Opinions

Wat een visueel prachtige film was dit nog eens. Ik heb soms ademloos liggen kijken en heb enorm genoten van de apocalyptische beelden , de desolate landschappen en dan dat puur stukje natuur tussen al die chaos.

Ik begrijp sommigen niet. Ok, je zal dingen herkennen van andere films of boeken. Maar dan kan je wel van de meeste films zeggen dat het een flauw afkooksel is van weer een andere film. Toegegeven ! Als er nu jaarlijks een aantal ijzersterke SF-films zouden uitkomen in het rijtje Space Odyssey 2001 , Aliens , Star Wars, The Fly, Mad Max , Prometheus ... dan zou ik het begrijpen. Maar ze zijn (zoals trouwens ook in het horror genre) vreselijk dun gezaaid. Ze hadden er ook een poepsimpel verstand-op-nul filmpje van kunnen maken. Dat was deze film vond ik ook weer niet. Of ze hadden het kunnen inkorten met vet veel snelle actie in. Dan was het waarschijnlijk weer iets teveel geweest. En zo is het nooit voor de meeste in orde.

Oblivion vind ik ijzersterk in de weergave van een apocalyptische wereld. De high-tech omgeving, de interieuren, de gebouwen ,de futuristische voertuigen en computertoestanden zagen er briljant uit. En inderdaad, het had echt een Apple feeling in alle ontwerpen. Het leek wel een mega-XXL uitvoering van de i-pad die ze als controle-console gebruikten
Het verhaal, de uiteindelijk gang van zaken, de wendingen , de uitleg hoe het zo ver is kunnen komen, wordt op een langzame (soms te trage) manier ontvouwen, maar dat vond ik nu juist goed aan deze film i.p.v. boem-baf-patat de feiten af te ratelen.

Ik ben geen mega-fan van Tom C. , maar om eerlijk te zijn, stoorde hij me voor één keer totaal niet. Hij deed zijn ding , mocht zich weer eens op een "Impossible Mission"-manier uitleven en kwam soms erg overtuigend over. Andrea Riseborough vond ik stukken beter dan in (de nog maar pas gekeken) "Welcome to the punch" en acteerde ook als een gekloonde versie.
Freeman had een beperkte rol, maar stond wel weer in het midden van de eerste verrassing in deze film.

Toegegeven ! Het einde vond ik weer een beetje te "Independence Day"-achtig en ongeloofwaardig dat zo'n high-tech en gesofisticeerde beschaving dit niet had kunnen onderscheppen.

Voor de rest ... als SF liefhebber mogen ze me er zo gerust een paar voorschotelen op jaarbasis

Dikke 4*

I got out of worse situations than this.

Been married three times.

Dit moet toch wel de domste film zijn die ooit gemaakt is over buitenaardse wezens die onze planeet weer willen gebruiken als vervangmiddel. We zagen het al in “War of the worlds” en “Independence Day” waarin we werden overweldigd door peperdure speciale effecten en immense gevechten tussen aardbewoners en niet-aardbewoners. Het origineelste aan “Occupation” is dat het zich nu eens niet op Amerikaanse bodem afspeelt, maar helemaal aan de andere kant van de wereld. Met name down-under in Australië. Wat ze wel hebben overgenomen van hun Amerikaanse voorbeelden is het patriottisch gewapper met een vlag op het uiteinde. Verwacht je dus maar aan een half verbrande Australische vlag.

Op dit moment is er een 15 jarig Zweeds meisje dat bij de Europese Unie komt pleiten voor betere milieumaatregelen voordat we allen onze planeet ruineren. Blijkbaar hebben deze buitenaardse indringers niet goed geluisterd naar hun lokale “Rise for climate” beweging en daardoor hun planeet naar de knoppen geholpen. Het moment waarop de opper-Alien dit verkondigde, moest ik spontaan lachen. Ik weet niet of er bij de release van deze film al sprake was van milieu-betogingen in de wereld, maar ik vond het wel toepasselijk. Maar dat was dan ook het enige humoristische waar ik spontaan en oprecht om moest lachen. De rest van de film is eigenlijk om te wenen. Behalve de eerste 15 à 20 minuten. Die stemden me nog hoopvol. Toegegeven, de speciale effecten waren niet om over naar huis te schrijven, maar het zag er veelbelovend uit. Die 20 minuten werden ten volle benut om de complete groep mensen voor te stellen die aan de basis liggen van de revolutie.

Allereerst maken we kennis met Matt Simmons (Dan Ewing) en zijn vrouw Amelia (Stephany Jacobsen). Hij is een wegenwerker en recupererend “Australian Football” speler die nog eens het veld betreedt na het innemen van een dosis pillen tegen de hoofdpijn. Verder ontmoeten we Peter (Temuera “Once were Warriors” Morrison) en zijn beeldschone dochter Bella (Izzy Stevens) die toevallig het kleine Australische dorpje als kortstondige halte tijdens hun trip met de mobilhome hebben gekozen. En vervolgens wordt Jackson (Charles Terier), concurrent van Matt die zijn aanvoerdersrol heeft overgenomen in het team en dat wel expliciet laat merken, en zijn vriendin Vanessa (Rhiannon Fish) voorgesteld. Op het moment dat de elektriciteit uitvalt en apocalyptische, stroboscopische lichtschijnselen de intro zijn voor een moorddadige buitenaardse invasie, verzeilt dit allegaartje aan personages in de mobilhome van Peter (samen met de lokale commentator Seth Grimes vertolkt door Felix Williamson). En ja hoor, ze weten dit superieure ras te ontlopen en een onderkomen te vinden ergens in een vervallen boerderij.

Het verhaal “Occupation” is al ontelbare keren verteld geweest. Niets nieuws onder zon. Vanzelfsprekend worden de bij toeval bijeen gesprokkelde personages de basis voor een opstand tegen de buitenaardse invallers. Daarvoor moeten allereerste onderlinge vetes en misverstanden worden opgeklaard om dan tot de vaststelling te komen dat samenwerken en samenhorigheid een geducht wapen zijn. Zelfs tegen wezens die op technologisch vlak veel verder geëvolueerd zijn. Wat wel indruk op me maakte was dat het er somtijds verbluffend uitzag. Zeker als je beseft dat het budget aanzienlijk veel kleiner was dan dat van Amerikaanse blockbusters. De CGI gebruikt voor het moederschip van de marsmannetjes was zeker niet slecht. De oprukkende grondtroepen zagen er misschien wat ouderwets uit en deed me een beetje terugdenken aan Scifi uit de jaren 70. En ja, het uiterlijk van de aliens, eens hun helm was verwijderd, zag er clichématig uit met die vliegenogen. Het meest realistische in de film was dat men het conflict niet over een paar dagen spreidde maar over ettelijke maanden. Maar het verhaal zit zo vol onrealistische dingen en belachelijkheden dat men dat al snel vergeet.

Een kleine bloemlezing. Buitenaardse wezens veroveren de planeet met hun reusachtige ruimteschepen en een legertje met laserwapens uitgeruste stormtroopers. Wat doe je dan als ze in je schuilplaats infiltreren? Inderdaad, je kruipt gewoon achter een matras of deur. Gegarandeerd veilig. En als je concludeert dat de natuurlijke gewassen als een soort camouflage werken, waarom gebruik je dat dan niet om je beter te beschermen? Blijkbaar realiseerden ze zich dat op een bepaald moment als ze met een beperkt groepje een aanstormend legioen aliens kunnen ontwijken door een korenveld in te rijden. De aanstormende troepen zijn terstond het spoor kwijt van onze helden (Dommeriken, ze zijn gewoon links afgedraaid) en blijven dan maar verdwaasd rondkijken. Herinner je je nog de troepenmacht die de Amerikanen bijeentrommelden om de aanval tegen het moederschip in te zetten? Wel hier redden ze de wereld door met pakweg 12 man een ultieme aanval in te zetten. Zelfs in een voor de oorlog klaargemaakte Smart. En als een slachtoffer net aan de dood is ontsnapt en comateus in bed ligt, dan kan je hem direct op de been krijgen door een emmer ijskoud water over hem te gooien. En het eindgevecht is gewoon te grotesk voor woorden.

Maar vooral het einde is totaal geschift. Dan zijn ze er eindelijk in geslaagd om de wreedaardige veroveraars te overmeesteren, gaan ze ineens de evangelische toer op en keren ze de andere wang toe. Kortom, de helft van de bevolking is gedesintegreerd of in de slavernij verzeilt geraakt maar we gaan toch eventjes de handjes schudden en met vereende krachten de wereld verbeteren. Elke spirituele en godsdienstige beweging zou dit kunnen gebruiken als studiemateriaal. Toch gek dat men ineens zo goedaardig is als je dit vergelijkt met de scene waar Temuera Morrison afrekent met een gevangengenomen alien. Dat was pure razernij. Maar er zijn meer van die rariteiten te ontdekken in deze moedige poging van de Australiërs om te bewijzen dat ze ook in staat zijn om Scifi te produceren. Ik hoop in ieder geval dat indien we ooit te maken krijgen met een buitenaardse invasie, deze marsmannetjes ook zo tam en dom zijn als die uit deze film.

1.5*

“Helen, if you let him in, we are both dead.”

Wat is me bijgebleven na het bekijken van “October Gale” ? Raar maar waar, maar de soundtrack maakte uiteindelijk de meeste indruk op me. Melancholische pianomuziek die wonderbaarlijk bij de gemoedstoestand van Helen Matthews (Patricia Clarkson) past. De hele film wordt gedragen door de composities van Mischa Chillak. En vooral het wondermooie en fragiele nummer "Close Watch" van Agnes Obel dat in het begin van de film weerklonk, terwijl Helen met haar boot over de enorme plas naar de bewoonde wereld terug vaart, vond ik perfect passend in deze film. Ook de ingetogen vertolkingen door Clarkson en Speedman (William) vond ik niet onaardig. En ook het verlangen om ook eens af te reizen naar zo’n afgelegen eiland waar je ongestoord kan verblijven, stak de kop op. Maar dat is dan ook uiteindelijk het enige positieve dat ik kan bedenken over deze voor de rest redelijk lege en inspiratieloze film. “October Gale” zou een thriller moeten zijn met nog een snuifje drama en romantiek erbij. Maar uiteindelijk is dit enkel en alleen maar een summiere schets over Helen’s verwerkingsproces na het verlies van haar echtgenoot, waarbij wisselende emoties naar boven komen. Romantiek was er kortstondig in het heden, en veelvuldig in de flashbacks uit het verleden. En om er nu echt een thriller van te maken, was het spanningsgedeelte toch wel echt te beperkt.

