerste helft van de film is het meer luchtige gedeelte. De opstart van de Bernard Empire en het proces om van Matt Steiner een overtuigende zakenman te maken. Voor mij was dit het meest hilarische gedeelte. De golflessen waar Samuel L. Jackson uitblinkt als de extravagante golfleraar en het wiskundige gedeelte waar Bernard zich over ontfermde. De amusante bespreking die Steiner moest voeren om een gebouw over te kopen van een steenrijk man, vormde de ultieme climax van deze periode van opleiding. En als dit eerste hoofdstuk achter de rug is en de heren stilaan de vastgoedmarkt in Californië inpalmen, kondigt zich het volgend hoofdstuk aan. Het serieuzere gedeelte van de film.

Niet alleen liet het eerste gedeelte zien hoe de beide heren de discriminerende manier van handelen op een slinkse manier wisten te omzeilen. Het toonde ook hoe in die periode de zwarte medemens het recht werd ontnomen om zich verder te ontwikkelen in de Amerikaanse maatschappij. Leningen en het verkopen van eigendom werd hen gewoonweg geweigerd. Bernard’s plan om vervolgens een bank aan te kopen in Texas, waar segregatie nog nadrukkelijk aanwezig is, om aldus zijn zwarte medemens te ondersteunen, is hetgeen je te zien krijgt in dit sluitstuk. Onnodig te zeggen dat dit niet zo van een leien dakje loopt.

“The Banker” is gebaseerd op ware feiten en laat volgens mij op een waarheidsgetrouwe wijze zien hoe het eraan toeging in de V.S. en welke racistische huisvestingspraktijken men erop nahield. Misschien dat Bernard Garrett wel de intentie had om als weldoener te fungeren en de weg vrij te maken voor Afro-Amerikanen. Misschien deed hij het ook uit eigenbelang, gewoonweg om aan zichzelf en zijn vader te bewijzen dat je kon slagen als je er rotsvast in gelooft. “The Banker” is in ieder geval een geweldige film met een serieus en uitermate entertainend gedeelte. Maar zoals ik al eerder opmerkte is het de cast die het geheel naar een hoger niveau tilt. Een aanrader dus.

PS. Ik schreef deze recensie een weekje geleden. Maar de situatie in de V.S. op dit eigenste moment, plaatst deze film in een heel ander perspectief.

Hey, a little respect.

We're all human beings here.

We have to stick together and stay calm.

“El bar” pretendeert een thriller-komedie te zijn, maar schiet iets tekort op beide vlakken. De film leunt eerder aan bij het komedie genre. Maar qua thriller is het echter maar slappe kost. Wat nu eigenlijk de uiteindelijke oorzaak is van het gebeuren waar een willekeurig aantal mensen getuigen van zijn, is niet echt duidelijk op het uiteinde. Zijn ze getuige van een terroristische aanslag? Of is het de zoveelste virale uitbraak? Of gaan we weer de zombie-toer op? Zou dit laatste het geval zijn, dan zou de film eerder in het horrorgenre passen. Het wordt niet duidelijk uit de doeken gedaan. Maar ik denk dat het een combinatie is van deze veronderstellingen. Als je naar de begingeneriek kijkt, vol met microscopisch kleine virussen en andere grillige creaturen uit de microben-wereld, dan ga je er al vanuit dat één of andere pandemie weer uitbreekt. Maar nogmaals, echt duidelijk is het niet.

Ik weet niet hoe het komt, maar ik beleef plezier aan het kijken van niet-Engelstalige films. Niet dat het vreselijk veel films zijn want het veelvuldig lezen van ondertitels blijft voor mij een storende factor. Dus na de Finse film “Euthanizer”, de Argentijnse Los Olvidados en de Russische film “T-34” twijfelde ik er niet aan om toch deze film “El Bar” te kijken. Ook al verstond ik er van meet af aan geen jota van (want mijn Spaans reikt niet verder dan de woorden “cerveza” en “paella”), slaagde de film er toch in om mijn aandacht vast te houden. En niet alleen omdat de beeldschone en sensueel ogende actrice Bianca Suárez direct in beeld verschijnt terwijl ze zich een weg baant door de drukke straten van Madrid. Het is ook de energieke beginsequentie. De wijze waarop de film zenuwachtig heen en weer springt tussen de soon-to-be slachtoffers, zorgt voor een intens gevoel. Niet alleen het hoge tempo van de film maar ook het druk gesticuleren van de hoofdpersonages heeft een opzwepend karakter. Misschien is het een grootstad trekje. Ofwel is het iets typisch Spaans. In ieder geval wordt elk gesproken woord hier precies uitgeschreeuwd, alsof men er zeker van wil zijn dat iedereen het gehoord heeft. Geen bedaarde, maar wel opgewonden en soms theatraal overkomende conversaties. Alleen op de momenten dat het uitroepen van zinsneden een dodelijke uitkomst garandeert, bedaren de gemoederen en schakelen de Spaanse heethoofden over op fluister-modus.

An sich is niet het vreselijke gebeuren, het neerschieten van twee onschuldigen, het belangrijkste aandachtspunt in deze film. Het is de manier waarop persoonlijkheden veranderen in een levensbedreigende situatie. Toegegeven, dat hebben we al meerdere keren meegekregen in een film. Een film zoals “The Divide” bijvoorbeeld. Hoe gemoedelijk het aanvankelijk eraan toegaat, ondanks de verschillen in karakter en temperament, zo dreigend en vijandig wordt het naderhand. De wisselende gemoedstoestanden maken deze film interessant genoeg. Net als in het echte leven zorgt het samenbrengen van personages van verschillend pluimage voor spanningen enerzijds en interessante ontwikkelingen anderzijds. Nogal overduidelijk dat zo iemand als Elena (Bianca Suárez) niet vaak zo’n establishment frequenteert als het eethuis waar ze binnenstapt om haar Gsm te kunnen opladen. Deze deftig geklede high-society dame beseft algauw dat ze zich onder mensen bevindt van een heel ander niveau qua standing.

De bar wordt uitgebaat door harde tante Amparo (Terele Pávez) die overduidelijk niet met zich laat sollen. Als hulpje heb je de zachtaardige, ietwat naïeve Satur (Secun de la Rosa). In de bar zijn er al enkele gasten aanwezig. Zo is er de nerveuze Trini (Carmen Machi), een huisvrouw die haar dagen slijt aan een gokautomaat. Vervolgens de iPod beluisterende creatieveling Nacho (Mario Casas) die voor een reclamebureau werkt en zonder schroom Elena tracht in te palmen. Ook zijn er nog twee heren van middelbare leeftijd (Joaquin Climent en Alejandro Awada). En tenslotte is er nog Israel (Jamie Ordóñez), de meest excentrieke en kleurrijkste figuur die op het laatste moment komt binnenstormen. Een dakloze clochard wiens onverzorgd uiterlijk en vreemdsoortig gedrag het humoristisch gehalte van de film ten goede komt.

Eenmaal de personages voorgesteld, is men klaar voor de ingrijpende gebeurtenis waarna men kan beginnen aan een spelletje blufpoker waarbij verdachtmakingen en verwijten heen en weer slingeren. Wat als een doorsnee dag begon, wordt algauw vervangen door een sfeer van ontreddering en paniek nadat de twee onschuldigen mannen worden neergeschoten. Als echter deze twee levenloze lichamen verdwijnen en een moddervette, dode man gevonden wordt op het toilet met een verzameling injectiespuiten, slaat de gehele sfeer om in hysterie en angst. Het allerlaatste hoofdstuk toont hoe overlevingsinstinct en het recht van de sterkste het overneemt. En dit alles wordt getoond met de nodige humor en agitatie. Hoogtepunt is natuurlijk het ontsnappingsplan via een afvoergat. Wie bij aanvang al stiekem zit te gissen hoe de bevallige Elena eruitziet onder haar stijlvolle kleding, zal op zijn wenken bediend worden. En ja, ik had ook erop gegokt dat ze voorzien zou zijn van sensueel ogende jarretelles. Alleen vroeg ik me af hoe zij slaagde in hetgeen Israel tevergeefs trachtte bereiken, ondanks dat zij voorzien is van een fraai gevormde voorgevel.

Ook al is “El Bar” bij momenten vermakelijk en intens, toch is het een film die men snel zal vergeten. Je kan deze film satirisch noemen. En toch geeft het ook een realistische kijk op onze huidige maatschappij. Een samenleving waarin terroristische aanslagen schering en inslag zijn. En ik kan me best voorstellen hoe angstig mensen reageren in zulke omstandigheden. De humor daarentegen is soms bijtend en subtiel (ik moest toch even grinniken bij de scene met de koffer). De meest in het oog springend acteerprestatie mag wel op het conto geschreven worden van Jamie Ordóñez. De manier waarop hij deze randfiguur portretteert is ronduit briljant. Zijn verschijning staat in schril contrast met dat van Bianca Suárez. Een soort “Beauty and the Beast”. De sensuele Spaanse schoonheid tegenover de aartslelijke, onverzorgde haat-prediker en ietwat geschifte hobo. Als je dus houdt van één-locatie films volgepropt met emotionele ontladingen en een snuifje donkere humor, dan is “El Bar” zeker de moeite waard.

“El Bar” is nu te bekijken op Netflix!

3*

"You should've killed him.

Yeah, I know. But it's your turn."

