Opinions

“When you hang with scumbags...

You need a safety net.”

Geen flauw idee waarom deze film de titel “Sleepless” heeft meegekregen, maar ik garandeer je dat je er geen slapeloze nacht aan overhoudt. Of het moet uit ergernis zijn, want ik heb me mateloos geërgerd aan deze film. Niet alleen vanwege het feit dat het onderwerp al tot vervelens toe gebruikt werd, maar ook vanwege de onzinnigheden en belachelijke situaties. Schijnbaar is het een remake van een befaamde Franse actiefilm. Deze Amerikaanse versie werd echter voorzien van zulke buitenproportionele toestanden en overdreven actiescènes dat het totaal ongeloofwaardig werd.

Het begint allemaal met een overval door agent Vincent Downs (Jamie “Django Unchained” Foxx) en zijn partner Sean (T.I.) waarbij ze een groot aantal kilo’s cocaïne buitmaken. Spijtig genoeg is dit eigendom van de illustere casino eigenaar Rubino (Dermot Mulroney) die de drugs beloofd had aan een zekere Novak (Scoot "Aftermath" McNairy). Niet bepaald volk waar je problemen mee zoekt. Alhoewel. Achteraf gezien is Rubino niet zo’n ijzervreter als hij in het begin laat uitschijnen, maar eerder een angsthaas die duidelijk niet weet hoe de situatie onder controle te houden. En Novak ziet er wel onguur uit (en aan de wallen onder zijn ogen te zien heeft hij wel enkele slapeloze nachten achter de rug) en heeft blijkbaar een netwerk van connecties (althans zijn vader toch), maar deelt hoofdzakelijk orders uit aan anderen om vuile werkjes op te knappen.

Soit. Als klap op de vuurpijl wordt Vincent’s zoon Thomas (Octavius J. Johnson) ontvoert en krijgt hij een messteek in de onderbuik. Dat zorgt dan wel voor nogal wat bloedverlies en enorm veel hinder tijdens het zich voortbewegen. Maar geen paniek. Tijdens cruciale momenten kan hij dit euvel mentaal overwinnen schijnbaar (ofwel heeft hij een lading cortisone spuiten bij). Laten we dan ook de twee clowneske figuren (een soort Starsky en Hutch) van Internal affairs niet vergeten die algauw in de smiezen hebben dat Vincent en Sean corrupt agentje spelen na hun uren. En dan om Vincent’s dagje echt helemaal te ruïneren, belt zijn vrouw (of toekomstig ex-vrouw) om de haverklap om te weten of hij zijn zoon al heeft gevonden. Je kan dus wel zeggen dat het niet Vincent’s dagje is.

Laten we eerst de positieve punten opsommen. Als je liefhebber bent van een potige actiefilm dan zal je deze film wel kunnen appreciëren, want de actiescènes volgen elkaar op in sneltreintempo. Jamie Foxx’s rol is verre van vergelijkbaar met die uit “Django Unchained” maar hij overtuigt toch als keiharde agent die tracht het hachje van zijn zoon te redden. Het intelligentieniveau van Novak is niet bijster hoog maar zijn psychotisch, krankzinnig gedrag was wel levensecht te noemen. Scoot McNairy speelde voor mij dan ook de meest geslaagde rol in deze voor de rest verwaarloosbare film.

Tot zover de positieve randopmerkingen. Dat de actiescènes er uitermate clichématig uitzien, is niet zo echt het probleem. Dat Foxx telkens bij een nieuwe confrontatie weer een verrijzenis meemaakt, begon me wel de keel uit te hangen. Ik ben er zeker van dat Christus stik jaloers is op mans uithoudingsvermogen en wonderbaarlijke genezingen. Telkens moet Foxx zich na een vechtpartij weer meer dood dan levend voortslepen, om vervolgens weer kwiek en monter een volgende belager plat te meppen. Dat een casino eigenaar met waarschijnlijk toch aardig wat poen en persoonlijke lijfwachten zich zo makkelijk laat intimideren op zijn eigen terrein is compleet ridicuul. En het leek wel alsof Bryant (Michelle Monaghan) het grootste deel van de film aan de ingang van het casino heeft gestaan, schaapachtig rondkijkend en onderwijl verwoede pogingen ondernemend om de zaak te doorgronden. Wie de hoofdprijs voor “Corruptste agent van het jaar” zou winnen, zag je al van ver aankomen. Maar het meest onwaarschijnlijke is de persoon die de beslissende actie onderneemt op het einde van de film. Dat er geen gebrek aan actie is in deze film is overduidelijk. Maar inhoudelijk is het allemaal een beetje lachwekkend. “Sleepless” is alternatief kijkvoer voor een slapeloze nacht.

1*

Those who hear the three bells toll, accept his invitation.

When you hear the first, you must close your eyes, keeping words unspoken.

If one wants to hear, you must listen closely, for they are soft and distant.

Ik was echt benieuwd naar deze film. Niet dat ik iets spectaculair verwachtte. Maar ik vind de foto’s met deze cultfiguur die het internet overspoelden nogal intrigerend. Niet echt afschrikwekkend maar wel mysterieus. Een gezichtsloze figuur met buitenproportionele ledematen die op de achtergrond verschijnt en spelende kinderen observeert. Een soort rattenvanger van Hamelen die onschuldige kinderen meelokt en doet verdwijnen. Dat deze creatie het resultaat is van een internetcompetitie is alom geweten. Ik was alleen benieuwd of deze figuur tot zijn recht zou komen in een horrorfilm. Tja, echt vernieuwend is het niet. Dezelfde clichés zie je de revue passeren. Dezelfde stupiditeiten en debiele beslissingen worden weer genomen door diegenen die dreigen het slachtoffer te worden. En dezelfde trucjes uit het handboek “Horror for dummies” worden toegepast.

En toch vond ik het helemaal niet zo slecht. “Slender man” is zeker niet zo’n groot fiasco als je zou denken. Zo rampzalig als de commentaren die je her en der kan lezen, is het nu ook weer niet. Het zal niet de geschiedenis ingaan als één van de meest angstaanjagende of bloederige horrors aller tijden. En het duister en donker beeld zorgt dan wel voor een passende sfeer maar zorgt er dan ook voor dat je geen barst ziet grotendeels van de film. En toch voelde ik die constante dreiging en de angst bij de vier tienermeisjes. En nee ik zal niet direct paniekaanvallen krijgen als ik het geluid van krakend hout hoor. Maar deze geluidseffecten zorgden wel voor een creepy sfeer.

Normaal gezien ben ik zo’n persoon die zanikt over het feit dat er te weinig achtergrondinformatie wordt gegeven. En dus tast je een beetje in het duister (wat dan wel weer toepasselijk is voor deze film) wat betreft oorsprong en ontstaan van het griezelige fenomeen. Bij “Slender Man” vond ik dit echter niet zo noodzakelijk. Het maakte deze opduikende figuur nog mysterieuzer. Het oproepen van kwaadaardige demonen is ook niet bepaald iets nieuws. Nog maar recent zag je in “Pyewacket” hoe een gefrustreerd tienermeisje met behulp van een occult ritueel iets gelijkaardigs opriep. En in lang vervlogen tijden zorgde het afspelen van een tape in “The Evil Dead” ervoor dat Kandarian geesten de boel kwamen verpesten. Dat in “Slender Man” de oorzaak van al de ellende te vinden is bij het afspelen van een YouTube filmpje, kan misschien wel passen in deze tijd, maar is dan ook hetgeen me het meeste stoorde. Men trachtte het te hip te maken. Zeker als naderhand deze oeroude legende ook nog eens weet heeft hoe de technologie van een mobiele telefoon werkt.