Recensie October Gale hier ...

"Who was that lady in your office today?

Yeah, Dad, who was that lady in your office today?

What lady?

I don't know. Just some lady. "

Halloween avond. Alle televisiekanalen zijn volgepropt met horrors om deze griezelavond mee op te vrolijken. Spijtig genoeg zijn dit meestal steeds dezelfde weerkerende meesterwerken (de budgettering voor de afdeling speelfilms werd volgens mij redelijk ingeperkt). Dan maar een keuze maken uit de schier oneindige lijst van nog nooit gekeken griezelfilms. En “Oculus” was er eentje die ik altijd al eens wou zien. Ondanks enkele negatieve reacties die ik her en der las, was ik toch aangenaam verrast. Niet vanwege het huiveringwekkende of angstaanjagende, want dat ontbrak voor mij nagenoeg volledig, maar wel door het ingenieus in elkaar verweven van het verleden met het heden. Alhoewel dit op het einde wel een enorme warboel veroorzaakte, zodanig dat ik zelf niet meer wist in welke tijdscyclus het verhaal zich afspeelde.

Het rekwisiet spiegel is wel erg geliefd in horrors (een leuke compilatie van befaamde “mirror scares” vind je hier). Persoonlijk vond ik de manier waarop het kleinood werd ingeschakeld in de film “Candyman” nog altijd het meest memorabele moment. Ook hier in “Oculus” is het een oude, antieke spiegel die blijkbaar de bron is van allerhande vreselijk uit de hand lopende toestanden. Alleen kan men zich de vraag stellen of de spiegel nu al of niet de oorzaak is dat bepaalde personen in de betreffende familie waanvoorstellingen ervaren. Of dat het een erfelijke afwijking is die ervoor zorgt dat de psyché van die personen bepaalde illusies voor werkelijkheid nemen. En dat is nu net het geraffineerde in deze film. Die verstrengeling van werkelijkheid en illusie. Bezit de spiegel inderdaad duistere krachten om een individu aan te zetten tot het plegen van gruwelijke feiten? Of speelde de persoonlijke waangedachten een grotere rol?

En zijn Kaylie (Karen Gillan) en Tim Russell (Brenton “Gods of Egypt” Thwaites) beide al van jongs af aan het slachtoffer van de zogenaamde “Fuzzy-trace theory”? Na vele jaren is het Kaylie die een plan heeft opgezet om te bewijzen dat niet haar vader diegene was die hun moeder folterde en vermoorde, maar dat hij werd gemanipuleerde door de duivelse spiegel. Dat haar broer Tim juist 10 jaar in een psychiatrische instelling verbleef om alle feiten op een rijtje te zetten en om het trauma te verwerken, nadat hij zijn vader een kogel door het hoofd te jagen, lijkt haar niet te deren. Ze sleept hem mee naar het ouderlijk huis waar de gevreesde spiegel opgesteld staat omringd door camera’s, elektronische gadgets en een veiligheidssysteem met een door halters verzwaarde ijzeren pin. Ze is vastbesloten om de paranormale beïnvloeding door de spiegel in beeld te brengen en de oneindige reeks van mysterieuze overlijdens een halt toe te roepen door het onding te vernietigen. Dat Tim allerhande argument naar voren brengt, wijt ze aan zijn jarenlange opsluiting en de indoctrinatie door de behandelende psychiaters. Of lijkt Tim door jarenlange therapie verlost te zijn van de verwarde familiale geestestoestand?

“Oculus” moet het niet hebben van griezelige, bloederige toestanden. Echt eng is de film nagenoeg nergens. Je zal deze dus ook niet nagelbijtend uitkijken. En buiten het appelincident en tandextracties is deze film nagenoeg bloedeloos. Maar toch vond ik het op een bepaalde manier spannend genoeg. De twee verhaallijnen uit twee verschillende periodes wisselen elkaar perfect af zodanig dat op een trage maar nieuwsgierig makende manier het hele relaas uit de doeken wordt gedaan. Zoals al eerder vermeld wordt hiermee enigszins overdreven aan het einde, wat dan weer voor verwarring kan zorgen. Qua vertolkingen zijn Kaylie (Annalise Basso) en Tim (Garrett Ryan) in hun tienerjaren het meest overtuigend. De manier waarop ze evolueren van zorgeloze jongeren naar angstige tieners is schitterend gespeeld. Hun afgrijzen en panische angst komt enorm realistisch over. Hun oudere alter ego’s vond ik nogal eendimensionaal. Vanzelfsprekend is er het spanningsveld tussen hen als believer en nonbeliever dat voor enige intensiteit zorgt. “Oculus” is dus niet echt grensverleggend en zal zeker niet voor opschudding in het horrorlandschap zorgen. Maar voor horrorliefhebbers is het toch een genietbare film die moeiteloos boven het gemiddelde uitstijgt. Ik zou zelfs durven beweren dat deze thuishoort in de categorie “horror voor beginners”. Ik ben ervan overtuigd dat ze naderhand zorgeloos kunnen genieten van een welverdiende nachtrust ! Zelfs nadat ze zich nog even hebben opgefrist voor de badkamerspiegel ….

3*

Ai Walt Disney ... en ja ik voelde aan mijn dikke teen dat het zo'n belerende, met een kanjer van een moraal , stroperige en tot tranen toe bewegende familiefilm zou zijn , waardoor ik een flash-back kreeg van 40 jaar terug, waarin ik mijn zussen snotterend op een poef zag zitten turen naar zo'n zelfde begrafenisstemmingmakende film.

Maar eerlijk is eerlijk ... deze film heeft mij op een subtiele manier ingepakt als het perfecte cadeau onder de kerstboom. De prachtige omgeving waarin het geheel zich afspeelde, de bossen en de dwarrelende bladeren, het typische lokale boerendorp met een uitstervend potloodfabriek en potloodmuseum, de sociale banden tussen de bevolking ,de snobistische irriterende familie en de kille in-een-ivoren-toren-levende bedrijfsleider. Dit samen met de lieflijk uitziende Timothy met zijn pretoogjes en een onovertroffen knuffelgehalte, die verschijnt in het leven van Cindy en Jim , een kinderloos koppel dat bij een glas wijn 's avonds een opsomming maken van de ideale zoon, dit in een sigarendoosje steken en achter tussen de groenten planten. Van daaruit weet je stap voor stap wat er gaat gebeuren en wat de bedoeling is en wat de uitkomst is ... maar dit maakte me voor één keer geen reet uit, want ik heb er van genoten.

Een familiefilm dus die in de galerij van "De betere familiefilms" gerust een plaatsje mag innemen. Een lach, een traan en een droevig maar toch uiteindelijk happy end.
Tja, het voordeel van ouder worden is dat je dan ook zo'n films kan appreciëren

Beste en link uit de hoek komend moment voor mij was : de voorspelling dat Timothy als abominabel slechte speler, het winnend doelpunt zou scoren, komt uit, behalve in het verkeerde doel

3.5*

The Sixth sense in Koontz stijl.

Ik ben zelf een fan van Koontz zijn boeken. Ik kon me echter de Odd Thomas figuur niet voor de geest halen, maar het feit dat ik ellendig veel boeken verslind zal daar wel iets mee te maken hebben. Waar Koontz in uitblinkt is de cadans van zijn verhalen, de snelle verhaallijn die ervoor zorgt dat je als het ware in het verhaal gezogen wordt en het je niet meer loslaat en de meesterlijke heen en weer gaande dialogen in korte zinnen met subtiel in verweven humor en kwinkslagen.

En dat zit ook allemaal in deze film. Het is een mengeling van misdaad,thriller en griezel (één schrikmoment waar mijn vrouw van uit de zetel sprong ). Het oplossen van een misdaad dmv. het bovennatuurlijke. Het feit dat er aanverwanten zijn die op de hoogte zijn van zijn gave, geeft het natuurlijk een andere wending dan de meeste films. De minieme SE die gebruikt werd voor de bodacks , ziet er niet grensverleggend uit, maar past perfect bij het geheel.

Toevallig ben ik ook nog Fright Night aan het kijken in uitgesteld relais waarin Anton Yelchin ook speelt. En in deze film komt hij overtuigender over dan in Fright Night. En wat a lucky bastard die gast is, want daar heeft hij ook al zo'n vriendin om van te smullen. Addison Timlin is perfect gecast als de vriendin van Odd Thomas. Ze speelt met glans dat type vriendin dat de flair heeft om om te gaan met zo'n weirdo en een allesomvattende liefde te hebben voor hem. En ze ziet er ook nog verdomd lekker uit in die roze lingerie ...

Het einde was , zelfs voor mij, ontroerend en emotioneel in beeld gebracht.

Eindconclusie : ik moet dat boek nog eens lezen en voor diegene die houden van een Hardy boys-achtig verhaal doorweven met "Ghost" vind ik dit zeker een aanrader.

4*

Als je de cover van “Off Piste” bekijkt, verwacht je je aan een pure survival film vol actie en achtervolgingen in een Frans sneeuwlandschap. Dat is het echter niet. Het is eerder een psychologisch drama waarbij het verwerken van een traumatiserende ervaring centraal staat. Allereerst maken we kennis met Stanley Winters (Henry Douthwaite) die tijdens een militaire raid op een lokale pub waar I.R.A. leden een bespreking hielden, per ongeluk het jonge zoontje van één van deze leden doodschiet. En dan is er Niamh O’Brian (Lara Lemon) die als jong meisje getuige was bij de dood van haar jonge broertje en vader. Beiden worstelen met het verleden. Stanley hangt zijn militaire combat-uitrusting aan de kapstok en verhuisd naar de Franse Alpen waar hij samen met zijn blinde moeder (Yvonne O’Grady) in een afgelegen berghut verblijft en innerlijke vrede terug tracht te vinden.

