Opinions

“What the hell you think that was, man...terrorists or what, huh?

ISIS doesn't have a fuckin' spaceship!”

Zonder twijfel hoort “Beyond skyline” bij één van de betere low budget SF-films die ik gezien heb de laatste jaren. Op visueel vlak dan toch. Qua inhoud vond ik het maar half geslaagd. Tot aan het gedeelte dat zich in Laos afspeelt, is het aanvaardbaar. Van daaraf begint het verhaaltechnisch redelijk onzinnig te lijken. Zo gauw Mark (Frank Grillo), een op onbepaald verlof gestuurde politieagent, en zijn zoon Trent (Jonny Weston) terecht zijn gekomen in een netelige situatie waarbij de aarde alweer belaagd wordt door vijandige buitenaardse wezens, is het entertainmentgehalte van deze actierijke SF enorm hoog. Aardbewoners die massaal de lucht in worden gezogen. Een futuristisch ruimteschip waar de slachtoffers bedekt met slijm terug bij bewustzijn komen en dan willekeurig gegrepen worden door tentakels die hun hersenen eruit rukken. Gepantserde Predator-achtige aliens die gestuurd worden dankzij de ingeplante menselijke hersenen. Dat krijg je allemaal voorgeschoteld in het eerste half uur.

De film heeft veel weg van “War of the Worlds” met buitenaardsen die hetzelfde einddoel voor ogen hebben als in “Independence Day”. En weer een wereldbevolking die zich tracht te verdedigen tegen een schijnbaar onoverwinnelijke buitenaards ras. Niet dat het niveau hetzelfde is vergeleken met deze twee kaskrakers. Maar toch alle lof voor de CGI afdeling want het ziet er soms wel best grandioos uit. Misschien hadden ze het interieur van het ruimteschip wat minder duister kunnen maken. En er waren toch wel enkele mankementen als het over speciale effecten gaat. Maar de reusachtige creaturen waarmee ze zich voortbewogen waren schitterend ontworpen. Het leken wel de monsters die in “Pacific Rim” het leven op aarde verstoorden.

Het is allemaal boeiend en het verveelde niet, totdat het reusachtige ruimteschip neerstort in Laos en Mark zich samen met metrobestuurster Audrey (Bojana Novakovic) aansluit bij een soort rebellenleger. Deze vrijheidsstrijders verschuilen zich in de onderaardse ruimtes van boeddhistisch uitziende Vietnamese tempels die de bombardementen van de Vietnam oorlog hebben weerstaan. Uiteindelijk is het blijkbaar niet meer dan een ordinaire drugsbende en loopt er ook nog een Amerikaanse wetenschapper rond (die zo lijkt weggelopen te zijn uit “Apocalypse now”). Samen met deze wetenschapper en de verbazingwekkend snel groeiende baby die Mark en Audrey gered hebben op het buitenaards ruimteschip, tracht men een reddingsmiddel te creëren om de vijandige aliens te bestrijden en alzo de mensheid te redden. Het absurdisme overstijgt hier je stoutste vermoedens.

Vanaf hier ben je getuige van een zichzelf terug opbouwend ruimteschip. En hoe deze schijnbaar onverslaanbare en onkwetsbaar uitziende ruimtefiguren worden overwonnen door enkele rondfladderende Aziatische martial-arts fanaten die met behulp van enkele Hong Kong Phooey bewegingen deze gepantserde Predator-figuren elimineren. Als je in de eerste helft zag hoe destructief en onverslaanbaar deze buitenaardsen waren, dan komt dit redelijk belachelijk over. Echt perfect is het dus allemaal niet. En een echte verklaring over de reden van deze invasie, krijg je ook niet echt. En toch was het allemaal wel genietbaar en bewonderenswaardig wat de makers hier presteerden. Met zo’n beperkt budget toch zulke soms adembenemende fragmenten creëren, is al een applaus waardig. Voor de fervente SF liefhebbers is dit zeker de moeite waard om eens te bekijken.

2.5*

“We had a deal.

And where I come from, a deal is a deal.”

Er is niks zo leuk als een film waarin twee individuen op elkaar jagen en er een kat en muis spel begint met een strijd op leven en dood als inzet. Recent zagen we twee Hollywood-sterren dit thema uitproberen in “Killing Season”. Het was niet bepaald een indrukwekkende film en na een tijd begon het ping-pong spelletje toch te irriteren. Voor “Beyond the reach” werd een oude klasbak uit Hollywood ingelijfd. Alleen is het ditmaal een eenzijdig jaagpatroon dat men laat zien. Spijtig genoeg zakte de film in elkaar als een mislukte soufflé tegen het einde aan. Iets waar de meeste filmrecensenten het voor één keer unaniem over eens zijn. Ditmaal geen lijnrecht tegenover elkaar staande kampen met tegendraadse meningen. Deze film had een beloftevol begin met huiveringwekkende spanning en een spraakmakende chemie tussen de twee hoofdpersonages. Maar het onzinnige einde verknoeide het volkomen en sloeg kant nog wal.

Lees verder hier ...

“Where am I?

Giant country!”

Steven Spielberg weet de sprookjesachtige wereld van Roald Dahl op een magistrale manier op het scherm te toveren. Zo af en toe heb ik nood aan een niet te ingewikkelde of zwaarwichtige film. Zo’n film die je naar een sprookjesachtige, zorgeloze wereld meevoert en voor eventjes de dagdagelijkse beslommeringen doet vergeten. Ditmaal is het een lieftallig klein meisje, Sophie (Ruby Barnhill), die nadat ze de vriendelijke reus (The Big Friendly Giant) door de donkere straten van Londen heeft zien dwalen, door deze laatste wordt meegenomen naar Reuzenland. Juist zoals Mowgli in “The Jungle Book” is Sophie omringt door computer gegenereerde animaties. Niet helemaal echter. Het gezicht van de BFG kwam we nogal bekend voor. Naderhand ontdekte ik dat Mark Rylance, die nog recent meespeelde in de door Spielberg geregisseerde film “Bridge of Spies” als Rudolf Abel waarvoor hij een Acadamy Award ontving, de rol van de vriendelijke, vegetarische reus op zich nam.

Ook hier is het bewonderenswaardig hoe een klein nietig meisje moet acteren in het ijle, want volgens mij is het hele reuzenland bevolkt door die giganten, een met blue screens gevulde ruimte. Zeker de magistrale scène waar ze samen met de vriendelijke reus op dromenjacht gaat, is een sterk staaltje van technologische magie. Als de minder vreedzame reuzen op jacht gaan naar de in bescherming genomen Sophie, deed het me een beetje denken aan “Jack the Giant Slayer”. En het zelfverzonnen taaltje dat door de vriendelijke reus wordt gehanteerd, bewijst waar J.K. Rowling de inspiratie heeft gehaald voor het eigenzinnig taaltje dat haar creaturen spreken in de Potter serie. Maar het is vooral de vormgeving en het indrukwekkende ontwerp dat je met open mond gadeslaat. De landschappen in Reuzenland en het huis van BFG is gedetailleerd en haarscherp in beeld gebracht. Maar vooral het oude Londen ziet er fantastisch uit. Nachtelijk Londen waar de grote vriendelijke reus in ronddwaalt om kleine kinderen hun dromen in te blazen en waar hij zich op ingenieuze (en soms lachwekkende) manier telkens weet te verbergen voor rondzwervende nachtraven.

Hoofdzaak is wel dat je je laat meeslepen in deze wonderbaarlijke wereld, want anders komt het allemaal nogal kinderachtig over. De film is niet bepaald angstaanjagend waardoor het ook geschikt is voor de allerkleinsten. En die zullen zich kostelijk amuseren als de vriendelijke reus het eigen brouwsel “frobscottle” bovenhaalt. Een groenachtige substantie die na het drinken ervan resulteert in een redelijk ernstige vorm van winderigheid. Normaal gezien horen komische situaties waarbij scheten of boeren worden geproduceerd thuis in een platvloerse komedie. Maar hier zorgt het (zelfs in aanwezigheid van de Britse koningin) voor enkele hilarische momenten.

Niks negatiefs te melden dus. Buiten het feit dat het nergens echt spannend was of imponeerde. Misschien ben ik niet meer zo snel onder de indruk van iets en zijn we die fabelachtige technische snufjes in de filmwereld al gewend. Maar ik kreeg niet dat wow-gevoel bij het bekijken van “The BFG”. Niet zoals de eerste “Harry Potter” film. Of het eerste deel uit “The Lord of the Rings”. Die magische sfeer waardoor het wel leek alsof je geteleporteerd werd naar een andere imaginaire wereld. En dat miste ik in dit, vooral charmante, sprookjesverhaal. Op een bepaalde manier is het wel een ontroerend verhaal. De minder reusachtige reus die slijmerige komkommerachtige groenten eet in plaats van mensenvlees en daardoor gepest wordt. En dan is er dat kwetsbare kleine meisje dat voor hem in de bres springt. Een innemend en tegelijkertijd ludiek verhaal waar jongere kindjes ook van kunnen genieten. Met andere woorden, een geschikte familiefilm.

3.5*

"We are Union Carbide, united in our efforts to build a better future for everyone.”

Ondanks dat er aan het begin al op gewezen wordt dat men bepaalde feiten op een andere wijze heeft verwerkt om het dramatisch effect van de film te verhogen, was ik toch verbijsterd en geschokt na het bekijken van deze docudrama. Eerlijk gezegd had ik nog nooit gehoord van deze industriële ramp die zich afspeelde in Bhopal in 1984. Een menselijk drama dat vermeden had kunnen worden, als factoren zoals winstbejag en onverschilligheid niet hadden meegespeeld. Martin Sheen vertolkt Warren Anderson, CEO van Union Carbide, en is perfect gecast hiervoor. Hij slaagt erin om Anderson enerzijds als mens te tonen terwijl anderzijds dat zakelijk instinct weeral de overhand krijgt en hij langs zijn neus vraagt waarom een hoeveelheid pesticide niet is verkocht. Nochtans wordt zijn bijdrage weggespeeld door de doorgaans Indiase acteurs. Bollywood films zijn voor mij onbekend terrein en is doorgaans niet het summum van schitterende acteerprestaties of overweldigende filmbeelden, maar ik ben ervan overtuigd dat de boodschap in deze film veel belangrijker was.

Recensie Bhopal A prayer fo...

"I could be the Robin to your Batman, the Tonto to your Lone Ranger…"

Ik ben eigenlijk een beetje bevooroordeeld daar ik een zwak heb voor B-films in de categorie horror en SF. Deze “Big Ass Spider” hoort zeker thuis in het rijtje van low-budget B-films. Er zijn wel meerdere films waarbij de lading gedekt wordt door de titel zelf. Bij “Snakes on a plane” weet je ook wel dat het niet over kippen in een trein zal gaan. En bij “Dinoshark” was het overduidelijk dat het om een dinosaurisachtige haai zou gaan. Kwalitatief was “Big Ass Spider” wel veel hoger dan deze laatste. “Dinoshark” was zelfs voor mij als liefhebber van zulke films, een beetje teveel van het goede en vond ik het een verschrikkelijk slechte film. Het begin van “Big ass Spider” is gewoonweg schitterend. Een slow-motion opname waarbij Alex Mathis (Greg Grunman) terug bij bewustzijn komt en verder slentert over de straat, terwijl omstaanders wegvluchten en militairen hun automatische geweren afvuren en het puin neerdendert. En dat op de tonen van “Where is my mind” van de Pixies. Schitterend gecovered op een serene manier. In één woord : adembenemend. En dan het beeld van het uit de kluiten gewassen insect : een soort zwarte weduwe dat zich vastklampt aan een wolkenkrabber en helikopters uit de lucht wegmaait met zijn spitse poten die zich ook in het gebouw boren. Een soort eerbetoon aan de welbekende “King Kong” film.

Natuurlijk is dit niet een film zoals “Pacific Rim” of “Godzilla” waarbij enorme budgetten worden vrijgemaakt waardoor je begint te kwijlen van de CGI en is het acteren soms wel om van te huilen. Verwacht je een goed uitgewerkt verhaal met puntgave trucages en overtuigend en geloofwaardig acteerwerk, dan kan je best deze laten links liggen. Uiteindelijk kan je het vergelijken met de befaamde monsterfilms uit de jaren 50-70 zoals “Them”,”The Swarm”,”The Deadly Mantis” of “Empire of the Ants”, en later “Tremors”,”Starship Troopers” en “Killer Bees”. Allen waarbij de hoofdrolspeler een insect is en deze grootser is dan de film zelf. De acteurs zijn bijzaak. Hier zijn de insecten de sterren.

Het verhaal is inderdaad niet adembenemend. Een enorme spin die een metropool teistert en op korte tijd enorm veel slachtoffers maakt. Dat dekt zowat de gehele lading. De trucages zien er bij momenten helemaal niet uit. Vooral bij de gedeeltes waarbij de spin zich voortbeweegt en toekomstige slachtoffers achternazit. Vreselijk slecht was de achtervolging met de jeep. De jeep werd zelfs in versneld tempo getoond. Iets wat ik sinds Benny Hill niet meer heb meegemaakt. De kleinere exemplaren zagen er aanneembaar uit en het reusachtige exemplaar op het einde was ook genietbaar. De schaarse beelden van toegetakelde lijken en door zuur wegsmeltende gezichten was ook redelijk realistisch. De acteerprestaties waren soms schrijnend slecht behalve het olijke duo Alex, de vrolijke dikkerd en goedaardige insectenverdelger, en Jose, een security agent uit het ziekenhuis met een zoetsappig Mexicaans accent die de helft van de tijd niet weet waarover het gaat en er nogal verbaasd bijloopt. Deze twee figuren zorgen voor de humoristische noot en ik moet toegeven dat er toch enkele gniffelmomenten waren. Persoonlijk vond ik het moment in de lift hilarisch. “Twin Peaks” figuur Ray Wise lieten ze aanrukken om de rol van Major Braxton Tanner te vertolken. Een niet zo indrukwekkende rol uiteindelijk. Natuurlijk mochten de rondborstige in miniscule bikini´s rondparaderende en rondhuppelende vrouwelijke figuranten niet ontbreken.

