Opinions

Don't be scared. I just want your goodness.

“Broken”. Ik ben er nog niet uit waar deze titel nu betrekking op heeft. Zijn het de gebroken relaties en wederzijdse verhoudingen tussen de families die in de doodlopende straat wonen. Gaat het over de breekbare gezondheidstoestand van Skunk of de breekbare geestestoestand van Rick. Of gaat het over de resem gebroken neuzen die de heethoofdige buurman Bob uitdeelt. Van de eerste minuut werd ik in dit triest verhaal meegenomen op een armtierige trip langs verschillende depressieve toestanden. Ja, “happy” word je in ieder geval niet van deze film. Het einde is echter een godsgeschenk en een schitterende vertoning vol hoop.

Elk huisje heeft zijn kruisje klinkt het welbekende gezegde. In deze doodlopende straat hebben ze wel een uitverkoop gehouden in loodzware kruisen. Laat ons hopen dat dit niet een vanzelfsprekendheid is in de meeste wijken. Vooreerst is er Skunk, wiens moeder er vandoor is met een of andere accountant, en haar familie. Ze woont samen met haar vader Archie (Schitterende vertolking door Tim Roth), haar broer en hun huishoudster onder één dak. De huishoudster heeft dan weer een knipperlicht relatie met een leraar die vol met twijfels zit over de toekomst van hun relatie. Skunk heeft ook nog diabetes wat ze minutieus opvolgt. Tegenover woont de familie Buckley. Een ouder koppel met de mentaal gehandicapte zoon Rick. Een vriendelijke jongen die, wat later blijkt, ook een duistere onberekenbare kant heeft. En daarlangs woont de agressieve en gewelddadige Mr. Oswald samen met zijn drie puberende dochters. Bob Oswald zijn vrouw is overleden en de opvoeding van zijn drie dochters is zijn grootste zorg. Echter zijn ziekelijke ongerustheid over het welzijn van zijn dochters is de oorzaak van het ongepast gedrag van de irritante ettertjes.

In wezen hebben deze 3 families niks gemeen en tonen ze ook geen affiniteit voor elkaar (behalve Skunk t.o.v. Rick), en toch worden hun levenswegen op een drastische manier met elkaar verweven met de nodige conflicten tot gevolg. De hele situatie escaleert door één simpele leugen. Een leugen om de waarheid te bedekken en niet geconfronteerd te worden met eventuele maatregelen. Een leugen die desastreuze gevolgen heeft en de onderlinge verhoudingen nog meer tot wankelen brengt. Skunk haar vrolijk en zorgeloos leven stort in elkaar na getuige te zijn van een agressieve geweldpleging op de in zichzelf gekeerde en wereldvreemde Rick. Het is de aanloop naar een als een spiraal voortzettende opeenvolging van verontrustende gebeurtenissen.

“Broken” is een aangrijpend sociaal drama en een depressieve situatieschets. Nogmaals toont dit maar weer eens dat Britse drama’s van hoogstaand niveau kunnen zijn. Het debuut van Eloise Laurence als de kwetsbare Skunk gaat niet onopgemerkt voorbij. Een schitterende vertolking die getuigt van jeugdige spontaniteit en inlevingsvermogen. Het scala aan emoties die ze moet tonen is niet evident en toch weet ze dit op een schitterende manier te vertolken. Ik ben niet snel onder de indruk van bepaald acteurs, maar dit was een glansprestatie.
Tim Roth is een gerespecteerd acteur en gekend uit de TV-serie “Lie to Me”. Ik ben echter niet zo’n fervent fan van TV-series. Zijn verschijning in “Pulp Fiction” en “Reservoir Dogs” zijn dan wel weer bekend voor mij. Roth heeft een soort rustgevende, kalme uitstraling. Soms doet hij me denken aan een light-versie van James Bond met identieke gelaatsuitdrukkingen als Steve Carell. Die zelfverzekerde blik en koele peilende observatie. Een ijskoude emotieloze houding tot op het moment dat hij aan het ziekenhuisbed zit, en geëmotioneerd weeral zijn droom verteld aan Skunk. Meesterlijk in beeld gebracht. Bij de rest van de cast kan ik echt geen gebreken vinden. Schitterende vertolkingen stuk voor stuk. De 3 puberende tienermeisjes speelden het zelfs zo overtuigend dat je bij momenten met plezier eens naar daar zou willen stappen om die drie brutale opdondertjes eens duchtig op hun plaatst te zetten. Robert Emms mag dan ook wel vermeld worden voor zijn onweerstaanbare en niet vanzelfsprekende vertolking van Rick, de mentaal gehandicapte buurjongen. Het indrukwekkende medelijden opwekkend begin, de getormenteerde en hulpeloze houding tijdens zijn opname en de vernietigende razernij op het einde. Al deze facetten worden schitterend afgehandeld door hem.

Cinematografisch ziet het er ook afgewerkt uit onder leiding van Rufus Norris. De soms rechtdoorzee beelden met die typische Britse toon en stijl die je ook terug kan vinden in befaamde Britse series zoals “Eastenders”. De terugkerende flashbacks en dromerige toekomstbeelden worden gemixt met de dagelijkse harde realiteit. Uiteindelijk is de kern van de film angstaanjagender dan om het even welke slasher of horror film. Een indrukwekkend sociaal relaas met een theatraal en godzijdank wel positief einde.

4*

Politiek ingewikkeld misdaadverhaal. Ondanks de toch interessante cast met Russell Crowe, Mark Wahlberg en Catherine Zeta-Jones (deze laatste voor de fraaie verpakking ... niet de inhoud) , vond ik dit een vervelende clichématige film dat alle eigenschappen heeft van een losgeslagen schip op de oceaan : stuurloos, alle richtingen uitgaand en geen duidelijk einddoel.
Alle stereotypen zaten erin : een corrupte burgemeester (prachtig neergezet door Crowe m.a.w. het enige lichtpunt in deze film), een ex-politieagent ex-alcoholist die door een fout in het verleden en toegedekt door de corrupte politieker nu een P.I. is geworden (Wahlberg op auto-piloot) en de beeldschone eenzame en ongeliefde vrouw van de politieker (Zeta-Jones natuurlijk).
De P.I. die in het krijt staat bij de politieker moet een onderzoek doen naar het vermeend vreemdgaan van de politieker's vrouw, en komt terecht in een moord op de politieke rivaal van de burgemeester. Gooi er nog een document bij dat aantoont dat de burgemeester corrupt is en dat is het zowat.
Gekeken en ... euh ... al vergeten !
2*

“Would you like to dance?