Op het eerste gezicht is “Bastard” niet meer dan de zoveelste horror uit het slasher-genre. Maar door de zonderlinge personages en hun vreemdsoortig gedrag, tracht men toch een beetje af te wijken van wel gekende patronen die gebruikt worden in dit genre. Ook in het derde luik van het verhaal probeert men er een uiterst geschifte wending aan te geven. Verrassend? Ja. Maar in mijn ogen een beetje overdreven en te ver gezocht. Dit was dan ook het meest ontgoochelende aspect van “Bastard”. De verhaallijn was een beetje te exorbitant. Het eerste moment was het choquerend. Het volgende moment kwam het redelijk lachwekkend over.

Je mag dus gerust “Bastard” in één adem bizar, geschift, gortig en rijkelijk overdreven noemen. Als je dus op zoek bent naar een horror waar alles abnormaal overkomt en je je begint af te vragen of er nog wel iemand in meespeelt die nog bij zijn volle verstand is, dan ben je met deze film aan het juiste adres. Al vanaf het begin zit de sfeer er al goed in. Een stoffige weg waar twee schijnbaar onschuldig gestrande toeristen staan te liften. Naar we later zullen vernemen, gaat het hier over het pasgetrouwde koppel Hannah (Ellis Greer) en West (Dan Creed). En al snel kom je tot de vaststelling dat ze compleet knettergek zijn. Een soort “Natural born killers” duo. En vooral Hannah is een explosief vat vol krankzinnigheid. Een verkeerd woord of eens te veel lonken naar haar rijkelijk gevulde T-shirt is reeds voldoende om haar te doen ontploffen. Het te flirterig gedrag van de chauffeur in de zojuist gestopte wagen, geeft onmiddellijk aanleiding tot het in zijn voorhoofd planten van een zware hamer (waarna het slachtoffer vakkundig in stukjes wordt gezaagd langs de weg). En daarmee is onmiddellijk de toon gezet.

Hierna worden de andere protagonisten geïntroduceerd. Allereerst neemt West langs de weg liftende jongelui mee. Betty (Rebekah Kennedy) en Jake (Will Tranfo) lijken een doodgewoon koppeltje. Maar tegelijkertijd voel je dat er iets niet klopt. Betty is het schuchtere ietwat verlegen type, terwijl Jake de iets vlottere prater is. Als het van Hannah afhing, die ter plekke een grondige hekel aan de beide tieners heeft, zouden ze in mootjes achterin de koffer eindigen. Vervolgens wordt Michael (Burt Culver) voorgesteld. Een homoseksuele politieagent met een ernstig drankprobleem en zelfmoordneigingen. Spijtig genoeg kom je niet te weten waarom Michael zelfmoordpogingen onderneemt. Laat staan dat je te weten zal komen waardoor Hannah en West zo’n brutale seriemoordenaars zijn geworden. Niet dat dit van belang is, maar het zou een interessante aanvulling zijn.

De tweede akte speelt zich af in de B&B van Rachael (Tonya Kay) waar het gezelschap terechtkomt. Rachael is een niet onaardig uitziende gastvrouw, die echter al snel aan Hannah duidelijk maakt, op een verbale manier, dat er met haar niet te sollen valt. Toch wel een rare manier van gastvrijheid tonen. Diezelfde avond komt Michael hen waarschuwen dat er enkele tieners zijn verdwenen. Dat kan hen er niet van weerhouden om de volgende dag een trektocht te organiseren doorheen het woud. Rariteit nummer twee. Wat dan volgt is een soortement “Friday the 13th” waarbij men zich telkens afvraagt wie het volgende slachtoffer zal zijn, en wie uiteindelijk de dader wel is. Als je het fragment bekijkt waarbij de lokale barman een grondige ruggengraat transplantatie ondergaat, dan weet je al waar je je aan kunt verwachten. Dit fragment toont dan ook het absurdistische van de humor die in deze film wordt gebruikt. Als de barman zich waagt aan een stoeipartij met zijn overduidelijk hitsige vriendin (reden genoeg om een bar onbewaakt achter te laten. Rariteit drie), dan verwacht je niet dat er een paarse voorbind dildo in het spel betrokken wordt. En al helemaal niet dat dit voorwerp naderhand een handig verdedigingsmiddel is.

De ontknoping in de derde akte is volkomen bizar en gestoord. Een totaal van de pot gerukte ontwikkeling en openbaring. Iets wat ik totaal niet had verwacht. Voordat ik het wist werden misvormde tepels heen en weer geslingerd voor mijn neus en ontvouwde zich een totaal ontspoord en geschift complot. Maar ik moet toegeven dat ik me vermaakt heb met deze film. Niet alleen door de bloederige en soms wel intense scenes (die ruggengraat). Maar het was vooral het acteren dat me verraste, vooral tussen Hannah en West was de chemie overduidelijk aanwezig, en de toch wel subtiele humor die gebruikt werd. Het samenspel van Ellis Greer en Dan Creed was gewoonweg schitterend. Misschien was het einde een beetje “over the top”. Maar door dit alles oversteeg het wel de doorsnee slasher die men tegenwoordig gepresenteerd krijgt. Aanradertje !

3*

Hier was ik niet zo onder de indruk van. Vond het ook niet bepaald een horror (ook al krijgt deze film op IMDb dit label mee) maar eerder een thriller. Veel irritant geschreeuw en absurde situaties. De illustere "The Bat" sluipt door het huis en wordt betrapt door de beide dames. Maar we gaan toch gerust slapen met de deur op slot. Proest !

2*

Hier heb ik dus zo naar uitgekeken doordat de trailer er zo gelikt uitzag. Maar uiteindelijk is het dan toch een ontgoocheling geworden. Vooral het einde was een beetje bij de haren getrokken. Al bij al waren sommige scenes wel godverdomme goed inelkaar gestoken.

Voor een SF niet slecht, maar ik kijk dan toch liever nog eens naar War of the Worlds met Tom Cruise (Yeak)

2*

Let's drop some lead on those motherf...

Ik had eigenlijk geen hoge verwachtingen toen ik deze "Battleship" opzette, en toch heb ik me goed vermaakt met deze actierijke SF-prent. Uiteindelijk toont deze film datgene waar ze initieel voor gemaakt is : vreselijk veel actie en dom geweld, heroïsme van de bovenste plank en soms wel wat humor. Ondanks de lange speelduur heb ik me toch geen moment verveeld en was het niet zoals gewoonlijk een gevecht tegen de slaap. Toegegeven, je moet niet te veel verwachten van de verhaallijn of enige diepgang. En echt logisch zit het ook niet allemaal in elkaar. Maar dat kan de pret niet bederven en je kan je verwachten aan enkele knallende en actierijke fragmenten.

Over de acteerprestaties kunnen we kort en bondig zijn : die waren er niet wegens totaal overbodig en er geen noodzaak was om diep uitgewerkte karakters naar voor te brengen. Het was weer een samenraapsel van cliché persoonlijkheden zoals we ze in meerdere films al zijn tegengekomen. Je hebt allereerst de broertjes Hopper. De zorgzame en perfecte militair Stone (Alexander Skarsgard) heeft een gecontroleerd netjes leven en kent zijn verantwoordelijkheden en probeert deze op te leggen aan de rebelse losbollige broer Alex (Taylor Kitch). Als ze samen Alex zijn verjaardag vieren in een duistere kroeg, komt daar dan ook puur toevallig de Admiraal zijn dochter Sam (Brooklyn Decker) binnengelopen voor een "Chicken Buritto". De tot de verbeelding sprekende vormen doen de hormonen bij Alex doordraaien en zetten hem aan tot een belachelijke inbraak zoals we ze al eens gezien hebben op You Tube. Voordat je het weet zit hij dan ook bij de zeemacht en schopt het op wel heel korte termijn tot Luitenant. De Admiraal zelf wordt vertolkt door Liam Neeson. Hij komt behoorlijk weinig in beeld en zal deze rol wel als vulsel voor een gaatje in zijn drukke agenda hebben aangenomen. Rihanna had dan ook nog een rolletje als vrouwelijke macho. Maar om eerlijk te zijn had ik haar totaal niet herkend en vreemd genoeg stoorde ze me helemaal niet. Wat ik wel een glansrol vond omdat het zo spontaan overkwam en uiteindelijk ook het grappigste was, is de vertolking door Gregory D. Dadson die de veteraan Canales speelt. Het moment waarop het buitenaards wezen naar zijn 2 protheses staart vond ik onbetaalbaar. Meest onzinnige (maar noodzakelijke) bijdrage was de bende "Benidorm Bastards" die uiteindelijk het zaakje eventjes gingen oplossen.

Over het beeldmateriaal was ik wel redelijk tevreden. Het had een Pacific Rim uitzicht. De speciale effecten waren soms wel enorm indrukwekkend. De buitenaardse ruimtetuigen kwamen realistisch over en zagen er vervaarlijk dreigend uit. Reusachtige gevaartes die zich met enorm geweld verplaatsen op de oceaan. De rondvarende vloot zagen er echter soms echt wel amateuristisch uit. De zeegevechten gaven me een "Pearl Harbour" gevoel. Alleen dat deze laatste film qua effecten er toch iets beter uitkwam. Het moment waarop de "destroyer" die Alex ondertussen aanvoert de dieperik ingaat en hij samen met de Japanse gezagvoerder Nagata op de achtersteven staat, was de vergelijking met de "Titanic" niet ver af. Soms leken de opnames wel gemaakt in een badkuip met Dinkey Toys-speelgoed als vaartuigen. De buitenaardse wezens deden hun best om zo agressief mogelijk over te komen. Maar het kwam toch wel redelijk belachelijk over dat ze eigenlijk een menselijk wezen geen kwaad wilden doen.