Als Niamh op latere leeftijd de werkelijke waarheid over de dood van haar vader en broertje te weten komt en zelfverzekerd Ierland verlaat en afreist naar het Franse bergdorpje, lijkt het verder verloop evident te zijn. Je kunt alleen maar raden wat de beweegredenen zijn van Niamh om die verantwoordelijke op te zoeken. Is het om haar verlies te wreken? Een weerwraak omdat haar leven een aaneenschakeling was van depressies? Of is het om af te rekenen met het verleden en het eindelijk achter zich te kunnen laten? Dat diegene die haar na het fatale incident opgevangen heeft, nog een dossier over Winters heeft rondslingeren, is al een aanduiding over het soms toch wel onwaarschijnlijke van de film waar enkele onzinnige zaken in voorkomen.

Het psychologische aspect vond ik dan wel interessant genoeg. Stanley die worstelt met zijn innerlijke demonen en met behulp van een vrouwelijke psychiater (die meer onzekerheden vertoont dan haar patiënt) dit tracht te kanaliseren. Ook Stanley’s moeder tracht haar zoon terug op het juiste pad te krijgen zodanig dat hij de zin van het leven herontdekt. Niet voor niets dat ze dan ook als een moederkloek het arriveren van Niamh toejuicht en als een echte koppelaarster de beide tracht te koppelen. Nietsvermoedend dat de voorgeschiedenis als een zwaard van Damocles boven het duo hangt.

Wat was dan het minpunt van deze film? De onzinnigheid van de twee idiote Ieren die halsoverkop naar de Franse Alpen afreisden. Ethan (Jared Fortune) allereerst, omdat hij van mening is dat hij zo goed als de verloofde is van Niamh en het niet kan verkroppen dat ze naar daar trekt op zoek naar iemand van het mannelijke geslacht. En Logan (Paul McGuinness) omdat hij waarschijnlijk niks zinnigs te doen had. Als twee rasechtige, boertige hooligans arriveren de beide kemphanen in het Franse dorpje. Ethan confronteert Niamh met het feit dat ze eerst met hem had moeten overleggen en druipt vervolgens als een geslagen hond af nadat ze hem duidelijk heeft gemaakt hoe de vork aan de steel zit. De daaruit volgende reactie is zodanig overdreven dat de geloofwaardigheid van de hele film onderuit wordt gehaald. Als deze twee rokkenjagers in hun thuisland veel afwijzingen hebben meegemaakt, vrees ik dat het vrouwelijk deel van de populatie in aantal gedecimeerd werd. Ik heb altijd gezegd dat schuimloos, warm bier nog slechter is voor menselijke hersencellen.

Dus ondanks de prachtige vertolkingen van Henry Douthwaite en Yvonne O’Grady, kwam “Off Piste” redelijk ongeloofwaardig over. Ik begrijp wel dat het geheel zonder de interventie van Etahn en logan zou vervallen in een banaal schouwspel over twee getraumatiseerde zielen. Maar zoals ik al eerder zei, is de motivatie voor hun tussenkomst zo van de pot gerukt. Zelfs de ultieme tussenkomst van Stanley is qua toevalligheid schromelijk overdreven. Spijtig. Want uiteindelijk vond ik het onderliggende onderwerp wel uiterst interessant.

1.5*

Wat een vreselijk irritant gedrocht was me dit? 't Is dat deze op mijn "100 Films - Bucket List" nog weggekrabt moest worden dat ik deze heb gekeken. Zelfs een schaarse glimlach ontbrak hier. Cult-film? Telkens ik dat statement lees, vergeet de "L" mee uit te spreken

Well, what do you do then?

Well, that's a secret.

Met “The Old Man and the Gun” nemen we waarschijnlijk afscheid van een echte filmlegende. Volgens sommige bronnen wil Robert Redford met deze film stijlvol een punt zetten achter zijn rijkgevulde filmcarrière. Naar mijn mening kon hij geen betere keuze gemaakt hebben want in “The Old Man and the Gun” mag hij nog eens een laatste keer zijn charmantste kant tonen. Deze krasse 83 jarige acteur veroverde jong zijnde moeiteloos alle vrouwenharten. En om eerlijk te zijn heeft hij dat nog steeds. Verwacht dus geen gangsterverhaal vol gewelddadige bankovervallen en wilde achtervolgingen. Het gaat er redelijk vriendelijk en gemoedelijk aan toe. Je zal Forrest Tucker dan ook niet terugvinden in de Top-10 van meest beruchte bankovervallers allertijden. Daarvoor was het waarschijnlijk allemaal niet spectaculair genoeg. Geen “Butch Cassidy and the Sundance Kid” of “Bonnie and Clyde” toestanden. Je kan hem wel de Houdini van de gedetineerden noemen. Als we Tucker zelf mogen geloven, heeft hij 30 ontsnappingen uit een gevangenis op zijn naam staan, waarvan er 18 succesvol verlopen zijn. En de meest beruchte was die uit San Quentin State Prison in een zelfgebouwd kajak.

Blijkbaar heeft Tucker al van jongs af aan de onweerstaanbare drang om lokale banken te overvallen. Waarschijnlijk is dit ook de reden waarom zijn huwelijk geen stand hield en hij met de noorderzon verdween indertijd. Niet om snel een pakje sigaretten te halen maar om de drang naar het plegen van een overval te bevredigen. En bij zo’n overval gebruikt Tucker steeds dezelfde routine. Eens vriendelijk vragen naar inlichtingen of aan een loket op een nonchalante, alledaagse manier een bankverrichting te doen. En vervolgens de manager of loketbediende vriendelijk vragen om de inhoud van de kluis of kasregisters leeg te maken en zijn bruine, versleten lederen aktetas ermee te vullen. Hij kwam ermee weg omdat men hem toch zo’n beschaafde, vriendelijke en beleefde oudere man vond die steeds glimlacht. De prijs van “charmantste bankovervaller” zal hij wellicht in de wacht slepen.

Nu vraag je jezelf waarschijnlijk af: een misdaadfilm over bankovervallers zonder actierijke achtervolgingen, psychopathische gijzelnemingen, drieste vuurgevechten en een aantal te betreuren slachtoffers, klinkt toch niet echt aanlokkelijk. En toch is het een genot om deze film te kijken. En dat vanwege de drie interessante verhaallijnen waar hoofdzakelijk de nadruk ligt op de relatie tussen de personages.

Allereerst is er het bejaardenclubje met Robert Redford, Danny Glover en Tom Waits. Een soort theekransje van oude venten die in plaats van ergens in een park te petanquen tijdens hun pensioen, liever het land afschuimen om op willekeurige plaatsen een bank te overvallen. Een gemoedelijk en bedaard clubje venten die herinneringen over hun leven oprakelen ergens aan een bar. Hierbij viel bij mij vooral Tom Waits in de smaak. Een humoristische bijdrage die aantoont dat hij niet alleen een talentvol pianist is. Danny Glover vond ik dan weeral ondermaats. Blijkbaar was het de enige van het drietal waar de dementie zijn intrede had gedaan.

Vervolgens is er de spontaan groeiende verhouding tussen Forrest en Jewel (Sissy "Carrie" Spacek), een weduwe die het financieel niet al te breed heeft, van paarden houdt en haar dagen slijt op een ranch (ook al vinden haar kinderen dat ze het moet verkopen). Vanaf het eerste moment dat de beide elkaar ontmoeten, voel je gewoon een bepaalde spanning ontstaan. Er is dat flirterig gedrag door Forrest en een verlegen lachje van Jewel. Telkens Forrest in het gezelschap van Jewel vertoeft, zie je dat jongensachtige weer eventjes naar bovenkomen. En vind je ook niet dat Sissy Spacek er nog zo schattig uitziet als toentertijd in “Carrie”. Mij lijkt het dat haar wipneusje nog parmantiger omhoog wijst.

En tenslotte is er de confrontatie met John Hunt (Casey Affleck). Een politierechercheur die toevallig samen met zijn dochtertje aanwezig is in een bank waar Forrest juist op een onopvallende manier een overval pleegt. En vervolgens bijt hij zich vast in deze zaak en is vastberaden om deze serieovervaller samen met zijn kompanen op te pakken. Maar naarmate hij meer en meer met deze zaak bezig is, groeit zijn sympathie voor deze pensioengerechtigde crimineel die zijn overvallen pleegt door het telkens alleen maar vriendelijk te vragen.

“The old man and the gun” is geen actierijke film. Het is eerder een gezapige feel-good film die op een rustige manier het verhaal van deze unieke bankovervaller uit de doeken doet. Het voelt niet alleen aan alsof het een film uit de jaren stilletjes is. Je ziet het er ook aan. Misschien komt het dan wel ouderwets over. Maar het is toch heerlijk ouderwets. Een sfeer die helemaal past bij Redford. En in wezen zijn Redford en Forrest op bepaald gebied evenwaardig. Beiden hebben in hun hele leven nooit datgene opgegeven wat ze het liefste deden. En datgene wat ze altijd graag deden, werd met dezelfde dosis charme uitgevoerd. Ik zal Redford’s uitstraling op het witte doek wel degelijk missen.

3.5*

I've been thinking about it for the last 20 years.

Ik wist helemaal niet dat dit een remake/revision/restyling was van een Koreaanse cult-film uit 2003. Als ik zo snel hier en daar meningen lees , schreeuwt heel het kunstminnend filmpubliek moord en brand en zegt dat dit een nutteloze, redelijk mislukte en vreselijk slechte versie is van de originele film. Kan best zijn maar ik heb dan weer het voordeel dat ik die Koreaanse versie nooit gezien heb, en waarschijnlijk ook nooit zal kijken. Ik heb het niet zo voor Aziatische films. Meestal zijn het technisch abominabel uitziende creaties met vreselijk zenuwachtig rondlopende Aziaatjes. En daarlangs is er de onoverkomelijk taalkloof waardoor ik verplicht ben om telkens naar de ondertiteling te kijken. Ik heb het al eens geprobeerd om zo’n Aziatische film te kijken en merk dat ik er telkens een pijnlijke duim aan overhoud doordat ik de hele tijd de terugspoelknop moet indrukken.