Normaalgezien ligt de nadruk bij dit genre van films op de rampzalige ontwikkeling en de algehele paniek die hierna ontstaat. “Big Ass Spider” mikt eerder op het komische en luchtige gedeelte. Het enige wat ik zou kunnen aanduiden als minder geslaagd is het gebruik van het welgekende cliché van de onbekende en doorsnee vent die weer komt opdagen om een catastrofe te voorkomen, dat ontstaan is door de fout van een hogere instantie. Al de high-tech die de militairen ter beschikking hadden, konden het probleem niet oplossen. Alex en Jose lossen het weer op met wat moed en een sproeier gevuld met een zelfgemaakte chemische vloeistof. Er zijn wel meerdere films met dit uitgangspunt , waardoor ik er ook niet zo zwaar aan til.

Conclusie : een hoogst aangename monsterfilm met een flinke dosis humor. Een must-see voor de liefhebbers en kijkvoer voor een zaterdagavond met een flinke kom popcorn.

3,5*

“All these copies... you're like Warhol!

Nah, Warhol’s like me. That fruitfly stole my act! “

Tim Burton is bekend geworden door de surrealistisch aanvoelende film “Edward Scissorhands” en andere rariteitenkabinetten zoals “Beetlejuice” en “Mars Attack!”. Ditmaal begeeft hij zich op het meer realistische pad met deze biografische film “Big Eyes” over het toch wel intrieste leven van Margaret Keane. Deze kunstenares uit de jaren 60 is de verantwoordelijke die ervoor gezorgd heeft dat ontelbare huisgezinnen enkele schilderijen (of copies) in hun woning hadden hangen met daarop een triestig kindje met onwezenlijk grote ogen (en meestal voorzien van een traantje). Op het eerste gezicht was dit gewoon kitscherige “Holly Hobbie”-achtige tienerkunst. Maar de waarheid is verbijsterend en tegelijkertijd briljant. Heel het oeuvre van Margaret Keane werd zogezegd door haar man Walter, die wel vlotte praatjes kon verkopen maar niet zo vlot was met een penseel, gecreëerd. Dat is het verbijsterende aan heel het verhaal. Het briljante is hoe deze praatjesmaker de hele merchandising op poten zette en van deze tienerkamer-portretjes een commercieel succesverhaal maakte. Op marketinggebied was hij een voorloper. Hij creëerde wel een eega zonder identiteit en persoonlijkheid. Een pantoffelheldin, opgesloten in een stoffig zolderkamertje die aan de lopende band deze schilderijtjes afwerkt en ondertekent met de achternaam van haar echtgenoot. Uiteindelijk mag je het toch beschouwen als de meest subtiele kunstroof aller tijden.

Lees verder hier ...

“Waarom niet ?” dacht ik als eerste, bij het zien van de affiche van “Big Game”. Een avonturenfilm, duidelijk gericht op een jonger publiek, waarbij Air Force One ergens in de Finse bossen neerstort waarna de president van Amerika zich moet zien te redden met de hulp van een Fins jongetje dat juist toevallig een plaatselijk ritueel ondergaat om zich ten aanzien van de mannelijke bevolking te bewijzen. Vervolgens zag ik dat Samuel L. Jackson ook van de partij is en de rol van de vermiste president speelt. Na enkele mindere rollen, zoals in “Oldboy”, ”Reasonable doubt” en “Robocop” was ik toch aangenaam verrast door zijn prestatie “Kingsman : The secret service”. Dus ging ik van de veronderstelling uit dat dit weeral een genietbare jeugdfilm zou zijn vol ongegeneerde en niet te ver gezochte actie.

Jongens, jongens, jongens. Dat het zo’n waardeloze film zou zijn vol met onwaarschijnlijkheden en belachelijke situaties en toevalligheden, had ik nu ook weer niet verwacht. Toegegeven, het mikt inderdaad op een jonger publiek, gevuld met tienerjongetjes die na het bekijken van zo’n soort film diezelfde avond kunnen wegdromen en zichzelf wanen in zo’n heldenrol. Maar ik ben er van overtuigd dat een groot deel afkeurend met hun hoofd zullen schudden en zich afvragen of de makers van deze film echt ervan uitgaan dat de doelgroep echt zo naïef is.

Lees verder hier ...

I don't believe in fairy tales.

Nog maar eens een film over de legende van Sasquatch, beter gekend onder de benaming Bigfoot. Enkele maanden geleden was er de film “Primal Rage” die ondanks een laag budget toch geapprecieerd werd. En dat vanwege de spanning en de schaarse momenten van goorheid die erin verwerkt werden. In de film “Big Legend” moet men dan wel afrekenen met hetzelfde gruwelijke monster maar spijtig genoeg is dat dan ook de enigste overeenkomst met de vorige film. De film is langdradig en saai op bepaalde momenten. En bloederig is het hoegenaamd niet. Toch iets wat je verwacht in een monster film waarin een volgens mij uiterst krachtig, behaard wezen meespeelt, dat probleemloos ledematen losscheurt en voertuigen moeiteloos voor zich uitschuift. Niet dat het een marteling was om er naar te kijken, maar ik moest toch een inspanning doen om mijn aandacht erbij te houden en voelde telkens de drang om eventjes op mijn tablet te scrollen naar interessantere lectuur. Dat is geen goed teken meestal.

Het begon nochtans niet al te slecht. We zien Tyler (Kevin Makely) en Natalie (Summer Spiro) op pad door een idyllisch uitziend landschap. Het landschap zorgt voor enkele onwezenlijke mooie beelden. Het is een vreedzaam tafereel met twee verliefden die ontegensprekelijk hartstochtelijk van elkaar houden. En dan heeft onze vriend Tyler ook nog eens het plan opgevat om aan zijn geliefde te vragen om in het huwelijksbootje te stappen. Kan het nog zoetsappiger? Tja, het leven lacht Tyler toe, totdat zijn verloofde met tent en al het woud ingesleurd wordt, terwijl haar toekomstige vent op verkenning is vanwege enkele verdachte geluiden. Tja, Tyler belandt in een psychiatrische instelling. En bij zijn ontslag verzint hij er niet beter op dan terug te keren naar de plek des onheils om te zien of hij zijn vermiste vriendin terug kan vinden. Je voelt aan je dikke teen dat hij beter bij zijn open haard was blijven zitten.

Niet omdat je er zeker van kan zijn dat er een gigantische harige aap hem het leven zuur zal maken (want dat is toch de initiële opzet van deze film. Niet?), maar vooral omdat hij daar een kleurrijk figuur tegen het lijf loopt waar ik in ieder geval knettergek van zou worden. Als ik een Euro had gekregen telkens Eli (Todd A. Robinson) het woord “chief” in de mond neemt, dan kon ik rustig gaan rentenieren. Ik verwachte eerder dat Tyler zijn automatisch geweer op deze woudloper zou richten na een tijd, in plaats van op het nog te spotten monster. Sterker nog. Eli zit al weet ik veel hoelang in deze bossen, hopend op een moment dat hij de legende in het vizier zou krijgen. En toch heeft hij het nog nooit gezien. Blijkbaar zijn er her en der primitieve symbolen geplaatst in het woud door de Chinook, die op één of andere manier een grens afbakenen waar het wezen niet voorbijgaat. Het feit dat Eli nooit voorbij deze symbolische grens is gegaan, zou een verklaring kunnen zijn. Blijkt echter naderhand dat op bepaalde plekken de symbolen zijn beschadigd. Een beetje raar allemaal en niet echt duidelijk. Maar er zijn meer van die bizarre en onzinnige feiten.

De politie heeft bij Tyler’s moeder een doos vol bezittingen van de vermiste Natalie gedumpt. Zo gauw Tyler hier in begint te rommelen en de foto’s bekijkt die Natalie heeft getrokken tijden hun trip, ontdekt hij zomaar ineens een foto met een verdachte schim op de achtergrond. Nu, ofwel doet de politie wel enorm slecht zijn werk in dat deel van Amerika. Ofwel hebben ze niet eens de moeite gedaan om het toestel te bekijken. Behalve Tyler dan die het binnen de 5 seconden ontdekt. En zou je niet de autoriteiten erbij halen als je ’s nachts dooreengeschud wordt terwijl je ligt te maffen in je pick-up en je ook nog eens een reusachtige voetafdruk ontdekt in een modderige plas? En wie hing in hemelsnaam de bordjes op met “No trespassing”? Bigfoot zelf? En was Tyler geen Army Ranger geweest gedurende 12 jaar? Wel, dan heeft hij toch veel van zijn legerinstincten verleerd. Niet alleen is hij zijn rugzak kwijt op een bepaald moment. Het volgende moment laat hij zelfs een drinkbus achter. Niet bijster slim vond ik.

Echt onder de indruk was ik niet van deze film. Ook al is de scenery wonderbaarlijk mooi en is alles redelijk in beeld gebracht, toch faalde het op andere vlakken. Het acteerwerk was navenant. Op bepaalde momenten viel het mee. Andere momenten werd het te amateuristisch. Misschien ook wel om ik het personage Eli hoogst irritant vond. Tevens bleef men nogal vaag over de achtergrond van de twee hoofdpersonages. Het meest positieve was hoe Bigfoot eruitzag. In ieder geval beter dan het modebewuste harige beest uit “Primal Rage”. Het kwam realistischer en dreigender over, ook al komt het grotendeels niet expliciet in beeld. De grootste ergernissen voor mij waren vooral dat deze film niets nieuws brengt, een onbevredigend einde heeft en met een ziekenhuisscene afsluit waaruit blijkt dar een mogelijk vervolg zou kunnen gemaakt worden. Hoogstwaarschijnlijk zal ik niet veel moeite hebben om deze links te laten liggen. Wees daar maar zeker van, Chief!

1.5*

My mom is Jbuddist, which is Jewish slash Buddhist

Zo af en toe doe ik eens een toegeving en ben ik verplicht te kijken naar zo’n “romcom” in het weekend. Mijn vrouw tevreden omdat ze nog eens naar zo’n zwijmel film kan kijken. En ik tevreden omdat mijn grijze hersencellen eens mogen rusten tijdens het kijken van een film, want deze heb je nu echt niet nodig tijdens “The big Wedding”. Het enigste lichtpunt voor mij om deze een kans te geven, was het feit dat er toch wel een paar kleppers meedoen zoals Robert De Niro, Diane Keaton, Susan Sarandon, Robin Williams en Topher Grace. Dat een sublieme cast een film niet altijd kan redden is overduidelijk.

Toegegeven , het is niet helemaal barslecht en de film voldoet aan alle eisen die men stelt wanneer de inhoud van de film over het organiseren en voltooien van een bruiloft gaat. Het is er eentje uit een dozijn en vervolledigt de lijst van eerdere bruiloftfilms zoals daar zijn “Father of the Bride”,”My big Greek wedding”,”Honeymoon in Las Vegas” en “Wedding Crashers”. Deze laatste is wel van een ander kaliber, maar de cliché doorsnee grappen komen er ook wel eens in voor. Trouwens lijkt me dat Diana Keaton een zwak heeft voor zulke films , daar ze weeral komt opdraven als de moeder van de (ditmaal) bruidegom. Iets wat onvermijdelijk altijd in zulke films aanwezig moet zijn is een vijver in de buurt, zodanig dat er steevast een plonspartij in de film voorkomt, waar fetisjisten op zitten te wachten zodat de tranen van jolijt over hun wangen biggelen. In “The Big wedding” werd dit dubbel gebruikt. Eenmaal toen het bevallige lichaam van Ana Ayora er in verdween (verrukkelijk moment) en de tweede keer als Robin Williams er in dondert (iets minder verrukelijk moment). Deze laatste heeft zich wel enorm ingehouden qua overdreven acteren en lijkt wel een dosis kalmeringsmiddelen gekregen te hebben zodanig dat hij niet al te hyperkinetisch begint rond te draven. Ik dacht trouwens eventjes dat ik deze film al had gezien , maar dat was een verwarring met “License to wed” waar hij ook al de rol van priester speelde. Persoonlijk vond ik de biechtstoelscène wel uitermate grappig en hilarisch. Ik moest er zelfs als het ware eventjes mee lachen.

De rest van de cast speelde voor mij op automatische piloot. De Niro kwam weer opdagen in zijn kamerjas en leek wel recht uit “Meet de Fockers” weggelopen. Keaton kwam weer over als een kwezeltje die zich erbij heeft neergelegd dat haar hoogdagen op seksueel vlak achter de rug liggen, maar dan toch in de loop van het verhaal aangenaam verrast wordt zodanig dat die spinnenwebben toch plots verdwenen zijn. De dialogen tussen de beiden waren soms wel grappig en onderhoudend. Sarandon speelt weer het trutterig typetje zoals altijd. Katherine Heigl zorgde voor de dramatische noot. De meest tot de verbeelding sprekende en grappige rol was weggelegd voor Topher. De niet zo onknappe dokter die reeds 29 jaar op droog zaad zit en nu de hele film als een bronstige geilaard achter de Zuid-Amerikaanse Nuria zit.