Waarom dat die ET's nu naar de aarde kwamen is niet helemaal duidelijk. Voor mij leek het wel alsof het alleen maar was om eens te testen of ze ook een communicatielijn konden opzetten naar hun thuisplaneet. En telkens vraag ik me af waarom het altijd zo moet zijn dat de mensheid contact zoekt met een levensvorm dat lichtjaren van hier zou kunnen bestaan. Als dat zo is, dan mag je er toch van uitgaan dat indien dit ras tot hier kan komen, ze op technologisch gebied ons op alle vlakken overklassen. Goed dat Cal Zapata ons in deze film er tweemaal aan doet denken dat als er een buitenaards ras op het signaal zou afkomen, dat dit hetzelfde zou zijn als toen Columbus de indianen ontdekte. Behalve dat wij nu de indianen zijn.
Ach ja, het uiteindelijk resultaat was zoiets als "Top Gun" waarbij de Amerikaanse superioriteit op militair gebied weer eens gedemonstreerd moest worden. En dat dan ook nog eens met gepensioneerde zeelui die ook nog eens een museumstuk aan het varen krijgen. En bij toeval ligt daar zelfs ook nog eens munitie voor het rapen. Dat uiteindelijk deze schietgrage opa's de aliens terug de ruimte in torpederen en alles weer vredig afloopt zodanig dat Alex de toestemming kan vragen aan de Admiraal om diens dochter te trouwen , zag je van ver aankomen. Maar toch was het aangenaam vertier en verstand-op-nul genieten van een vermakelijk spektakel. Soms moet het ook niet meer dan dat zijn !

2.5*

“This was once all Cherokee land.

It was considered sacred ground, and trespassers would be killed on sight.”

Op zijn minst kan je zeggen dat “Beacon point” een bizarre en nogal vreemde film is. Het is zo’n film waar je je achteraf over afvraagt waar het in hemelsnaam over ging. Je begint te kijken in alle onwetendheid en als de eindgeneriek over het scherm rolt, is die onwetendheid nog even groot. In die eerste 15 minuten zitten ook gebeurtenissen vervat die naderhand bekeken precies niets te maken hebben met het gehele verhaal. Zo start het met een Predator-achtige scene waarbij twee jagers, die eruitzien alsof ze net teruggekeerd zijn van een Vietnam tour, opgejaagd worden door iets onbekend in het woud. Vervolgens zien we Drake (John Briddell) in een conflict met zijn baas over zijn misdadig verleden. Het eindresultaat is niet al te voordelig voor Drake. Een afgevallen gewei met scherpe uiteinden speelt hierbij de hoofdrol.

Vervolgens zijn er nog enkele feiten waar je jezelf over afvraagt of dit wel plausibel en realistisch is. Vooreerst stellen de vrijwilligers die de "Appalachian Trail" onder begeleiding willen bewandelen zichzelf geen vragen over de persoon Drake. Ik veronderstel toch dat ze aardig wat geld hebben moeten neertellen voor deze trip. En toch is er niemand die zich dus afvraagt of Drake wel een officiële gids is en of hij wel te vertrouwen is. De deelnemers geven gedwee hun inschrijvingsbewijs af en volgen de compleet onbekende, niet officieel geïntroduceerde man. Zelfs als ze na een tijdje wandelen een lijk vinden, wordt dit door Drake afgedaan als een ongelukkig voorval en waarschijnlijk het resultaat van een hongerige beer die de woudloper tegen het lijf liep. Geen probleem dus. Ze trekken lustig verder in de veronderstelling dat iemand anders het probleem wel zal oplossen. Ik had in ieder geval rechtsomkeer gemaakt zodanig dat ik diezelfde hongerige beer niet ergens zou tegenkom.

Het bizarre is dat in de rest van de film over deze voorvallen geen woord meer wordt gerept. Het lijkt wel alsof ze deze toestanden gewoon erin hebben verwerkt om een standaard speelduur te halen voor de film. Het zijn precies willekeurige gebeurtenissen die totaal niets met de verhaallijn te maken hebben. Na deze niet ter zake doende voorvallen krijgen we veel gewandel en gepuf zoals in “A walk in the woods” en "Wild".

De deelnemers zijn een kleurrijk groepje bestaande uit Brian (Jason Burkey) en Cheese (RJ Shearer), twee broers die voor deze trip pas ontdekten dat ze broers waren. Dan is er Dan (Eric Goins), een goedlachse dikkerd die Silicon valley de rug heeft toegekeerd en er even tussenuit wil. En Zoe is een ex-vastgoed makelaarster die besefte dat ze niet als haar vader wilde eindigen en als eerbetoon de as van deze laatste wil uitstrooien in de Appalachen. En voor ze het goed en wel beseffen zijn ze verloren gelopen en stoten ze op een oude begraafplaats en een bizar uitziende totem. En dat is dan het moment waarop vreemde dingen gebeuren ’s nachts en het groepje wandelaars het slachtoffer worden van nachtmerries en ziekteverschijnselen.

Niet alleen het verloop van het verhaal en de oorzaak van alle ellende zijn vreemd. Het meest vreemde is dat ondanks de niet zo bijster originele dialogen, de belachelijke beslissingen en het totaal gebrek aan uitleg, ik toch op een bepaalde manier geboeid bleef kijken. Er is toch een enigszins spannende sfeer en er zijn schitterende beeldfragmenten te bewonderen die volgens mij met een drone werden gemaakt. Ook het acteren was niet zo slecht. Het is alleen het onverklaarde dat irriteerde. Was het nu het schenden van een oud Indiaans kerkhof waardoor een eeuwenoude vloek vrij kwam? Of werden de boslopers belaagd door buitenaardsen? Of heeft het groepje de verkeerde paddenstoelen gegeten? En waarom werd niet iedereen doodziek? Geloof me vrij. Op het einde snap je er nog altijd niets van. En de laatste beelden zorgen dan ook nog voor nog wat meer verwarring en zijn een bron voor nieuwe speculaties. Als je na het zien van de cover een soort "X-files" verwachtte, dan zal je toch diep ontgoocheld zijn. En om te spreken van horror, zou het toch meer creepy moeten zijn. Het enige effect dat deze film had op mij, was dat ik nu toch wel zinnens ben om ooit eens de Appalachen in levende lijve te bezoeken. Ik ben er zeker van dat ik geen marsmannetje of zo zal tegenkomen.

2,5*

Relapse is a part of recovery.

8 Jaar geleden bevond ik mezelf in een hopeloze situatie. Met de rug tegen de muur. Wanhopig zoekend naar een uitweg. Wetende dat ik drastisch mijn levenswijze moest veranderen of ik zou al snel de wortels van groen gras voor eeuwig kunnen bewonderen. De wil om te veranderen was er. De moed ook. Alleen kon ik niet. En nu na al die jaren ben ik blij dat ik toen de juiste knoop heb doorgehakt. Voor mij was “Beautiful Baby” dan ook een bittere pil om te slikken. Ik had niet gedacht dat ik het er zo moeilijk mee zou hebben. Het was dan wel geen crystal meth of iets gelijkaardigs waar ik problemen mee had, maar er zijn in deze indrukwekkende film zoveel herkeningspunten dat het wel leek alsof het een beetje mijn verhaal was. Een lawine aan gevoelens passeren de revue hier. Trots, vertrouwen, wantrouwen, wanhoop, ontreddering, hoop, geluk, verdriet en moedeloosheid. Een uitzichtloze strijd die van beide kampen onmenselijke krachten eist en een niet te vermijden afloop kent. Ofwel slaagt de persoon erin ofwel moeten diegenen die hem omringen lijdzaam toezien hoe hij zichzelf de vernieling in drinkt, spuit, snuift of slikt. Ik had het er moeilijk mee.

Het mooie aan de film vond ik het feit dat men zich niet enkel en alleen toespitste op de verslaafde Nic (Timothée Chalamet), maar ook op de mensen die hem omringen (vader David Sheff door Steve Carell en stiefmoeder Karen door Maura Tierney). Als verslaafde heb je in je hoogdagen geen enkel besef wat leed je deze mensen aandoet. Alles draait rond het naar binnen krijgen van datgene wat je lichaam nodig heeft. Het is dus niet zoals in “Christiane F. – Wir Kinder vom Bahnhof Zoo” en “Animals” waar je getuige bent van de geleidelijke aftakeling van de verslaafde zelf. Zowel op fysiek als psychisch vlak. Niet dat Nic er spic en span blijft uitzien de gehele film. Naar het einde toe zie je de vreselijke gevolgen van het dagelijkse gebruik van methamfetamine. Die wazige blik en grauwig, onverzorgd uiterlijk. Maar voornamelijk zijn wisselende gemoedstoestanden en agressief gedrag tegenover anderen is vreselijk om aan te zien. Zijn smeekbedes en beloftes zijn niets meer dan een excuus om weeral te bedelen voor extra cash om het spul waar zijn lichaam naar hunkert, terug aan te schaffen.