Are you here with that guy? The one who was teaching you to dance?

No.

So would you dance with me?

I'm not sure he taught me anything.

Doesn't matter. The secret is to look as though you know what you're doing.

Ah. I wish someone had told me that years ago.”

Nee, ik ben niet echt te vinden voor romantische films waar het vrouwelijke publiek van smelten en al grienend in een zakdoek meeleven met het hoofdpersonage. En nee, ik ben geen ongevoelige brok testosteron die enkel alleen naar actierijke, macho films kijkt. Maar ja, meestal mijd ik dit genre films. En toch wou ik dolgraag deze film zien. Niet omdat ik me vergist heb bij het aankopen van papieren zakdoekjes en daardoor met een overschot zit. En ook niet omdat ik in een emotioneel dalletje zit en dus de noodzaak zag om met een trillende onderlip en vochtige ogen naar het scherm te kijken. De enige reden waarom ik dolgraag deze film wou kijken is vanwege Saoirse Ronan. In mijn ogen een revelatie in Hollywood. Een jonge, frisse en zeker niet onaantrekkelijke verschijning die een nieuwe, frisse wind doet waaien. En naast deze fysieke eigenschappen heb ik ook nog eens een diepe bewondering voor haar eigenzinnige keuzes die ze maakt que filmrollen die haar aangeboden worden.

Ronan is het pulserende hart van deze film. Ze eist de volledige aandacht op gedurende de hele film als het jonge Ierse meisje Eilis Lacey, die de kans krijgt om een nieuw leven op te bouwen in de V.S. Helemaal in haar eentje reist ze af naar dit verre land, onwetend wat haar te wachten staat. Haar moeder en zus laat ze achter en voor ze het weet wordt ze verscheurd door heimwee. Zelfs haar job als verkoopster bij Bartocci en een cursus boekhouding kunnen niet verhelpen dat deze emotie haar in de greep houdt. Totdat ze op een dansavond de schuchtere jonge Italiaan Tony (Emory Cohen) ontmoet en ze langzaam transformeert van het introverte, oppervlakkige Ierse plattelandsmeisje naar een typische Amerikaans stadsmeisje die fleurige kleedjes draagt en make-up ontdekt. Haar houding en zelfvertrouwen wijzigt drastisch. Vergelijk maar eens het verlegen, verloren meisje dat zich bij de douane aanmeldt met de vastberaden, jonge vrouw die samen met Tony een vallei overschouwt waar hij zijn toekomstplannen openbaart. Een zelfstandige, besluitvaardige vrouw die met strakke blik en de handen in haar zij, naar de horizon tuurt.

Maar het is niet alleen Saoirse Ronan die in deze film schittert. Ook de haar omringende nevenpersonages zijn meesterlijk uitgekozen en passen perfect in het totale concept. Jane Brennan als de moeder van Eilis, een zwijgzame, in haar lot schikkende vrouw die emotieloos en zakelijk overkomt. Fiona Glascott als de zus Rose. Brid Brennan die de rol van hautaine roddeltante Miss Kelly speelt en verrassend genoeg een belangrijk aandeel heeft in de uiteindelijke beslissing van Eilis. Julie Walters als de principiële eigenares van het pension die telkens weer twee lichthoofdige bewoonsters de les moet spellen. Domhnall “About time” Gleeson als de Ierse dorpeling die een poging doet om Eilis te overtuigen om in Ierland te blijven. En vanzelfsprekend Emory Cohen en zijn Italiaanse familie. Een zelfzekere jongeman die langzaam maar zeker het hart weet te veroveren van de jonge Ierse.

Het is niet het vanzelfsprekende dat me ontroerde. Waarschijnlijk zullen er wel wat traantjes bij het vrouwelijke publiek vloeien tijdens de eindscene. Maar ikzelf werd vooral ontroerd op het moment dat een dakloze tijdens een etentje, georganiseerd door de priester (Jim Broadbent) die er ook voor gezorgd heeft dat Eilis ergens terecht kon in Brooklyn, een Keltisch lied aanhief. Zo puur, zo gemeend en zo doordrenkt door heimwee naar hun vaderland. Pakkend en intens tegelijkertijd.

Maar vooral het acteerwerk van Ronan is schitterend. Ze is expliciet aanwezig in deze film. Haar grote staalblauwe ogen, haar bescheidenheid en haar frêle persoonlijkheid die diepe emoties toont gewoonweg door haar sereniteit. Een performance om u tegen te zeggen. De hartverscheurende keuze die ze moet maken tussen het saaie, druilerige Ierland en het spannende, levendige Amerika wordt perfect door haar uitgebeeld. Voor mij staat de Oscar winnares van “Beste actrice” al vast. Ronan mag van mij gerust dit gouden beeldje in ontvangst nemen.

4*

“Buck Wild” is nu wel een erg typische B-film uit het zombiegenre. Af en toe kan ik wel eens genieten van een B-Film maar bij “Buck Wild” ontbreekt nu echt alles om er toch een genietbare film van te maken. Het doet verwoede pogingen om grappig te zijn, maar het komisch gedeelte ben ik nu eens echt nergens tegengekomen. Daarnaast zou het een horror moeten zijn, maar daar spanning en gore taferelen mankeren, leidt dit ook niet tot het gewenste resultaat. Uiteindelijk zat ik redelijk ongeïnteresseerd deze film verder te kijken louter en alleen uit nieuwsgierigheid en afwachtend hoe deze flop zou eindigen.