De onvermijdelijke misverstanden volgen elkaar op in hoog tempo. Het gescheiden koppel dat de schijn moet ophouden dat ze eigenlijk nog getrouwd zijn, met de nodige ongemakkelijke situaties tot gevolg. Het gescheiden koppel dat uiteindelijk toch nog turnoefeningen begint uit te voeren in bed. De nieuwe vriendin die een beetje opzij geschoven wordt waardoor deze in haar kont gebeten is en weerwraak wilt nemen door telkens ergens onverwacht te verschijnen. De dochter die al jaren zwanger probeert te geraken en daardoor een allergische reactie heeft op alles wat met baby’s te maken heeft. Uiteindelijk blijkt ze zwanger te zijn terwijl ze de toekomstige vader de laan heeft uitgestuurd. De Zuid-Amerikaanse die wel eens wil rollebollen met de 29 jarige zoon die, zoals eerder gezegd, nog maagd is maar na een gezellig onderonsje met de moeder hier niks meer van wil weten, met als gevolg dat de zoon als een gefrustreerde tiener de hele film met een te krappe onderbroek rondloopt. Het betere handwerk door de Zuid-Amerikaanse bij deze 29 jarige zoon tijdens het etentje deed me al direct denken aan “Wedding Crashers”. Als kers op de taart blijkt er tot slot dat er wel meer schuins marcheren en zelfs niet vies zijn voor een stoeipartijtje met iemand van hetzelfde geslacht. Niet getreurd, niemand die er aanstoot aan neemt en het leven gaat gewoon verder als vanouds.

Bwah, het was een leuk tijdverdrijf voor op een zondag en het voordeel van zulke films is dat ze nooit erg lang duren. Naderhand voel je je ontspannen en tevreden dat je niet terecht bent gekomen in zo’n maffe familie.

2.5*

You never, ever take off your blindfold.

If you look, you will die.

Do you understand?

Elk jaar eindigt met een knal wanneer de eindejaar festiviteiten losbarsten en iedereen polonaisegewijs het nieuwe jaar in walst. Wel, op filmgebied is voor mij deze “Bird Box” datgene wat voor een knal zorgde. Eerlijk gezegd verwachtte ik er niet al te veel van. Maar daar zal dan mijn vooroordeel over Sandra Bullock wel iets mee te maken hebben. Ik geef grif toe dat ik niet echt een fan ben van deze actrice. Is het haar manier van praten? Of haar gezichtsuitdrukking? Geen flauw idee. Maar ik heb al veel films gemeden louter en alleen omdat ze er in meespeelde. Maar voor haar acteerprestatie in “Bird Box” verdient ze een staande ovatie.

Schitterend hoe Sandra Bullock het personage Malorie hier neerzet. Een vrijgevochten vrouw die op weg is om een alleenstaande moeder te worden. Alles wijst erop dat ze een cynicus is die liefst geen al te emotionele band wil hebben met anderen. Zelfs de manier waarop ze praat over haar ongeboren baby toont hoe afstandelijk ze zich opstelt. Zelfs de beide kinderen waarmee ze de gevaarlijke boottocht maakt, spreekt ze nog altijd na 5 jaren aan met de namen “jongen” en “meisje”. Is het puur egoïsme? Of zelfbehoud? Of bindingsangst? Waarschijnlijk. Maar naarmate de film vordert, merk je ook dat ze over andere karaktertrekken beschikt die haar menselijker maakt. Ze staat haar mannetje, toont begrip, verdedigt anderen en laat zien hoe kwetsbaar ze zelf is. Dus duim omhoog voor Bullock, ook al lijkt ze met de jaren meer en meer op Michael Jackson.

Maar het is niet alleen het acteren van Sandra Bullock waarom deze film met stip gestegen is in mijn lijstje “Beste film 2018”. De film zelf maakte indruk op mij. Het is het constante gevoel van dreiging, hulpeloosheid en angst dat je bekruipt bij het bekijken van deze film. Onvermijdelijk dat men “Bird Box” zal vergelijken met “A quiet place”. In deze laatste moesten de overlevenden zo weinig mogelijk geluid produceren, daar diegenen die onze geliefde aardbol hebben verovert over een geraffineerd gehoor beschikken. Elke zucht of kreun kunnen ze dus over kilometers afstand horen, met als resultaat dat diegene die het geluid voortbracht dit geen tweede keer meer kan doen. In “Bird Box” is het aankijken al fataal. Daarom dat er lustig geblindeerd wordt met kranten, gordijnen en blinddoeken. Een voordeel voor de zwangere onder de overlevenden. Geen probleem om hier dus al te luidruchtig te bevallen.

Je kan deze film zien als een samensmelting van “A quiet place” en “Cell”. Net zoals er in “Cell” een chaos uitbreekt nadat een telefoonsignaal de bellende medemensen veranderde in moorddadige psychoten, is in “Bird Box” het aankijken van iets onbekends het moment waarop de hel losbarst. In "Bird Box" vond ik dat moment angstaanjagender en adembenemender. Bij “Cell” was ik hierover lichtelijk ontgoocheld. Misschien wel omdat ik het boek van Stephen King ook had gelezen en King het zo weergaloos heeft neergeschreven dat het onmogelijk was om dit te verfilmen. Na de algehele massahysterie waarbij er en masse zelfmoorden worden gepleegd, zien we hoe een groepje willekeurige personen zich verschanst in iemands huis. Algauw worden ze met de gekende problemen geconfronteerd. Hun voedselvoorraad slinkt zienderogen waardoor ze verplicht zijn zich naar buiten te begeven om deze terug aan te vullen. Een hachelijke onderneming die voor de nodige spanning zorgt. Tevens is er de constante dreiging om ten prooi te vallen van het onbekende gevaar of hulpzoekenden die aan hun deur staan.

De meeste kritiek zal waarschijnlijk gegeven worden op het feit dat het fenomeen die een mondiale zelfmoordgolf veroorzaakt geen enkel moment te zien is. Buiten wat windverplaatsingen, schaduwen en bladeren die schijnbaar roerloos in de lucht lijken te zweven, is er niets te zien. Is het een buitenaardse invasie? Een mislukt wetenschappelijk experiment? Een virus? Een sociaal media syndroom? Geen flauw idee. En raar maar waar, zelfs dit punt stoorde me niet. Het stimuleert je nieuwsgierigheid en zorgt dat je met hetzelfde gevoel zit als de slachtoffers. Een gevoel van hulpeloosheid en angst voor het onbekende. Gedurende de gehele film flitst men heen en weer tussen heden en verleden. Normaalgezien ben ik niet zo’n flashback-liefhebber omdat dit meestal het ritme en sfeer uit de film haalt. Hier had ik dat gevoel niet zo en bleef de onderhuidse spanning constant aanwezig.

Overduidelijk dat deze film meedingt voor de titel “Beste film van het jaar 2018”. Sandra Bullock steelt de show en is nadrukkelijk aanwezig in bijna elke scene. Ook nog vermeldenswaardig is John Malkovich als de soms hardvochtige cynicus en pessimist Douglas. Zo iemand die direct ervan uitgaat dat zijn land in staat van oorlog is. Hij paradeert dan ook constant rond met een geweer. Er is ook nog Trevante Rhodes die de absolute tegenpool is van Douglas. Een sympathiek medemens die hulpvaardig is en over mededogen beschikt. En tenslotte de twee jonge kinderen die op bepaalde momenten zo naturel overkomen. Het moment waarop een verschrikkelijke beslissing moet genomen worden tijdens de tocht op de rivier, was ontroerend en schitterend geacteerd. ’t Is overduidelijk. “Bird box” liet op mij een verpletterende indruk na. Het was niet dusdanig spannend dat ik mijn ogen wou bedekken. Maar het scheelde niet veel! Een echte aanrader dus.

4.5*

“First you put a knife to my throat,

then a gun to my head.

And maybe I am crazy too,

because why I didn't toss you out day one,

is baffling to me.”

Wat doe je als je als schrijver van bestsellers geconfronteerd word met een writer’s block? Yep, je begint jezelf lazarus te drinken waardoor je nog minder letters op een stuk papier krijgt. En wat als je getuige bent hoe een onbekende jonge kerel een zich agressief gedragende trucker bij zijn nekvel grijpt en deze hardhandig uit een wegrestaurant verwijdert? Inderdaad, die nodig je ongegeneerd uit in je bergchalet om daar een storm uit te zitten. Twee gebeurtenissen waardoor Paul (Antonio Banderas) zichzelf in moeilijkheden brengt. Normaal gezien zou ik me over zulke stupiditeiten al ergeren. Maar het slot van deze film is hetgeen waar ik wel echt pissig van word. Heb je soms zo van die momenten dat je je afvraagt waarom je eigenlijk al die moeite hebt gedaan voor iets om daarna tot de conclusie te komen dat die inspanning uiteindelijk voor niets was? Zoals je auto liefdevol en toegewijd schoonmaken en opblinken. Om daarna te vertrekken voor een ontspannen ritje over het platteland. En tenslotte een gierwagen tegen te komen waarvan de afsluiting van de tank plotsklaps losschiet, waarna je pas opgeblonken wagen besmeurd wordt met excrementen. Tja, dat gevoel had ik ook bij deze film op het uiteinde.

Paul (Antonio Banderas) is een in onmin geraakte ex-bestseller schrijver wiens leven een neerwaartse spiraal volgt. Vol tegenslagen. Zijn filmscenario’s worden niet gunstig ontvangen door zijn opdrachtgever. Zijn vrouw gaat er vandoor. Zijn schrijfsels verkopen niet meer, waardoor hij in financiële problemen geraakt en zelfs zijn inkopen op de poef koopt. Zijn schitterend gelegen berghut moet hij noodgedwongen verkopen. Alleen zijn vastgoedmakelaarster krijgt het goed niet echt verkocht. En een hardnekkige drankverslaving biedt nu ook niet bepaald soelaas. In tegendeel. Het verergert de zaken alleen maar. En dan is er het handgemeen in een wegrestaurant waar een jonge kerel genaamd Jack (Jonathan Rhys Meyers) tussenbeide komt. En als Paul achteraf zo goed is om deze schijnbaar rustige, jonge kerel een overnachting aan te bieden, blijkt deze over psychopathische trekjes te beschikken en voordat Paul het beseft is hij een soort gegijzelde in zijn eigen woonst. Het is vanaf dit moment dus ook niet zo moeilijk om de film te zien als een variant op de film “Misery”. Alleen dat er geen houtblokken en bijl aan te pas komen. Het begin van een psychologisch steekspel tussen de twee protagonisten.

“Black butterfly” is eigenlijk niet zo een slechte thriller. En de tweestrijd tussen Antonio Banderas en Jonathan Rhys Meyers is uitermate boeiend. In ieder geval boeiender dan het psychologisch spelletje dat Travolta en De Niro speelden in “Killing Season”. De rivaliteit was in “Black butterfly” veel intenser en tegelijkertijd was er ook in zekere mate sprake van een spanningsveld. Spijtig genoeg waren er bepaalde ontwikkelingen waardoor de gehele film herleidt werd tot banaal avondvertier. Zo zijn er ook de verdwijningszaken in de regio en het vermoeden dat er een seriemoordenaar opereert in deze contreien die het gemunt heeft op onschuldige vrouwen. Dat is ook hetgeen je te zien krijgt in de inleiding. Echter na 15 minuten ben je dit gegeven al lang vergeten daar je aandacht gevestigd wordt op het intimiderend gedrag van Jack.

Maar zoals ik al eerder aangaf waren vooral de meerdere twists teveel van het goede. Hadden ze de film 5 minuten eerder laten eindigen, dan had ik het positiever beoordeeld. Zelfs het acteergedeelte was van aanvaardbaar niveau. Geen Oscar-waardige prestaties, maar wel overtuigend genoeg. Alleen hoop ik dat Banderas niet hetzelfde straatje van te negeren B-films is ingeslagen zoals Bruce Willis, want de laatste film waarin hij verscheen (“Security”) was naderhand bekeken van een evenwaardig niveau. Als je dus het besluit genomen hebt om deze nietige film te bekijken, dan kan ik je één wijze raad geven. Zet de film uit 5 minuten voor het einde. Gegarandeerd dat je zegt dat het een schappelijke film was.

2*

Twee iconen uit de klassieke horrorfilms, Bela Lugosi en Boris Karloff, tegen elkaar uitspelen. Dan verwacht je toch wel vuurwerk. Tja, voor mij was het een losse flodder. Allereerst vond ik dit niet echt een horror. Ten tweede vroeg ik me af waarom dit "The Black Cat" werd genoemd daar dit beest niet echt een voorname rol innam (buiten het feit dat Bela er doodsbang van is). Buiten de angstaanjagende blik van Karloff is het verhaal toch maar magertjes te noemen. Het wisselen van slaapkamers had in mijn ogen zelfs iets slapstick-achtig. Nee, dit was toch een kleine tegenvaller. Gelukkig was het een kort filmpje.