Het enige wat ik tegen mijn vrouw zei achteraf was : “Ik hoop dit nooit mee te maken met één van onze twee kids want dit is een echte nachtmerrie”. Als ouder van twee opgroeiende kinderen breekt me het angstzweet uit bij de gedachte dat dit me zou kunnen overkomen. Hoe erg je ook je best doet om ze te beschermen tegen de boze buitenwereld en je ze overlaadt met liefde en aandacht, het moment dat ze zwichten voor de middelen die hun levensbestaan rooskleuriger maakt, weet je dat je een ongelijke strijd gaat voeren. Een gevecht waarbij je, tegen al je oudergevoelens in, op een bepaald moment misschien wel de handdoek in de ring moet werpen en aan jezelf moet bekennen dat je de strijd verloren hebt. Een kind afgeven is vreselijk. Maar de band met je kind verbreken, pretenderen dat ze niet meer existeren en hopen dat ze zonder kleerscheuren uit die periode geraken, is volgens mij tientallen keren erger.

Niet alleen qua thema is “Beautiful Boy” indrukwekkend te noemen. Ook het acteren van Steve Carell en Timothée Chalamet is weergaloos schitterend. Je voelt gewoonweg de wanhoop bij Steve Carell die zijn zoon tracht te helpen en telkens beseft dat dit niet lukt. Een vader die zich op de problematiek stort en als een onderzoeksjournalist tracht te begrijpen wat de beruchte drugs bij zijn zoon Nic aanricht. Als komiek heeft Steve Carell mij nooit weten te overtuigen. Met deze rol is mijn respect voor de acteur echter alleen maar toegenomen. Timothée Chalamet’s performance is zeker Oscar-waardig te noemen. Geen moment krijg je het gevoel dat hij maar een rijzende ster aan het Hollywood firmament is die acteert. Het voelt authentiek, oprecht en ongeforceerd aan. Deze twee hoofdrolspelers mogen hun tuxedo al klaarleggen voor de Academy Awards.

En ook regisseur Felix van Groeningen (Belgian and proud) mag met beide heren rustig aanschuiven op de rode loper. Thematisch leent de film zich uitstekend om er een overdreven Hollywood spektakel van te maken. Maar hij slaagt erin om het sereen en realistisch te houden. Artistieke beelden worden verwerkt in een eigenzinnige montage waarbij er lustig heen en weer wordt gesprongen in de tijd. Flashbacks volgen elkaar op waarbij de herinneringen van zowel Nic en Davis in elkaar overvloeien. Ik wist dan ook soms niet waar het verhaal zich op de tijdslijn situeerde. Maar dat is dan ook het enige minpunt dat ik kan bedenken bij deze voor de rest indrukmakende film. En dit alles voorzien van een smaakmakende soundtrack. Ik had nooit verwacht “Teritorial pissings” van Nirvana te horen in een film.

Voor de meeste filmliefhebbers zal dit niet meer zijn dan een gewoon familiedrama over verslaving. Misschien vinden ze het ook wel eentonig vanwege de oneindige cyclus van herleven en hervallen. Op mij maakte het echter een verpletterende indruk die heel wat emoties loswrikte. Ik hoop dat iedere persoon die in de val loopt van welk verdovend middel dan ook, dat ze ook kunnen terugvallen op een liefhebbende, ondersteunende familie vol begrip, om er uiteindelijk ergens in hun leven vanaf te geraken.

5*

Ach op elke film valt er wel iets op aan te merken. Maar als alles aan de regels moeten voldoen van : en een sterk verhaal, en overtuigend gespeelde rollen, en niet te voorspelbaar, en niet te stroperig , en zeker geen melodramatische liefdestoestanden, en de CGI moet stunning zijn, en de SE's moeten omverblazend zijn en liefst catchy spitsvondige humor en het moet niet een hype-mania zijn, dan kan je de meeste filmen opzij gooien. En altijd van die breinkrakende zware films kijken , daar krijg je ook maar hoofdpijn van.

En mensen, de wereld is gebasseerd op hypes. Als we die niet hadden, zaten we allemaal nog buiten lullig tegen een balletje te stampen of een oersaai kruiswoordraadseltje in te vullen of naar Toppop te kijken met Ad Visser. Dit gezegd zijnde : ik vond het een leuke film , beter dan The Last Keepers in ieder geval die eigenlijk uit hetzelfde vaatje tapt. T'is juist zoals Potter,Twilight,LOTR en The Hunger Games enz. een verfilming van een succesvolle tienerboekenreeks,waar dan een hitsige discussie op volgt van pro's en contra's met als punt of de film het boek volgt en het boek op een juiste manier vorm geeft. That's it ! Een stroperig fantasie liefdesverhaaltje dus. Maar op zijn minst zijn mijn ogen niet dichtgevallen en heb ik geen Dafalgan moeten innemen van het nadenken

3*

“When we return to the village, you will marry me.

And the Beast's head will hang on our wall!”

Ik ben echt niet te verlegen ben om toe te geven dat ik altijd vol enthousiasme uitkijk naar een verfilming van een Disney tekenfilm. Er zijn al een resem verfilmingen de revue gepasseerd. De ene al meer succesvol dan de andere. Of eerder gezegd de ene viel bij meer in de smaak dan de andere. “Maleficent”, “The BFG” en vooral “The Jungle Book” waren in mijn ogen schitterende adaptaties. Minder enthousiast was ik dan weer over het “Alice in wonderland” probeersel. En als je ziet van welke tekenfilms Disney nog een live-action film wil maken, dan staat er ons nog heel wat moois te wachten. Wat dacht je van “The Lion King”, “De kleine zeemeermin”, “Sneeuwwitje”, “Dumbo” en “Pinocchio”. Mijn verwachtingen wat betreft “Beauty and the beast” waren dan ook hooggespannen, maar ingelost zijn ze alleszins niet. Ondanks de vele berichten over het succes van “Beauty and the beast” aan de kassa (meer dan een miljard dollar), vond ik de film toch hier en daar tegenvallen.

Laat ik nog eens beginnen met datgene wat in mijn ogen grandioos geslaagd was in deze film. Ditmaal waren het niet de hoofdrollen die met de pluimen gingen lopen. Nee de nevenpersonages waren gewoonweg schitterend. Humoristisch, levendig en fascinerend om naar te kijken. Allereerst de tot rekwisieten veranderde personen uit het kasteel. Cogsworth (Ian McKellen), Lumière (Ewan McGregor), Mrs. Pott (Emma Thompson), Chip (Nathan Mack), Madame garderobe (Audra McDonald) en Maestro Cadenza (Stanley Tucci) vormen een bont gezelschap en zien er, ondanks het feit dat het volledig grafische creaties zijn, toch levensecht uit. Niet alleen de vormgeving is sprookjesachtig. Ook de stemmen van de acteurs zorgen voor een bijkomende magie.

En dan was er het het olijke duo Gaston (Luke Evans) en Lefou (Josh Gad) die makkelijk kunnen wedijveren met het legendarische duo Laurel en Hardy. Luke Evans was fantastisch als de zichzelf verheerlijkende Gaston die elk moment benut om zichzelf te prijzen en zijn mannelijk ego nog meer te strelen. Een egoïst ten voeten uit, die niet alleen sterk, knap en superieur overkomt, maar die het een vanzelfsprekendheid vind dat iedereen naar zijn pijpen danst. Hij gaat er ook van uit dat Belle blindelings met hem zal trouwen. Lefou is dan weer het nichterige, volgzame knechtje die de hele tijd achter Gaston aanloopt en hem voortdurend gelijk geeft (tot op het einde de twijfel toeslaat). Waarschijnlijk het personage uit de film waar de meeste heisa over ontstond. En dat alles vanwege zijn zogenaamde geaardheid. Tja, muggenzifters zullen er altijd zijn. De hele heisa hieromtrent vind ik vreselijk overdreven.

In grote lijnen werd het verhaal zoals het verteld werd in de tekenfilm uit 1991 overgenomen, mits enkele aanpassingen en toevoegingen. Nu ben ik zelf niet zo’n expert als het over dit sprookje gaat, maar ik kan me niet echt herinneren dat er een uitweiding was over de dood van Belle’s moeder. En eigenlijk vraag ik me af welke meerwaarde dit biedt. Daartegenover is er veel aandacht besteedt aan de vormgeving. Het paleis waar het beest vertoeft ziet er fenomenaal uit. Een gigantisch bouwwerk vol statische ornamenten en indrukwekkende kamers en zalen waar Rococo vermengd wordt met andere Europese stijlen. De aanblik ervan deed me denken aan mijn jeugdjaren toen ik het kasteel Neuschwanstein bezocht. Qua styling zit het dus wel snor in deze eigentijdse versie van een klassieker.