Misschien zit daar wel het probleem van deze film. Men focuste zich meer op het voortzetten van de internet-hype en men trachtte er een moderne horror van te maken. Het concept van een goed in elkaar zittende horror werd uit het oog verloren. Misschien past het wel perfect bij het leven dat de vier tienermeisjes Wren (Joey King), Hallie (Julia Goldani Telles), Chloe (Jaz Sinclair) en Katie (Annalise Basso) leiden. Een groepje zorgeloze tieners die van een bepaalde populariteits-status genieten op school (zoals in zovele Highschool films) en een alledaagse affiniteit met de huidige moderne technologie tonen. Ze hebben meer affectie voor hun smartphone dan voor hun medeleerlingen. Er straalt een soort arrogantie uit van deze meiden. In zulke mate dat ze de waarschuwingen voor het bekijken van het filmpje gewoon langs zich neerleggen. Totdat er eentje plotsklaps verdwijnt en ze beseffen dat ze misschien wel gestakeld worden door deze lugubere figuur.

Mijn conclusie achteraf was dat de hele legende die gecreëerd werd rond Slender Man veel interessanter was dan de film an sich. Al bij al was het niet echt origineel en zag ik niets verbijsterends nieuw in deze film. Maar toch vond ik bepaalde scenes wel geslaagd. Zoals die in de bibliotheek waarbij men gebruik maakte van psychedelisch aanvoelend beeldmateriaal. En doorheen de gehele film zitten er nog van die hallucinante beelden. Ook vond ik het acteren niet zo slecht. Ok, soms deden de vier meisjes nogal kinderachtig tijdens betekenisloze conversaties. En ja, sommige van hun beslissingen waren ronduit stupide. Maar dat paste wel bij deze jongeren. En tenslotte vond ik het acteren van de mysterieuze figuur Slender Man ook redelijk geslaagd. Hij blende perfect met de achtergrond waardoor je het gevoel had dat hij elke moment weer ergens tevoorschijn kon komen. Het is weer Javier Botet die zijn eigenaardige lichaamsbouw ten dienste stelt voor het spelen van dit akelige personage. Net zoals hij deed in “Mama”, “Don't knock twice” en “Mara”. Neen, rampzalig was het niet maar doorgewinterde horror-fanaten zullen er nogal meewarig naar kijken. Beginnelingen daarentegen vrezen misschien dat deze gezichtsloze figuur wel eens zou kunnen opdagen. Ze hebben tenslotte een groot deel van de illustere video gezien. Niet?

3*

"This is the story about my father and the summer we spent together many years ago. It was the summer that changed my life."

Als in een film het bovenstaande citaat wordt gebruikt (of nog erger ingesproken door een voice over) dan verwacht je je eigenlijk aan een zoetsappig verhaal met een moralistische inslag over een generatieconflict tussen opgroeiende jeugd en hun ouders. Verwacht echter niet teveel dramatiek in deze “Small time” want zo dramatisch is het nu ook weer niet allemaal. Tot mijn verrassing vond ik het toch een plezante film. Bij momenten redelijk grappig en onderhoudend. Toegegeven, er zat wel een moraal in verwerkt. Laten we het erop houden dat het een nietig verhaaltje is over het feit dat jongeren best naar hun ouders luisteren als het over significante levensbeslissingen gaat. Uiteindelijk willen ze toch alleen het beste voor hun kinderen en kunnen ze die weerbarstige opgroeiende pubers toch alleen maar bijstaan met hun wijze, uit het leven gegrepen raad.

Volledige recensie hier ...

Doorsnee actie/drama met een look and feel als een doodgewone TV-film m.a.w niks baanbrekends of indrukwekkends.

Dwayne Johnson is precies niet meer van het doek te slaan. Het vervaarlijk rollen met zijn spierballen en het mokersgewijs in elkaar timmeren van tegenstanders moet je in deze film niet verwachten. Integendeel, hij wordt eerder in elkaar gemept door een hoopje miniscule drugdealertjes. Was effe slikken

Dat het gebaseerd is op waargebeurde feiten zorgt er niet voor dat het nog boeiender wordt of verrassender uit de hoek komt. Het is hetzelfde verhaal dat al ontelbare keren in andere films is verteld over een kleine misstap van een jeugdig iemand dat enorme gevolgen heeft. Dat een simpele eigenaar van een transportbedrijf op een zo eenvoudige manier een goed beveiligde en georganiseerde drugs-kartel kan infiltreren, deed wel mijn wenkbrauwen fronsen. Kunnen ze deze tactiek niet op grote schaal wereldwijd toepassen ? Dan zijn we van heel de shit (hehehe) ineens af

Toch nog even vermelden dat de acteerprestatie van "The Rock" bewonderenswaardig is.

2,5*

Duh een sprookje kijken .. en uiteindelijk was het iets in de aard van The Lord of the Rings met 7 grappige,strijdvaardige dwergjes. Ik vond het een mooi uitgewerkt fantasy-verhaal, met inderdaad een nogal Gothic-aanvoelende sfeer en leuke actie-scenes.

Tegenvaller 1 : Kristen Stewart is niet zo'n super actrice. De Twilight-saga is aan me voorbij gegaan daar ik een bloedhekel heb aan hypes. Ik kende haar wel van Panic Room , maar dat is geen ijkpunt. Een grappige quote die ik las op IMDB : Kristen Stewart is like my refrigerator, no matter what I put in it (milk, soda, eggs, vegetables, meat), it is and it will always be a refrigerator. And so is she. En ja dat is inderdaad zo : ze toont bijna geen enkele emotie en ik verdenk er haar van dat ze haar gezicht dompelt in stijfsel voor ze de set opstapt

Tegenvaller 2 : Ik moet de film nog eens herbekijken met ondertiteling, want die dwergen met hun Iers/Schots accent waren zo verdoeme moeilijk te begrijpen en te verstaan

In ieder geval heb ik me geen moment verveeld bij dit onderhoudend sprookje.

En ik kijk ook al uit naar het vervolg

3*

They've got no bullets!

Deze film was nu eens een aangename verrassing. Niet wat het actiegedeelte betreft maar eerder de diepere betekenis die er in verwerkt is. De trein is eigenlijk een metafoor van de huidige wereld waarin wij leven. Een leven dat voor velen gewoon doordendert. De trein is eigenlijk een weerspiegeling van een micro-economie met een juist afgemeten verdeling in verschillende klassen. De armen die onderaan de maatschappij bengelen zitten in de laatste coupé in erbarmelijke omstandigheden. De gegoeden en vooraanstaanden nemen hun plaatsje vooraan in omringt door weelde en luxe. Daartussenin zit de middenklasse die zich niet de excessen kunnen permitteren zoals de hogere klasse, maar er toch aanzienlijk beter voorstaan dan de lagere klasse.