2*

Blijkbaar de moeder der Slashers. Maar echt geslashed wordt er niet echt. Alles gebeurd off screen. Enerzijds draagt dit wel bij aan de spanning. Ook de toon die door de killer werd gebruikt bij zijn telefoontjes kan je geslaagd noemen. Alleen was het voor mij allemaal net niet voldoende. Misschien het gebrek aan spanning. Misschien de weinig tot de verbeelding sprekende moorden. Zoals al eerder werd geopperd, het leek wel een detective verhaal i.p.v. enge slasher.

“I got a girl for you. A blond girl from my dance class.

Slightly chubby. But when you start to move, all that is worth it

That big woman can make you move like a hurricane”

Ben je een echte liefhebber van romantische komedies ? Of van films waar alles mis gaat en de situatie zich dan als bij wonder toch herstelt ? Of eentje waar een nogal sullig uitziende dochter plots transformeert in een sprookjesachtige dame waarna één of andere stoethaspel die er eerst niks van moest weten, er nu achteraanholt met zijn kwijlende tong tot op de vloer ? Of zo’n kolderkomedie waar eigenlijk aan de lopende band flauwe moppen worden opgevoerd die, zelfs als je ze samenvoegt, met moeite erin slagen om een glimlach op je gezicht te toveren ? Of kijk je al uit naar die bepaalde film waar er weeral iemand in meespeelt met de naam Dick en je dan al op voorhand weet welke olijke grappen en grollen er hierover worden gemaakt ? Halleluja ! Dan is “Blended” echt wel een film voor je, die al deze eigenschappen bevat en je dan ook nog eens tijd bespaart. Niet nodig om op zoek te gaan en ze allemaal te bekijken, want ze hebben (de genieën) dit allemaal in één film gegoten. Schitterend.

Lees mijn volledige mening hier ...

1*

I bless you in the name of all that is good and strong and beautiful.

Een simpel en mooi in beeld gebracht coming-of-age verhaal. De film is gebaseerd op een roman van Rudolfo Anaya, een Amerikaanse auteur en één van de grondleggers van de hedendaagse Chicano literatuur. Antonio vertelt het verhaal hoe hij opgroeide in New Mexico onder het toeziend oog van Ultima, een curandera of heelster. Ultima bezit kennis over heelkundige kruiden en wordt door de inheemse bevolking soms bekeken als een persoon die bovennatuurlijke krachten bezit om personen te genezen van ziektes die zijn veroorzaakt door boze geesten. Een ziekte waarvan ze geloven dat het een straf door God is. Andere zien Ultima dan weer als een soort heks (Bruja) die zich kan transformeren in een uil. Antonio vergezelt haar terwijl ze geneeskrachtige kruiden verzamelt. Hij bezoekt samen met haar de zieken en begint de verbondenheid van de natuur met het proces van genezing te begrijpen, ook al krijgt hij nooit een expliciete wetenschappelijke verklaring over de genezing van zieken, het bestrijden van heksen door spreuken of de reden waarom ze soms besluit niet in te grijpen.

Verwacht je niet aan flitsend entertainment of actierijke fragmenten. Ondanks dat de film op een gezapige manier voortkabbelt en een beeld schept van deze gemeenschap in Guadalupe, kon de film mij toch boeien. Ik heb de roman nooit gelezen en kan dus ook geen oordeel vellen of de film in grote mate het boek volgt of niet. De hoofdmoot van de film toont de relatie tussen Ultima en Antonio. Je merkt onmiddellijk dat er een enorm sterke band is tussen deze twee vanaf het eerste moment dat ze elkaar ontmoeten. De fragmenten waarbij Ultima haar kennis van geneeskrachtige planten en kruiden doorgeeft aan Antonio, zijn enorm prachtig en emotioneel geladen. Ook het moment dat Ultima een nonkel van Antonio gaat genezen is eigenlijk een sleutelmoment. Er is een vloek over hem uitgesproken door een dochter van een lokale inwoner genaamd Tenorio Trementina. Uiteindelijk wordt Antonio geconfronteerd met een soort van exorcisme met daaropvolgend de toepassing van een soort voodoo ritueel.

Het doorlopend thema is eigenlijk Antonio’s christelijk geloof dat zich aan het ontwikkelen is en de primitieve rituelen die daar lijnrecht tegenoverstaan. Het moment waarop hij zijn eerste communie doet en zogezegd één met God wordt, ziet hij de kans om een vraag beantwoord te zien i.v.m. Narciso. Het feit dat hij geen antwoord ontvangt zorgt ervoor dat er twijfel ontstaat over het hele christelijke geloof. De dood van een vriendje die ongelovig is doordat er zoveel onrecht hem is aangedaan, speelt waarschijnlijk ook wel mee.

De vertolkingen van Ultima en Antonio door Miriam Colon en Luke Ganalon zijn uitstekend en geloofwaardig gespeeld. Colon is een vrouwelijke Mexicaanse variant van “Gandalf” met een sterke persoonlijkheid ondanks haar gezegende leeftijd en een doorgroefd,gebruind gelaat dat wijsheid uitstraalt. De uitblinker is echter Ganalon. Schitterend geacteerd. Ook de bijrollen zijn perfect gekozen.

Wil je dus eens een zen-moment beleven tussen al de andere actierijke en spannende films, dan kan je deze film wel eens proberen.
3,5*

Gothic griezelverhaal over een geschifte gevangenisdokter met een bloedziekte. Donald Wolfit als Callistratus valt meer op door zijn imposant paar wenkbrauwen. Barbara Shelley is de beeldschone Madeleine wiens verloofd/echtgenoot John Pierre onterecht in het gevang terechtkomt waar deze gekke dokter zijn praktijk heeft. Eigenlijk niet veel speciaals. En de filmtitel is nogal misleidend. Er valt helemaal geen vampier hier te bespeuren.

2.5*

Either I'm pissed off my chest mate,

or that's the biggest fucking boar I've ever seen.

In 1955 hadden we een reuzeoctopus in “It came from beneath the Sea” en vorig jaar hadden we de gigantische mensenhaai in “The Meg”. En daartussenin werden we getrakteerd op een bonte verzameling van reusachtige dieren. Zo waren er ook al mieren (“Empire of the ants” uit 1977), spinnen (“Big Ass Spider” uit 2013), slangen (“Anaconda” uit 1997), apen (“King Kong” uit 1976), krokodillen (“Rogue” uit 2008), kakkerlakken (“Bug” uit 1975) en wespen (“Stung” uit 2015). En als je wat opzoekwerk verricht dan zal je merken dat er wel meerdere films gemaakt zijn over zulke reusachtige ondingen. Misschien dachten de makers van deze film dat ze eens iets origineels hadden bedacht toen ze op de proppen kwamen met een kanjer van een everzwijn. En om eerlijk te zijn dacht ik dat ook. Blijken er toch nog enkele andere film te bestaan zoals “Razorback”, “Pig Hunt” en “Chaw”.

Ik was er wel van overtuigd dat deze film nooit zo slecht zou kunnen zijn als “Lake Placid : Legacy” waar een joekel van een krokodil achter een groepje jongeren aanzat. Dat was nu eens echt een waardeloze film. Een compleet ridicuul verhaal, stompzinnig acteerwerk en een monster dat schittert door zijn afwezigheid. Al bij al, een verspilling van mijn sowieso al schaarse tijd. Over “Boar” kan ik alleen zeggen dat het acteerwerk over het algemeen meeviel. Het monster kwam voldoende in beeld. En er kwamen zelfs enkele grappige momenten in voor. Maar om nu te beweren dat dit een dijk van een film was, is nu ook weer een beetje overdreven. Het zat vol met onwaarschijnlijkheden. En het verhaal zelf was ook nogal simplistisch.

Het verhaal speelt zich af in Australië. Alleen al het feit dat het Australische productiehuis Slaughter FX deze film heeft uitgebracht (in het verleden ook “Charlie's Farm”) stemde mij al hoopvol. Eerlijk gezegd vind ik de meeste Australische horrors sowieso al subliem. Misschien komt het door dat schitterende Australische accent. Daar wordt ik instant vrolijk van. Dus ook hier valt het stopwoord “mate” regelmatig. Niets leek erop dat de familie Monroe hun vakantie hier zou uitmonden in een ware nachtmerrie. Debbie (Simone Buchanan) en haar Amerikaanse echtgenoot Bruce (Bill Moseley) zijn met de rest van de familie onderweg naar Debbie’s broer Bernie (Nathan Jones). Als je het formaat van het everzwijn al indrukwekkend vindt, dan zal je zeker onder de indruk zijn van Bernie. Wat een kolos van een vent. Hij leek me wel een soort Obelix die liefst van al zo’n everzwijntje opvreet als ontbijt. Ik verwachtte me dus wel aan een “Clash of the Titans”. Blijkbaar heeft Slaughter FX een boontje voor Nathan Jones want hij mocht ook al de rol van Charlie in “Charlie’s farm” voor zijn rekening nemen. De film wordt zelfs eventjes vermeld.

Laten we het even hebben over het onderwerp : het gigantische everzwijn. Als je zo’n typische monsterfilm als “Boar” kijkt, dan weet je op voorhand al dat je niet een fenomenaal en verbluffend verhaal voorgeschoteld krijgt. Het enige wat telt in zulke films is : hoe angstaanjagend en gedrochtelijk is het reusachtige misbaksel dat onschuldige slachtoffers maakt en op wat voor een gruwelijke wijze worden deze laatsten afgeslacht. Verder is het gewoonweg verstand op nul en moet je je zeker niet te veel vragen stellen over het hoe en waarom. Want dat raadsel blijft onopgehelderd. Is het genaamde everzwijn zo gigantisch groot vanwege het verorberen van grote hoeveelheden truffels of eikels? Of wentelde het zich in een poel chemisch vervuilde modder? Of joeg een jager een lading lood in zijn billen waarna het beest zich zodanig opjoeg dat het zo’n groteske gestalte aannam? Of is het beest afkomstig uit de onderwereld? Geen flauw idee.

Maar wat je wel kan zeggen is dat het ondier wel over enkele merkwaardige skills beschikt. Zo blijkt het een expert te zijn wat betreft camouflage, want niemand heeft ooit het monster zien ronddraven. En ik dacht dat Australiërs zo’n buitenmensen waren die constant in de natuur vertoeven en aardig wat tijd doorbrengen in de bushes tussen het lokale wildlife. Verder beschikt het over een vernuftig GPS systeem want het verschijnt telkens op de juiste plaats op het juiste moment. Grootste ontgoocheling is echter de visualisatie van het onding. Overduidelijk dat men gebruik gemaakt heeft van een model dat bij close-ups als een handpop in beeld wordt gebracht. Een soort XL pop uit de Muppetshow. En op zeldzame momenten heeft men de digitale versie bovengehaald. Maar die was spijtig genoeg erbarmelijk slecht. Alleen als die monsterlijke kop met gigantische slagtanden vol slijm, bloed en modder in beeld kwam, zag dit varkentje er angstaanjagend uit. En verwacht je maar aan enkele bloederige, gore slachttaferelen wanneer dit monster zijn volgende prooi in stukken scheurt.

“Boar” is niet van een hoogstaand niveau en heeft zijn zwakke momenten, maar dit wordt ruimschoots gecompenseerd door zijn ongecompliceerde goorheid en soms wel onhandige humor zoals het stuntelig gedoe van Ken (John Jarratt) en Blue (Roger Ward) of de genante vertoning van Bruce (Bill Moseley). De meest vervelende aspecten waren het overdreven gedoe van de twee jongeren Ella (Christie-Lee Britten) en Robert (Hugh Sheridan). En voornamelijk de slechte CGI zorgt ervoor dat de film niet boven het gemiddelde stijgt. Hou je echter van een monster-film dan kan je er toch nog plezier aan beleven als je Miss Piggy ziet ronddraven.

2.5*

Abandoned

Adrift

Not Alone

Er zijn wel meerdere films waar gebruikelijke vervoersmiddelen ineens over een eigen willetje beschikken en medemensen het leven zuur beginnen te maken. Zo was er in lang vervlogen tijden Herbie, de dolle kever, die plots het stuur overnam zonder te vragen. Toegegeven, deze film zal je niet de stuipen op het lijf jagen daar het een dolkomische kinderfilm was. Van een ander kaliber is de film “The Car” met een demonische, zwarte Lincoln Continental Mark III bolide die meermaals een rubberspoor achterliet op het aangezicht van een onschuldige voorbijganger. Nog beter en bekender, de blitse Plymouth Fury ’58 uit “Christine” die zonder verpinken de gekreukelde carrosserie terug in originele staat kon brengen. Je zou kunnen zeggen dat de Titanic ook nogal wat slachtoffers gemaakt heeft. Maar dat was niet omdat deze mastodont van een boot ineens haar eigen koers ging varen, maar eerder omdat er een ijsberg geen voorrang verleende. Het schuitje in “The Boat” daarentegen is andere koek. Klinkt spannend, niet?

Spannend klinken doet het wel. De film op zich was dat dan ook weer niet. Maar geef toe. Hoe spannend kan een film zijn waarbij een boot zijn eigen koers vaart? En wat als er een passagier aan boord is die daar toevallig verzeilt raakte? Het enige dat zo’n eigenzinnige boot kan doen is proberen die vent van de boot te krijgen door getimed de giek in zijn richting te zwieren. Je kan hem ook in kleine ruimtes opsluiten zodat hij geen kant meer op kan. Maar daarmee zijn alle mogelijkheden uitgespeeld en moet je de rest van film nog opvullen.