Vier vrienden gaan op een weekendje ergens in een godverlaten achterhoek van Amerika om er te gaan jagen op herten. Craig (Matthew Albrecht) is de naïeve sullige idioot die het weekendje organiseert. Zo goedgelovig als hij is, heeft hij niet eens door dat zijn vriendin thuis de ene party na de andere afschuimt, en ook een affaire heeft met Lance, die ook van de partij is, een ongelofelijke narcist en onverbeterlijke vrouwenversierder. Tom is de kleinzielige janker van het gezelschap. Een echte angsthaas en hygiënefreak. Zo’n mietje dat ’s avonds met ooglapjes slaapt en ’s morgens zijn gelaat verzorgt met een gezichtsmasker en komkommers op zijn ogen. Jerry is dan de stoere macho die in zijn Adams kostuum vroeg in de morgen buiten zijn Oosterse oefeningen doet. Je snapt dus wel direct dat deze vier individuen hun chemie onder elkaar zou moeten zorgen voor grappige situaties. Spijtig genoeg is dit niet het geval. Het zijn eerder mislukte pogingen en het komt allemaal na een tijdje geforceerd over. Het leek wel een “Porky’s” aflevering.

In het Redneck stadje komen ze al direct in aanvaring met Billy Ray, de “Badass” van het dorp zoals hij zichzelf noemt. Een nicht van een vent die met een bekakt Engels accent spreekt terwijl er een boa rond zijn nek gedrapeerd is. Hoe komen ze toch op zo’n idee ? Hij laat zich dan ook nog eens omringen door een bende randdebielen. Als je die heikneuters hun IQ samentelt, kom je nog niet aan het niveau van een doorsnee kleuter. Uiteindelijk worden ze verlost van deze bende nietsnutten door de lokale sherrif die zo lijkt weggelopen uit “The Dukes of Hazzard”. Aangekomen bij het weekend huisje ontmoeten ze de eigenaar Clyde, een redelijk boerse en lelijke agressieveling, en zijn dochter Candy, een wulpse goedgeschapen plattelandsdochter die er helemaal niks op tegen heeft om het mannelijke gedeelte van de bevolking te behagen. Wat ze niet weten is dat Clyde recent gebeten werd door een chupacabra. Wat dit uiteindelijk is en waar het vandaan komt, kom je uiteindelijk nooit te weten. Ineens was het er. En ineens is het weer verdwenen. Totaal geen zinnige uitleg hierover.

Je kan dan al direct raden wat de gevolgen zijn. Voordat je het weet is de hele bevolking van het stadje aangetast door deze vreemde, onbekende ziekte en is het voor de vier bizarre vrienden een overlevingsweekend. Hierbij toont Jerry dat hij meester is in overlevingstechnieken en een expert is op gebied van zombies. Er zijn al meerdere zombie-komedies gemaakt in het verleden en deze brengt dus echt niks nieuws. Het enige grappige moment was het alternatief gebruik van een bevroren vis en de reactie van spacecake op een zombie. Voor de rest is het een beperkt gespetter van bloed, dat dan ook nog eens op een amateuristische manier is uitgevoerd, en een horde zombies die rondstrompelen over het scherm. Bij momenten gebruikten ze zelfs een geavanceerde manier om dit in beeld te brengen : het versneld afspelen van de film.

Naar het einde toe maakte het me echt niets meer uit wie deze chaos zou overleven. Ze begonnen me dusdanig op mijn zenuwen te werken dat ze niet eens verdienden om aan deze vloedgolf van zombies te weerstaan. “Buck Wild” is echt een low-budget film en dat moet ik ze wel nageven, ze trachten dit ook niet te verbergen. Uiteindelijk is het maar een "niet serieus te nemen" zombie-film waarbij het hoofddoel is wat gruwelijkheden te mixen met een luchtige zwartgallige humor. Spijtig genoeg werden beide categorieën niet voldoende uitgewerkt : een tekort aan bloederige gorigheden en een totaal gebrek aan humor.

1*

Tja, gezien de leeftijd van deze film is het niet verwonderlijke dat deze nogal gedateerd aanvoelt. De humor is een beetje flauw. Ze deden me denken aan Laurel & Hardy en het werd op sommige momenten een beetje irritant. Toch een paar keer moeten gniffelen (het vakbond mopje en de uitdrukking op Costello's gezicht bij het wegtrekken van een tafelkleed bv.). Maar de films over de ontmoetingen van dit duo met andere lugubere personages ga ik toch niet direct bekijken.

2.5*

“What the fuck was that?

Beware of still water or a silent dog.”

Men had zeker en vast goede intenties bij het creëren van “Bullet Head”. En het eindresultaat mag dan wel origineel en eigenzinnig genoemd worden, maar er hapert wel hier en daar iets aan deze film vol vedetten uit de filmwereld. Hebben de heren Adrien Brody en John Malkovich (respectievelijk Oscar-winnaar en meermaals genomineerd acteur) gekozen voor het makkelijke geld ? Bij Antonio Banderas heb ik dat gevoel wel eens (zoals “Security”, “Acts of Vengeance” en “Black butterfly” bijvoorbeeld) en vond ik dat nogal evident. Adrien Brody heeft ook wel enkele missers op zijn naam staan (van het type “American Heist”). Maar van een legendarische acteur als Malkovich (die de show stal in “Unlocked” en “Cut Bank”) verwachtte ik dit eigenlijk niet. Maar als ik zo terugkijk op deze redelijk onbekende film, zit er toch meer in dan enkel wat clichématig stoer gedoe en flitsende actiescènes. Zoals iemand het al eerder opmerkte, is het een mix van “Reservoir Dogs” en “Cujo”.

Om eerlijk te zijn vond ik het hoofdverhaal het minst interessante. Drie overvallers die door een zwaar auto-ongeluk genoodzaakt zijn om zich te verschuilen in een verlaten fabrieksgebouw, waar ze wachten op nieuw vervoer. Tot hun afgrijzen ontdekken ze dat het leegstaande gebouw ooit een oord was waar illegale hondengevechten werden georganiseerd. En zo’n bloeddorstig exemplaar loopt vrij rond in het gebouw en begint instinctmatig achter de drie onfortuinlijke misdadigers te jagen. Waarschijnlijk door dieronvriendelijke praktijken geconditioneerd en getransformeerd in een krankzinnige vechtmachine. En dat is waar Antonio Banderas op de proppen komt. Want hij is de eigenaar van dit schizofreen beest en lijkt op één of andere harde bink uit de misdadige onderwereld.