Trouwens, de originele film van Chan-Wook Park is eigenlijk ook maar een verfilming van een befaamde Japanse manga . In feite is Spike Lee’s zijn versie dan uiteindelijk ook maar een herinterpretatie van dezelfde strip. Uiteindelijk blijkt deze “Old boy” een regelrechte duplicaat van de Koreaanse versie te zijn. Er zijn wat expliciete scènes overgeslagen en blijkbaar kreeg de ontknoping een iets andere interpretatie. Ik begrijp trouwens niet waarom je deze remake zou kijken als je het origineel zo goddelijk en weergaloos indrukwekkend vind. Ik heb hetzelfde met de Zweedse film “Män som hatar kvinnor” die ik dus subliem vind. Ik denk er niet aan om de Amerikaanse versie “The girl with the Dragon Tattoo” te kijken, omdat ik al voorzie dat ik deze niet goed zal vinden. Zou het echter niet kunnen zijn dat indien je de Amerikaanse “Old Boy” eerst zou kijken voordat je het zogezegd meesterwerk van Park kijkt, dat het resultaat is dat je ze misschien wel allebei zou kunnen appreciëren ? Mij lijkt het weer een vooraf uitgemaakte zaak te zijn dat deze film afbreuk zou doen aan Park’s versie. Wat indien deze Amerikaanse versie door Steven Spielberg zou geregisseerd worden, met Will Smith in de hoofdrol (daar was sprake van) ? Zou het dan meer goedkeuring krijgen ?

Scheiss Egal ! Onwetend,onbevooroordeeld en zo neutraal als een Zwitser ben ik deze beginnen kijken. Josh Brolin is Joe Doucett, een gescheiden alcoholist die op een zelfdestructieve manier leeft. Hij is een vertegenwoordiger die een deal succesvol moet afsluiten. Maar door zijn onaangenaam, dronken gedrag mislukt dit en beland hij in de goot. Uiteindelijk ontwaakt hij, gevangen in een cel die het uitzicht heeft van een hotelkamer en ontdekt hij via een nieuwsuitzending dat hij in staat van beschuldiging is gesteld voor de moord op zijn ex-vrouw. Hij wordt uiteindelijk voor een enorm lange periode hier opgesloten zonder besef van enige reden. Naarmate de tijd verstrijkt, overwint hij zijn alcoholverslaving en traint hij zijn geest en lichaam om te ontsnappen. Twintig jaar later wordt hij plots vrijgelaten en is hij van plan om wraak te nemen op de kwelgeest die hem dit heeft aangedaan.

Ik geef toe dat de aanloop redelijk verwarrend was en ik meermaals de neiging had om het af te zetten. De redelijke lange periode van zijn opsluiting kwam over alsof het om een art-house film ging waarbij het veranderingsproces van een persoon in gevangenschap tergend langzaam getoond werd. De claustrofobische beelden, de woede, onmacht, verdriet, het afkicken, het waanzinnig worden en krankzinnig gedrag somtijds die vertoond werden met beelden in verschillende posities en perspectieven waren niet bepaald voortekenen voor een spannende en actierijke film. Maar na dit gedeelte ontspon zich een luguber en krankzinnig in elkaar gestoken verhaal dat uiteindelijk ontaarde in een soort Oedipus tragedie. Na zijn vrijlating duurde het niet lang of Joe timmerde een groep American Football teamleden op een uiterst effectieve en koelbloedige manier in elkaar. Wat volgde was een “Quintin Tarantino”-achtig schouwspel, waarbij no-nonsense expliciet geweld niet geschuwd werd. De vechtscene in de gangen tegenover een troepenmacht was uiterst secuur in beeld gebracht met een piekfijne choreografie. Ik heb het zeker drie keer herbekeken puur voor het plezier. Toegegeven het had een hoog Bud Spencer-gehalte, maar dat maakte het juist zo plezant om er al grinnikend naar te kijken.

Josh Brolin was geschikt voor deze rol. Van een rondzwalpende randfiguur naar een bloeddorstige Kill-Bill in 20 jaar tijd, werd op een overtuigende manier gespeeld. De eindontknoping waarbij hij tot het besef komt hoe het in elkaar zit en het besluit neemt om de vrijheid op te geven, was meesterlijk en overtuigend in beeld gebracht. Samuel L. Jackson was ook perfect gecast als de sadistische en zakelijke uitbater van het obscure hotelletje. Copley maakte echter niet zo’n indruk op mij als de ziekelijke Chucky.

Het enigste minpuntje wat ik kon bedenken in het voor de rest vernuftig en verrassend in elkaar gestoken verhaal, was het feit dat hij de martial art in 20 jaar tijd zo onder knie kon hebben. Hij heeft er genoeg tijd voor gekregen, maar toch denk ik niet dat je deze vechttechnieken kan leren door in je eentje naar tv-uitzendingen te kijken.

Conclusie : een lugubere,bloederige en soms overdreven wraakfilm met een perverse ontknoping (zoals mijn echtgenote opmerkte) met een imposante Brolin in de hoofdrol. Voor diegenen die de film van Park als niet te evenaren beschouwen : koester die dan ook. Misschien zou zo’n Park-aanhanger op een andere manier naar deze film kijken , moest hij Park zijn versie niet gezien hebben. Voor mij was het een originele en niet alledaagse film.

4*

Epecuen looks like the scene from a movie.

A horror movie...

De broers Onetti hadden zich er makkelijk vanaf kunnen maken door de film “The Texas Chainsaw Massacre” te dubben naar een Argentijnse versie. Want om eerlijk te zijn, deze film “Los Olvidados” is bijna een perfecte kopie van deze legendarische film. Alleen de locatie en geflipte personages wijken af. Het hele verhaal situeert zich in Argentinië. Meer specifiek in Villa Especuén. Een stadje in de provincie van Buenos Aires dat in 1985 volledig opgeslokt werd door een zoutmeer na een periode van overvloedige regenval. De gebruikte beelden zijn dus authentiek. Zelfs het slachthuis (Matadero) dat in deze film te zien is, staat daar nog als een eenzame getuige van de vreselijke ramp. Toch een voordeel voor de filmmakers. Ze hebben serieus kunnen besparen op het budget voor het decor.

Om nu te zeggen dat “Los Olvidados” een complete tegenvaller is, is ook een beetje overdreven. Toegegeven, een prijs voor originaliteit zal het zeker en vast niet in de wacht slepen. Letterlijk alle items die noodzakelijk zijn om een film gelijkaardig aan dat van “The Texas Chainsaw Massacre” te maken, werden op een lijstje afgevinkt. Je hebt het gammele busje gevuld met een bonte verzameling mensen die onderweg zijn naar Especuén om een documentaire te maken over dit verzopen stadje. Dat hun gecummuleerd IQ dat van een hamster hoogstwaarschijnlijk niet overstijgt, was te verwachten. En vanzelfsprekend zitten er twee van die snollen bij die zeker niet zouden misstaan op één of andere Argentijnse straathoek. Zij zorgen voor het erotische gedeelte waarbij een minuscuul kort jeansbroekje niet mocht ontbreken. Verder zit er in dat gezelschap nog een irritante regisseur. Een vrouwelijke getuige van de ramp, die nog het zinnigste overkomt. Een serieuze medewerker die blijkbaar met tegenzin meegaat en continu in een schetsboek ligt te kribbelen. En een bruingebrande, gespierde jonge macho die dienst doet als chauffeur en constant lonkt naar de vriendin van de regisseur. Zo gauw deze bende is voorgesteld kan je beginnen met het gissen naar wie het nu zal overleven.

Echt lang wachten moet je niet om voorgesteld te worden aan enkele lugubere figuren die in een vervallen, smerig onderkomen wonen en wiens uiterlijk boekdelen spreekt. Een allegaartje van vreemde snuiters die er onverzorgd en geschift uitzien. Dat deze achtergebleven, ongeciviliseerde figuren voor problemen zullen zorgen, is zo klaar als een klontje. En vanaf dan transformeert deze film van een gemoedelijke road-movie naar een bloederige slasher. En datgene wat noodzakelijk is voor dit soort film ontbreekt zeker en vast niet. En dat zijn gore, wansmakelijke beelden waarbij scherpe voorwerpen en accessoires van een echt slachthuis met enthousiasme worden gehanteerd. Het zijn wel geen overdreven, misselijkmakende beelden. Het zijn gewoonweg brutale, “right in your face” fragmenten.

Spijtig genoeg zijn de briljant in beeld gebrachte taferelen van Especuén en de bloederige fragmenten niet voldoende om er een grootse film van te maken. De montage was soms wel erg verwarrend. Het leek wel alsof er kleine gedeeltes weggeknipt waren. Precies alsof de censuurcommissie ingegrepen had. Ook waren er betekenisloze scenes die louter en alleen dienden om het op te vullen. Zoals de in bikini dansende deerne. Het leek wel uit een amateuristische gemaakte videoclip van een lokale Argentijnse hiphopper. De plotwending op het einde was ook enorm voorspelbaar. En de beelden gemaakt met behulp van een drone is ook iets wat me stilaan de strot uitkomt. Het levert wel enkele hallucinante beelden op. Maar tegenwoordig wordt dit te pas en te onpas gebruikt in films.

Al bij al is deze film een aanrader voor de fans van dit welbepaald horrorgenre. Het acteerniveau was niet schrikbarend laag. De krankzinnige familieleden zagen er op bepaalde momenten wel echt angstaanjagend uit en handelden op een schizofrene, psychotische manier. Vooral het hoofd van de familie was compleet gestoord. En van de oude vrouw kreeg ik koude rillingen. Ook de aankleding van de plaats waar de familie hun gestoord leven leiden was geslaagd te noemen. Een wansmakelijk oord vol smerigheden en bloedstollende rekwisieten. Spijtig genoeg is dat ook het enige wat ik me zal herinneren van deze gemiddelde film. Hadden de makers er wat meer Argentijnse eigenzinnigheid in gestoken, dan was het eindresultaat misschien wel veel beter.