En dat krijg je dan ook de gehele film. Opvulsel. Je ziet hoe een jonge visser (Joe Azzopardi) ’s morgens zijn huis verlaat en over het Maltese azuurblauwe water met zijn bootje uitvaart. Ik veronderstel om te gaan vissen. Ik vroeg me al direct af waarom hij dan zo ver de zee in moet gaan hiervoor. Dat terzijde want ik ben eigenlijk een complete leek als het over vissen op zee gaat. In ieder geval, hij raakt verzeilt (toepasselijk) in een mistbank en stuit (letterlijk) op de verlaten zeilboot. Als hij vervolgens aan boord klimt om te zien of er iemand aanwezig is, komt hij plots tot de constatatie dat zijn eigen bootje verdwenen is. En dan zit je daar. Hopeloos alleen. Zonder water, zonder voedsel en niet werkende communicatiemiddelen.

Spijtig genoeg werkte het niet voor mij. Ik had een gelijkaardig gevoel over “All Is Lost”. Er is niets mis met de gebruikte beelden. De eindeloze oceaan en donkere wolkenformaties zijn dankbare objecten om er tijdloze beelden van te maken. Zelfs de beelden uit het scheepsruim (met zijn beperkte oppervlakte) zien er professioneel uit. Maar één enkele man op een ronddobberende boot kan niet zorgen voor uitvoerige, onderhoudende conversaties. Buiten wat gesakker, gevloek en gemompel valt er op dat vlak niets te bespeuren hier. En op een bepaald moment was het allemaal een herhaling van dezelfde routines. Als enige hoogtepunt zou je de toilet-scène en de plots opstekende storm kunnen vermelden. En natuurlijk was het acteren van de enige protagonist helemaal niet slecht (ook al beperkte het zich tot het wanhopig voor zich uitstaren). Maar verder vond ik het, naar mijn persoonlijke mening, redelijk saai. Zelfs de ontknoping was redelijk suf te noemen. Alsof men qua creativiteit ook een beetje op een dwaalspoor zat. Dat laatste beeld van de boot die op de einder lag te dobberen had het verkeerde effect op mij. Ik moest stilletjes in mijn eigen grinniken.

1.5*

“Riley, this is starting to freak me out.

I know, I don't get it at all.”

Wat als je op een dag wakker wordt en tot het besef komt dat je de enige bent die over deze aardbol rondloopt? Dat is wat Jenai (Maika Monroe) en Riley (Matt O’Leary) ervaren als ze hun vakantie doorbrengen op IJsland. Aanvankelijk gedragen ze zich als doodnormale toeristen die de natuurpracht van IJsland bewonderen terwijl Riley alles fotografeert met zijn ouderwets uitziende camera. De dag dat ze merken dat ze moederziel alleen zijn, is dit het begin van een enerzijds fascinerende ontdekkingstocht. Maar anderzijds ook een teleurstellend verhaal waarbij ze een hele reeks menselijke reacties ondergaan. Allereerst is er de paniekerige en verwarde stemming waarbij ze angstig proberen te begrijpen wat er juist aan de hand is. Er is niet direct een plausibele verklaring voor de plotse verdwijning van de bevolking. Geen achtergebleven lijken of algehele destructie. Geen berichtgevingen omtrent het fenomeen daar alle nieuwszenders zijn uitgevallen. Geen vermeldingen op nieuwssites of mailberichten. Het menselijke bestaan is abrupt geëindigd op één of andere manier.

Vervolgens geraken ze in een euforische stemming, beseffend dat ze om het even welke gebruiksgoederen kunnen bemachtigen en het rijk voor hun alleen hebben. Ze hebben de beschikking over achtergelaten personenwagens en kiezen het huis naar hun smaak uit. Vervolgens beseffen ze dat ze op zichzelf aangewezen zijn en dat bepaalde situaties levensbedreigend zouden kunnen zijn. Hieruit volgt irritatie, zelfbeklag en strubbelingen tussen de beide overlevenden. Vooral Jenai vervalt in melancholische buien. Liefst van al wil ze terug naar haar huis. Alleen zitten ze vast op dit verlaten eiland. Ze worstelt dan ook met de “Waarom?” vraag over hun situatie en of dit alles te maken heeft met een Goddelijke voorbestemming. Riley daarentegen beschouwd dit als een verse start voor de mensheid. Een mogelijkheid om met hun tweeën een nieuw bestaan op te bouwen. Het lijkt nog steeds een toeristische trip voor hem waarbij hij zoveel mogelijk pittoreske plaatsjes wil vastleggen.

Ik geef toe dat mijn gedachten telkens afdwaalden naar de hamvraag “Wat zou ik doen in zo’n situatie?”. Op zoek gaan naar de auto van mijn dromen? Mijn droomhuis uitkiezen en lokale elektronicazaken plunderen zodanig dat ik voorzien was van de laatste snufjes? Een totale vrijheid waarbij ik me tegoed zou kunnen doen aan alles wat maar wenselijk is, zonder je zorgen te maken over het prijskaartje. Toegegeven, film kijken is ook een beetje jezelf verplaatsen in een fictieve situatie. Alleen mag dit niet een dusdanige vorm aannemen dat je de complete aandacht verliest. En dat was juist hetgeen me overkwam tijdens het bekijken van “Bokeh”.

Misschien is het grootste minpunt van de film de beperktheid. Er gebeurd niet echt veel interessants. Het overgrote deel van de film is gevuld met schitterende momentopnames opgevuld met minimalistische pianoklanken. Indien je nog nooit op IJsland bent geweest en je je niet kan voorstellen hoe het eruitziet, dan heb je daar wel een degelijk beeld over na het zien van deze film. Het leek wel alsof de toeristische dienst van IJsland hoofdsponsor waren van “Bokeh”. Prachtige natuurbeelden vol gletsjers, geisers en bloemenvelden. Geen horden door een virus gemuteerde zombies. Geen angstaanjagende buitenaardse wezens die een invasie zijn gestart om de energiebronnen van de aarde in te palmen. Uiteindelijk geeft de film geen uitkomst over de oorzaak. Net als Jenai en Riley blijf je hierover in het duister tasten.

Het enige wat ik me nog afvroeg, was waar de filmtitel nu eigenlijk vandaan kwam. Initieel dacht ik dat het een IJslandse uitdrukking was. Blijkt het volgens Wikipedia over een term uit de fotografie te gaan. De omschrijving is als volgt : “Bokeh drukt de kwaliteit van de onscherpte in een foto uit. Het gaat om de onscherpte die ontstaat doordat het voorwerp buiten het scherptevlak ligt”. Nu kan je je alleen nog de vraag stellen waar dit betrekking op heeft. De manier van fotograferen zoals Riley het toepast? Of is het een verwijzing naar de wazige inhoud van de film? Nog zo’n een onbeantwoorde vraag.

2.5*

“Violence isn't the worst thing in the world.

What is then?

Apathy.”

Ik vrees dat de meeste filmcritici voor gerenommeerde dagbladen (“The Guardian” en consorten) en tijdschriften akelige, wereldvreemde ventjes zijn die wegkwijnen op een armzalig zoldertje waar ze elk contact met andere menselijke individuen mijden. Pessimisten die bij het minste teken van emotionaliteit en suikerzoete feelgood stemmingen ineenkrimpen en wegkruipen zoals een naaktslak die een korreltje zout op haar weg tegenkomt. Het resultaat is een allergische reactie vol walging en afkeer waarna deze hun gal à volonté beginnen te spuwen en het geviseerde object beginnen af te breken waar menig puinruimer vreselijk jaloers van zou worden. Is “The book of Henry” echt zo overdreven sentimenteel? Is het zo suikerzoet dat je bloedsuikerspiegel plotsklaps de pan uit swingt? Komt het inderdaad zo ongeloofwaardig over dat een Jerry Springer show op een realistische opiniestuk lijkt? En is het tweede deel over een wraakneming op een kindermishandelaar bij de haren getrokken? Misschien wel ja. Maar om dan deze film uit te roepen tot de miskleun van het jaar getuigt dan ook weer van kortzichtigheid en een inlevingsvermogen evenwaardig aan dat van een gemummificeerde Egyptische farao.

Wat ze ook beweren, “The book of Henry” is een gemoedelijke en onderhoudende avondvuller. Zoiets waar ik ook wel eens naar snak na een eindeloze reeks van zenuwslopende of uiterst serieuze films waar je geconcentreerd bij moet blijven om niet de draad kwijt te zijn na de zoveelste plottwist. Ik geef eerlijk toe dat ik het eerste hoofdstuk met meer plezier over me heen liet gaan, dan het tweede hoofdstuk. Niet vanwege de vertolkingen. Maar inhoudelijk was het een beetje te veel van het goede en verloor het na een tijd wel zijn geloofwaardigheid. Ik twijfel eraan dat je in de V.S. louter en alleen door het laten vallen van één of andere obscure naam en doodbedaard met een stapel dollarbriefjes te zwaaien, je zonder problemen en officiële poespas een hightech sluipschuttersgeweer over de toonbank aangereikt krijgt. En dat het aanschouwen van een emotioneel gebracht balletdansje aanleiding kan geven tot het oproepen van de ordediensten, vond ik ook nogal bizar. De aantoonbare blauwe plekken en het timide gedrag van het meisje zelf (plus de getuigenissen van Henry) zouden toch al genoeg alarmsignalen zijn.

Bizar kan je de film wel noemen. Niet alleen vanwege de gezinssituatie waarin de familie Carpenter zich bevind, is uiterst vreemd te noemen. Ook de plotse wending in het midden van het verhaal is een rariteit. Niet vaak verlaat een hoofdpersonage al zo vroeg het verhaal. Ook al verdwijnt hij niet volledig van het toneel. En daarom dat ik over twee hoofdstukken spreek. De pré en post Henry periode. Misschien is de mengeling van genres een aanleiding tot kritiek. Bij aanvang lijkt het een onschuldige jeugdfilm om dan via het melodramatische over te gaan in een misdaad met een wraakmotief. Toegegeven, het is misschien teveel van het goede.

Het waren vooral de vertolkingen waar ik van genoten heb. Jaeden Lieberher als de pientere Henry. Een jonge knaap die de wereld met heel andere ogen bekijkt dankzij zijn onwezenlijke intelligentie en tegelijkertijd toch als een doodnormaal jongetje doorgaat. De manier waarop hij zijn klasgenootjes de neus op de feiten drukt is zowel ontnuchterend als uiterst grappig. Lieberher speelt dit met schijnbaar weinig moeite. Een briljante geest maar op dusdanige manier gespeeld dat hij nog menselijk blijft. Alleen vond ik zijn cartooneske automaat die hij ontwierp met behulp van draden, hamers en houten mechanismen nogal tegenstrijdig met zijn hoog intellectuele capaciteiten. Naomi Watts (schitterende rol in “Demolition” overigens) is een gevestigde waarde. Hoewel ze hier toch van het scherm wordt gespeeld door haar dominanter zoontje en zich moet beperken tot het rammen van knopjes op haar PS4 controller. Zelfs in het tweede hoofdstuk is het Henry die haar handje vasthoud en de leiding heeft over het gebeuren. Maar het is vooral Jacob Tremblay als het jongere broertje Peter die me echt verraste. Niet vanwege de impact die zijn rol heeft. Maar wel de professionaliteit waarmee Tremblay gestalte heeft gegeven aan dit persoontje. Een aimabel en hoogst amusant personage. Maddie Ziegler wist dan weer op een sublieme manier het emotioneel gekraakte buurmeisje te spelen. Een vertolking waarbij de ingehouden gevoelens meer indruk maakte dan het soms hyperkinetisch gedrag van Henry.

Misschien is het de ouderdom die me weemoediger maakt en ervoor zorgt dat mijn gevoelige snaar sneller wordt geraakt. Ik denk echter dat de meeste kijkers deze film op een verkeerde manier benaderen. Ik las ergens dat het vooropgezette plan van Henry (dat hij dan ook in detail uitgewerkt heeft in zijn rode boekje) het tegenovergestelde is van zijn intellectueel vermogen. Een barst in zijn wijsheid omdat hij zich laat leiden door wraak. Misschien was dit echter de enige uitweg voor hem na zijn deductief en analytisch redeneringsvermogen. Hoe reageert iemand als een strafbaar feit ongestraft blijft? En als wettelijke maatregelen niet het gewenste effect hebben? Misschien duurt het voor doorsnee intelligente mensen het wat langer om tot dezelfde conclusie te komen.

Ik vrees dat ik weer de enige ben met een positieve kijk op deze film. Blijkbaar speel ik wel graag de underdog op filmgebied. Ik ben er zeker van dat Trevorrow na dit filmisch zijspoor volgens de critici en tegenstanders beter werk zal afleveren in de meer realistische blockbuster “Episode IX”. Als hij Chewbacca, Han Solo en Luke Skywalker al cancan dansend op het scherm laat verschijnen, zullen deze kenners van het verhaal op celluloid waarschijnlijk goedkeurend knikken en beweren dat de man een eigenzinnige interpretatie heeft toegevoegd aan het Star Wars verhaal. Maar hij moet niet toegeven aan die eigenzinnigheid als het over andere films gaat (knarsetandende intonatie). Ik ben blij dat er toch nog eigenzinnige films als “The book of Henry” worden gemaakt in Hollywood in plaats van de soms zoutloze bagger die er uitgebracht wordt. Het zijn dit soort films waar ik na afloop zeg : “Dat was nu eens een mooie film”.

Ik vermeld niet snel iemand anders zijn mening, maar nu kon ik het toch niet nalaten. Alhoewel ik het niet helemaal eens ben met deze review, kon ik wel de cynische toon appreciëren.