Wat viel er dan tegen? Het eerste heeft eerder te maken met mijn persoonlijke voorkeuren en mag dan eigenlijk niet als iets negatiefs gezien worden. Ik heb namelijk een bloedhekel aan musicals. Zo gauw het eerste huppelliedje achter de rug is (meestal vrij snel aan het begin van de film), heb ik moeite met me te concentreren op het eigenlijke verhaal zelf. Ik betrap mezelf er dan op dat ik eigenlijk gespannen zit te wachten tot wanneer het volgende verdomde liedje wordt ingezet. Misschien is de overvloed aan musicals in het weekend in mijn jeugd de oorzaak. Er ging geen zaterdag voorbij of er werd weer zo’n Busby Berkeley musical uitgezonden. Nu moet ik wel toegeven dat het liedje “Be our guest” verdraaid goed in elkaar was gestoken. Een spetterend spektakel. Maar mijn hekel aan musicals zal altijd wel blijven bestaan. Wat me wel tegenviel was de grafische vormgeving van het beest (Dan Stevens). Vooral de befaamde scene met Belle (Emma Watson) in haar impressionante, gele jurk die al walsend in de armen van het beest door een gigantische balzaal walst, viel nogal tegen. Hier viel het wel degelijk op dat het beest een computer gegenereerd personage was.

“Beauty and the beast” is sprookjesachtig, gedetailleerd en fascinerend. Een aanrader voor iedereen die dweept met Disneyfilms. Zelfs Emma Watson vond ik schitterend en de geschikte persoon om de lieftallige, schattige Belle te spelen. En als ze inderdaad de liedjes heeft ingezongen die hierin werden gebracht (ook al maakte men gebruik van gesofisticeerde geluidstechnieken om het nog iets beter te doen klinken), dan mag ze ook op dat vlak zich getalenteerd noemen. Ondanks enkele persoonlijke opmerkingen is dit dus ook een geslaagde verfilming. Alleen dat het magische bij “The Jungle Book” voor mij meer overweldigend was. Op naar de volgende Disney verfilmingen !

3.5*

Becky is as strong-willed and vindictive as they come

and you just tortured and killed her only living parent.

Zin in een rechttoe rechtaan “home-invasion” film waarin vervaarlijk uitziende venten met een indrukwekkende lichaamslengte, grove gelaatstrekken en imposante tatoeages op hun kale achterhoofd een onschuldige familie gijzelen? Dan is “Becky” de geschikte film voor je. Net als bij “Bushwick”, ook geregisseerd door Jonathan Milott en Cary Murnion, moet je niet echt lang wachten tot het geweld losbarst. Eerst is er de korte introductie van de hoofdpersonages Becky (Lulu Wilson) en vader Jeff (Joel McHale) die een weekendje willen doorbrengen samen met Jeff’s vriendin Kayla (Amanda Brugel) en diens zoontje Ty (Isaiah Rockcliffe). Vervolgens zien we een gewelddadige ontsnapping uit een gevangenentransport door Dominick (Kevin James) en zijn trawanten Apex (Robert Maillet), Cole (Ryan McDonald) en Hammond (James McDouglas). En dan mag je je klaarzetten voor een klein uur ongegeneerde terreur en bloederige slachtpartijen.

Eerlijk gezegd, de film is niet echt inventief te noemen en zal zeker niet opvallen tussen andere gelijkaardige creaties. Maar ik moet toegeven dat ik me opperbest geamuseerd heb en dat het voor mij een moment van ontspanning was en een verademing om eens al het gezeik over Corona eventjes te vergeten. Misschien ook door de simpliciteit en de ongekunstelde manier van aanpak dat deze film te bieden had. Je weet eigenlijk al op voorhand wat de afloop zal zijn. Zoals ik al aanhaalde in mijn recensie over “Quien a Hierro Mata”. Je weet al met zekerheid dat de ongure bendeleden uiteindelijk aan het kortste eind zullen trekken. Dat zoiets onwaarschijnlijks als een 13jarige die de vloer aanveegt met een viertal uit de kluiten gewassen kerels, moet je dan wel oogluikend toelaten. Kortom, als je deze film niet al te au serieux neemt, is deze film verteerbaar. En anders ga je je hieraan alleen maar ergeren.

Meest opvallende verschijning is natuurlijk Kevin James die toch wel een enorme carrière-switch maakt door hier een meedogenloze neo-nazi neer te zetten. Het duurde even voordat ik besefte dat het de “Kevin can Wait” acteur was. Iemand die meestal opdraaft in luchthartige televisieshows en eerder thuishoort in de zoveelste Sandler film. De transformatie van een oh zo gezellige, overvriendelijke (kerstman-achtige) kerel naar een kille, beestachtige Third Reich-aanhanger (en voorvechter van één of andere Broederschap die het Arische ras verdedigt ) met een imposante, ruige baard, is indrukwekkend. Tegenover deze kolossen (zeker de al eerder genoemde Apex) staat dan dat schriel dertienjarig meisje met haar roze rugzakje, met glitters versierde smartphone en een gelijkaardige berenmuts zoals Jack in “Room” droeg. Niet bepaald een waardige tegenstander voor deze vier bruten. Maar dan komt het aspect onwaarschijnlijkheid erbij kijken en beseffen de heren dat ze zich toch wel een beetje miskeken hebben op dit meisje.

Ja, “Becky” is een beetje een nonsens film. De reden waarom de vier onbenullen deze familie terroriseren blijft ook uiteindelijk een raadsel. En wat is de relatie tussen de bendeleden? Hebben Dominick en Apex familiale banden? En is het heengaan van een moederfiguur de enige reden dat Becky zo resoluut de kaart van wraakneming trekt? Of heeft ze een meer sinister verleden? Maar ondanks het gebrek aan karakterontwikkeling en inhoudelijke uitleg, is “Becky” een vermakelijke bloederige thriller. Een volwassen “Home Alone” versie waarbij creatieve verdedigingstuigen worden gefabriceerd met pijnlijke uitziende (sorry voor de verborgen beeldspraak) verwondingen tot gevolg. ’t Is niet één van de beste wraakfilms, maar ook niet één van de slechtste.

3*

“Maybe for you there's a tomorrow.

Maybe for you there's 1,000 or 3,000 or 10.

So much time you can bathe in it.

So much time you can waste it.

But for some of us,there's only today.

And what you do today matters.”

Die verrekte tijdlussen toch. In “Groundhog Day” zat Bill Murray ook in eentje en kon hij er uit ontsnappen door toe te geven aan de liefde. En Tom Cruise zit in een minder prettige tijdlus in Edge of Tomorrow waarbij hij telkens weer sterft tijdens een buitenaardse invasie. Samantha (Zoey Deutch) heeft na een tijdje door dat ze met hetzelfde probleem zit. Een nachtje uit met haar vriendinnen Lindsay (Halston Sage), Ally (Cynthy Wu) en Elodie (Medalion Rahimi) eindigt op een rampzalige manier waarna ze telkens weer wakker wordt op “Cupid’s Day”. Een dag waarop op jongeren in school elkaar rozen schenken om hun liefde te verklaren.

Als deze hartsvriendinnen zichzelf zouden bedelven onder de rode rozen, zou dat eigenlijk niemand verwonderen. Want deze narcistisch ingestelde glamour trutten leven in een egocentrische, artificiële cocon waar eigenlijk alleen plaats is voor hun verwaande persoonlijkheden. Een leven van perfectie en zelfgenoegzaamheid waarbij de andere minderbedeelden (zowel op financieel als op uiterlijk vlak) ongenadig bekritiseerd en bespot worden. Zelf beseffen de arrogante, omhooggevallen lellebellen niet dat ze deze status niet alleen te danken hebben aan hun uiterlijk maar merendeel dankzij hun gefortuneerde ouders. Hierdoor kunnen ze zich onderscheiden van anderen op materialistisch vlak. Een auto uit een iets duurdere klasse. Flaneren met Louis Vuitton handtassen en pronken met exclusieve kleding.

“Before I fall” faalt op twee gebieden. Ten eerste is het niet bijster origineel. Zoals ik al eerder zei is het een soort variant op “Groundhog Day”. Behalve dat deze laatste ook plaats maakte voor komische situaties. “Before I fall” benadert de problematiek ernstiger en heeft op moreel vlak een veel zwaarder doorwegende boodschap. En ten tweede is het uiterst voorspelbaar. Eens je doorhebt hoe de vork in de steel zit en de feiten langzaamaan onthuld worden, weet je al hoe het zal aflopen en wat Samantha moet doen om de cirkel te doorbreken. Zelfs de laatste zin kan je probleemloos mee mompelen. Zoals te verwachten doorloopt Samantha verschillende emotiefases. Van verwondering en ontreddering naar angst en vertwijfeling. Om dan via een rebelse, fatalistische fase te eindigen in een openbaring waarbij ze plots (alhoewel ze misschien diezelfde dag al een duizendtal keren heeft meegemaakt) inziet hoe het probleem op te lossen.

Toch raar. Ik ben niet echt zo’n liefhebber van zulke meiden-films. Maar door het cyclisch aspect en de verfijnde ontleding van de verschillende persoonlijkheden, was dit high-school drama toch boeiend genoeg. Ook de vertolkingen wisten me op een aangename manier te verassen. Echt sympathiek kan je ze niet noemen, maar geleidelijk aan worden hun ingewikkelde karakters doorprikt en krijg je als het ware nog medelijden met ze. Vooral Deutch leverde een schitterende prestatie. Zelf lijkt het een fragiel poppetje. Een soortement “Holly Hobbie”-achtige Gillian Anderson. Een lieftallig meisje met een onschuldig uiterlijk waar je niet van verwacht dat ze zo arrogant, hatelijk en egoïstisch kan zijn. De rest van de dames zijn uit hetzelfde hout gesneden met elk hun eigen diepgewortelde emotionele issues. Ik hoop dat ze in werkelijkheid niet ook zo’n hatelijke krengen zijn.