Klinkt veelbelovend allemaal. In de val zittende misdadigers met een schuim kwijlende killer-hond die niets liever wil dan hun in stukken te rijten. En een maffia-figuur in een lange zwarte jas en lederen handschoenen die vervaarlijk met een automatisch geweer rond zwaait als hij ontdekt dat het drietal bij toeval zijn fortuin gevonden hebben in dit bouwvallig gebouw. Uiteindelijk is dit gedeelte van de film een aanvulling op het belangrijkste thema. En dat gaat eigenlijk over deze drie overvallers en hun houding ten opzichte van dieren. En tenslotte ook nog het wederzijds respect dat kan ontstaan tussen mens en dier. “Bullet Head” is rijkelijk gevuld met dialogen tussen de drie in de val zittende overvallers. Vooral de conversaties van Brody en Malkovich zijn entertainend. En dan vooral de individuele verhalen die ze elkaar vertellen zijn enerzijds hilarisch en anderzijds heel ontroerend. Vooral het verhaal van Malkovich en zijn tropische vissen is een regelrechte dijenkletser.

Ik weet niet waarom de hond die hier rond paradeert de naam De Niro heeft gekregen (wat dan ook initieel de filmtitel zou zijn). Misschien omdat de hond een gespierde lichaamsbouw heeft en een beruchte reputatie. Of omdat de naam past bij de sterrencast. De enige die nog niet een uitgebreid repertorium op zijn naam heeft staan, is Rory Culkin (die naar mijn mening een betere acteerprestatie afleverde in “Jack Goes Home”). Als je een actierijke misdaadfilm verwacht, zal je toch redelijk ontgoocheld zijn. Buiten de spannende confrontatie tussen Brody en de imposante vechtershond, waar een piano de hoofdrol opeist, zijn het vooral de dialogen die centraal staan. Al bij al was het een vermakelijke film.

3*

Are we gonna fight or are you planning on boring me to death?

Standaard rechttoe rechtaan no-nonsense actieprent zo teruggeflitst uit de jaren 80. Sylvester Stallone in zijn gekende rol als keiharde brombeergeluiden-voortbrengende pletwals. En als ik hem vergelijk met Arnie in "The last Stand" dan heeft Sly de tand des tijds redelijk goed doorstaan. Strak afgetraind lichaam en geen te strak getrokken aangezicht-vel

De gelijkenis met films zoals uit het verleden "48 Hours" en recent "The Heat" is vanzelfsprekend. Deze laatste is dan wel met een vrouwelijke noot en komt nog niet aan de enkels van deze film (Irritant gedoe in "The Heat"). De verhaallijn is niet briljant maar eerder simpeltjes : huurmoordenaars doen hun job, ééntje wordt geëlimineerd, partner van het eerste slachtoffer begint een onderzoek en wordt bijgestaan door de resterende huurmoordenaar die vergelding zoekt voor de dood van zijn partner. En dan begint het checklistje aflopen om uiteindelijk te eindigen bij de opdrachtgever.

Slater weeral in een nietszeggende rol (voor de zoveelste keer) en Jason "Conan" Momoa zet een degelijke vertolking neer als Keegan. De meedogenloosheid en pure agressie straalt van zijn personage af. Het duel op het einde tussen hem en Sly is dan ook prima afgewerkt.

Mijn pluspuntje t.o.v. The Last Stand is dan ook de talrijke actie en vechtscene's in deze film. Bloederig, realistische en zonder veel stunt-en-vliegwerk. Bij Arnie leek het wel in slo-mo allemaal te gebeuren. De one-liners en humor zijn ook stukken beter dan in "The Last Stand".

Geen echte hoogvlieger, bij momenten langdradig en saai, maar entertainment op het hoogste niveau ...

2,5*

Anything buried out there,

is meant to stay buried.

“Bullitt County” is niet echt een ontspannende film. Eerlijk gezegd moest ik mezelf beheersen om niet na een half uur er al de brui aan te geven. Erg boeiend was het niet. Integendeel. Het was tergend traag en nietszeggends. Het verhaal situeert zich in de jaren 70 wat overduidelijk is als je de kleurrijke, drukbedrukte kleding en de Woodstock-achtige attributen bekijkt. Een reünie van volwassen geworden schoolvrienden die nog eens het eentonig bestaan als verantwoorde burger wilden doorbreken. Er wordt een trip gepland naar Kentucky waar ze nog eens een befaamde kroegentocht overdoen langs hun favoriete stokerijen. De enige niet echt vrijwillige is Gordie (Mike C. Nelson) die op punt staat in het huwelijksbootje te stappen. Hij wordt gekidnapt, in de koffer gesmeten en meegevoerd naar de bestemming. Blijkbaar is dit zijn vrijgezellenparty.

Het is pas als Gordie verneemt dat er in deze contreien sprake is van een verborgen schat, de “Bullitt Treasure”, dat het tempo de hoogte ingaat. Blijkbaar is het een aanzienlijke som geld (winst van illegaal alcohol stoken) dat door de familie Bullitt is verstopt in de lokale bossen tijdens de drooglegging. Als blijkt dat hun favoriete bar ondertussen overgenomen werd en de nieuwe eigenaars er een wijn-bar van maakten, verslapt de interesse in het houden van een drankfestijn. Gordie blijkt ook een herstelde alcoholist te zijn die al 10 jaar geen druppel meer gedronken heeft. Dus niets belet hen om de bossen in te trekken gewapend met spaden en kampeermateriaal. Op schattenjacht dus. Hoogst gezellig blijkbaar wat dan weer leidt tot impressies van vier overjarige hippies die al tokkelend op een gitaar enkele hasjsigaretten roken en redelijk wat gerstenat naar binnen werken. Niet echt boeiend, maar er is al die lichte gewaarwording dat er iets duisters aan de oppervlakte gaat komen. Een geheim dat deze hechte vriendenkring al jaren meezeult en klaarblijkelijk heeft niemand de behoefte om het terug op te rakelen.