2.5*

Wel, dit was nu eens een pure recht-door-zee keiharde actie-film zoals een goede actie-film moet zijn. Als ik eens een actie-film wil kijken dan verwacht ik ... ja hoor hoe kon jet raden ... enorm veel ACTIE ! Geen ingewikkeld in elkaar gedraaid verhaal met plotwendingen en twists zodanig dat je hopeloos de draad kwijt bent, maar prima in beeld gebrachte combats en vuurgevechten met realistische in beeld gebrachte slachtoffers (in pakjes van 10 opgestapeld). Of het effectief realistisch is kan ik niet beoordelen, want ik heb zelf nog nooit in het midden van zo'n situatie gezeten

Olympus is fallen is dus puur en alleen dat : een zet-je-verstand-op-nul en denk-niet-te-veel-na-anders-zie-je-de-fouten film ! Nakatomi Plaza is vervangen door het Witte Huis,de Duitsers zijn vervangen door wrede Noord-Koreanen en McClane is Banning die geen Yippie-kay-yee zegt ... m.a.w. na 25 jaar zag ik een gerestylede versie van Die Hard. Ik heb me 2 uur niet verveeld. Inderdaad is het allemaal redelijk voorspelbaar en bij de haren getrokken , maar het is entertainment van de bovenste plank. Ik had een weddenschap afgesloten met mijn vrouw dat het tijdmechanisme op 1 seconde werd stopgezet ... het waren 3 seconden ... bummer

Dat het een film zou zijn waar het Amerikaanse superieur gevoel er weer vanaf druipt , dat zij altijd op het einde met grote triomf de zege behalen en het land tig keren weer gezegend wordt door de almachtige schaapsherder boven in de wolken (God dus) , dat wist ik al op voorhand , maar dat heb ik eventjes langs me door laten gaan met in mijn achterhoofd de gedachte dat dat toch in 80% van de Amerikaanse films het geval is En dat het weer een agent-maakt-er-een-potje-van-en-wordt-verkeersagentje-en-eindigt-als-held-die-de-natie red film zou zijn, had ik ook al direct in de gaten !

Al bij al , leuke film en misschien herbekijk die nog wel eens voor de fun .. en dat gebeurd niet vaak

PS. Ergerlijkste feit in de film : de meest gezochte terrorist staat aan het hoofd van deze Noord-Koreaanse groepering , maar de hele Amerikaanse staatsveiligheid weet hier absoluut niks over en wachten op de uitslag van de automatische gezichtsherkenning, en een uur later komen ze er dan toch achter dankzij Bannings die deze info uit een van de handlangers kan persen (zo keihard zijn ze dan toch niet) Jawadde

You know what's great about her?

She doesn't talk. She just listens.

That sounds perfect for you.

Het leven zit vol onverwachte wendingen. Als 18-jarige huurde ik voor de grap de tekenfilm voor volwassenen “Tarzoon : Shame of the Jungle”. Waarschijnlijk vanwege de zinnenprikkelende vamp die poedelnaakt op een dienblad ligt, gedragen door figuren die op penissen lijken. Niets liet vermoeden dat een voice actor in deze tekenfilm zou uitgroeien tot één van mijn meest populaire acteurs. Als er één komediant is die me probleemloos aan het gniffelen krijgt, dan is het wel Bill Murray. “Stripes” en “Ghostbusters”. De onevenaarbare film “Groundhog Day”. Hoe klein zijn rol ook is in een speelfilm, telkens weet hij een onvergetelijke scene neer te zetten zoals in “Zombieland” bijvoorbeeld. Plaats Murray in een horror, dan zorgt zijn typische manier van interactie ervoor dat het een heel andere ervaring wordt. Zoals in “The Dead don't die”. Kortom, een polyvalente acteur die door zijn bijdrage een film naar een hoger niveau brengt.

Ik kwam tot de constatatie dit jaar dat ik de film “Lost in translation” nog nooit gezien had. Een film geregisseerd door Sofia Coppola (dochter van) en waar Bill Murray en de piepjonge Scarlett Johansson de hoofdrollen voor hun rekening namen. Ook al sluimerde er iets lichts komisch onder de oppervlakte van deze film, was het onderwerp verre van komisch. Een film over twee individuen die pal in het midden van een identiteitscrisis zitten. Een film die handelt over liefde en eenzaamheid. Eenzaamheid niet alleen vanwege de levenssituatie waar ze zich beiden in bevinden, maar ook het feit dat ze zich bevinden in een land waar ze de taal, cultuur en algehele levenswijze niet begrijpen. Twee verloren zielen die elkaar ontdekken, aanvoelen en aanmoedigen. Ik geef toe, ik was aangedaan na het zien van deze meesterlijke film. Na hele lange tijd wist een film me tot nadenken te zetten. Ja, sommige films slagen daar in.

En dan 17 jaar na het uitkomen van deze magistrale film, krijgen we een vernieuwde samenwerking tussen Sofia Coppola en Bill Murray. “On the Rocks” is niet zo magisch als “Lost in Translation”. Maar ergens diep verborgen heeft het wel raakpunten met deze laatste. Ook hier zit Laura (Rashida Jones) in het midden van een crisis. Zowel wat betreft haar huwelijk als haar schrijverscarrière. Het vermoeden dat haar man Dean (Marlon Wayans) het voorwendsel van het vele werk dat hij heeft bij de oprichting van zijn eigen bedrijf misbruikt om een affaire te verdoezelen, groeit bij haar met de dag. En het schrijven van een nieuw boek wil ook niet echt opschieten. De dag dat ze haar vader Felix (Bill Murray), een charismatische rijke kunsthandelaar met een ontembaar flirtgedrag, haar vermoedens vertelt, stort deze zich vol overgave op de zaak. Voordat Laura het beseft is ze verwikkeld in een wilde zoektocht naar de waarheid.

“On the rocks” is niet zo’n deprimerend en zwaarmoedig verhaal als “Lost in translation”. Er zit meer humor in. Het relaas dat een andere moeder elke ochtend aan Laura vertelt over haar liefdesleven. De wetenswaardigheden over het menselijk gedrag en de evolutie van de relaties tussen mannen en vrouwen die Felix telkens naar boven haalt. De wilde achtervolging in een “niet zo opvallende” rode, luidruchtige cabriolet doorheen de straten van New York. Misschien is het eerder luchtige, ongecompliceerde humor maar tegelijkertijd ook subtiel. De chemie tussen Laura en haar vader voelt ongeforceerd en authentiek aan. En hoe kan het anders dat Bill Murray eigenlijk telkens de aandacht opeist als hij in beeld komt. Het kenmerkende acteren en de manier waarop hij willekeurige personen kan inpalmen met zijn vlotte praatjes. En niet alleen de vrouwelijke populatie. De manier waarop hij de stemming van een politieagent weet om te keren van berispend naar behulpzaam. Gewoonweg subliem. “On the rocks” gaat over huwelijksperikelen, een gecompliceerde vaderdochter relatie en ook over hoe mensen hun weg kwijtraken in de gehaaste en chaotische maatschappij waarin ze leven. Het is geen grootse film maar wel weer een geslaagde coöperatie tussen Coppola en Murray. Ik hoop stilletjes dat ze ooit in de toekomst nog eens gaan samenwerken.

3.5*

“Never fuck with a man's dog.”

Ofwel is Venice Beach in L.A. een enorme kleine wijk. Ofwel weet Bruce Willis zich op een ontzettend snelle manier te verplaatsen. Want het tempo waarop hij op verschillende plaatsen opduikt is indrukwekkend hoog. Gelukkig dat hij zich niet in Adamskostuum op skateboard verplaatst de gehele film, want dat was nu echt niet bepaald een zicht. Net zoals Arnold Schwarzenegger in “Aftermath” speelt het ouder worden Bruce Willis parten. Met als resultaat een stel niet meer zo strak zittende billen. Maar die zijn dan wel nog gespierd genoeg om een revolver tussen te klemmen.

“Once upon a time in Venice” is een redelijk chaotisch verhaal waarbij Steve Ford (Bruce Willis), een doorsnee privédetective die meestal nogal ludieke opdrachten aanvaard, zich heel wat ellende op de nek haalt nadat zijn hond werd gestolen door een plaatselijke bende. Tja, John Wick joeg een hele resem figuren uit de onderwereld een kogel door de kop nadat ze zijn dierbaar hondje de keel hadden overgesneden. Zo zie je maar dat je op je hoede moet zijn voor hondeneigenaars. Voordat Steve het beseft zit hij opgescheept met een reeks uit te voeren opdrachten om op die manier zijn hondje terug te krijgen. En het zijn stuk voor stuk redelijk geschifte opdrachtgevers.

Ondanks het satirisch karakter en enkele personages die hoogst amusant overkwamen, stelt het gehele verhaal niet veel voor. Misschien was het de bedoeling om er een actiekomedie van te maken, maar spijtig genoeg viel het humoristische gedeelte nogal tegen en werd het actiegedeelte beperkt tot een aantal schermutselingen. Om eerlijk te zijn is het voor één keer het enthousiasme in het acteerwerk van Bruce Willis dat me aangenaam verraste. Niet die ongeïnteresseerde, vermoeide blik en nonchalance die Willis aan de dag legde in de laatste nietszeggende films. Neen, hier was Bruce weer met zijn sympathieke, vrolijke blik en oneliners (die dan wel niet zo geestig waren). Ditmaal leek het alsof het loonbriefje niet de voornaamste reden was om aan deze film deel te nemen. De cover (Amerikaanse versie) deed me direct denken aan “The Last Boy Scout”. En naderhand bekeken was ook in die film sprake van een hondje aan te schaffen. Het zal wel toeval zijn zeker.