De ultieme levensles is nogal overduidelijk op het einde. Het is misschien een beetje overdreven artritis bezorgend moralistisch wijsvingergezwaai, maar uiteindelijk is het ook een waarheid als een koe. Misschien zouden er bepaalde individuen in deze wereld zich wat meer moeten concentreren op de belangrijke zaken des levens in plaats van louter alleen bezig te zijn met hun status en eigenbelang. De “ik”-cultuur en sociale druk is echter van dien aard dat het een bijna onmogelijke taak is om jongeren dit te laten inzien. Misschien moet deze film toegevoegd worden aan het bestaande leerplan van tegenwoordig. Ik kan me echter voorstellen dat er enkele van die gelijkgezinde geesten gechoqueerd zijn als ze de ontknoping zien. Gechoqueerd over Samantha’s lot. De volgende dag gaan ze dan weer lustig giechelend verder met het pesten van mindere schoonheden. Tja. Maar onthoud meisjes : “Karma is a bitch!”.

3*

"Are you really an A & R man? You look more like a homeless man."

“Begin Again”. Een modern sprookje waarbij individuen op het punt staan een nieuw start te nemen in hun leven en (hoe toevallig) opnieuw van vooraf aan moeten beginnen : een nieuwe carrière, een nieuwe relatie, een nieuw imago of gewoonweg een nieuw persoonlijk leven. De reeks films met personen die aan de rand van de afgrond staan in een uitzichtloze situatie en die dan door een speling van het lot weer het heft handen nemen, zijn legio. Zo ook in deze muzikaal ondersteunde feel-good film. Alleen de keuze van prinses in dit sprookje vind ik persoonlijk niet zo geslaagd. Geen slecht woord over de acteerkwaliteiten van Keira Knightley, maar de momenten dat ze lacht lopen de rillingen over mijn ruggengraat. En ze lacht nogal wat af in deze film. De keuze voor Mark Ruffalo als de in onmin geraakte muziekproducent en aan de lopende band alcohol drinkende toekomstige clochard staat dan weer in schril contrast hiermee. Een aandoenlijke en schitterende vertolking. Gelukkig sloeg hij niet groen uit tijdens woedeaanvallen.

Het hele relaas begint met een intiem klinkend en fragiel optreden van Gretta (Keira Knightley) in een groezelige pub. Ze heeft net gebroken met haar vriend, de opkomende ster Dave Kohl (Adam Levine) die aan de verleidingen van zijn sterrendom niet kan weerstaan en zijn artistieke wederhelft laat staan voor de vrouwelijke producer Mim. Gretta is een songwriter die bij momenten flarden tekst en muziek op papier zet en daarbij haar diepere gevoelens tracht te kanaliseren in poppy klinkende romantische deuntjes. Tegelijkertijd is er de producer Dan (Mark Ruffalo) die zijn eigen privéproblemen probeert te verwerken en al enige tijd zijn magic touch kwijt is waardoor hij geen aankomend talent meer ontdekt en hij zijn toevlucht zoekt in het nuttigen van sloten drank. Als gevolg wordt hij door zijn partner en medeoprichter van het platenlabel de laan uitgestuurd. Toevallig zit Dan aan de toog in de aangehaalde pub en raakt hij in vervoering door het amateuristisch gebrachte liedje van Gretta. Omgeven door een ongeïnteresseerd publiek is hij de enige die het potentieel inziet van het ontroerend riedeltje. En dat is dan het begin van het sprookje.

Ik heb ook ooit in een band gespeeld en fantaseerde ook over de roem en faam die ons zou overvallen. De aandacht, onnoemelijk veel mensen die naar je muziek luisteren en noot voor noot meezingen, de schare fans die je onvoorwaardelijk volgen, de gevoelens die je losmaakt bij totale onbekenden en het geld dat we er massaal mee zouden verdienen. Spijtig genoeg bleef het bij een fantasie want we hadden twee nadelen : het was niet bepaald commerciële muziek en we woonden niet in de V.S., het land waar je dromen kunnen uitkomen en waar een arme sukkelaar tot megaster kan uitgroeien. Zo ook in “Begin Again”. Het moment dat Dan het nummer van Greta voor het eerst hoort en aangegrepen wordt door de onschuld en eenvoud, is hij de enige die zich kan voorstellen hoe door ondersteuning van een volwaardig orkest dat uitgekiende arrangementen speelt, dit ongetwijfeld een enorme hit kan zijn. Voor mij was dit ook het meest geslaagde en tot de verbeelding sprekende scene. Het toonde aan wat een goede muziekproducent groots maakt. De manier van inleven en de gave bezitten om een simpel muziekstuk te projecteren naar iets grootser en overweldigend. Dat de muziek, een naar mijn oordeel ruwe mix van Suzan Vega en Birdy, niet bepaald mijn favoriete genre is, doet er weinig toe. Het is een heerlijke laid-back film waar je ontspannen va kan genieten.

Spijtig genoeg is het dan weer zo’n film waarvan het verloop zo evident is als dat Paasmaandag op een maandag zal vallen. Naarmate de dominosteentjes beginnen te vallen, kan je voorspellen welke richting het uitgaat en wat de uiteindelijke uitkomst zal zijn. De muziekcarrière van Gretta verloopt zoals voorzien, de personages die elkaar ergens kwijtgespeeld zijn, keren onomstotelijk terug naar elkaar en de beslissingen die genomen worden liggen in de lijn van de verwachtingen. Geen verbazingwekkende ontwikkelingen of verrassende ontknopingen. Een simpele film waar je een goed gevoel van krijgt en die een positieve boodschap bevat. Maar misschien is het omdat mijn liefde voor muziek ook zo groot is en omdat ik het wel eens ben met de subtiel verborgen aanklacht tegen de huidige muziekindustrie, waardoor ik deze film apprecieerde. Tegenwoordig geldt alleen het commerciële aspect en minder het gevoelsmatige. Gretta verwoorde het al in het begin van de film als volgt : Sorry, what does beauty got to do with anything? I actually just think that music is about ears not eyes”.

Daarnaast heb ik ook bewondering voor Knightley die schijnbaar de soundtrack zelf heeft ingezongen en dat op een verdienstelijke manier doet. Ze kan, ook al zat ze er op een paar plaatsen een kwarttoon langs, nog altijd een zangcarrière beginnen, moest Hollywood haar de rug toe keren. Maar het waren vooral de bijrollen die uitzonderlijk geslaagd waren. James Corden als de hulpvaardige Steve die talentrijk is op muzikaal vlak, alhoewel zijn straatoptredens niet aan te horen zijn (de ballade via voice mail was eigenlijk het muzikaal hoogtepunt in deze film). Een aandoenlijke rol die schitterend vertolkt werd door Corden. Hailee Steinfeld als Dan’s dochter Violet die er op het eerste moment redelijk rebels bijloopt en haar ontevredenheid over de houding van haar vader duidelijk laat merken. Twee keer raden tot wat ze uitgroeit ! Ceeloo Green als de reddende engel Troublegum zorgde voor de vrolijke noot. Maar vooral was ik verrast door Adam Levine,de frontman van Maroon 5 ( Niet dat ik dat wist want het is ook niet mijn type muziek en ik veronderstel redelijk commercieel). De praktische ervaringen die hij heeft opgedaan in het muziek circuit zullen handig zijn geweest. Ik vroeg me alleen af of de naam Dave Kohl geen parodie was op die van de frontman van Foo Fighters. De combinatie van de zanger met weinig acteerervaring en de actrice met weinig zangervaring werkte echter. Het enige waar ik zeker van ben is dat waarschijnlijke (en wie ervaring heeft met klankopnames kan dat beamen) de opnames voor de demo redelijk belabberd zullen klinken als je ziet wat voor amateuristisch materiaal men daarvoor gebruikte in een lawaaierige metropool als New York. Voor de rest was dit een sympathieke muzikale film met de veelzijdige en kleurrijke stad New York als achtergrond.

3,5*

Ondanks de gedateerde speciale effecten vond ik deze film toch best te pruimen. Beter dan die met gigantische tarantula's. Toegegeven, het monster in de oceaan zag er nogal speelgoedachtig uit en leek wel te drijven in een gigantische badkuip met miniscule watergolfjes. En de Dinky Toys boten en auto's die gebruikt werden, vond ik ook nogal lachwekkend.Maar eens het poot aan wal heeft gezet, zagen de beelden er toch vrij impressionant uit voor die tijd. Je gaat dan wel geen getuige zijn van gigantische verwoestingen en een apocalyptisch beeld van London, maar toch vond ik de manier waarop het door de straten van Londen trok erg geslaagd. Ik heb zelfs geen lachend gezicht gezien in de menigte die vol paniek wegrent. Wel was er een omaatje met een wit mutsje met een pomponnetje die ik minstens zes keer zag in het midden van de menigte. Die heeft ook de dag van haar leven gehad tijdens de draaidagen. Al bij al, 't is geen slechte film. Zelfs toen al was het militair apparaat betweterig en deden ze hun eigen zin. Totdat ze naderhand schoorvoetend toegaven dat ze fout zaten. Dat is zelfs in hedendaagse films nog altijd het geval. Ik kan alleen niet gewend raken aan de plotse en snelle afhandeling op het einde van films uit de jaren 50 en 60.

“Three more bodies. It's an epidemic.”