De hele film speelt zich af op de hoogtechnologische sneltrein “Snowpiercer” ontworpen door een zekere Meneer Wilford. De trein zit ingenieus in elkaar. Het bevat een ecosysteem om water te fabriceren uit het afgebroken ijs waar de trein zich doorheen boort en is eigenlijk een perpetuum mobile die zich eeuwig voortbeweegt op een mondiaal treinspoor van tienduizenden kilometers lang. Dit omdat de briljante wetenschappers op het lumineus idee kwamen om een bepaalde stof in de atmosfeer te spuiten om op deze manier de opwarming van de aarde terug op een normaal peil te krijgen. Dit mislukt jammerlijk genoeg, waardoor de aarde in een reusachtige frisco veranderde en leven hier onmogelijk werd. Enkele duizenden mensen hadden het geluk om aan boord te kunnen gaan van deze eeuwig rondrijdende trein en wachten hier dan geduldig af tot leven op aarde weer mogelijk zou zijn. Stoppen is uit den boze en wie het toch waagt om naar buiten te ontsnappen (Eerste vraag die ik me stelde was : "Hoe in godsnaam ?") verandert instant in een stalactiet (of -miet. Ligt eraan hoe je buiten terechtkomt)

Er heerst een strikt repressief en dictatoriaal regime om ervoor te zorgen dat de balans in deze maatschappij in evenwicht blijft. Er is een achterbakse samenwerking tussen het voorste en achterste gedeelte van de trein. Hierdoor worden er mijlpalen geënsceneerd zodanig dat de bevolkingsgroei onder controle wordt gehouden en de minderbedeelden een sprankeltje hoop blijven behouden om ooit het juk van zich af te werpen. Het enige contact dat deze sukkelaars hebben met het andere gedeelte is als er voedselbedelingen zijn bestaande uit een blokvormige geleiachtige substantie. Oproer wordt dadelijk in de kiem gesmoord en meestal volgt hierop een vlammende toespraak van Mason (schitterende vertolkt door Tilda Swinton) die een ziekelijk adoratie en verafgoding tentoonspreid voor Wilford. Ze is een soort “Effie Trinket” uit “The Hunger Games” , maar dan lelijker. De uiteindelijk boodschap is dan ook dat ze eigenlijk eeuwig dankbaar zouden moeten zijn en geprivilegieerd zijn om aan boord te zijn. “Know your position, keep your position, be the shoe.” Dat is de uiteindelijke boodschap. De schoen als metafoor om aan te duiden dat ze onderaan zitten en daar moeten blijven.

Deze postapocalyptische SF kon me uitermate boeien tot aan het moment dat ze de waterzuiveringsinstallatie bereiken. Tot daar was het een uitermate naargeestig beeld dat opgehangen werd. Een beeld waar we in onze geschiedenis al meermaals getuige van zijn geweest. Van de slavernij in de zuidelijke staten van Amerika tot Mao tse-toeng. Een verhaal van onderdrukking en slavernij. De beelden van in lompen geklede mensen die aanschuiven voor hun proteïnen en zonder daglicht bijeengepakt in de laatste wagons leven. De aanloop naar de revolutie en de uiteindelijke doorbraak zijn geslaagd te noemen. De revolutie breekt uit onder leiding van Curtis, een leider in spé die een nogal een dubieus verleden heeft op deze trein en zijn troepen naar voren laat stormen op weg naar de locomotief. Want wie de locomotief in handen heeft , is God ! Onderweg bevrijden ze nog Namgoong Minsu en diens dochter Yona. Deze aan “Kronol“ verslaafde gevangene schijnt veiligheidsspecialist te zijn en in staat zijn om alle elektronisch verzegelde schotten te openen. Het moment waarop het schot opengaat naar een volgende wagon en ze tegenover een leger met bijlen uitgeruste SM-meesters komen te staan, is indrukwekkend. Nog indrukwekkender als de veldslag die hierop volgt. Ik ben er bijna zeker van dat Tarantino van deze scene spontaan begint te kwijlen.

Wat hierna volgt is een hallucinante vertoning waarbij de rondleiding door Willy Wonka in zijn fabriek niks voorstelt. Achtereenvolgens een serre waar verse tomaten worden gekweekt, een aquarium waarin duivelsroggen rondzwemmen, een restaurant waar tweemaal per jaar sushi wordt geserveerd en een kleurrijke klas waar een soort Maria von Trapp geschiedenisles over het rijk van Wilford les geeft. Het lijkt wel soms een decor uit een Lynch film waarbij de scenarist op een bepaald moment zelf teveel “Kronol” heeft gesnoven. Er waren ook momenten dat ik een “Euh wat !” moment had. Zoals het moment dat er met een futuristisch uitziend geweer naar elkaar geschoten werd terwijl de trein een schijnbaar enorme oneindige bocht maakte. En de reden waarom de eerst fuivende en “Kronol” snuivende in bontmantels gehulde massa naderhand ineens kwamen opzetten als een bende bloeddorstige zombies, was me ook een raadsel. En eindigen deed het dan ook nog eens met een gewiekste verwijzing naar kinderarbeid.

Positiefste bijrol vond ik John Hurt als de raadgever van Curtis. Meest negatieve bijdrage was van Ed Harris in Chinese kamerjas. Totaal ongeloofwaardig.

Conclusie : een soms verwarrende gedrogeerde film met een diepliggende maatschappijkritische boodschap.

3.5*

Slater en Sutherland in dezelfde film ... dat kon niet slecht zijn.

Het was nog erger dan slecht. Wat een verschrikkelijke B-film was me dit.

Voor wie buikdansen wil leren, aanschaffen die film. Er zit genoeg lesmateriaal in.

Daarlangs een aantal lachwekkende blunders : een VHS-tape die in brand vliegt nadat het in kokend water is geworpen. Een lerares die haar halve bips bloot geeft waar een tattoo te zien is. Naderhand blijkt deze ook de buikdanseres te zijn, maar waar is die tattoo naartoe ?

Ik had een Deja-vu gevoel terug naar de jaren 80 toen je van deze flop-films bij je lokale VHS-boer kon huren met de honderden.

Snel vergeten deze handel.

0*

Een feel-good film pur sang waarbij de chemie tussen de twee hoofdpersonages, Nicholson en Keaton, het sterkste punt is. Nicholson trekt hier weer alle registers open. Een genot om naar te kijken. Keaton is zo'n heerlijke moederkloek die telkens opdaagt in zulke zoetsappige, melige films waar familiebanden en emotionele toestanden het hoofdonderwerp zijn. En toch straalt ze iets sensueels uit. Niet voor niets dat zo'n jonge snaak als Keanu Reeves voor haar valt (of is hier een moeder-complex de oorzaak?). Maar er zijn ook negatieve zaken die ervoor zorgen dat het geen perfecte score krijgt. De tijdsduur allereerst kon wel wat korter naar mijn gevoel. Op bepaalde momenten voelde het wat overdreven aan (zoals de ellenlange bleitscène van Keaton). En het slotakkoord was een beetje te clichématig en parkeerde deze film tussen alle andere middelmatige rom-com's. Het is dankzij de schitterende cast dat deze film toch nog een beetje boven de middelmatigheid uitssteekt

3.5*

Rose, you do know if this is your father's final work, it could be a huge sensation.