Het moment dat ze uitgenodigd worden door een vriendelijk echtpaar om in hun blokhut een maaltijd te nuttigen, was mijn verwachtingspatroon wat betreft de film al gemaakt. “Bullitt County” zou niet meer worden dan een psychologisch drama waarbij een gezellig onderonsje ontaardt in emotionele uitbarstingen waarbij diep verborgen trauma’s uit het verleden worden bovengehaald. En dan breekt de hel ineens los. En voordat ik het goed en wel besef, ben ik naar een heel andere film aan het kijken. Een film die over overleven, bedriegen, verwijten en schuldgevoelens gaat. Langzaam wordt duidelijk dat Gordie’s emotionele rugzak stilaan doorweegt. Niet alleen heeft hij een alcoholprobleem succesvol achter zich gelaten. Blijkt hij ook een Vietnam veteraan is die niet geheel ongeschonden deze oorlog is doorgekomen. Het resultaat is een door PTSS geteisterd persoon die zich bij confrontaties met moeite kan beheersen. En dan is er een gebeurtenis uit het verleden die nog het meeste doorweegt. Iets dat naarmate de film vordert, langzaamaan uit de doeken wordt gedaan via flashbacks.

Robin (Jenni Melear), Keaton (David McCracken) en Wayne (Napoleon Ryan) waren ook betrokken bij dit voorval, maar hebben dit blijkbaar verwerkt. Iets wat Gordie hen ook op een bepaald moment verwijt. De onverschilligheid maakt hem razend. Het was me ook al opgevallen dat ze niet echt rekening houden met anderen. Wie gaat anders ook op kroegentocht met een ex-alcoholist? Wat volgt is een uitbarsting van opgekropte frustraties wat leidt naar een zenuwslopende en bloederige ontknoping. Mike C. Nelson speelt een schitterende rol. De manier waarop de persoonlijkheid van Gordie (ook dankzij het terug hervallen in zijn oude gewoontes) verandert van een goedaardig persoon met issues in een door waanzin en razernij voortgestuwde wraaknemer, is gewoonweg schitterend om te zien. Een sterk staaltje van acteerwerk. Het aandeel van Dorothy Lyman en Richard Riehle was kort maar krachtig.

Nee, “Bullitt County” is geen memorabele film. En misschien was het beter geweest om de intro met de vier schoolvrienden iets in te korten. En het aantal plotse wendingen in het verhaal was een beetje overrompelend. En hadden we die ene kronkel in het verhaal niet al eens eerder ergens gezien? In ieder geval wist de film me toch aangenaam te verrassen toen de tweede helft van de film zich aankondigde. Een film die toont hoe een gemoedelijke situatie snel kan omslaan om vervolgens te eindigen in een tragedie. Een film die laat zien hoe iemand door schuldgevoelens getekend door het leven gaat en welke impact dit heeft op zijn persoonlijkheid. Ondanks Gordie’s fouten en agressief gedrag, voel je toch mededogen voor hem. Kortom, een geslaagde low-budget indie. Tja, iets waar ik dus van hou.

3*

“Never touch the cage. “

Je zit opgesloten in een huis samen met je autistisch moeilijk handelbaar broertje en wordt belaagd door een indringer, waarna er een soort kat en muis spelletje ontstaat. In deze film “Burning Bright” hebben ze die kat wel echt letterlijk genomen, want het is nu eens niet één of andere ontsnapte psychopatische gek die charmante goeduitziende dames als ontbijt lust, maar een volgroeide tijger die al 2 weken niks tussen de messcherpe tanden heeft gehad. Het enigste waar Kelly voor moet zorgen is uit de tijger zijn klauwen te blijven om niet levend verscheurd te worden.

Wel een originele opzet voor een film. Ik kan me niet herinneren dat dit al eens gebruikt werd in een andere film. Dat is dan ook het enige originele aan deze film, de tijger, want de rest is zo voorspelbaar. Het is dan ook een spannende zaterdagavond film die wel prettig is om naar te kijken (en niet alleen door de beeldschone Briana Evigan) .

Kort samengevat : Kelly Taylor (Briana Evignan) staat op het punt om naar de universiteit te gaan en wil haar zwaar autistisch broertje Tom (Charlie Tahan) plaatsen in een speciaal opvangtehuis. Als blijkt dat ze de rekening niet kan betalen, is ze genoodzaakt haar broertje terug mee te nemen en naar haar stiefvader Johnny Gaveneau (Garret Dillahunt) terug te keren om te achterhalen waar het geld dat bestemd was voor Tom, naartoe is. Blijkt dat die stiefvader toch wel een tijger gekocht heeft voor zijn Wildpark dat hij op korte termijn zou willen openen. Kelly en Tom’s moeder heeft in het verleden blijkbaar zelfmoord gepleegd, waarna Kelly alleen verantwoordelijk werd voor de opvoeding van Tom. En dan eindigen ze in het huis van haar stiefvader, dat ondertussen hermetisch verzegeld is met houten platen tegen de aankomende storm, samen met de hongerige tijger.

Meer verklappen is een beetje absurd, anders blijft er helemaal niks meer over om naar uit te kijken. Dat het een helse klopjacht wordt tussen roofdier en mens is evident. Het wordt dan ook een zenuwslopend spelletje tussen de twee waarbij Kelly al haar talenten (die ze blijkbaar tijdens haar lidmaatschap bij de lokale scouts heeft ontwikkeld als deze ver doorgedreven survival tochten organiseren) moet gebruiken en tegelijkertijd haar broertje in bedwang moet houden die nooit of te nimmer aangeraakt wil worden (en anders begint hij hysterisch te schreeuwen, wat gezien de omstandigheden niet aan te raden is) en als hij honger heeft resoluut begint te roepen voor eten (en naarmate de tijd verstrijkt luider en luider. Ook weeral geen aanrader). De motivatie om dit opgezet spel uit te voeren, is er eentje die we al in honderden films hebben gezien. De uiteindelijke ontknoping was ook niet bijster origineel. En de melige afsluiter was ook eentje om in te kaderen langs alle welgekende melige momenten uit de filmwereld.