Blijkbaar zorgde het pakket wat de pers ontving van Adnuco Production voor nogal wat opschudding. De presentatie bevatte de DVD en werd aangevuld met materiaal dat handig zou kunnen zijn voor terroristen zoals een bivakmuts,een handvol nagels en duct tape. Ik ben er van overtuigd dat het zien van deze inhoud spannender was dan de inhoud van deze film.

“A Belfast Story” is gesitueerd in Ierland (nogal vanzelfsprekend) en ademt dan ook een echte Ierse sfeer uit. De mooie landschappen met zijn golvende heuvels, de folkloristisch klinkende muziek die gedurende de hele film te horen was op een niet storende manier in de achtergrond, de lokale pubs, de gekende arbeiderswijken (alhoewel het evengoed een wijk zou kunnen zijn in Liverpool) en natuurlijk het sappig Iers accent dat er gesproken wordt. Onmiskenbaar een teken dat men gebruik heeft gemaakt van echte Ierse acteurs en actrices.

Maar Ierland is ook onherroepelijk verbonden met de I.R.A (irish Republican Army), de paramilitaire organisatie die ijverde voor een onafhankelijk Ierland zonder banden met het Verenigd Koninkrijk en die dit wou bewerkstelligen door het plegen van bloedige bomaanslagen waarbij ook onschuldige burgerslachtoffers vielen. In “A Belfast Story” worden ex-leden van de I.R.A., die slachtoffers hebben gemaakt onder de bevolking, systematisch vermoord. Het lijkt er dus op dat er nu iemand zint op weerwraak. Of is het poging om de onlusten die Ierland teisterden, terug aan te wakkeren ?

Colm “Star Trek O’Brien” Meaney is de doorgewinterde detective die moet achterhalen wie de daders zijn. Hij is een nogal stoffig en oubollig personage. Een detective die bijna op pensioen gaat en het klappen van de zweep kent als het over de strijd van de IRA gaat. Hij is ook iemand die emotioneel getekend uit deze strijd is gekomen en waarbij je je dan de vraag stelt of hij deze zaak wel wil oplossen? Zijn overste Chief Constable (Malcolm Sinclair) noemde hem dan ook "Last of his kind".

Ik kijk wel eens graag naar zo'n ouderwetse ”wie-heeft-het-gedaan” detective. De sfeer is helemaal in de aard van de typische Engelse detectivefeuilletons zoals “Frost”. Uiteindelijk is het maar een saaie film waarbij het eerste uur een aaneenschakeling is van de aanslagen op de ex-leden van de I.R.A. en verschrikkelijk veel mensen die gesprekken voeren met hun GSM. Meaney lijkt wel een Ierse Columbo die al nors mopperend telkens arriveert op de plaats van het delict, om dan weeral de conclusie te trekken dat er een patroon is, namelijk dat ex-leden van de I.R.A. worden vermoord en dat het lijkt op een soort vendetta. Ik ben geen doorgewinterde rechercheur, maar dat had ik ook wel door na 15 minuten. De moorden gebeuren op een wel inventieve manier en zijn gerelateerd aan de daden die de slachtoffers hebben uitgevoerd in het verleden. Alleen de vergiftiging van één van hen, nadat hij een "Fish and Chips" is gaan halen in een lokaal eethuisje, vond ik wel ongeloofwaardig. Hoe ze dat geflikt hebben blijft voor mij nog steeds een raadsel.

Het is wachten op de ontknoping om te ontdekken wie de dader is en wat zijn beweegredenen zijn. Tot dan ben je getuige van het onhandige onderzoekswerk door de politie die,zoals altijd, achter de feiten lopen en geen duidelijke aanwijzingen hebben om deze zaak op te lossen. Het is trouwens te hopen dat de echte Ierse politie capabeler is dan die opgevoerd in deze film. Ik denk niet dat afluisterapparaten op zo'n debiele en direct zichtbare manier worden verstopt. En waarom deden ze zich niet de moeite om na de grondige huiszoeking (alhoewel dat er ook uitzag als een lachertje) ook eens een blik te werpen in de aangrenzende schuur ?

Uiteindelijk is de onderliggende boodschap wel wat gecompliceerder dan op het eerste zicht lijkt. De ex-leden van de I.R.A. willen het verleden laten rusten (zeker nu ze ook opgeklommen zijn naar een prestigieuze positie. Zelfs tot eerste minister) en de ordehandhavers hebben er blijkbaar geen probleem mee dat enkele gepensioneerde I.R.A. leden worden geliquideerd. Of dit alles accuraat is en met de huidige situatie strookt, kan ik niet beamen, daar mijn kennis over deze politieke situatie mij niet echt bekend is. Ik vrees echter dat we een redelijk vertekend beeld krijgen van dit land na het bekijken van "A Belfast Story”. Het lijkt wel alsof iedereen daar nog enkele automatische geweren in de kast of tussen de kussens van de zetel heeft liggen, zodat ze op het juiste moment terug ten strijde kunnen trekken. Het zou me niet verwonderen indien er inwoners van Ierland en Engeland dit een redelijk aanstootgevende en compromitterende film vinden.

Na een tijd kreeg ik het gevoel dat ik naar een derderangs televisiefeuilleton aan het kijken was, dat wel sterk en veelbelovend begon, maar uiteindelijk ontaarde in een vreselijk vervelend controversieel product waarbij Meaney nog het beste eruit komt, ondanks zijn saaie monologen die hij hield terwijl hij zielig alleen zit in een kamer met de meeste afschuwelijke patronen ooit op behangpapier. Het voor beroering zorgend pakketje dat ik aan het begin vermelde was wel degelijk nodig om toch enige aandacht te verkrijgen.

1.5*

Here's the deal, and it is not negotiable.

You get a day.

Films over verslavingen en de vernietigende uitwerking op het familiale leven en persoonlijk welzijn. Ik blijf het er moeilijk mee hebben. “Beautiful Boy” maakte onlangs al zo’n verpletterende indruk op mij. Een film waarbij ik toch grondig uit het lood werd geslagen. Een emotioneel gevecht van een vader die zijn zoon tracht te redden uit een wereld vol zelfvernietigend chemische rotzooi. Een indrukwekkend schouwspel over hoop en herkansingen. Misschien is “Ben is back” niet over de gehele lijn een gelijkaardige film. Maar desalniettemin keek ik er weeral bedrukt naar en kwamen de niet zo prettige herinnering weeral naar boven. “Ben is back” is zeker geen slechte film maar haalt niet hetzelfde niveau als de eerste film. Spijtig genoeg werd halverwege beslist om van het sociaal drama een druggerelateerde thriller te maken. Het afrekenen met een drugsverslaving werd vervangen door een afrekening in het drugsmilieu. Ben’s wereldje uit het verleden.

Hier is het nu eens niet de vader die dienst doet als rots in de branding. Holly (Julia Roberts) is Ben’s toeverlaat die nog steeds hoop heeft in het herstel van haar zoon Ben (Lucas Hedges). En dan staat Ben met de kerst ineens voor de voordeur. Een complete verrassing daar hij normaalgezien in het afkickcentrum zou verblijven tijdens de feestdagen. Ben is daar al enkele maanden en dankzij zijn sponsor lijkt het hem te lukken om het verslavende spul achter zich te laten. En moeder Holly ziet het positief in. Desondanks worden alle medicijnen en kostbaarheden vliegensvlug verwijderd. Blijkbaar is het vertrouwen nog niet volledig hersteld.

Ook niet bij stiefvader Neal (Courtney B. Vance) die algauw een veto stelt. Ben mag 24 uur bij hun verblijven maar enkel en alleen als moeder Holly hem die hele periode nauwlettend in de gaten houdt. Een veto die voor het boeiendste gedeelte van de film zorgt. De interactie tussen moeder en zoon. Bij momenten vertederend en ontroerend. Op andere momenten redelijk confronterend en pijnlijk. De scène op het kerkhof waar Molly haar zoon wijst op zijn destructief leven en hij een plekje mag uitkiezen als laatste rustplaats. Of de conversatie tussen Molly en de gepensioneerde huisarts die in het verleden pijnstillers voorschreef aan Ben. Twee scenes die doordrenkt zijn met woede en wanhoop. En dit alles dankzij het verslavend spul waar Ben aan verknocht was. Iets waar hij komaf mee wil maken als je zijn monoloog aanhoort tijdens een NA meeting. In mijn ogen het meest emotionele moment.

Vanzelfsprekend zijn de vertolkingen van Julia Roberts en Lucas Hedges die wat het meeste aandacht krijgen. En ook al ben ik niet zo’n Roberts fan, toch vond ik haar acteren hier wel indrukwekkend en overtuigend. Een emotionele achtbaan in één dag samengeperst. En Roberts speelt deze getormenteerde maar soms keiharde moeder op een degelijke en realistische wijze. Ook Lucas Hedges speelt zijn rol als ex-drugsverslaafde op een schitterende manier. Het moment waarop hij in tranen uitbarst tijdens “Stille nacht” in de kerk zal niemand onberoerd laten. Maar ook Courtney B. Vance en Kathryn Newton verdienen de loftrompet.