Yes, well, that much had occurred to me.

And if this score was more important to him than I was, I'd like to know why.

Hou je wel van een streep klassieke muziek? En ben je een liefhebber van Gothic griezelfilms zoals “Crimson Peak” bijvoorbeeld? Tja, dan zal je met deze “The Sonata” wel aan je trekken komen. Ben je echter op zoek naar een enge en zenuwslopende horror, dan zou ik deze toch maar best links laten liggen. Want echt griezelig is het hoegenaamd niet. Alleen de achtergrond muziek probeert haar best om het allemaal net wat spannender te maken. Erger nog. De klassieke muziek is in deze film zelfs het middel bij uitstek om de poort naar de hel te openen zodanig dat de hellevorst in hoogsteigen persoon zich tussen ons kan begeven. Best mysterieus allemaal, maar toch valt de film net buiten de categorie “horror”.

Het meest unieke aan de film is het feit dat Rutger Hauer hierin opdraaft. Hoogstwaarschijnlijk zijn laatste wapenfeit op acteergebied. Stel je er echter niet teveel van voor. Het aantal keren dat hij in beeld verschijnt is redelijk beperkt. Hij is dan wel de spilfiguur in dit op voornamelijk Frans grondgebied afspelend mysterie, maar toch speelt hij een ondergeschikte rol. Hauer is de excentrieke componist Richard Marlowe die zich teruggetrokken heeft in een oud herenhuis uit de 10de eeuw om daar een laatste symfonie te componeren. Marlowe was dan wel geen beroemde componist maar wel een beruchte. “Een trendy componist” zoals Charles Vernais (Simon Abkarian), agent van de getalenteerde violiste Rose Fisher (Freya Tingley), beweert. De Syd Barrett uit de klassieke muziekscène als het ware. Als Richard Marlowe te sterven komt, erft zijn dochter Rose (uit wiens leven hij verdween toen ze 14 maanden oud was) het landgoed en zijn berucht verleden. En als de eigenzinnige Rose afreist om het vervallen landgoed te bekijken, vind ze als bij wonder de laatste creatie van haar overleden vader. Een vioolsonate die volgens haar agent voor redelijk wat opschudding zou kunnen zorgen in het wereldje van de klassieke muziek. Wisten zij dat dit bundeltje partituren vol muzieknoten en geheimzinnige tekens een heel andere bron van ellende is.

“The Sonata” is niet echt een film die je zal bijblijven. Daarvoor zijn er teveel mankementen in te ontdekken. Allereerst is er het acteergedeelte. Dit was over het algemeen aanvaardbaar. Maar op sommige momenten was gewoonweg slecht. Alsof de acteurs hun inlevingsvermogen kwijt waren voor eventjes. De enige die op eenzelfde niveau bleef acteren was Freya Tingley. Niet alleen is ze een natuurlijke schoonheid. Haar acteerwerk als de ietwat emotieloze en rancuneuze Rose mag er wezen. Het meest ontgoochelende aan deze film was de CGI. Zo’n achterhaalde effecten heb ik al lang niet meer gezien. Het zal wel budgettaire redenen hebben. Vooral de CGI op het einde van de film was lachwekkend. Vervolgens is er het totaal gebrek aan spanning of griezeligheden. Op één enkele “jump scare” na was het nogal zwakjes op dat gebied. En velen zullen klagen over de ontknoping. Een “Was het dat ?” verzuchting is niet veraf. En de logica was ook op bepaalde momenten ver zoek. Ondanks de vervreemding van haar vader (zelfs onwetende of hij nog leeft of niet), twijfelt Rose er geen seconde aan om naar Frankrijk af te reizen en haar intrek te nemen in een ruïne dat er als spookhuis uitziet. Nogal raar.

Je verwacht natuurlijk een film over een bezeten huis waar rusteloze zielen in ronddwalen. In zekere zin is dat ook zo maar toch voelt het niet zo aan. Het is eerder een film over obsessie en de kracht dat in muziek schuilt. Het meest positieve aan de film is de algehele sfeer die men wist te creëren. En dit voornamelijk door het decor. Een eeuwenoude landhuis met donkere, tochtige kamers vol spinnenwebben. Waar men ’s nachts nog gebruik moet maken van zo’n middeleeuws ogende kandelaar. Maar ook de soundtrack leverde een bijdrage. Iets waar ik normalerwijze niet echt op let. Maar ik moet toegeven dat klassieke muziek uitermate geschikt is om het een spookachtiger tintje te geven. Alleen was de muziek niet voldoende om er een enge film van te maken. Een leuke poging. Een plezier om Rutger nog eens te zien. Maar verder niets speciaals. Veel muziek zat er niet in, zou je kunnen zeggen!

2.5*

Dit was nog eens een verfrissende , leuke en boeiende film. Een beetje een mix van Groundhog Day en Inception nl. het steeds weerkeren van dezelfde sequentie opgeroepen uit de laatste 8 minuten uit iemand zijn herinnering voor het sterven. Verschil met Inception is dat dit niet zo ingewikkeld in elkaar zit, want van de laatste film snap ik nog steeds geen reet hoe die in elkaar zit
Gyllenhaal vond ik eigenlijk schitterend in deze vertolking.Je ziet hem naarmate de film vordert, groeien in de taak die hem is opgelegd. Het einde vond ik dan weer een beetje klef, maar de paradox dat er uit die droomstatus of parallele droomwereld, een link werd gelegd met de huidige realiteit vond ik wel , uiteraard niks nieuws, maar toch leuk gevonden. Een SF pur sang en het kenmerk van een SF is dat iedereen er een eigen mening,verklaring of betekenis in kan vinden, maar uiteindelijk het toch maar doodsimpel SF is

Is je gemoedsstemming niet positief te noemen en zie je het eventjes niet zitten, dan raad ik je aan om deze film mee te pikken, want dit is een feel-good movie van de bovenste plank. Na het bekijken van deze “alles-is-mogelijk” film, ga je misschien beseffen dat het allemaal niet zo erg is en dat er voor elke uitzichtloze situatie een oplossing bestaat. Je moet er alleen maar terug in geloven en elke opportuniteit met beide handen grijpen. Niks lijkt onmogelijk meer zolang je je doorzettingsvermogen niet laat verpieteren. Voila, daarmee is de toon van deze positief ingestelde film al gezet. Het is zo’n film die alle ingrediënten bevat die nodig zijn om een soort Disney-achtig verhaal te brengen waarbij een groep studenten zonder toekomst (en sommigen zonder identiteit) als verstotene en kansloze underdogs het moeten opnemen tegen individuen die niks tekort komen en wiens toekomst er veelbelovend uitziet. Zonder probleem kan je ontelbare films opnoemen waar dezelfde strijd van de zwakkeren tegen de sterkeren wordt gebruikt (The Karate Kid, October Sky, The Blind Side, Forrest Gump, Major League …)

Ook “Spare Parts” hoort thuis in dit rijtje. Jongeren van Mexicaanse afkomst, waarvan de meeste sans papier, worden in een hoge school in Phoenix door gedreven leraars en een overenthousiaste directrice (Jamie Lee Curtis) bijgestaan om, ondanks hun soms uitzichtloze situatie, toch een degelijke schoolopleiding te verkrijgen. Zo ook Fredi Cameron (George Lopez), een ingenieur die blijkbaar naarstig op zoek is naar een job en daarom solliciteert voor de openstaande positie als tijdelijk leraar wetenschappen. Op aandringen van Oscar (Carlos PenaVega), die door een gebrek aan een geboortecertificaat niet ingelijfd mag worden in het Amerikaanse leger, begeleidt Fredi een groepje jongeren om mee te dingen in een nationale robot-competitie. Hier moeten de jongeren strijden tegen gerenommeerde universiteiten zoals onder meer MIT en Virginia Tech.