3.5*

“The Borderlands” levert het bewijs dat een IMDb-score niet perse een waarborg is dat een film slecht of uitstekend is. Ik heb films gezien die een lage score hadden en me toch konden verassen. Deze would-be horror krijgt toch een uitzonderlijk hoge score, maar vond ik toch bedroevend slecht. Ik las zelfs iemands mening waarin hij opperde dat hij niet naar het scherm durfde te kijken omdat het te psychotisch en choquerend was. Ik vrees dat ik de gecensureerde versie gekeken heb, want er was nu echt totaal niks akeligs of angstaanjagend te zien in deze film.

Om eerlijk te zijn had ik ook problemen om naar deze film te kijken, maar dat vanwege de drang om telkens in slaap te vallen. “The Borderlands” probeert profijt te halen uit de hype van found-footage films. Het is een soort “The Amytiville Horror”, maar dan gesitueerd in een kerk, en dit vermengd met een deel “Paranormal Activity” waarbij de activiteiten op zijn minst beperkt voorkomen. Ik heb me voorgenomen om niet teveel te onthullen van het toch al bijster slap en dun verhaal. Anders blijft er totaal niets meer over. De opzet van de film heeft betrekking op het religieuze en voornamelijk de manier waarop het katholiek geloof werd opgedrongen en eeuwenoude oer religies heeft verdrongen. Het Vaticaan stuurt geregeld een team van experts naar bepaalde oorden wereldwijd ,waar zich bovennatuurlijke fenomenen voordoen. De hele bedoeling is om te onderzoeken of deze fenomenen authentiek zijn of, zoals in de meeste gevallen blijkt, gewoon van natuurlijke aard zijn of bedrog. Dus een team waarvan de leden een Engelsman,een Ier en een Schot zijn, krijgen de opdracht om in het Britse West Country een geval van paranormale activiteiten in het lokale kerkje te gaan onderzoeken.

Wat ik deze film moet nageven is het doorzettingsvermogen om alle facetten die betrekking hebben op een horror zo minimaal te houden die als eindresultaat inhoudsloze onderdelen opleveren. Vooreerst is het verhaal simplistisch en niet bepaald innoverend. Het suspense gedeelte is toch maar magertjes. Een horror zal niet akelig worden door een paar schuivende kandelaars, een brandend schaap of een laken vol vleesmaden. Buiten een paar enge geluiden en dichtslaande deuren leek het me niet echt een bezeten kerk. Ik zou het eerder wijten aan het feit dat het bouwvallig kerkje op een heuveltje staat en dus onderhevig is aan natuurkrachten, waaronder eventuele windstoten. Het found-footage gedeelte was ook niet om over naar huis te schrijven. Constant liepen de 3 onderzoekers rond met een mobiele camera, wat zorgde voor misselijk makende rondzwenkende nietszeggende beelden. Tevens had de technicus van dienst het hele huis waar ze logeerden (waarom daar precies, terwijl de verschijnselen zich voordoen in de kerk, was me ook een raadsel) volgestouwd met vaste camera’s. Op de beelden die constant getoond werden gedurende de hele film was, wat een verrassing, niets te zien ! Op het uiteinde bleef ik wel met één praktische vraag zitten : hoe zijn ze in godsnaam aan de found-footage beelden geraakt ?

En dan hetgeen wat het meeste op mijn zenuwen werkte : de acteerprestaties. Wat een stel ongeloofwaardige personages hadden ze daar wel bijeen geschraapt. De technicus Gray (Aidan McArdle) die vooreerst totaal niet in zulke zaken gelooft en eigenlijk zo snel mogelijk wil opkrassen maar uiteindelijk blijft voor de bonus. Maar bij de eerste kandelaar die tegen de grond flikkert, is hij er toch al heilig van overtuigd dat er iets niet pluis is. Dan hebben we de stevig doordrinkende Schot Deacon (Gordon Kennedy) die blijkbaar in het verleden een verkeerde inschatting heeft gemaakt (met vermoorde priesters tot gevolg) en dat hem nog altijd wordt verweten. En als laatste de redelijk hautaine Ierse gezant van het Vaticaan die een redelijk volhardende houding heeft inzake de poltergeist toestanden en voor elk verdacht verschijnsel een plausibele wetenschappelijke verklaring heeft. En waar ik bijna paranormale diarree van kreeg, was dat Gray elk zinnetje moest eindigen met “Dude”. Zelfs tegen geestelijken werd dit stopwoord gebruikt, waarbij het leek alsof dit op Engelse bodem afspelend spookverhaal eerder plaats vond in een achterbuurt in New-York. Gelukkig dat er geen kruisbeeld binnen handbereik was, anders had ik deze na de 50ste “Dude” naar mijn LCD-TV gekeild.

Ik ben niet echt een grote fan van found-footage (voor de gebruikelijke redenen) en heb ondertussen wel een aantal gezien die best wel de moeite waren. “The Borderlands” is echter op alle vlakken een grote teleurstelling. Belabberde vertolkingen, totaal geen spanning of suspense en een wel echt vergezocht en abrupt einde. Het enige positieve is de claustrofobische afsluiting en de soms toch sarcastisch,humoristische dialogen. De reden waarom ik de hele film heb uitgekeken is omdat ik nieuwsgierig was hoe het uiteindelijk zou eindigen. En dat vond ik ook al niets ….

Conclusie : het zoveelste found-footage hocus-pocus verhaal zonder spanning of intense momenten, totaal niet origineel of baanbrekend, met een bizarre verzameling personages zoals een goedgelovige niet-gelovige, een sceptische geestelijke en een geestelijke die best eens de bijbel herleest voordat hij zijn vuisten nog eens laat spreken. Veel vertoonde beelden zijn waarschijnlijk interessant voor verstokte wandelaars die in het weekend wel eens de benen durven strekken en lange wandelingen door velden en bossen maken (waarbij de onaangename confrontatie met uitwerpselen van herkauwers gekend zijn). Het einde was eng (ook letterlijk) maar kwam te laat. Het kalf was al verdronken …

1*

“Wayne was doing really weird things with his eyeballs.

Wayne's dad was a Marine.

It turns out he was doing Morse code with his eyes.

He was saying, "SOS, SOS, SOS, SOS., over and over and over.”

Misschien ben ik een vreemde persoonlijkheid en is dat de reden dat ik eigenlijk stiekem geniet van films zoals “Bottom of the world”. Tegendraads, moeilijk te doorgronden, verwarrend en lichtjes gestoord. Toen de ontknoping volgde en het onontwarbaar verhaal een beetje duidelijker werd, was ik totaal verbijsterd en stond het onomstotelijk vast dat ik deze vreemde film nog wel eens wou kijken. Alleen maar om nog andere aanwijzingen die me ontgaan waren te ontdekken. Ik besef ten volle dat het merendeel van het publiek die deze film zagen, het niet bijster goed vonden. Velen zullen het zien als tijdverspilling. Een nietszeggende, domme film met een niet te begrijpen verhaallijn.

Om eerlijk te zijn had ik hetzelfde gevoel het eerste kwartier. We zien Scarlett (Jena Malone) en Alex (Douglas Smith) die al cruisend de VS doorkruisen. Twee jongeren in een oude, aftandse Amerikaanse wagen die op weg zijn naar L.A. en de verzengende hitte van de woestijn doorstaan. Waar komen ze eigenlijk vandaan? Welk doel hebben ze voor ogen? En waar ergens in Amerika bevinden ze zich? Geen flauw idee. Ze beslissen de nacht door te brengen in een vreemd uitziend hotel, waar de lobby er indrukwekkend en magistraal uitziet, terwijl het slaapgedeelte lijkt op dat van een goedkoop motel. En dan volgt het ene absurde feit na het andere. Een lokale televisiezender waar een pseudo predikant eindeloos ligt te raaskallen. Een weirdo die hun kamer observeert ’s nachts. En vervolgens lijkt Scarlett het stadje niet kunnen verlaten zonder dat het aanvoelt alsof haar hoofd explodeert. En tenslotte verdwijnt ze.

De verwarring wordt dan nog groter op het moment dat Alex vervolgens ontwaakt in een schijnbaar ander leven als een getrouwde, goedverdienende echtgenoot en de buurvrouw de verpersoonlijking is van Scarlett. Van hieraf lijken de verhaallijnen door elkaar te kronkelen als gaar gekookte spaghetti en zijn er verschillende feiten die refereren naar datgene wat werkelijkheid is. Zelf ben ik niet zo’n voorstander van films vol symboliek en metafysische toestanden. Hier tracht men een juiste balans te zoeken tussen de werkelijkheid en een soortement droomstaat. Uiteindelijk zat ik als toeschouwer me af te vragen wie nu in wezen echt bestaat en wie voortspruit uit het onderbewustzijn. Ik veronderstel dat alles te maken heeft met schuldgevoelens over een ontoelaatbare daad uit het verleden.

Jena Malone is geen Scarlett Johansson, maar op één of andere manier ziet ze er sensueel en verleidelijk uit. Anderzijds blijkt ze ook perverse trekjes te hebben waarna je twijfels krijgt over haar geestelijke gezondheid. Het verhaal dat ze verzint over haar neef en de manier waarop ze hem behandelde is niet iets dat een geestelijk gezond persoon zou kunnen verzinnen. Zelfs als het slechts als doel had om Alex te choqueren. Persoonlijk vond ik dat Douglas Smith nogal soft overkwam. En leek hij niet een beetje te jong om als getrouwde vent door te gaan? In eerste instantie dacht ik dat het zijn moeder was in de keuken. Al bij al een fascinerende film die je echter achterlaat met meer vragen dan antwoorden.

3*

“Escape is just the beginning”

“Reversal” vond ik een redelijke tegenvaller. In mijn ogen heeft dit totaal niets te maken met horror als filmgenre. Dat het de horror laat zien van netwerken waarbij voornamelijk jonge meisjes worden ontvoerd en misbruikt op een onmenselijke manier, is volkomen duidelijk. De gedachte dat dit ook in werkelijkheid voorkomt, is een weerzinwekkend gegeven wat ik als horror ervaar. Waar “Reversal” (alternatieve titel “Bound to Vengeance”) zich wel in tracht te onderscheiden van andere rape/revenge films, is dat het verkrachtingsgedeelte volledig wordt weggelaten. De insinuaties ernaar zijn aanwezig, maar worden niet expliciet in beeld gebracht. Bij aanvang kom je dus direct terecht in een soort wraakactie gemengd met een heldhaftige reddingsactie. Maar verder is het maar een zielloos verhaal met als enige functie te choqueren. Het tonen van de gruwelijkheden door individuen aan anderen aangedaan, dient louter en alleen om onze tolerantiegrens af te tasten.

Het moment dat een losgepeuterde baksteen op het gelaat van de sadistische serieverkrachter Phil (Richard Tyson ook wel bekend als de drugsdealer Cullen Crisp in “Kindergarten Cop”) inbeukt, betekent het verlossende einde van een jarenlange gevangenschap voor Eve (Tina Ivlev). Een doorsnee persoon zou de benen nemen en een hulplijn bellen. Behalve Eve, die na het vinden van enkele polaroid foto’s van andere slachtoffers het op een akkoord gooit met de psychopaat. Hij toont Eve de andere locaties waar de andere slachtoffers zich bevinden en in ruil zal Eve hem deponeren bij een ziekenhuis om zijn gekreukeld en bloederig gehavend gelaat te verzorgen.

Tina Ivlev maakte wel indruk op mij. Een acteerprestatie die wat verder gaat dan pure angst en wraakgevoelens. Op een overtuigende, realistische manier toont ze hoe ze moet kiezen tussen zelfbehoud en zelfopoffering. De overgang van slachtoffer naar beul voltrekt zich zonder het zelf te beseffen, en binnen de kortste keer worden de rollen omgekeerd en wordt Phil (kortstondig) gereduceerd tot een hulpeloos, smekend hoopje ellende. Ook Richard Tyson levert een schitterende prestatie als de maniak die wekelijks zijn ronde doet langs bouwvallige, smerige nauwelijks bewoonbare krotten waar de verschillende slachtoffers geketend zijn verborgen. Zijn incasseringsvermogen is echter bovenmenselijk te noemen. De manipulatieve Phil is echter niet zomaar murw te slaan en tracht Eve telkens weer van de wijs te brengen en op te zadelen met een schuldgevoel. Een griezelig figuur in ieder geval waar je je de hele tijd over afvraagt of het nu de hoofdverantwoordelijke is van de hele opzet of toch maar een boodschappenjongen zoals hij zelf beweerde aan het begin.

Ik ben niet echt een exploitatie filmliefhebber en films zoals “I spit on your grave” moet ik niet persé zien. “Reversal” is en blijft een verschrikking om naar te kijken, vol met verontrustende en walgelijke beelden. Ondanks dat het niet allemaal expliciet in beeld wordt gebracht, kan men zich wel voorstellen wat de ellendige omstandigheden zijn en welke wreedaardige behandelingen de slachtoffers moesten ondergaan. Spijtig genoeg biedt deze film niet meer dan een vaag idee over alweer een immense organisatie die groter is dan Eve kan bevatten en waar weeral de bewering volgt dat ze niet goed beseft waar ze aan begint. Daarnaast is het weeral de zoveelste film met een in ondergoed rondlopend bebloed tienermeisje.