Persoonlijk vond ik wel dat (de overduidelijk vermagerde) John Goodman de show stal als sidekick. Zijn typetje lijkt zo weggelopen te zijn uit “The Big Lebowski”. Een meelijwekkend figuur die eigenaar is van een surf-winkel en wiens leven één fatalistisch roetsjbaan is vanwege een vechtscheiding. Totdat hij zo blij als een kind is, als hij plots mee in actie mag schieten als partner van Steve. Zijn verbazing bij het aanschouwen van een wapenarsenaal is vergelijkbaar met zijn totale performance. Volgens mij wist John Goodman zelf niet wat hij in deze film kwam doen. Wat het dan weer heel komisch maakte. Ook Jason "The Bad batch" Momoa deed het niet onaardig. Enerzijds een flauw persiflage-achtige rol. Maar doordat het zo overdreven was, werd het op sommige momenten toch grappig. En tussendoor krijg je de Joodse vastgoedeigenaar “Lew the Jew” (Adam Goldberg) te zien, die geplaagd wordt door een fanatieke graffitikunstenaar die zijn gebouwen voorziet van expliciete, pornografische kunstwerkjes.

Ik voelde wel vaak plaatsvervangende schaamte bij het bekijken van deze film. Enerzijds was het weer eens leuk om Bruce Willis met zichtbaar plezier en zonder gêne te zien acteren. Anderzijds waren er ook gênante vertoningen te bewonderen en was het humoristisch niveau niet vergelijkbaar met dingen die Willis gedaan heeft in het verleden. Misschien was het weeral een film dat zo’n groot figuur als Bruce Willis onwaardig is, maar vergeleken met de andere wangedrochten waar hij in verscheen in het recent verleden, is deze licht-komische actieprent toch een klein beetje een verademing.

2,5*

“Dad says it's to keep other people out.

But I don't believe him anymore.

We're the only ones here.

I think it's just meant to keep us in.”

“One & Two” is een soort pastorale versie van “The maze runner” en “Jumpers”. Een sprookjesachtig oord op een onbepaalde plek waar Eva (Kiernan Shipka) en Zac (Timothée Chalamet) een zorgeloos leven leiden. Onder het toeziend oog van hun moeder Elizabeth (Elizabeth Reaser) en hun tirannieke vader Daniel (Grant Bowler) groeien de beide tieners op terwijl ze dagelijks de opgelegde taken uitvoeren. Het lijkt wel een beetje op “Little house on the prairie”. Alleen is de prachtige boerderij en de idyllische omgeving omringd door een immense, houten omheining. Een soort natuurlijke barrière om Eva en Zac van de buitenwereld af te scheiden. Waarom en hoe lang deze commune al bestaat, wordt niet helemaal opgeklaard in deze prachtig in beeld gebrachte film. En dat is niet het enige.

Wat genre film hadden ze eigenlijk voor ogen? Een soort superhelden film waarbij twee onschuldig uitziende tieners beschikken over een beperkte superkracht? Of een “coming of age” film met opgroeiende tieners wiens enigste wens het is om eindelijk eens de buitenwereld te kunnen ontdekken? Of stond het religieuze fanatisme en het daarbij horende bijgeloof centraal? Al deze thema’s werden in deze film verwerkt. Maar echt degelijk uitgewerkt zijn ze zeker niet. Het tweede gedeelte waar hoofdzakelijk Eva een hoofdrol in speelde, was eigenlijk redelijk ontgoochelend te noemen. De ontstane situatie was toch ideaal om energiekere elementen toe te voegen.

De vertolkingen zijn subtiel uitgevoerd ondanks de eenvoud die het uitstraalde. Broer en zus die overdag gehoorzaam alles uitvoeren en devoot het avondgebed opzeggen, alleen onderbroken door een plonspartij in de plaatselijke vijver, om vervolgens ’s avonds hun rebels karakter boven te halen en vangertje te spelen met elkaar in de velden, terwijl ze gebruik maken van hun mysterieuze kracht. Een godsvruchtige vader die angst heeft voor dit mysterie en de achteruitgaande gezondheid van zijn vrouw wijt aan dit demonische kwaad. Shipka loopt het meeste in de kijker omdat Chalamet na een poosje naar de achtergrond verdwijnt. Beide spelen hun rol uitstekend, ook al is het inhoudelijk nogal magertjes.

Het is vooral het camerawerk dat de meeste lof verdient. Dat is al overduidelijk vanaf de openingsscène waarbij zonlicht dat het water verlicht, doorbroken wordt door de duikende lichamen van Eva en Zac. Een briljant lichtspel dat uitermate professioneel in beeld werd gebracht. Ook de nachtelijke escapades van de twee zijn schitterend gefilmd. Het zijn de onbeantwoorde vragen die deze film de das omdoen. Wat nut heeft de grote muur als Eva en Zac zich moeiteloos er doorheen kunnen teleporteren? Ook belachelijk vond ik hun gesluip naar hun slaapkamer. Waarom niet hetzelfde doen als ervoor? En wat was de oorsprong van die speciale gave? Uiteindelijk was “One & two” intrigerend met een boeiend onderwerp, maar was het geheel niet bevredigend genoeg. Soms zijn er van die films die qua inhoud niet veel voorstellen, maar door de vormgeving en film-technische omkadering er toch voor zorgen dat het boeiend blijft en het de moeite is om het volledig te bekijken.

3*

Hopelijk hebben ze de scenarist niet teveel betaald, want dit verhaal heeft ie met 2 vingers in de neus in één lange nachtzitting bijeengeschreven.
Wat een simplistisch onbeduidend verhaal.

Korte samenvatting :
Mafiabaas 1 neemt huurmoordernaar 1 (Cuba) in dienst om Mafiabaas 2 te elimineren
Huurmoordenaar 1 mist onderbaasje van Mafiabaas 2
Onderbaasje neemt Huurmoordenaar 1 in dienst om Mafiabaas 1 (plus gevolg) te elimineren
Mafiabaas 1 huurt huurmoordenaar 2 (Dolf) om onderbaasje (plus gevolg) te elimineren
Baasje van huurmoordenaar 1 verlinkt deze
Confrontatie huurmoordenaar 1 met huurmoordenaar 2
Huurmoordenaar 1 spaart huurmoordenaar 2 zijn leven
Confrontatie huurmoordenaar 1 (+ zijn baas) met Mafiabaas 1
Huurmoordenaar 2 rekent af met Mafiabaas 1 (Jaha die had ik echt niet zien aankomen) en redt huurmoordenaar 1
Huurmoordenaar 1 & 2 worden beste maatjes


Voila , dat had ik ook wel in een nachtje kunnen verzinnen. Vermeng dat met een idyllisch verhaal van een knappe griet (Echt wel ) die ook in Praag woont , die de dochter was van iemand waar een contract voor liep die door Cuba werd geëlimineerd , en het plaatje is compleet.

Het begon nochtans prima. De begingeneriek zag er bijna uit als "Se7en". De scene waarbij Cuba een joekel van een sniper-geweer hanteert, en hoe dit in beeld werd gebracht is fantastisch. En dan stuikt het helemaal in elkaar en vervalt het in een ordinaire Terence Hill & Bud Spencer verhaal maar dan met revolvers/machinegeweren i.p.v. blote vuisten.

1.5* voor het begin, Cuba en omdat Dolfje er verrassend fris uitziet voor zijn leeftijd

"Drive" gesitueerd in Bangkok

Refn wil duidelijk maken waarin hij goed is. Het naar een hoger niveau brengen van een simpel verhaaltje door stilistische en artistiek aandoende ingrepen. Identiek als bij "Drive" toen in de tijd, is er veel commotie hierover en staan de voor en tegenstanders lijnrecht tegenover elkaar. Dat Refn blijkbaar een enorme fan is van David Lynch is overduidelijk. Sommigen zullen het als een kunstwerk beschouwen. Andere zullen het eerder als totale nonsens betitelen en een verlies van tijd wanneer je je waagt aan deze film. Ik neem de gulden middenweg en betitel het eerder als een geweldige prestatie om van een inhoudsloos verhaal een artistiek kunstwerk te maken. In de intellectuele filmliefhebbers-kringen zal deze film overduidelijk tot een staande ovatie leiden en een grabbelton zijn om allerhande theorieën en meningen over op te rakelen. Als je er lang over nadenkt zul je wel de diepere filosofische inhoud ontdekken met de nodige symboliek. Als je er niet te lang over nadenkt is het eigenlijk een lege doos waarbij nauwkeurig gelet is op de juiste ISO instellingen en lenzen die er gebruikt werden.

Zonder enige twijfel zijn de meeste beelden esthetisch verantwoord met zijn esoterische, neon belichtingen en de talrijke momenten met stilzwijgend voor zich uitkijkende personages. De meeste passages zijn echter soms zo absurd en op de lachspieren inwerkend. De montage van een moord,afrekening en een Karaoke bar in die sequentiële volgorde liet langs de ene kant een verwonderende indruk achter, en aan de andere kant kon ik een hoofdschuddend gegrinnik niet onderdrukken. De karaokebar wordt meermaals hergebruikt. Ik breek mijn hoofd nog altijd over de symbolische waarde hiervan.

Als je de personages afloopt lijkt het wel een bende aan autisme lijdende figuren te zijn, die op de meest onnatuurlijke manier reageren op situaties en ellenlang hun tijd nemen om een response te geven om daaropvolgend meestal naar een oneindig punt te staren. Elk van hun beheersen het betere "Bold and the Beautifull" staarwerk. Gosling is eigenlijk een duplicaat van zijn personage in "Drive". Een stilzwijgend persoon met een inlevingsgevoel als een goedwerkende Amerikaanse koelkast. Het nieuws over de dood van zijn broer zorgt zelfs niet eens voor een kleine verandering in zijn gelaatsuitdrukking. Het feit dat hij eigenlijk totaal getreiterd en genegeerd wordt door zijn moeder, roept dezelfde emotieloze houding op.

De gehele film is een aaneenschakeling en secure montage van fragmentjes doordrenkt met veel neon licht en proportioneel meesterlijk geplaatste beeldindrukken. Een stilleven van een broeksriem, een beeldschone oosters meisje achter rood fluorescerende kralen, een flits van bodybuilders, een karaokebar, naar plafond starende mensen .... Neem alle fragmenten uit deze film waarbij nietszeggend gestaard wordt naar de einders , en je houdt een simpel wraakverhaal van pakweg 20 minuten over.