Volledige recensie hier ...

“Our business requires us to make suppositions.

My business requires us to prove them.

Your technician's job is to find glitches, so, he sees glitches.

Your job is to find the enemy, so, you see the enemy.

Locals believe in spirits, so they see spirits.

Everyone is biased, in one way or another.

So, my answer to you right now is that we lack data to support any theory.”

Ik hoop dat Netflix nog meer van dit soort films uit zijn mouwen schudt, want dit was toch wel puik afgeleverd werk. Niet alleen zag het er fantastisch uit maar het was ook nog eens een spannende en actierijke bedoening. Spijtig genoeg zijn de makers van deze action-SF enorme bewonderaars van “Aliens” en hebben ze hun concept een beetje teveel gestoeld op deze kaskraker. Ook hier probeert een groep hard getrainde militairen zich een weg te banen doorheen een door een oorlog verwoeste grootstad, terwijl ze belaagd worden door niet menselijke tegenstanders wiens aanraking al voldoende is om ter plekke steendood te vallen. Zelfs hun gesofisticeerde uitrusting is niet opgewassen tegen deze bovennatuurlijke entiteiten. Ook het equivalent van Newt (het liefelijke kleine meisje met die wilde haardos) laten ze hier opdraven. En natuurlijk staat deze groep militairen in dienst van één centrale persoon, Clyne (James Badge Dale) die de sleutel heeft tot de oplossing.

Het enige wat me enigszins stoorde was de ontknoping en de uiteindelijke verklaring voor de bewuste verschijnsels. Ik twijfel niet aan de intelligentie van Dr. Clyne, maar de plotse inzichten die hij hier verwerft en de vanzelfsprekendheid waarmee hij oplossingen naar voren brengt, grenst aan het ongelofelijke. En hoe hij dan, door gebruik te maken van rondslingerend materiaal, de beschikbare wapens kan upgraden naar ultieme verdedigingswapens, zorgt ervoor dat hij echte MacGyver allures krijgt. Het einde in de krachtcentrale van Masarov, zou niet misstaan in één of ander PS4 game, maar de uiteindelijke wetenschappelijke verklaring ging mijn petje te boven.

Blijkbaar heeft Universal Pictures deze film geproduceerd en vervolgens de film opzijgeschoven daar ze niet geloofden in een wereldwijde release in de filmzalen (tegenvallende kosten-baten analyse hoogstwaarschijnlijk). Misschien is dat een verklaring voor de toch wel spectaculaire effecten en de algemene vormgeving. Gelukkig dat Netflix deze niet onaardige SF heeft overgenomen en op zijn platform heeft uitgebracht, anders was deze film een stille dood gestorven. Als je al de toevalligheden (zoals de enorme camera die Clyne had meegenomen, ook al wist hij niet waar het uiteindelijk over ging en die hij dan ook nog eens moeiteloos gemonteerd kreeg op een militair voertuig) en sommige dommigheden negeert, krijg je toch wel een degelijke en spectaculair ogende SF te zien. Zo vond ik de wapenuitrusting van de oprukkend militairen toch wel verdomd gelikt uitzien. Niet zo van die plastieken nep vuurwapens die je je puberende kinderen cadeau doet met de kerst. En als het eindoffensief ingezet wordt, kan je enkele degelijke actiescènes verwachten.

Heb je dus een Netflix abonnement en weet je niet wat doen op een zondagavond, dan kan je gerust eens op zoek gaan naar deze film om je vervolgens te laten onderdompelen in een cyberpunk oorlogsverhaal. En ben je de Sloveense taal machtig, dan zal je merken dat ook de Moldavische kinderen deze taal zonder al te veel problemen spreken (Was mijn vrouw geen Sloveense, dan had ik het ook niet gemerkt). Het zijn zulke onvolkomenheden waardoor deze film niet behoort tot de galerij van onsterfelijke SF-films.

3*

Clive Nicoli: Why the fuck did you make her in the first place? Huh? For the betterment of mankind? You never wanted a normal child because you were afraid of losing control.

Het uitgangspunt van deze film leek me ideaal om een soort Frankenstein-achtige variant van te maken m.a.w. de schepping zou wel een succes kunnen zijn maar de consequenties en de niet ingecalculeerde risico's zouden weer zorgen voor mistoestanden en waarschijnlijk een niet zo happy-end. Uiteindelijk begon deze film dan ook sterk en intrigerend met het manipuleren van DNA . Hierdoor konden de twee topwetenschappers , Clive Nicoli en Elsa Kast, een nieuw organisme ontwikkelen waaruit ze een middel konden fabriceren wat een revolutie zou betekenen in de strijd tegen allerhande dodelijke ziektes en aandoeningen bij mensen.

Uiteraard kwamen daarbij deontologische kwesties bij kijken en werd ze kort en bondig duidelijk gemaakt dat het hele project in de diepvries werd gestoken. Allee zo begreep ik het toch en ik was dan ook verwonderd dat er naderhand een persconferentie was met een opvoering van de 2 nieuwe levensvormen aan een zaal persmensen of collega wetenschappers. Trouwens waren de levensvormen wanstaltige vleeshompen die eerder op rondwriemelende reuze-vleesmaden leken en geen enkel vergelijkingsvorm vertoonde met bestaande diersoorten waar ze het DNA van hadden genomen. Dat één van die twee vleeshompen plots ook van geslacht was veranderd en hierdoor een pijnlijk gevecht vertoond werd waarbij de smurrie en slijmresten over de eerste rij werd gestort, was eigenlijk het enige gore dat in de hele film zat.

Uiteraard lieten de twee topgeleerden het hier niet bij en begonnen ze hun eigen privé experimentje door dezelfde procedure toe te passen op menselijk DNA. En ’t is hier dat de film een onbegrijpelijke en vreselijk foute wending nam. Allereerst werd het wezen geboren in een kunstmatige baarmoeder waarbij Elsa al werd aangevallen als ze tracht de ongeborene te redden en hierna in een soort epileptische toestand verzeilde. Waarom dat zo was en wat er juist gebeurde is onverklaard. Het wezentje ziet er redelijk realistisch uit in de beginfase en deed me meermaals terugdenken aan andere SF-films met rondspringende abnormale wezens in labo’s. “Alien” vergelijken met deze film gaat me echter een beetje te ver. Maar uiteindelijk groeit het uit naar een soort lopende springmuis met een hagedisstaart waaruit een vlijmscherpe angel steekt, en dan ook nog eens voorzien met twee paar longen voor zowel in open lucht als onder water te kunnen overleven.