En toch maakte deze film niet zoveel indruk op me als “Beautiful Boy”. En dit louter en alleen omdat men niet alleen koos om een beklijvend emotioneel familiedrama te maken maar er eveneens een doorsnee drugs-thriller van te maken. Het moment dat het hondje verdween deed me onmiddellijk denken aan “Once upon a time in Venice” waar bendeleider Jason Momoa het hondje van Bruce Willis ontvoerde. De zoektocht van Ben en zijn moeder is een queeste vol trekpleisters uit Ben’s drugsverleden. De hamvraag in het tweede gedeelte is of Ben in staat is om aan de verleiding te weerstaan. En ondanks het teveel aan melodrama op het uiteinde, is het een exquise film die onomstotelijk aantoont hoe vernietigend drugs inslaat op een menselijk leven. Ook deze film zo mogen opgenomen worden in het leerplan van middelbare scholen. Samen met “Beautiful Boy” laat het op een realistische manier zien hoe desastreus je leven kan worden. Geen enkele drugs-campagne die hier aan kan tippen!

3.5*

Matige B-Film. Zelfs Quaid kon deze flut-film niet naar een hoger level brengen. Snel vergeten deze flauwe bedoening !

“Did you buy my house ?

I bought it for the three of you.

Welcome.”

Ik ben nooit een grote fan van Richard Gere geweest. Ik associeer hem altijd met doorsnee films die zich vooral situeren in het genre drama en komedie waar dan ook nog eens steevast een lik romantiek bij komt kijken. De verschijning Gere leent zich dan ook perfect voor zulke films. Een charismatisch persoon met de juiste looks. Begerenswaardig schoonzoonmateriaal die indertijd menig vrouwenhart sneller deed slaan. Na “Pretty Woman” was een film met Gere voor mij een te mijden film. Alhoewel ik “The mothman Prophecies” toch wel een kans wil geven. En ondanks zijn gevorderde leeftijd ziet deze 67 jarige ex-gigolo er nog altijd verrassend frivool en aantrekkelijk uit. Misschien dat je nu wel zijn aanbidsters moet zoeken bij de 60-plussers.

“The benefactor” kwam ik per toeval tegen en leek me niet direct een romantische komedie. Het is verre van komisch allemaal en laat de lijdensweg zien van de excentrieke filantroop Franny die gebukt gaat onder wroeging en spijt. Een schuldgevoel dat hij meedraagt op het moment dat deze miljonair betrokken raakt in een auto-ongeval samen met een goed bevriend koppel Bobby (Dylan Baker) en Mia (Cheryl Hines). Of hij nu de oorzaak is of niet wordt niet echt duidelijk. Dochter Olivia (Dakota Fanning), waarmee de vrijgezel Franny een goede band heeft, keert hem de rug toe.

5 Jaar later is de charmante, zwierig door het leven gaande multimiljonair die energiek plannen realiseerde, herschapen in een in zichzelf gekeerde kluizenaar die zijn dagen vult met morfine cocktails te maken. Een verwilderde eenzaat met een uiterlijk als Gandalf the White. Een verwaarloosde kerstman met een forse baard en een wild kapsel. Een holbewoner die teruggetrokken leeft in zijn luxueuze grot. Totdat Olivia terug contact met hem opneemt met de melding dat ze terugkeert als vers getrouwde, zwangere vrouw. Franny herpakt zich en heeft vanaf dat moment één voornemen nl. het leven van dit vers echtpaar zo makkelijk mogelijk te maken en te ondersteunen met zijn fortuin.

Om eerlijk te zijn vond ik de acteerprestatie van Richard Gere in deze film subliem. Een overweldigend, charismatisch personage die de volledige film alle aandacht opeist. En zelfs op zo’n fantastische wijze dat de rollen van Dakota Fanning en Theo James, de echtgenoot van Olivia, bijna volledig naar de achtergrond worden verwezen. Het personage dat Gere hier vertolkt, zwiert van de ene gemoedstoestand naar de andere. Van flamboyante, geestdriftige bezieler van een kinderhospitaal naar een zielig hoopje ellende. Om dan weer te herrijzen als weldoener vol geestdrift maar wel met een getormenteerde geest. Bij momenten kon ik niet geloven dat dit echt Gere was. Fanning’s personage werd herleidt tot een decorstuk dat dienst doet als initiator van Franny’s gedrag. Hetzelfde geldt voor Theo James. Alhoewel hij mij ook aangenaam verraste.

Het acteergedeelte ziet er dus degelijk uit. Hoe zit het dan met het verhaal op zichzelf? Tja, daar schort er toch iets. Ten eerste is het vreselijk saai en doodsimpel. Het hele verhaal (niet de psychische situatie) kan gerust samengevat worden met enkele beknopte zinnen. Wat verhaal trachtte men eigenlijk te vertellen? De tragedie van verloren vrienden en een pijnlijke revalidatie? Een demonstratie van overdreven vrijgevigheid en opdringerigheid? De lichamelijke en geestelijke aftakeling vanwege een verslaving? Het zat er allemaal wel in, maar de karakterstudie domineerde. Ook bleven bepaalde vragen onbeantwoord. Was het nu echt Franny’s fout? Vanwaar kwam dat fortuin? Verzweeg hij iets over zijn geaardheid? En is het niet zo dat je als gefortuneerde alles kunt kopen? Wat ik nu wel weet is dat ik “Time out of mind” ook een kans ga geven.

2.5*

“I am not drunk and I am not a kiddo.

You're 12.

Thirteen in a few weeks. I'm mature for my age.

I know.

If I were your age, I'd date you.”

Raar maar waar. Ik vond deze “Home Alone” slasher versie redelijk amusant. Als je denkt dat dit de zoveelste horror is met een home-invasion als onderwerp, dan zal je toch redelijk verrast zijn. Het is niet alleen de onverwachte twist aan het begin van de film, waardoor je een heel ander concept voorgeschoteld krijgt. Er is ook dat moment dat je denkt “Jezus, wat een pienter ventje” en men toch weer met een slim bedachte apotheose op de proppen komt. “Better watch out” is niet alleen zenuwslopend. Het is tegelijkertijd ook nog bij momenten redelijk grappig, op een obscure wijze. Echt angstaanjagend is het niet. Maar na een bepaalde tijd word je toch overvallen door dat onaangenaam gevoel dat er in de reële wereld zulke gestoorde, jeugdige geesten bestaan.

Ik hou wel van een horror die zich afspeelt tijdens de kerstperiode. Het contrast tussen het vredige feest waarbij iedereen goedgezind en vrolijk in familieverband deze sfeerrijke periode beleeft en het bloederige vol haat gevuld verhaal, is immens. Past perfect bij het enorme contrast tussen een extreem wit sneeuwtapijt en het donkerrode bloed dat meestal overvloedig vloeit. En om eerlijk te zijn vind ik het ook wel eens plezant om zo’n film als “Krampus”, “Santa’s Claus” of deze “Better watch out” te kijken in plaats van de traditionele kerstfilms, zoals “White Christmas” bijvoorbeeld. Het eens iets anders dan zo’n zoetsappige kersttafereel vol vrolijk zingende mensen.

Ik raad je dus ook aan om je vooroordelen te negeren de eerste dertig minuten en niet te snel een conclusie te trekken. Ditmaal zal je geduld beloond worden. Het is niet zoals bij onmetelijk andere films waar je geduldig op een kentering zit te wachten, zodanig dat het saaie verloop een interessantere richting inslaat. En in de meeste gevallen komt deze verandering er niet. In “Better watch out” is de wending van dien aard dat het verhaal volledig op zijn kop wordt gedraaid. Ongeloof maakt je meester, terwijl je getuige bent hoe een “Hush”-achtig scenario plotsklaps verandert in een demonisch, psychotisch meesterplan.

Zelfs over de jeugdige acteurs niets dan lof. Luke (Levi “Pan” Miller) is enerzijds een snoezig, onschuldig uitziende 12-jarige tiener die zichzelf al volwassen genoeg vind om die ene avond de liefde van zijn leven te veroveren, voordat ze voorgoed uit zijn leven verdwijnt. Anderzijds heeft hij onder zijn bed nog een apparaat liggen dat de geluiden van de baarmoeder voortbrengt. Hij is er stellig van overtuigd dat tienermeisjes opgewonden geraken als ze bang zijn. Een stelling die hij in praktijk wil uitproberen om op die manier tot “second base” te geraken. En diegene waar hij zover wil geraken is Ashley (Olivia DeJonge), een 17-jarig beeldschoon meisje. Een toekomstige Miss Beauty die waarschijnlijk geen gebrek heeft aan mannelijke aandacht. Zo’n babysitster had ik vroeger ook wel willen hebben. En als laatste is er Garrett (Ed Oxenbould), de nerdy uitziende kameraad van Luke, die vooral gebruikt word door zijn beste vriend. Deze drie spilfiguren acteerden overtuigend en vol enthousiast.

“Better watch out” is ingenieus, verrassend en op zijn minst briljant te noemen. Misschien dat het allemaal nogal vaag klinkt, maar dit is noodzakelijk om de pret niet te bederven. Voor mij mag men dit als een kerst-klassieker beschouwen en de jaarlijks terugkerende “Home Alone” uitzendingen vervangen hiermee. Ook al is het een horror en is de ondertoon redelijk verontrustend, toch is het een film die iedereen wel aankan. Geen al te bloederige taferelen, maar wel een constant gevoel van dreiging. Dankzij deze korte horrorfilm klinkt de gelijknamige kerstklassieker onder de kerstliederen ineens luguber.

3.5*