Over de acteerprestaties geen slecht woord. Meat Loaf werd als verrassingsact opgevoerd aan het begin van de film als de verkoper van de tijger. Ik had hem nochtans niet direct herkend, want hij is nogal gekrompen in volume. Garret Dillahunt (12 Years a slave,Looper) heeft maar een beperkte rol als toekomstig eigenaar van een park en als hardvochtige stiefvader. Briana Evignan is echt een plaatje en is een vrouwelijke versie van John McClane. Voor mij was het beste fragment, het spannend moment wanneer ze probeert te ontsnappen via de “vuile was” schacht. Charlie Tahan (Ethan uit “I am Legend”) begon bij momenten echt op je zenuwen te werken met zijn autistische trekjes, maar voor iemand van zijn leeftijd vond ik het toch een sterk staaltje acteren. De grote sterren van de film echter waren Katie,schicka en Kismet de 3 tijgers die gebruikt werden.

Op enkele domme foutjes na, was het een genietbare film. Zo vond ik het vreemd dat het ene moment een eiken deur geen obstakel was voor de tijger, en deze met enkele rake meppen in twee brak. Maar enkele houten plankjes van een bergkast waren blijkbaar beter bestand tegen dit dierlijk geweld. En ik had het scherp voorwerp toch wel eens in zijn oog geramd.

Een doorsnee cliché verhaaltje met aardig wat spanning. Goed voor een regenachtige zondagnamiddag !

2,5*

“To get even one Michelin star, you have to be like Luke Skywalker.

To get two, you have to be... whoever Alec Guinness was.

But if you manage to get three... You're Yoda.

Well, what if he's Darth Vader?”

Adam Jones (Bradley “American Sniper” Cooper) heeft zijn vingers vroeger gebrand aan het leiden van een redelijk losbandig leven vol alcohol, vrouwen en drugs. Als top chef is zijn voornaamste bezorgdheid het creëren van perfecte bereide en niet aangebrande exquise gerechten. En vervolgens is hij ook nog eens gebrand op het verkrijgen van die derde Michelin ster voor het Londense restaurant dat hij opstart na enkele celibataire ontwenningsjaren. Drie stellingen die perfect als inspiratiebron konden dienen voor het verzinnen van de filmtitel “Burnt”.

Misschien begin je gefrustreerde te zuchten na het lezen van de korte inhoud. Althans ik deed dit toch nadat ik vernam dat het alweer over een gerenommeerde keukenchef ging. Maar terugdenkend aan de film “Chef” gun ik “Burnt” dan ook het voordeel van de twijfel , daar ik “Chef” uiteindelijk toch ook niet zo slecht vond. Mijn mening over kookprogramma’s is in het algemeen niet echt gewijzigd. Zoals ik het al verwoorde : “De terminologie van bakken, flamberen, braden, stomen, fileren, Bain-Marie, stoven, pocheren, ragout, karameliseren, gratineren, glaceren, dresseren, concasseren en het hype-woord van de laatste jaren “cuisson”, ben ik nu eens kotsbeu gehoord. Het zijn niet de gerechten die me de strot uitkomen, maar wel het overaanbod aan televisieprogramma’s waar ze massaal en vol enthousiasme in staan te kokkerellen”. Doorloop de televisiezenders maar eens op een doorsnee avond en je komt geheid weer één of andere would-be Jamie Oliver tegen die vervaarlijk met een pollepel staat te zwaaien.

Koken is tegenwoordig verheven tot kunst en wereldbefaamde meester-koks worden op een gelijkaardige manier geadoreerd als befaamde rocksterren tegenwoordig. Ze worden overladen met lof, hebben massaal veel fans die zich kwijlend vergapen aan de door hun idool gecreëerde lekkernijen en worden al kokkerellend mega-rijk door hun gepubliceerde kookboeken en televisieprogramma’s. En natuurlijk bleef een doorbraak op filmniveau niet uit. Het is dus alleen nog maar wachten op de eerste dans hit ingezongen door zo’n keukenpiet die al shakend zijn cholesterol rijke lichaam afbeult in een flashy videoclip. Juist zoals in “Chef” worden we getrakteerd op in beeld gebrachte overheerlijke gerechten die er uitzien als echte kunstwerken. Op de momenten dat heerlijke diners klaargestoomd worden, krijgen we een soort fotoreeks te zien van allerhande kleurrijke gerechten. De ene al smakelijker uitziend dan de andere. En dit in een tempo dat kan wedijveren met het tempo van sommige dialogen. Op die momenten vond ik de film hoogst amusant en boeiend om te volgen. De snedige soms redelijk grappige dialogen afgewisseld met prachtgerechten. Maar ik moet eerlijkheidshalve toch ook toegeven (het verwijt cultuurbarbaar zal wel naar mijn hoofd geslingerd worden) dat mijn smaakpapillen ook enthousiast reageerden bij het zien van die sappige hamburger in een fastfoodketen.

Voor de vrouwelijke kijksters is er dan ook nog het voordeel in de vorm van Bradley Cooper, die er zo appetijtelijk uitziet als zijn zelfbereide gerechten. Ik ben dan wel 100% hetero, maar ik kan best begrijpen dat (zelfs lesbische) vrouwen voor zijn charmes bezwijken. Die charmante glimlach, die diepblauwe heldere ogen, dat ongeremde gedrag. Een mooiprater met een stoer uiterlijk. En hij staat ook nog eens zijn mannetje in de keuken. Niet voor niets dat vele vrouwen zichzelf liefst zouden willen aanbieden als dessert. En liefst met een toefje slagroom. Eerlijk is eerlijk, Cooper speelde een degelijke rol. Zo kalm en beheerst hij was in “American sniper”, zo opvliegend en arrogant is hij hier. Sienna Miller liet zich niet overdonderen en wist zich staande te houden naast Cooper. Maar vooral Daniel Brühl was schitterend als Adam’s oude vriend. Er was ook nog een piepklein rolletje weggelegd voor Emma Thompson en Uma Thurman.