Wat me begon te enerveren is het gedrag van Elsa als strenge opvoeder langs de ene kant en een verontruste moeder met een onvervulde moederwens langs de andere kant. Het kwam zelfs zo ver dat ze een amputatie van de staart uitvoerde omdat ze zich bedreigd voelde. Ook speelde er jaloezie mee daar het wezen affectie begon te vertonen voor Clive. Niet moeilijk daar Elsa het DNA van haar eigen had gebruikt. Deontologisch gezien was dit nu wel echt kort door de bocht.
We ondergingen dan achtereenvolgens de volgende verhaallijnen : Clive doet het met het wezen, het wezen sterft en wordt begraven, een mannelijke variant verschijnt ineens en verkracht Elsa, vermoord Clive en wordt uiteindelijk door Elsa vermorzeld met een grote kei. Het uiteindelijk resultaat had ik al van kilometers ver zien aankomen nl. Elsa is zwanger van een nieuw specimen en krijgt een bom geld om haar lichaam ten dienste van de wetenschap te stellen. Wel wel wel, dat hadden we echt niet zien aankomen.

Slotsom uitstekend begin, vervelend en langdradig middenstuk en een volledig van de pot gerukte afsluiter. Dren (omgekeerde van NERD) was in de beginfase aardig gevormd door de CGI en in de eindfase kon ik het ontvouwen van haar vleugels wel appreciëren . Daarlangs leek ze me meer op een carnavaleske verschijning met een rubberen omhulsel over haar hoofd getrokken. Maar dat de erotische ontwikkeling erbij kwam kijken vond ik een brug te ver en gaf aanleiding tot nietszeggende en overtollige scènes. Niet bepaald een hoogvlieger deze film. En ze hadden er zoveel meer van kunnen maken.

2*

"They knew and they let it happen! It could've been you, it could've been me, it could've been any of us."

Na het bekijken van “Concussion” vroeg ik me af hoe ex NFL-spelers zouden reageren op deze film. Bij “Spotlight” stelde ik me de vraag of geestelijken wel de moed konden opbrengen om deze film te aanschouwen. En ook of hier nu lessen uit werden getrokken. Zou de Kerk zijn oorspronkelijke taak terug innemen in de maatschappij? Een toevluchtsoord voor gelovigen. Een functie als spreekbuis tussen het goddelijke en de christenen. Een in leven geroepen orgaan die ten dienste staat van de hulpbehoevenden, armen en vromen. Of zouden wantoestanden zoals deze aangekaart in “Spotlight” gewoonweg blijven bestaan? Want geef eerlijk toe. De aftiteling op het einde van de film is gruwelijker dan de uiteindelijke film. Daaruit blijkt dat de aangehaalde case maar een tipje van de ijsberg is.

Wat is er angstaanjagender? Achtervolgt worden door een gestoorde maniak met een hockeymasker en een ronkende kettingzaag? Of slachtoffer zijn van misbruik door een perverse priester die zijn menselijk genot niet in bedwang kan houden door een zelf opgelegd, onzinnig celibaat? Het eerste is misschien wel extreem dodelijk zonder weerga. Maar bij het tweede loopt het slachtoffer zulk een trauma op, dat deze misschien wenst zo’n met een kettingzaag rondzwierend type tegen te komen, om hem uit zijn lijden te verlossen. Waar ik een grondige hekel aan heb is machtsmisbruik, onaantastbaarheid, vertrouwensbreuk en verdoezelen van criminele feiten door machtige instanties. Iets wat binnen het instituut kerk schering en inslag is. Een beetje teveel gefriemeld aan kleine jongens? Geen probleem. Dan plaatsen we je in een andere parochie waar je weer herdertje mag spelen over een kudde, makke schapen. Schapen klaar voor de slachtbank. Degoutant.

“Spotlight” deed me terugdenken aan “All the President’s Men” met een jonge Dustin Hoffman en Robert Redford die de rol van Carl Bernstein en Bob Woodward, de twee Washington Post journalisten die artikels publiceerden over het Watergate schandaal ,voor rekening namen. Ook een doofpotoperatie, maar dan op politiek vlak met als enige gevolg een aftredende president. De kerkelijke doofpotoperatie maakte meerdere slachtoffers. “Spotlight” is een doodserieuze film met een doodserieus, misselijkmakend onderwerp. Bewonderenswaardig is wel dat ze het niet hebben laten ontaarden in een beschuldigende film die een ware heksenjacht zou ontketenen. Onnodig te zeggen dat de hoofdrollen op een indrukwekkende manier vertolkt worden door Michael Keaton, Mark Ruffalo, Rachel McAdams en Liev Schreiber. En voor één keer hoopte ik dat Ruffalo eventjes zou veranderen in dat groen, gespierd monster om zo enkele geestelijken te pletten tot de dikte van een hostie.

3,5*

“I’m half undiscovered science, a bunch of confusing biochemistry and some crazy hormones”

Een horror film is “Spring” niet echt. Het is eerder een mythologisch liefdesverhaal met een niet onaardige kronkel. Een verhaal over hoe ware liefde obstakels kan overwinnen en hoe die ervoor zorgt dat je voor onomkeerbare wendingen kiest. En dit ook nog eens afgewisseld met soms wel lugubere en bizarre taferelen. Er zijn ettelijke momenten in deze film, die dan ook nog eens tergend langzaam vooruit gaat (en dat is dan ook het enige minpunt wat ik zou kunnen aanhalen), waarbij je je afvraagt wat er nu feitelijk aan de hand is. En het moment dat alles uit de doeken wordt gedaan, krab je je duchtig eens in je haar en denk je ogenblikkelijk “What the f*ck is is dat allemaal”. Ik geef toe dat de hele metabolische verklaring mijn petje te boven ging het eerste moment, maar na een tijd werd het eigenlijk toch wel duidelijk en besefte ik dat het toch doodsimpel in elkaar zat. Uiteindelijk was het een toch verrassende film die ondanks zijn lange speelduur me onverwachts kon blijven boeien.

Lees hier verder ...

I thought you'd retired.

No. No. No. No, we're-we're...

we're getting older, but we're not done yet.

Wat een nostalgie. “Stan & Ollie” is een trip naar een lang vervlogen tijd toen ik nog een ukkie was. Als ik dan vrijdagmiddag terugkwam van school, flikkerde ik mijn boekentas ergens in een hoek en werd de televisie ingeschakeld. Dan zapte ik (alhoewel, toen betekende dat gewoonweg opstaan om dan de juiste knop in te drukken) naar de zender ARD (of ZDF? Te lang geleden om het me te herinneren) om “Schweinchen Dick” te kijken. En vervolgens waren er altijd zwart/wit films met Buster Keaton, Harold Lloyd en Laurel & Hardy. Ik kan gerust zeggen dat dit het hoogtepunt van de week was. Iets waar ik naar uitkeek na een hele week mijn broek te verslijten in de schoolbanken. En met deze film was ik weer heel eventjes dat broekventje dat met bengelende beentjes in de zetel zat en begeesterd naar de kijkbuis staarde.