Om het enigszins bij het grotere publiek aanvaardbaar te maken, gooi je er wat bloederige fragmenten bij en een flitsend gevecht waar Gosling een nogal beschadigd gelaat aan overhoudt.
Kortweg : een simpel wraakverhaal samengehouden door kunstgrepen. In mijn ogen toch niet zo'n kunstwerk als dat het zou moeten uitschijnen.

1.5*

“What if I could bring your son back to you just one more time?

What if I could give you the chance to say your final goodbye?”

“The other side of the door” is niet echt een slechte film. Beeldtechnisch ziet het er bij momenten echt wel super uit. Daarenboven zorgden India als locatie en het voorgestelde oude ritueel voor een uniek uitgangspunt. Maar uiteindelijk was het slechts een bijeenraapsel van allerhande eerder gebruikte ideeën waardoor het allemaal achterhaald aanvoelde. Dat zou niet zo’n immens probleem zijn indien er ook een bepaalde spanning en engheid aanwezig zouden zijn. Spijtig genoeg ontbrak dit ook, waardoor dit weeral een horror werd die nooit de middelmatigheid overschreed.

Het verhaal deed me denken aan “Pet Semetary” waarin het verlies van een kind en het verlangen om het terug tot leven te brengen ook een voorname rol innam. In “The other Side of the door” zijn het Michael (Jeremy Sisto) en Maria (Sarah Wayne Callies) die in een impulsief moment beslissen om in Bombay te blijven en een gezin te stichten. Jaren later zien we hoe ze zich gesetteld hebben in een idyllisch uitziend huis ergens in het centrum van Bombay en dat hun leven werd verrijkt met de aanwezigheid van hun dochtertje Lucy (Sofia Rosinsky) en de typische familiehond Winston. Het is echter niet helemaal rozengeur en maneschijn daar er zich in het verleden een tragedie heeft voorgedaan waarbij het zoontje Oliver (Logan Creran) om het leven kwam. Maria wordt echter dagelijks gekweld door schuldgevoelens en verdriet. Gelukkig is er Piki (Suchitra Pillai) die met een grandioos idee afkomt waarbij de as van het overleden kind, een oude vervallen tempel en een avondje logeren aldaar soelaas zou kunnen brengen voor Maria’s psychologisch zwaar probleem. Dat er weer een gouden regel is die niet overtreden mag worden, is vanzelfsprekend. Dat die dan zal overtreden worden is zo klaar als een klontje.

Wat we dan krijgen is een soort “The Conjuring” made in India, waarbij allerhande voorwerpen zich ineens beginnen te verschuiven, spookachtige verschijningen telkens weer in de achtergrond verschijnen en niet te vergeten de zelf spelende piano (voor de verandering). Dat het fenomeen eerst de vriendelijkheid zelf is, om dan naderhand redelijk agressief te worden, is ook niets nieuws. En net zoals in “Lights out” is de oplossing van het probleem weeral te voorspelbaar. Gooi er nog enkele primitief beschilderde Indiase folkloristische figuren bij, Aghori genaamd, die er nogal eigenaardige rituelen op nahouden zodanig dat ze met het hiernamaals kunnen communiceren, en het plaatje is compleet. Die Aghori zijn zo van die creepy individuen die plotsklaps vanuit het niets ergens verschijnen en een vervelend, bezwerend geluid voortbrengen. Maar niet zo eng als Myrtu die zich ineens begint te bemoeien met heel de affaire. Een wezen uit de onderwereld die er angstaanjagend uitzag. Maar volgens mij werd het wel op het scherm gebracht met behulp van de “stop-motion” techniek (ook een al verouderd special effect). Voor mij was dit gegeven wel het meest positieve in de film.

Al bij al is het een ouderwets spookverhaal dat tot mijn opluchting zich niet weeral afspeelt in een Amerikaans oud herenhuis, maar wel in het duistere India waar het mystieke over het hiernamaals en primitieve rituelen nog leeft onder de oudere bevolking. Het is dus overduidelijk om als modernere, westerse mens niet te gaan experimenteren met zulke rituelen. Niets wereldschokkends, maar ook niet bijster slecht. Verwacht je wel aan enkele strategisch geplaatste schrikmomenten en een doordacht einde.

2.5*

Am I supposed to be scared of him because he sucks on a lollipop?

Als je je verwacht aan een keiharde actiefilm, dan ga je bedrogen uitkomen. Keihard is deze film wel, maar dan niet op fysiek vlak. Een donker,deprimerend en uitzichtloos beeld word je hier voorgehouden over een ten dode opgeschreven industriestad. Een traag voortschrijdende film dat het verhaal vertelt van de broers Baze. Russell is diegene die het leven aanpakt op een gangbare manier door dagelijks in de staalfabriek te gaan zwoegen voor een mager loon. Rodney is de energieke Amerikaanse marinier die al een paar missies in buitenland achter de rug heeft en duidelijk daar onder lijdt. Liefst wil hij geen doorsnee job hebben. Hij leent liever wat geld bij een lokale bookmaker , om dat dan onmiddellijk te vergokken op de paardenraces. Ofwel probeert hij wat dollars te verzamelen door deel te nemen aan illegaal georganiseerde vuistgevechten. Hij heeft echter één probleem en dat is zijn soms opkomende blinde woede waardoor hij de precieze instructies wel eens uit het oog verliest.

Christian Bale speelt hier een voortreffelijke rol en had beter hier een nominatie voor gekregen dan zijn aandeel in de miskleun "American Hustle". Hij straalt een intense rust uit en probeert zijn broer ook tot rust te brengen. Het enige wat ik mij afvroeg is of hij in het verleden ook wel in aanraking is geweest met het misdaadmilieu. De liefde voor zijn vriendin en zijn in zorgwekkende toestand verkerende vader lijken waarlijk oprecht. Het is een man waarvan de ogen boekdelen spreken. Het dodelijk ongeval dat hij veroorzaakt en ervoor zorgt dat hij een tijd achter de tralies vliegt, kan hem zelfs niet breken. Het moment dat hij vrijkomt en de ontmoeting met zijn vriendin, die hem ondertussen heeft laten staan , zijn twee sterke momentopnames in de film.

Casey Affleck is de tegenpool. Een broeihaard van opgekropte woede en frustraties die ontstaan zijn tijdens zijn buitenlandse missies waarbij hij bepaalde situaties heeft meegemaakt waarover hij niet mag praten en hij deze opkropt. Hij speelt het zo verbluffend goed. Die ingehouden woede t.o.v. zijn broer. Iemand met een kort lontje die elk moment kan ontploffen. Wat hij dan ook doet tijdens de gevechten waar waarschijnlijk zwaar op wordt gegokt. Tot hij zich inlaat met een gemeenschap dat in de bergen woont en die hun eigen wetten stellen.
De interactie tussen de 2 broers is schitterend. Ze voelen elkaar goed aan. De oudere broer die moeite doet om zijn jonger rebels broertje in toom te houden. En die zelfs zijn schulden afbetaalt die hij gemaakt heeft bij het gokken. Dat het respect en de broederliefde wederzijds is, is te merken aan de veelvuldige bezoekjes van Rodney in de gevangenis en tevens het moment waarop Russell het excuseerbriefje leest nadat ze een korte ruzie hebben gehad, niet beseffend dat hij zijn broer niet meer zal terugzien.

Woody Harrelson speelt op een magistrale manier de aartsgevaarlijk DeGroat. De openingscene in de drive-in maken direct duidelijk dat het een psychopathische gewelddadige persoon is die voor niemand uit de weg gaat. De duivelse grimas en de sluwe uitgekiende lach passen perfect bij hem. Dezelfde trekken zoals zijn personage in "Natural Born Killers". Woody heeft er het postuur en de air voor om zo'n personage te spelen. Eigenlijk ziet hij er soms redelijk vriendelijk uit met zijn innemende lach, om dan in een flits te veranderen in een dodelijk toeslaand iemand.

De acteerprestatie van Forest Whitaker vond ik weer iets minder. Het moment waarop hij Russell het nieuws brengt over zijn broer, was echt abominabel slecht. Nochtans vind ik Forest een schitterende acteur. Een offday waarschijnlijk.

Ik kan me best voorstellen dat er in de U.S. zulke doodse en armtierige steden bestaan waar mensen vechten om te overleven en zelfs zich terugtrekken om geïsoleerd van de wereld een eigen gemeenschap op te trekken waar misdaad en geweld normaal is. Buiten het feit dat dit een doodgewoon wraakfilmpje is worden ook andere elementen, die niet rechtstreeks iets te maken hebben of toevoegen aan het hoofdthema, subtiel uitgewerkt om tot slot een sluitend geheel te vormen. Het enigste waar ik een beetje in ontgoocheld was, was het einde. Als ik in Russell zijn plaatst stond, dan zou de weerwraak toch een langere tijd in beslag nemen.

Een verhaal dus over vechtende mensen. Vechtend voor een inkomen. Letterlijk en figuurlijk. En het dilemma om het recht in eigen handen te nemen of niet. De zoete wraak. Ik vond het uiteindelijk een top film.

3,5*

When you dishonor your boss

and you want to show remorse,

you give your finger.

It’s called otoshimae.

I see you’ve got all your fingers.

Ook al voel ik geen affiniteit met de Japanse cultuur an sich en laat ik in grote mate Aziatische films links liggen, kon ik er niet aan weerstaan om deze film een kans te geven. Niet alleen vanwege het feit dat Jared Leto meespeelt (een kleurrijk acteur die me aan Johnny Depp doet denken en die zich al vanwege zijn rol als The Joker in “Suicide Squad” kan scharen in het clubje van eigenzinnige Hollywood acteurs), maar ook vanwege het centrale thema van de Yakuza-families. Tevens vroeg ik me af of dit nog eens een geslaagde Netflix original zou kunnen zijn. Japanse cultuur is voor mij een grote onbekende. Alleen het begrip Yakuza is me bekend. Je kan het zien als de Japanse versie van de Italiaanse maffia. Het enige verschil met hun Italiaanse evenbeelden is dat de Yakuza-leden een toonbeeld zijn van innerlijke kalmte en een intimiderende houding aannemen door gebruik te maken van ijskoude, kwade blikken en een dreigende toon tijdens hun conversaties. Heel wat anders dan de Italiaanse tegenpool die meestal indruk willen maken door schreeuwend, briesend en druk gesticulerend hun punt duidelijk te maken, waarna een rivaal een betonnen voetstuk aangemeten krijgt en ze hem in één of andere Italiaanse rivier dumpen. Ik zette me dus klaar voor een Japans gekleurde “Godfather”.