De gehele film is een opeenvolging van perverse onthullingen die zich bevinden op de verschillende adressen. Het lijkt wel een soort toeristenrondleiding waarbij de menselijke waanzin centraal staat en die uiteindelijk tot de (toch wel echt voorspelbare) ontknoping leidt. Ondanks dat het verhaal niet veel voorstelt en op sommige momenten ongeloofwaardig overkomt, is het op één of andere manier toch onheilspellend genoeg om je aandacht erbij te houden. Spijtig genoeg zijn de flashbacks over betere tijden en de neon kleurige beelden vermoeiend na een tijd, en snak je naar de ontknoping om te zien hoe het nu eigenlijk afloopt voor Eve. Een film die alleen aan te raden is voor de echte liefhebbers van dit subgenre.

2*

Aangenaam verrast door deze film. Een typisch wraak-filmpje. Maar het zat wel behoorlijk goed in elkaar met een verrassend einde. Steinmeyer speelt de op wraak beluste tiener wonderbaarlijk op een erg realistische manier. Hij loopt er ook getormenteerd bij de hele film. De enkele vechtscenes zijn kort maar energiek en puur geweldadig. Boy Wonder is dus eigenlijk wel eens een verademing tussen al de andere thriller-brol die de laatste jaren op de markt worden gegooid.

Die gast Caleb in de gaten houden. Daar gaan we nog wel eens van horen !

4*

“Your wife is nothing but a pile of dirt now.”

Heb je net een paar nachten slecht geslapen ? Of een zware nachtdienst achter de kiezen ? Of hebben die ettertjes van kinderen je de hele dag het bloed onder je nagels vandaan gehaald ? Met andere woorden je bent compleet groggy en verlang je naar een welverdiende nachtrust, dan moet je zeker “The Boy” niet kijken want je zal gegarandeerd in slaap dommelen. Deze psychologische thriller ( en zeker geen horror) over een would-be psychopaat in wording is angstaanjagend traag en griezelig saai tegelijkertijd. Voordat er een heksenjacht ontketent wordt tegen mijn persoontje, toch eventjes vermelden dat ik wel degelijk de initiële bedoeling van deze film (toch wel geslaagd als het op beeldmateriaal aankomt) doorhad (waarschijnlijk). Alhoewel je het op meerdere manieren zou kunnen interpreteren.

Misschien was de film op zodanige manier opgezet dat het monotone, geïsoleerde en eenzame leven van Ted tot zijn recht kwam. Een saaie en eentonige dagelijkse routine zonder zicht op verbetering. Vandaar de zich herhalende trage stillevens en momenten. Het takelen van een auto wordt gedetailleerd vertoond, sheriff Whit die in zijn patrouillewagen het motel bekijkt en vooral Ted die zich blijkbaar in zijn lot berust en telkens naar de verre einders tuurt. Of is Ted een ingenieus plan aan het bedenken om zich uit deze hopeloze situatie te redden ? Zijn alle zorgvuldig uitgevoerde handelingen een onderdeel van een groter plan ? En een goed plan heeft natuurlijk een precieze voorbereiding nodig. Of is het gewoon het verhaal over een opgroeiende tiener die dagelijks zonder ouderlijk toezicht rondslentert in de nabije omgeving van het motel ? Een vervelend en monotoon bestaan waar hij zichzelf tracht te vermaken door het verzamelen van prularia dat hij hier en daar ontdekt, en het opsnorren van platgereden kadavers van overstekende beesten. Of zijn we echt getuige van een zich langzaamaan ontwikkelende psychopaat die gefascineerd is door de dood ? Persoonlijk denk ik dat het een mix is van dit alles.

Echt veel gebeurd er dus niet in “The Boy”. Het duurt bijna anderhalf uur voordat het demonische uitbreekt (lichtelijk overdreven terminologie). Het is dan ook wel een vurige apotheose waarbij men van de veronderstelling uit kan gaan dat het minutieus voorbereide plan de perfecte uitkomst kent. Maar ik vrees echter dat de dierenrechtenactivisten meer ophef gaan maken over deze film. Echt spannend wordt het nergens en om Ted nu echt psychopathisch te noemen, is ook overdreven. De spanning is een soort lotto-spelen spanning, zoals ik het noem. Je wacht gespannen op het resultaat, maar teleurgesteld moet je telkens concluderen dat het alweer niks heeft opgebracht. Zo ook in “The Boy”. Er zijn enkele momenten waar je verwacht dat het eindelijk van start zal gaan. Maar uiteindelijk blijf je weer op je honger zitten en kabbelt het verhaal weer rustig verder. Het lijkt eerder op een arthouse psychologische thriller vol met placebo schrikmomenten.

Wat blijft zijn de schitterende momentopnames en de prachtige vertolkingen. Jared Breeze als de op zichzelf aangewezen Ted, heeft een aangeboren naturelle. Geen moment heb je het gevoel dat hij acteert. Het lijkt alsof het uit zijn persoonlijke leven gegrepen is. David morse als de melancholische, aan drank verslaafde vader die beseft dat er een dag komt dat zijn zoon naar Californie vertrekt om zijn moeder te vinden. Een schitterende, ingetogen vertolking. En Rainn Wilson als de ongelukkige reiziger die in het verlaten oord toevallig blijft logeren, na een onzachte aanvaring met loslopend wild. De vriendschap die tussen hem en het vreemde jongetje groeit is enerzijds redelijk surrealistisch en anderzijds fascinerend te noemen. “The Boy” zal niet door iedereen gesmaakt worden en is zeker geen makkelijke film om te verteren. Blijkbaar is het eerste luik van een trilogie. Laten we hopen dat de twee volgende delen inhoudelijk wat versterkt worden en dat er minder nadruk wordt gelegd op het symbolische en de sfeer.

2,5*

“You don’t like me much, do you Mason?

That’s okay, neither do I.”

Als concept film is “Boyhood” zeker en vast een geslaagd experiment te noemen. Richard Linklater heeft er maar liefst 12 jaar over gedaan om deze film te realiseren. Het is dus een registratie van een doorsnee Amerikaanse familie waarbij de personages niet worden vertolkt door telkens andere acteurs en actrices in verschillende levensperiodes. Het zijn dezelfde individuen die je ziet ouder worden in één en dezelfde film. Uniek ? Niet helemaal. Spijtig genoeg begon men in 2001 aan de Harry Potter saga, waarin je de hoofdpersonages ook ziet volwassen worden naarmate het verhaal voortschrijdt. Die gimmick is dus eigenlijk al eens gebruikt. Ik heb ook een hele verzameling thuisopnames die ik jaren onafgebroken heb gemaakt met mijn Sony handycam. Als ik die verzameling nostalgische filmfragmenten nu eens achter elkaar zou monteren in een gekke bui, is het resultaat dan vergelijkbaar met “Boyhood” ? Nee natuurlijk niet, want bij mij zou het gehele plaatje niet kloppen. De synchronisatie tussen de verschillende periodes zou spaak lopen. Het thema zou niet volledig kloppen. De continuïteit zou niet gegarandeerd zijn, zeker wat de algehele sfeer betreft. Inhoudelijk zijn er misschien wel overeenkomsten, maar uiteindelijk is het gewoonweg een banale familiedocumentaire, waarbij trivialiteit en platitude overheersen. Wat ik hiermee wil zeggen is dat er hoogstwaarschijnlijk sommigen “Boyhood” zullen afschilderen als een extra lange homevideo, terwijl het in mijn ogen niet zo evident is om tot dit eindresultaat te komen. Geniaal en fenomenaal tegelijkertijd.

Lees de volledige recensie ...

“You know if you give the other half,

we're as good as dead.”

Ik las ergens een artikel met als titel : “10 Redenen waarom je “Braven” moet kijken”. Met enkele punten was ik het wel eens. Dat het een nostalgische terugblik is op actiefilms uit de jaren 90, is zeker een feit. Maar er zijn redenen genoeg om deze middelmatige actie film gewoon over te slaan (voor jou om deze redenen te ontdekken in de rest van mijn opiniestuk). Het is niet omdat Jason Momoa als “Aquaman” het witte doek onveilig maakt en daardoor bekend werd bij het bredere publiek, dat je deze film geslaagd kan noemen. Persoonlijk vond ik hem schitterend in “The Bad batch”. En zelfs in de belachelijk slechte film “Wolves” was hij diegene die de meeste indruk op me maakte. Zal wel liggen aan zijn indrukwekkend postuur en die speciaal gekleurde ogen. Maar zelfs die hypnotiserende ogen kunnen een film als “Braven” niet echt verbeteren.

In “Braven” speelt Momoa de robuuste bedrijfsleider van een houtbedrijf Joe Braven. En daarmee is de titel van deze film ook al verklaard. Joe is een goedhartig man die inzit met het welzijn van zijn werknemers. Zo toont hij zich bezorgd over een chauffeur die nog een lading moet wegbrengen. Hij is een rasechte familieman die zijn vrouw Stephanie (Jill Wagner)op een zilveren dienblad draagt en zijn dochter Charlotte (Sasha Rossof) verafgood. En dan is er zijn vader Linden (Stephen Lang) die tekenen van Alzheimer vertoont waardoor hij de kerstverlichting niet vind en vreemde vrouwen aanziet als zijn gestorven vrouw. En dat is dan ook de bron van alle ellende. Het moment dat Joe beslist om met zijn vader naar hun afgelegen blokhut te gaan om mogelijke opties te bespreken, beseft deze niet dat één of andere obscure drugsbende deze hut gebruikt als opslagplaats van een aanzienlijke hoeveelheid drugs.

Wat er zeker niet ontbreekt in “Braven” is het aspect voorspelbaarheid. Dat Joe en zijn vader aanwezig zijn op het moment dat de drugsbende hun waar komen recupereren, is niet bepaald een verrassing. Dat Joe’s dochter Charlotte tot het groepje van koppige tienerdochters behoort, kon je ook wel verwachten. En die koppigheid slaat dan ook nog toe tijdens de minst gunstige momenten, waardoor Charlotte ook nog eens aanwezig is tijdens de confrontatie. Nog niet problematisch genoeg? Geloof me, Joe’s vrouw Stephanie heeft ook een lidkaart van de club “filmechtgenotes-die-altijd-komen-opdagen-op-het-meest-verkeerde-moment“. Gelukkig dat Stephanie de olympische discipline boogschieten meester is.

Er zijn ook heel veel wat-krijgen-we-nu momenten. Vader Braven heeft wel last van waanbeelden en vergetelheden, maar blijkt goed te functioneren als hij onder druk staat. Al een geluk dat hij niet tijdens de confrontatie begon te ijlen en één van de bendeleden aanzag als zijn zoon. Dat zou nogal problematisch worden. Ook het feit dat een rondslingerend haarbandje al direct voor zo’n inzicht kan zorgen bij de drugsbaron, vond ik indrukwekkend. Verder was er nog dat nonchalant weggegooid mes als aas in zo’n immens woud. En hou je vast. Diegene waar het voor bedoeld was, stuit daar ook nog op. Redelijk lachwekkend als je die snul net daarvoor domweg ziet botsen tegen een boom, waarna hij er zo idioot naar kijkt en in zijn eigen denkt “Wat doet die boom hier in dit bos…”. Hilarisch.

Echt slecht is “Braven” nu ook weer niet. Maar je wordt ook niet omvergeblazen door deze clichématige actiefilm. Zelfs door het gebruik van een snel in het vuur gelegde bijl, zal je niet in extase raken. Uiteindelijk kan je alleen maar concluderen dat er al duizenden zulke films gemaakt zijn. Om toch positief te eindigen. Garret Dillahunt mag gaan aanschuiven bij de rij van meest intrigerende badguys uit de filmgeschiedenis. Een wreedaardig persoon die doodkalm iemands hoofd inbeukt om dan met een apathische blik iedereen aan te kijken. Inderdaad een psychopathisch overkomend figuur. Maar net zoals de rest van de film, niet echt innovatief en verre van snugger.

2.5*

“You said you would never work for Gil.

So we're both breaking promises today.”

Vince Vaughn in een misdaadfilm waar hij een toch wel ruig uitziende drugsdealer speelt. Ik geloofde er niet echt in. Ook al verbaasde hij me al met een ijzersterke rol in “Hacksaw Ridge”. Vince Vaughn associeerde ik altijd met feel-good, romantische rommel waar ik in de meeste gevallen niet eens mee kon lachen. Hoe ongelofelijk ik me hier in vergist heb. Vince Vaughn is meedogenloos, mega kalm en ultra brutaal in deze keiharde film. Beter nog. In deze film is hij grappiger dan al de komische films waar hij voorheen aan heeft meegedaan. En dit dankzij de stoppeldroge opmerkingen die hij soms uitkraamt. Als nu iemand de naam Vince Vaughn laat vallen, dan zie ik dat getatoeëerde kruis op de achterkant van een kale schedel zo direct voor me.

Het leven van Bradley (Vince Vaughn) verloopt niet rooskleurig. Nadat hij ontslagen wordt, verneemt hij ook nog eens dat zijn vrouw Lauren (Jennifer Carpenter) hem bedriegt. Hij begint terug als drugskoerier te werken om geld in het laatje te brengen. Maar al snel kijkt hij op tegen een lange gevangenisstraf vanwege een mislukte drugsdeal. En vanaf dat moment geraakt de film in een kleine stroomversnelling. Inderdaad, echt snel is de film niet. Voordat we ook maar iets van een gevangenis zien, is de film al een heel eind opgeschoten. En dan gaat het voor Bradley van kwaad naar erger. Zijn vrouw wordt gekidnapt door de leider van de drugsbende en Bradley krijgt de opdracht om in de uiterst streng bewaakte gevangenis van Redleaf een gevangene om te brengen in cel 99.