Ik zal maar direct met het meest in het oogspringende aspect van deze film beginnen. De twee acteurs Steve Coogan (Stan Laurel) en John C. Reilly (Oliver Hardy) lijken verdomd veel op het legendarische duo. Het leek wel alsof deze twee grapjassen terug springlevend waren. En ook al is er op vlak van humor veel veranderd, toch blijft het immens lollig om het gestuntel van Stan en Ollie weer eens te zien. En als je de film moet geloven, waren “De dikke en de dunne” in het werkelijke leven ook zo’n rampfiguren die in elke situatie voor hilarische momenten zorgden. Kijk maar eens hoe Stan ligt te worstelen met zijn bagage als hij bij het eerste kleine hotel in Engeland de receptie tracht te bereiken. Ook al zal een jonger publiek dit afdoen als aftandse en flauwe kolder, toch kon ik het niet laten om hierover eventjes te grinniken. Tja, zal wel met de leeftijd te maken hebben.

De basis van de film is een tour doorheen Engeland en Ierland. De glorierijke filmperiode van Stan & Ollie ligt op apegapen. Niemand is nog geïnteresseerd in de dolle fratsen van dit duo. En om toch nog (want de twee hebben al een gezegende leeftijd) een filmproductiehuis warm te krijgen om nog een allerlaatste speelfilm met hen te produceren, wordt een tournee langs Engelse theaterzalen opgezet. De start van deze tournee lijkt op de teloorgang van dit komische duo. Ze moeten overnachten in tweederangs hotels. En het aantal toeschouwers dat zich in de zaal bevindt, is ook niet om vrolijk over te worden. Een redelijk pover resultaat dus. Een duidelijk toonbeeld van vergane glorie. Kortom, het vermeend succes bleef uit ook al waren hun optredens een toonbeeld van routineus in elkaar gestoken sketches.

Het is pas als de echtgenotes van Stan en Ollie, Lucille Hardy (Shirley Henderson) en de Russische Ida Kitaeva Laurel (Nina Arianda), vanuit de V.S. de oceaan oversteken om hen te vergezellen, dat de spanningen oplopen. Een oud zeer over verloren kansen komt naar boven. En het is overduidelijk dat de beide vrouwen ook niet al te best met elkaar kunnen opschieten. De twee komieken zijn trouwens onafscheidelijk. Het lijkt soms wel een oud, getrouwd koppel die elkaars nukken en tekortkomingen verdragen. Het grappige is dat in het werkelijke leven de rollen anders verdeeld waren. In hun films was Stan meestal de kluns en dommerik die de helft van de tijd niet begreep wat er loos was. In werkelijkheid had Stan de touwtjes in handen en was hij diegene die op de bres sprong als het over contracten en gages ging. Hij was ook de bedenker van de sketches en schreef deze gedetailleerd uit. En hij bleef dit nog doen tot ver na Ollie’s dood.

Stan & Ollie waren meester in het verwerken van subtiliteiten. De details maakten het grappig. En velen (zoals Tommy Cooper, Benny Hill en Mr. Bean) zullen deze eigenschap ook gebruiken in hun werk. “Stan & Ollie” is op vele vlakken een uiterst komische film. Maar het is ook op een bepaalde manier een uiterst triestige film. Een lach en een traan liggen hier heel dicht bij elkaar. En het laatste dansje dat deze iconen van de stomme film op het laatste inzetten (wat medisch onverantwoord was voor Ollie), was de perfecte afsluiter. Een afscheidsdansje van een befaamd en geniaal duo. Onevenaarbaar en uniek in de geschiedenis van de komische film.

4*

Ik heb echt genoten van deze film. Geen hoogstaande humor en niet echt een misdaadfilm , maar door de juiste dosering ervan een ideale mix om van te genieten. Ik hou wel van die droge humor en dat beetje sarcasme. Zo zie je eens wat een vuistvol viagra kan teweegbrengen. Ik vraag me trouwens af of de titel van de film een verwijzing hiernaar is.

De scene waarbij Val in het ziekenhuis ligt en iedereen daar over koetjes en kalfjes bezig is,terwijl hij er bij ligt met een totempaal, vond ik hilarisch.

Pacino,Walkin en Arkin zijn drie klassebakken van de oude generatie die moeilijk te evenaren zijn. Ik zie geen kandidaten voor hun statuut bij dehuidige nieuwe lichting. Deze drie samen in dezelfde film is een lust voor het oog.

Meermaals heb ik wel eens moeten griniken met de droge humor :
Val: So how's your health?
Hirsch: Well, they took something out of me a couple of months ago.
Val: What'd they take out?
Hirsch: I don't know. I didn't ask, it's none of my business. But I'm a little more streamlined now, a little more aerodynamic.

De actie was beperkt maar dat was ook de bedoeling. En hoe het nu zou eindigen , is bijzaak. De hele film was een aanloop naar het punt dat Doc eigenlijk Val moest liquideren en dat de jarenlange vriendschap het overwon.

Ik heb de "Delete" knop al veel gebruikt op mijn Medi8ter, maar deze blijft toch mooi geparkeerd daar, zodanig dat ik hem later als ik ook de zalige leeftijd heb bereikt van deze heren , hem nog eens op mijn gemak kan bekijken

3,5*

“Well, well, well.

That man knows his guns.

So do I.”

Zoals ik bij de film “Weaponized” al zei, heb ik “een zwak voor low-budget, straight to DVD B-films” en kom je af en toe eens “een onbekende en onbeminde film tegen die qua inhoud en vormgeving sommige blockbusters overtreft”. “Standoff” is zo’n film. Een pretentieloze film met een rechtdoorzee script. De makers laten er geen gras over groeien en voeren vrijwel onmiddellijk een dodelijk, nauwkeurige huurmoordenaar op (Laurence Fishburne), die zonder verpinken een bescheiden begrafenis weet om te vormen naar een bloedige (doch beperkte) slachtpartij. Zijn gestalte deed me een beetje denken aan “The terminator”. Maar dan wel voorzien van een gitzwarte bivakmuts.

Het enige waar deze professionele, routineuze killer geen rekening mee heeft gehouden, is Bird (Ella Ballentine). Een mager, verlegen meisje met een camera rond haar hals dat dienst doet als bescherming tegen en venster naar de onrechtvaardige wereld, die onbewust een snapshot maakt van het aangezicht van de moordenaar. Wat volgt is een achtervolging door de doelbewuste moordenaar, die kost wat kost deze laatste getuige wilt opruimen, eindigend in het geïsoleerde landhuis van Carter (Thomas Jane), een ex-militair die vol zelfmedelijden en wroeging in dit verlaten landhuis zijn verdriet tracht weg te drinken. En dat vanwege een jammerlijk ongeluk met zijn zoon, met als resultaat dat zijn vrouw hem verlaten heeft. Hoogstwaarschijnlijk overlopend van verwijt. Het opdagen van Bird interpreteert Carter waarschijnlijk als een opportuniteit om zijn verzaakte verantwoordelijkheidszin te tonen.

En voor je het weet zitten de beide ex-militairen in een patstelling. Sade, de huurmoordenaar met voldoende vuurkracht, installeert zich op de benedenverdieping, terwijl Carter zich boven verschanst met Bird, alleen voorzien van een “20-gauge shotgun” en één patroon. En zo kan de psychologische oorlogsvoering tussen beide rivalen beginnen, met Bird als inzet. Dus geen langdradige intro’s of een gedetailleerde uitleg. Zelfs over de meervoudige moordaanslag aan het begin, kom je niks te weten. Dat is trouwens bijkomstig. Het verhaal ontwikkelt zich razendsnel aan het begin, zodanig dat binnen de 10 minuten de uiteindelijke situatie duidelijk is. Het gevaar zou kunnen zijn dat het vanaf dan saai, eentonig en traag wordt. Het tegendeel is echter waar.