Het eerste waar je wel kritiek op zou kunnen hebben, is het tempo van de film. Op sommige momenten enorm traag, inderdaad. Maar past dat niet een beetje bij het hele Japan-concept? Tenslotte hanteren de leden van de Yakuza families zelf een traag tempo bij hun conversaties door indrukwekkende stiltes te gebruiken tussen de zinnen in. Enerzijds om respect te tonen. Anderzijds misschien ook om de impact van gebruikte woorden te verhogen. Heb je trouwens al eens zo’n Geisha zien voorbij schuifelen? Ook niet een toonbeeld van snelheid. En om eerlijk te zijn, hadden ze er nog een uurtje extra bij verzonnen, had ik dat ook niet erg gevonden. En dat vanwege de rest van de positieve punten.

Allereerst vond ik het acteren van de gehele cast op alle gebied schitterend. De mengeling van authentieke Japanners die het grootste gedeelte van de film hun eigen taal gebruikten in plaats van voortdurend een gebroken, slecht klinkend Engels te hanteren en het acteerwerk van Jared Leto, was gewoonweg schitterend. Hoe Nick Lowell in de gevangenis van Osaka is terechtgekomen, bleef voor mij een raadsel. Hij is de enige Engelstalige gevangene en is omringd door voornamelijk Yakuza bendeleden. Doordat hij de Yakuza Kiyoshi (Tadanobu Asano) uit een hachelijke, levensbedreigende situatie redt, wordt hem de vrijheid aangeboden. En dat is dan het moment waarop hij kiest om zich langzaamaan te integreren in de Yakuza familie. Geen gemakkelijke taak daar de leden van deze Yakuza-familie niet echt gastvrij zijn en nogal haatdragend zijn tegenover blanke vreemdelingen (een Gaijin). Ik vraag me echter af of in werkelijkheid een westerling een kans zou krijgen om opgenomen te worden in zulk een familie. Ik betwijfel het.

Ook de gebruikte cinematografie was over het algemeen subliem te noemen. Misschien ietsje te duister op bepaalde momenten zoals de gevangenis-scènes bijvoorbeeld. Maar over het algemeen is de setting in dit naoorlogse Japan wel echt indrukwekkend te noemen. Een mysterieuze metropool met donkere, enge steegjes, clubs waar Sumoworstelaars het tegen elkaar opnemen en rokerige nachtclubs. Het enige dat deze duisternis tracht te doorbreken zijn de soms helle neonverlichtingen.

Verwacht je ook aan enkele gewelddadige scènes. Kan ook niet anders in een gangsterfilm. Er vallen aardig wat slachtoffers. Veel geweerschoten en flitsende messen. Zelfs een zelfmutilatie scène waarbij enkele vingers eraan moeten geloven, ontbreekt niet.

Mijn beperkte kennis van Aziatisch filmmateriaal en Japanse gewoontes zorgen er misschien voor dat alles redelijk authentiek overkwam. Anderen die zich meer verdiept hebben in deze materie, zullen misschien wel onvolkomenheden opmerken. En misschien is het inhoudelijk allemaal al eens eerder gedaan. Ik las zelfs ergens dat er veel heisa was over het casten van Jared Leto’s en de term “whitewashing” kwam al naar boven drijven. Hadden we niet dezelfde discussie over Matt Damon’s bijdrage aan “The Great Wall”? Overigens vond ik Jared Leto wel geschikt voor deze rol als de zwijgzame (waarschijnlijk omdat hij de taal niet machtig is), emotieloze Nick en deed hij me een beetje denken aan Keanu Reeves in “47 Ronin”. Alleen de snelheid waarmee hij aanvaard werd binnen die Yakuza familie leek me sterk overdreven. En de emotionele relatie tussen Nick en Miyu (Shioli Kutsuna) voelde aan als een verplicht nummertje.

Maar net zoals ik na het bekijken van de film “Zodiac” het internet afschuimde naar informatie over “The Zodiac Killer”, kon ik het niet nalaten om Wikipedia te raadplegen over het fenomeen Yakuza. Dat wil dan ook zeggen dat ook deze film een indruk naliet. Als trage misdaadfilms over de maffia je interesseren, en dit in een Japanse omgeving, dan kan ik je deze film toch wel aanraden.

3.5*

The German doctor, he believes the tar in the ground

has some kind of a power.

He calls it his science.

But it's just an excuse to kill us.

Toen ik eind vorig jaar toevallig de film “Trench 11” had gekeken, maakte ik al de opmerking dat dit de goedkopere versie van “Overlord” was. Het uitgangspunt was dan ook bijna hetzelfde. Een groepje soldaten die een achtergelaten bunker van de Duitsers moet doorzoeken of er geen experimentele proefneming werden uitgevoerd. Ook hier was den Duits aan het proberen om een chemisch middel te fabriceren om onoverwinnelijke stormtroepen te creëren en op die manier de rest van de niet Duitsgezinde wereld te veroveren. Het grootste verschil met “Overlord” is de keuze van wereldoorlog. In “Trench 11” zat men te ploeteren in loopgraven tijdens Wereldoorlog I. “Overlord” speelt zich af tijdens de 2de Wereldoorlog. Dat betekent dus veel opgestoken handen en luid geklak van hakken. Maar het overige is eigenlijk gelijkaardig. Een film die de waanzin van een smerige oorlog toont en dit vermengt met niet menselijke creaturen waar de waanzin door de aderen vloeit.

Operatie Overlord, waarnaar de film dus genoemd is, was de codenaam voor de invasie door de geallieerden in het door Duisland bezette West-Europa. En dat is dan ook waar deze film mee begint. Een zwerm vliegende forten op weg naar Frankrijk om daar een lading parachutisten te droppen. Het leek wel alsof ik naar “The longest Day” aan het kijken was. Zelfs het ritueel met de afgesproken codewoorden “Flash” en “Thunder” komt in deze film terug. De openingsscène is toch indrukwekkend te noemen en doet je terugdenken aan legendarische WWII films zoals “Saving Privat Ryan” bijvoorbeeld (alhoewel de eerste 15 minuten van deze film vanzelfsprekend indrukwekkender zijn).

Het eerste deel is dan ook volledig gewijd aan de missie van enkele Amerikaanse parachutisten. De opdracht die ze moeten uitvoeren is het uitschakelen van een radiotoren ergens in een Frans dorp. Een uiterst belangrijke opdracht waar het succesvol slagen van de hele invasie blijkbaar vanaf hangt. Van het groepje soldaten zijn Boyce (Jovan Adepo), Ford (Wyatt Russell, zoon van) en Tibbet (John Magaro) die me bijgebleven zijn. Boyce is het kneusje van het gezelschap. Een onervaren soldaat die door de anderen als nutteloos ballast beschouwd wordt. Ford is de leidinggevende officier die ervoor moet zorgen dat de operatie slaagt. Een ijzervreter avant la lettre. En Tibbet is de grootmuil van het gezelschap die opschept over zijn scherpschutterskwaliteiten. Iets dat hij in Berlijn in praktijk wil brengen en Hitler een kogel door het hoofd te jagen om alzo de wereldoorlog vroegtijdig te beëindigen.

Hun pad kruist dat van Chloe (Mathilde Olivier), een Franse verzetsstrijdster die maar al te graag wraak wil nemen op de Duitse bezetter van haar dorp. Best te begrijpen als je weet dat de Duitse bezetter de inwoners van het dorp stelselmatig gebruiken als proefdieren. Zo ook Chloe’s ouders. Vanaf hier transformeert de film langzaamaan in een horror/zombie-film. Niet dat het allemaal zo eng en spannend wordt. In mijn ogen was het niet meer dan een doorsnee oorlogsfilm waarbij een commando met een specifieke missie niet alleen op Duitse troepen stoten maar ook op niet-menselijke tegenstanders. Verwacht je toch aan enkele met aders voorziene bloeddorstige creaturen, weggeblazen of vermorzelde lichaamsdelen en liters bloed dat wordt vergoten.

Ik was niet uitgesproken onder de indruk van deze film. Het is niet meer dan een duurdere, gelikte versie van “Trench 11” geworden. Misschien werd ik op het verkeerde been gezet door de trailer. De trailer liet uitschijnen dat het over een bloedstollende zombiefilm zou handelen. Uiteindelijk laat de film op een degelijke manier de horror van deze wereldoorlog zien. En tenslotte zijn er ook de geschifte nazi-dokters die als echte krankzinnigen trachten een Übermensch te creëren. Een beetje zoiets als dat wat Generaal Ludendorff opsnuift in “Wonder Woman” waarna hij plotsklaps over bovenmenselijke krachten beschikt. Kortom, “Overlord” is een pulp oorlogs/horror-film dat een perfect scenario bevat voor één of ander game. Niet bijster origineel en zeker en vast ontgoochelend voor de doorgewinterde horrorfanaat. Maar geloof me vrij. De film verveeld niet en is deskundig in elkaar gestoken. Voor mij is het toch een aanrader om deze eens te bekijken.

3*

Raimi waagt zich aan een sprookjesachtige kinderfilm ... wie had dit kunnen denken

Persoonlijk vind ik dat de originele film uit 1939 onevenaarbaar is. Deze vind ik dan wel weer een pak beter dan The Wiz uit 1978 Met Michael Jackson en Diana Ross.

De intro vond ik hoogst origineel en inhoudelijk sterker dan de rest van de film. T`is overduidelijk een film waar de makers van de digitale beelden veel plezier aan hebben beleeft en zij dus de echte magiers waren van deze film Voor de rest is het een mooi kinderverhaal. China girl en het gevleugelde aapje konden me het meeste bekoren.

De wicked witches vond ik na een tijd uiterst irritant.

Ik had gehoopt dat Franco terug zou keren naar Kansas , zoals in het origineel.

Niet slecht maar niet bepaald my cup of tee

2,5*