Dit is zonder twijfel Vince Vaughn’s beste acteerprestatie ooit. Eindelijk werd dat indrukwekkend lichaam voor het juiste doeleind gebruikt. Het meedogenloos in elkaar timmeren van tegenstanders. Iets wat regelmatig aan de orde is in deze ultra gewelddadige film. Telkens lijkt het wel alsof Bradley zijn immens zware ledematen moet opheffen om ze dan met vernietigende kracht in het aangezicht van een bewaker of andere crimineel te planten. Het resultaat is telkens weerzinwekkend brutaal. Het zien van een als een overrijpe tomaat openbarstende schedel of het besef wat de Koreaan bij Bradley’s vrouw gaat uitvoeren, kan voor sommigen een beetje teveel van het goede zijn. Dit is dus zeker geen film voor gevoelige kijkers. Maar dit naar sadisme neigend geweld is niet gewoon nodeloos toevoegsel. Bradley heeft een welbepaald doel voor ogen en is daardoor genoodzaakt de gewelddadige toer op te gaan.

Er zijn toch enkele zaken in deze film die me deden schrikken. Het feit dat ik Don Johnson niet herkende. Is dat vanwege die gigantische snor? Of is het zijn gezegende leeftijd (hij is ondertussen al 67 jaar) ? Of ligt het toch gewoon aan mij ? En dan heb ik ook sprakeloos gekeken naar de vertolking door Vince Vaughn, die duidelijk afwijkt van zijn gebruikelijk acteerpatroon. Ik reken Vaughn niet echt bij mijn favoriete acteurs. Maar na deze prestatie moet ik mijn mening over hem toch herzien. En tenslotte de indruk die deze film op me maakte. Ik ben wel wat gewoon en ben niet gauw gechoqueerd. Maar ditmaal was ik op bepaalde momenten toch echt van mijn melk. En dat is niet perse vanwege het expliciete geweld. Maar ook het algemeen gevoel dat ik eraan overhield. Ik weet wel dat als ik de eerstvolgende keer nog eens een film voor ogen krijg waar Vince Vaughn een hoofdrol in speelt, ik niet meer de vanzelfsprekendheid heb om deze te mijden. Hij heeft zich helemaal naar de top van mijn lijstje met de betere acteurs geknokt.

3.5*

“I am Irish, you are German.

But what makes us Americans?

Just one thing, The rulebook.

We call it the Constitution and agree to the rules, and that's what makes us American.”

Spielberg keert terug naar het oorlogsverleden na “War Horse”, het relaas van een hengst met Lassie allures tijdens WWI, maar dan niet met heroïsche beelden van het slagveld zoals in “Saving Private Ryan”. “Bridge of Spies” speelt zich af op het hoogtepunt van de koude oorlog. Een periode waarin spionagepraktijken dagelijkse kost waren en grootmachten elkaar volledig wantrouwden waardoor een heel arsenaal kernraketten gericht stond op de belangrijkste steden van beiden. Spionnen waren in de maatschappij geïnfiltreerd en bezorgden de overheden en instanties allerhande geheime informatie. Spionnen die voldeden aan het clichébeeld. Deftig geklede heren met een lange jas en een statige deukhoed, die zich schichtig verplaatsten door de menigte en die een opgerold papiertje ergens uit een voeg in een muur peuterden. Dit bericht ontcijferden ze dan met behulp van een ingenieus mechanisme en een ingewikkelde decodeer sleutel in hun sober ingerichte flat. En dat bericht bevatte dan de nieuwe coördinaten waar het volgende bericht zich bevond. Tja, zo stelde ik me dat voor in mijn kinderjaren.

De grootste troef van deze film is de algehele omkadering en aankleding. Het decor waarin zich alles afspeelt ziet er prachtig uit waarbij er enorm veel aandacht werd besteedt aan details. Het New York uit de jaren 60 met zijn boulevards vol prachtige bolides, de klederdracht, de sfeer en waarden van indertijd. Zo leren we de familie van James Donovan (Tom Hanks) kennen. Een typisch Amerikaanse modelfamilie, in een in atoomstijl ingericht huis, piekfijn uitgedost in de mode uit die tijd en met een gedisciplineerd levensstijl. Daartegenover zijn we getuige van de bouw van de muur dat Berlijn in twee delen splitste. Een grimmige door sneeuw bedekt Berlijn waar zich hartverscheurende taferelen afspeelden.

Spilfiguur in dit spionage-drama is James Donovan (Tom Hanks), een doodgewone advocaat gespecialiseerd in rechtszaken waar verzekeringsmaatschappijen bij betrokken zijn, wordt ineens opgezadeld met de verdediging van de zojuist opgepakte Russische spion Rudolf Abel (Mark Rylance). Het feit dat alles wat ook maar het etiket communisme opgeplakt kreeg, automatisch verdacht en terstond veroordeeld moet worden, zorgt er automatisch voor dat deze toch wel koelbloedige, spion niet echt kon rekenen op een eerlijk proces. Maar dat is buiten Donovan gerekend, want deze principiële advocaat houdt zich krampachtig vast aan de constitutionele regel dat iedereen, ongeacht wat de misdaad is, recht heeft op een verdediging tot zijn schuld bewezen is. Het resultaat is dat de vijandige publieke opinie zich niet alleen richt tegen Abel maar ook tegen Donovan, van Ierse afkomst maar Amerikaan in hart en nieren.

Maakte deze “Bridge of spies” een enorme indruk op mij? Nee niet echt. Niet dat de perfectionistische beelden teleurstelden. Of dat de acteerprestaties abominabel slecht zijn. Maar wel omdat ik niet zat te wachten op de zoveelste historische oorlogsdocumentaire. De clichématige tegenstellingen tussen de beide grootmachten werd wel enorm dik in de verf gezet. De omstandigheden waarin Abel zich bevindt tijdens zijn gevangenschap, zien er aangenamer uit dan de Amerikaanse gevangenen in het Oostblok. En de listige manier waarop Spielberg weeral het historische weet te omzeilen om het een meer avontuurlijker en heroïsch karakter te geven, toont dat hij ook toegevingen moet doen aan het management van Hollywood. Anderzijds vind ik het een verademing dat de figuur van een spion op een realistische manier wordt voorgesteld. Verwacht je dus niet aan James Bond of Ethan Hunt toestanden, vol met heetgebakerde actie en levensgevaarlijke stunts waarbij de aan hun toegereikte hightech gadgets altijd weer een oplossing bieden. De spionnen in “Bridge of spies” zijn doorsnee figuren die op een eenvoudige en minder spectaculaire manier hun spioneerwerk uitvoeren.

En als laatste is het belang van een steracteur zoals Tom Hanks natuurlijk doorslaggevend bij deze film. Hanks is en zal altijd één van mijn favoriete acteurs blijven. Een charismatisch en veelzijdig acteur die van elke rol een meesterwerk maakt. Hij domineert in elke film waar hij aan meewerkt. Zonder Hanks zou dit maar een doorsnee historisch drama zijn, ontsproten uit het brein van de grootmeester Spielberg.

3.5*

Take.. The.. World.

Take the world.

Superhelden-film-haters verenigt jullie en trek massaal naar de filmzalen om deze film te zien, want het is de ultieme anti-superhelden-film aller tijden. Het moment dat ik doorhad welke richting het uitging, vervloekte ik mezelf omdat ik na het zien van “Avengers : Endgame” mezelf had voorgenomen om een sabbatical op te nemen wat betreft films met figuren in strak zittende latex-pakjes die over bovenmenselijke krachten beschikken. Maar naarmate duidelijk werd dat het niet datgene was wat ik verwachtte, werd mijn enthousiasme des te groter. Mijn enthousiasme voor films als “Deadpool” en “Ant-Man” (vanwege hun eigenzinnigheid en originaliteit) werd moeiteloos voorbijgestoken door deze hoogst originele anti-superhelden film. En als men dan ook nog eens het superhero genre (waar men tot vervelens toe maar sequels en prequels van blijft produceren) mengt met mijn all-time favoriete genre horror, dan kan het gewoonweg niet meer stuk. Ik ben inderdaad enthousiast, ja. Laaiend!

Het begint allemaal als een soortement Superman parodie of reboot (ook zo’n favoriet item uit Hollywood tegenwoordig). Ook hier maken we kennis met een jong koppel dat al jaren hun kinderwens tracht te vervullen. Zelfs pikante lingerie doet geen wonderen want meneer de landbouwer Kyle Bryer (David Denman) (ja hoor, de locatie is weeral een flink uit de kluiten gewassen boerderij) is nogal onhandig waardoor zijn horloge telkens in mevrouw de boerin Tori (Elizabeth Banks) haar haren vastzit. BANG! Voor ze het beseffen flikkert er één of ander object uit de ruimte. Recht in hun achtertuin. En alsof het de normaalste zaak is, vinden ze in deze komeet of ruimtetuig een onschuldig, lief, klein ventje dat ze stante pede adopteren en Brandon (Jackson A. Dunn) dopen. Alles peis en vree, denk je dan. Totdat het ventje beseft dat er toch iets scheelt met hem. Zeker als hij bij het aantrekken van het grasmachine plotsklaps ervoor zorgt dat het onding bij de buurman terecht komt. Een paar grasvelden verder dus.

Bij de welbekende figuur Superman waren de ouders er als de kippen bij om de jonge Superman erop te attenderen dat hij zijn groeiende krachten onder controle diende te houden en alleen mocht inzetten ten dienste van de mensheid. In de jaren 70 was dat aanvaardbaar. Maar na de triljoenste superhelden film begint dat concept toch wel echt zijn glans te verliezen. En daar begint “Brightburn” dan wezenlijk af te wijken. Zo gauw het lijkt dat de puberteit inslaat bij Brandon, en nee het gaat niet over haargroei en andere nevenverschijnselen, en hij ’s nachts ronddwaalt op de boerderij op zoek naar iets wat hem lijkt te roepen, wordt het duidelijk dat een constructief ouder-kind gesprek niet echt van nut is. Als Brandon zich benadeeld voelt, kan je maar best uit zijn buurt blijven. De gevolgen van een driftbui kunnen desastreus zijn. Een zweefvlucht richting commodekast of een verpletterde hand zijn meestal het resultaat. Ze zitten dus opgescheept met een tienerzoon met issues die over super-krachten beschikt. Een “Dennis the Menace” met een attitude. Je moet niet al te slim zijn om het vervolg van “Brightburn” te voorspellen.

Qua horror-elementen valt het nogal mee. Voor wie alleen maar super-helden films gewend is, zal het schrikken zijn. Voor een doorgewinterde horrorfanaat is het allemaal maar gewoontjes. Het is niet angstaanjagend of te bloederig. Er zitten een paar uitstekende gore-effecten in, dat wel. Persoonlijk vond ik het op bepaalde momenten gewoonweg spannend. Maar dan wel vanuit het oogpunt hoe het verhaal verder verloopt en afloopt. En zelfs dat probeerden de makers op een originele en eigenzinnige manier aan te pakken. Het gros van de blockbusters hebben telkens zo’n voorspelbare afloop. In een western zullen de slechteriken altijd in het zand bijten. Een romcom heeft in de meeste gevallen een happy end. En zelfs superhelden die zich aan de rand van de wanhoop bevinden, zullen uiteindelijk toch zegevieren (zoals The Avengers bijvoorbeeld). Als je dat ook verwacht hier, dan zit je er toch stevig langs. Van één ding kan je al zeker zijn. De marketingafdeling van Marvel riekt nu al geld en ze zullen er niet voor terugdeinzen om een sequel op poten te zetten waarbij de bende Avengers het op moeten nemen tegen deze onstuitbare Brandon.

Over het acteerwerk kan ik ook kort en bondig zijn. Gewoonweg uitstekend. En dan vooral de moeder-zoon band werd op een degelijk manier uitgewerkt en in beeld gebracht. De wanhoop en moederliefde die Elizabeth Banks uitstraalt is simpelweg schitterend om te zien. En ook al kan Brandon soms weergaloos onschuldig lijken, op de momenten dat zijn kwaadaardig ego naar boven komt, kan hij een angstaanjagende en imponerende gelaatsuitdrukking tevoorschijn toveren. Alleen spijtig dat hij zijn woede niet richtte op het irritante pestkop van de klas.

“Brightburn” is zeker en vast eentje die in mijn top-lijstje terechtkomt dit jaar. Het enige minpunt was de tijdsduur. Veel te kort natuurlijk. Maar verder is deze superhelden parodie doorspekt met SF en horror elementen gewoonweg subliem. Het feit dat men eindelijk eens tegendraads te werk gaat en het simpele idee van een superheld die niet het beste voorheeft met de mensheid, is een aangename en verfrissende afwisseling ten opzichte van de commerciële eenheidsworst die tegenwoordig wordt uitgebracht. Alleen al zoiets simpels als Brandon’s kostuum. Heeft er zich al eens iemand afgevraagd wie nu eigenlijk het pak van Spiderman heeft gemaakt? Of had peter Park een diploma Snit en Naad? Brandon gebruikt een stuk wollen textiel en een bedsprei als uitrusting. Geniaal toch. Zo geniaal als de film zelf. Ik blijf het herhalen. Het is te hopen dat het bij deze unieke film blijft en men niet een ellendig aantal vervolgen gaat verzinnen.

4.5*