Een wervelende film gevuld met getalenteerde acteurs en actrices. Dat klinkt veelbelovend en zorgt voor een energieke film. Alleen kan deze film niet ontsnappen aan het fenomeen oppervlakkigheid. Het is allemaal een beetje te voorspelbaarheid en enorm clichématig. Je voelt automatisch welke richting het uit zal gaan. Zo intens als het er aan toeging in de keuken in het begin van de film, zo gemoedelijk eindigt het allemaal. Ze hadden evengoed kunnen eindigen aan een groot kampvuur terwijl ze “Vrolijke vrienden” samen zingen en elkaar vriendschappelijk omhelzen. En wat er exact gebeurd is in Parijs, kan je alleen maar gissen want daarover blijven ze nogal vaag over. Naar mijn gevoel ging het van een hoog-culinair, inventief smaakkanon naar een flets, alledaags gerecht. En toch vond ik het een schitterende film op een onverklaarbare manier. Maar toch nog even waarschuwen : zorg ervoor dat je goed gegeten hebt voor je deze film kijkt, want anders plunder je gegarandeerd je koelkast naderhand.

3,5*

“I mean it's more tactical.

This isn't an attack.

This is an invasion.”

Op één vlak heeft deze film me toch verrast en dat is de snelheid waarop het geweld een aanvang neemt. Het ene moment loopt Lucy (Brittany Snow) nog onbezorgd met haar vriendje door een metrostation. Het volgende moment ligt deze nasmeulend dood langs haar en hoor je in de achtergrond het geluid van automatische geweren en in paniek schreeuwende mensen. Blijkt dat er een civiele oorlog aan de gang is in dit gedeelte van New York. Een soort Civil War in guerrilla stijl. De geluidseffecten en de manier waarop de camera naderhand zwiepend de vluchtende Lucy volgt, heeft veel weg van een third-person shooter. Zelfs Lucy’s zus Belinda (Angelic Zambrana) dacht dat de bovenburen de hele tijd “Call of Duty“ aan het spelen waren.

Het is pas vanaf het moment dat Lucy gered wordt door Stupe (Dave Bautista), een conciërge met militaire achtergrond, dat deze realistisch aanvoelende film evolueert naar een overlevingstocht doorheen de achterbuurten van New York. Ik moest onmiddellijk denken aan films zoals “No escape”. Maar ook toppers uit een ver verleden zoals “Escape from New York” en de magnifieke speelfilm “Warriors”. Een turbulente en precies in één shot opgenomen vlucht doorheen achterbuurten waar street-gangs plotsklaps de wapens opnemen tegen de troepen die Bushwick trachten in te palmen en schorriemorrie van de wetteloosheid gebruik maken om buurtwinkeltjes brutaal te overvallen.

De reden waarom de troepenmacht deze New Yorkse buurt binnendringt en er een totale anarchie uitbreekt, klinkt het eerste moment redelijk belachelijk en onwaarschijnlijk. Maar naderhand bekeken zou zo’n situatie zich kunnen voordoen ergens in de wereld, gezien de interraciale en binnenlandse conflicten die overal oprijzen. Het is wel eventjes afwachten voordat je te weten komt wat de ware toedracht is van deze invasie. Maar buiten dit toch wel origineel uitgangspunt, heeft deze film weinig te bieden. De rest is gewoonweg de twee hoofdpersonages die zich al wegduikend een weg banen doorheen een als een slagveld uitziende stad. Zelfs luidruchtige en rebellerende plaatselijke bewoners die nogal onwennig en opgewonden gesticulerend met illegale wapens zwaaien, maakt het niet interessanter. Ze zagen er wel enthousiast genoeg uit.

Naast het feit dat het allemaal nogal simplistisch is en er niet echt verrassende ontwikkelingen zijn uitgewerkt, waren er ook enkele zaken die nogal irritant overkwamen. Zo is er het voortdurend gemompel van Dave Bautista zowat de gehele film. Behalve zijn emotioneel slotpleidooi was zijn bijdrage beperkt en leek hij eerder op Rambo die indertijd ook binnensmonds mompelde. En ondanks zijn ervaring als militair, vertikt hij het om meer gesofisticeerde vuurwapens te gebruiken. Het aantal keren dat ik me opwond omdat ze moderne automatische geweren, die zo voor het grijpen lagen, negeerden en koppig verder gingen met een nietig handwapen, was op een bepaald moment niet meer te tellen.

Als het de bedoeling was om een politieke statement te maken, dan is men daar toch niet helemaal in geslaagd. Er werd al snel terug omgeschakeld naar een oppervlakkige actiefilm. Voor dat je het weet zie je enkele joden lustig schieten met Uzi’s. Over het algemeen is het acteergedeelte niet zo slecht. Brittany Snow doet enorm haar best als opkomend expert in het overleven. Bautista’s postuur is uitermate geschikt om het personage Stupe te spelen. Zijn lichaansbouw en onbehouwen gedrag maken van hem een aartsgevaarlijke neanderthaler (inclusief gemompel). En als er één film is met een ontknoping die zo tegendraads is ten opzichte van de rest, dan is het deze film wel. Geloof me vrij. Het is niets speciaals maar het is geen overlevingsoefening als je de gehele film uitkijkt.

2*

Darkness cannot drive out darkness; only light can do that.

"The Butler" is een fascinerende geschiedkundige kijk op de strijd van de Afro-Amerikaanse bevolking voor gelijke rechten en een evenwaardig bestaan door de jaren heen in de VS. Of het wel of niet volledig accuraat en geschiedkundig juist is, laat ik in het midden. Om eerlijk te zijn vreesde ik dat het een saaie bedoening ging zijn zoals bij "Lincoln”. Integendeel , de film hield me meer dan twee uren aan het beeld gekluisterd. En dat voor een film die volledig gebaseerd is op historische feiten. Waren de lessen geschiedenis vroeger op school maar zoals deze film. Ik vind wel dat dit verplicht lesmateriaal zou moeten zijn. Velen zullen zeggen dat dit een strategisch gelanceerde film is om in aanmerking te kunnen komen voor een Oscar nominatie en er ook eentje in de wacht te slepen. Hier ben ik niet honderd procent zeker van. En als dat een beweegreden is om deze film over te slaan, dan mis je eigenlijk een van de betere films van het bijna voorbijgevlogen jaar.

Een heleboel bekende sterren passeren in deze film : John Cusack,Jane Fonda,Cuba Gooding Jr.,Terrence Howard,James Marsden,Robin Williams,Vanessa Redgrave. Zelfs Lenny Kravitz en Mariah Carey speelden er een rolletje in. Maar ik had ze niet direct herkend. Maar het zijn de hoofdrolspelers die een degelijke indruk op mij hebben gemaakt. Forest Whitaker is fantastisch als de butler Cecil Gaines die voor 8 Amerikaanse presidenten werkte en die de hele historie meemaakt van de katoenvelden tot en met de verkiezing van Obama als president. Naar mijn oordeel zijn beste prestatie ooit. Ondanks zijn passieve houding , toont hij toch op een bepaalde manier dat hij ambitieus en moedig is. Ik vond dat hij op zijn eigen manier een stille strijd voerde tegen het onrecht dat hem was aangedaan. Sommige momenten vond ik aangrijpend als hij aanwezig was in “The Oval Room” waar de dan regerende president een beraadslaging heeft met zijn raadsmannen en een bespreking heeft over hete hangijzers die te maken hebben met de gekleurde bevolking. De manier waarop ze hem negeren alsof het een meubelstuk is terwijl het nochtans zaken zijn die hem aanbelangen. En de neutraliteit die Cecil heel die tijd kan behouden. Tevens vond ik het fantastisch hoe zijn veroudering gerealiseerd werd. Alles klopt en is op een overtuigende manier gebracht. Langs de andere kant heeft Whitaker sowieso een hangend aangezicht met van die lodderogen, waardoor hij van nature er al triest uitziet.

Diegene die wel de meeste indruk op mij heeft gemaakt is Oprah Winfrey die de rol van Gloria Gaines op zich nam. Om eerlijk te zijn begon ik deze film te kijken zonder enige notie van welke VIP’s hier in meespeelden. Toen ik haar uiteindelijk herkende als die vervelende aandachttrekkende mediageile trien die in alles commercieel voordeel ziet, was ik toch aangenaam verrast door haar acteerprestatie. Ik zou zelfs durven zeggen dat de keuze om haar deze rol te geven de film alleen maar ten goede kwam.
En ook David Oyelowo speelde een glansrol als de zoon Louis. Een stille jongen tijdens het opgroeien die zich langzamerhand afzette tegen het beeld dat hij had van zijn vader en langzamerhand begon te rebelleren en deelnam aan de befaamde sit ins op plaatsen waar zwarten niet mochten ziten,de Freedom Buses en later The Black Panthers. Het toppunt van meligheid in deze film is natuurlijk dat er op het uiteinde een verzoening is met zijn vader.

Het voordeel om deze film te kijken zonder besef van wie er allemaal in meedoet, is dat je telkens weer verrast wordt door bekende gezichten die op komen draven. Het meest geslaagd vond ik Alan Rickman en Jane Fonda als Ronald en Nancy Reagan. Ook Minka Kelly als Jacqueline Kennedy vond ik aardig gelukt. Robin Williams vond ik echter een miscast. Niet vanwege zijn acteerprestatie maar ik verwachte elk moment het opzetten van een clownsneus en een grappige oneliner als afsluiter.

De film zelf was een hele boterham op gebied van geschiedenis. Een hele reeks feiten kwamen aan bod. De katoenplantage,de eerste zwarten op een universiteit,de Freedom Buses,de Ku-Klux-Klan,de aanslag op JFK,Sidney Poitier,Vietnam,de dood van King, Mandela en Obama. Niet niks om in één enkele film naar voren te brengen. Maar het stoorde me niet echt en eigenlijk werd het op een vernuftige manier aan elkaar gepraat.

Een must-see film voor mij in ieder geval. Het is eigenlijk een filmische documentaire van de lelijkste en meest trieste periode in de Amerikaanse geschiedenis en waar in onze huidige moderne maatschappij er nog altijd uitwassen van bestaan. En dan te beseffen dat dit in tijd gezien niet eens zo lang geleden van toepassing was. Voor mij zeker een Oscar waardig.
Maar liefst mag deze film dan gezien worden als de apotheose over dit onderwerp, want we worden de laatste jaren overspoeld met dito films hierover.

4,5*

I write of what I cannot speak, the truth. I write all I know of it, then I throw that pages to the wind, maybe the birds can read it.

Een niet traditionele visie op het vampieren-genre. Een nieuw verfrissende kijk vanuit een andere invalshoek. Niet het cliché beeld van bleke met bloeddoorlopen ogen en met vlijmscherpe hoektanden voorziene creaturen van de nacht die zich verschuilen in stoffige kelders in een doodskist. Geen smeltende,opbrandende of imploderende wezens als ze in aanraking komen met het zonlicht. Nee hier zijn het personen die deel uitmaken van een bondgenootschap die een eeuwenoude traditie overdragen.

Het verhaal vertelt het verhaal van een moeder (Gemma Arterton) en haar dochter Eleanor (Ronan) die al jarenlang rondtrekken om zich te verbergen daar vrouwen eigenlijk niet toegelaten zijn in het bondgenootschap. Trouwens is die Gemma nu wel een vampier die me 's nachts mag inpalmen en haar tanden (in dit geval de vlijmscherpe nagel) in mijn vlees mag planten. Ze deed me terstonds denken aan de pulpboekjes van Vampirella die vroeger in de krantenkiosk lagen. Dezelfde proporties en afmetingen van wellustig deinend vlees

Nogmaals zet Eleanor hier een overtuigende en briljante rol neer (recent haar gezien in Hanna) als de dochter die gewetensbezwaren heeft en er alles voor zou opofferen om haar geheim aan een sterfelijke te kunnen vertellen i.p.v. het neer te kribbelen op een papier en het dan weg te gooien. Ze ziet er niet alleen bloedmooi uit, ze heeft ook die serene uitstraling en inlevingskracht om een rol als deze subliem te vertolken.

Cinematografisch is deze film ook een plaatje. Mooie beelden van een kuststreek , afgewisseld met flash-backs naar de jaren 1900. Langzaam ontrafelt zich het gehele verhaal.
De ontknoping met het bondgenootschap vond ik niet zo vanzelfsprekend maar dat Darvell uiteindelijk op het eiland terecht zou komen ,samen met Eleanor, om ook onsterfelijk te worden was ook niet bepaald een verrassing.

Voor mij was het , hoe toepasselijk, een bloedmooie film

3,5*