Sade probeert op een verbale wijze (en ook nog op andere manieren) Carter te overtuigen om Bird op te geven, terwijl Carter op een inventieve wijze de doorgang naar boven veilig stelt. De daaropvolgende dialogen tussen deze twee zijn enerzijds provocerend en beledigend. En anderzijds ook psychologisch doordacht. Fishburne is duidelijk in zijn element als de gewetenloze slechterik. Het was een plezier om hem nog eens te zien schitteren in een hoofdrol (in ieder geval indrukwekkender dan in “The Signal” en “The Colony”). Jane verraste me en toont hiermee dat het niet aan hem lag dat zijn rol in “Vice” waardeloos was, maar wel degelijk de film beneden alle peil was. Een perfect uitgebalanceerde rol als getormenteerd hoopje ellende vol wanhoop en levensmoeheid, die zich ontpopt als verantwoorde redder. En tenslotte een eervolle vermelding voor Ella Ballentine die het behoorlijk deed.

Ook al was deze “home invasion” film niet bijster origineel en het verhaal eenvoudig, toch wist deze film me aan mijn scherm te kluisteren. En ook al was het einde iet of wat voorspelbaar, was ik toch benieuwd hoe het uiteindelijk zou aflopen. Bijkomend voordeel was de korte speelduur, wat dan weer zorgde voor een juist tempo. Al bij al een boeiende film. Nog maar eens een bewijs dat films die zich uitsluitend afspelen op één welbepaalde locatie, ook entertainend kunnen zijn. Ik moest in ieder geval niet tegen de slaap vechten, zoals de beide heren.

3*

“Cut the throat.”

Ondanks dat ik op jeugdige leeftijd aanzienlijk veel afleveringen heb gezien van de televisieserie Star Trek, ben ik nooit een echte Trekkie geweest. Het fascineerde me wel, maar niet dermate dat ik in mijn dagelijkse leven iedereen onthaalde op een Vulcaanse groet. Toen de volgende generatie Star Trek afleveringen zich aandienden (met de charismatische Captain Picard) werd het nog minder interessant en vervaagde het bestaan van deze serie voor mij volledig. Toen ik drie jaar geleden “Star Trek into Darkness” ging kijken, stelde ik tot mijn verbazing vast dat dit reeds de 12de cinemafilm was waarin de Enterprise nog altijd "boldly" ging waar niemand ooit tevoren was geweest. Echt omverblazen deed deze film me ook niet. En ik miste dat avontuurlijke uit de serie waar ze telkens weer nieuwe beschavingen ontdekten. Het zal wel iets met nostalgie te maken hebben.

Maar om eerlijk te zijn, “Star Trek Beyond” heeft een enorme indruk op mij gemaakt met zijn adembenemende beelden en grootse actiescènes. Ik was zelfs een beetje aangedaan toen ik zag hoe het vlaggenschip de Enterprise langzaam maar zeker herleidt werd tot een hoopje schroot. Dit legendarische ruimtetuig van Starfleet zo verwoest zien liggen op de planeet Altamid deed een klein beetje pijn. Maar zoals bij elke Star Trek afleveringen, is er voor elke onmogelijke situatie wel een uitweg om de situatie terug recht te trekken. Zo ook in deze film. Alhoewel er momenten waren dat het er overdreven uitzag. Maar laat ik zeggen dat de gebruikte beelden van zowel het ruimtestation Yorktown, de aanval door Krahl’s zwerm en de crash van de Enterprise zien er adembenemend en indrukwekkend uit. York Town is een sferisch ruimtestation (met het uitzicht van een sneeuwbal volgens Bones) voorzien van een ingenieus zwaartekrachtsysteem. Een futuristisch uitziende artificiële planeet dat gelijkenis vertoont met dat wat we zagen in “Elysium” en “Interstellar” bevolkt door allerhande rassen en creaturen. En ik moet toegeven dat de fantasie van de makers nog altijd levendig is als het over ruimtewezens gaat.

Het verplaatsen van het actieterrein naar de oppervlakte van de planeet Altamid was een slimme zet. Het uiteenvallen van de bemanning in verschillende groepjes, die elkaar naderhand trachten terug te vinden, was een verfrissend idee en droeg bij aan de opbouw van spanning. De oorlogszuchtige Krall (Idris Elba) heeft als enige doel het vernietigen van de Verenigde Federatie van planeten door gebruik te maken van het biologisch wapen Abronath, een wapen dat werd ontworpen door zijn voorvaderen die het allesvernietigende wapen niet meer onder controle hadden. Ondanks het immense lagen make-up slaagde Idris Elba er toch in om een expressievolle uitdrukking te tonen waardoor Krall er zowel dreigend als onheilspellend uitzag. Het meest opwindende en boeiende personage was dat van Sofia Boutella als de buitenaardse Jaylah die haar mannetje kan staan bij confrontaties en tegelijkertijd ook technisch onderlegd is. Wat opviel waren de verschillende humoristische situaties en dialogen. Hoogstwaarschijnlijk heeft dit iets te maken met Simon Pegg.

Wat me altijd stoort aan een film zoals Star Trek, is de vanzelfsprekendheid waarmee bepaalde problemen (van technische aard) opgelost worden. Het technische (onbegrijpelijk) jargon wordt dan weer bovengehaald. Lichtsnelheid werkt niet meer? Geen probleem. Dan leiden we toch eventjes energie over van de warp core naar de impuls motoren. Wil je de compressors van een wrak terug tot leven brengen, dan krijg je dit voor elkaar met één welgemikt schot met je laserpistool. En tijdens een achtervolging met een aan de lichtsnelheid grenzende snelheid, dient zich een probleem waar onmiddellijk een oplossing voor moet gevonden worden. Ook geen probleem. Er wordt een blueprint geprojecteerd (die men klaarblijkelijk van buiten kent) en voor je het weet wordt er een pasklare oplossing aangeboden. Maar dat hoort bij de charme van een legendarisch fenomeen zoals Star Trek. Anders hadden ze ook niet "boldly" kunnen gaan waar niemand ooit voet had gezet!

3.5*

Ik ben geen echte Star Trek-fanaat , laat staan een "Trekkie". In de jaren 70 keek ik wel steevast naar de televisie-afleveringen, die er nu uiteraard oudbollig en gedateerd uitzien , en ken dus wel de gevestigde waarden van ST zoals Kirk,Spock,Scotty,Bones,Sulu,Chekov,the enterprise enz. enz. De zin "Space .. the final frontier ..." heb ik tot in de treurnis gehoord en het feit dat de Enterprise van planeet naar planeet vloog om nieuwe beschavingen te ontdekken, was de rode draad in de tv-feuilletons.

Dit was dan eigenlijk ook de eerste cinema-film van ST die ik tot nu toe heb bekeken en tot mijn verbazing is dit de 12de al
Het ontdekken van nieuwe beschavingen is beperkt tot de openingscene. De rest van de film is een aaneenschakeling van razendsnelle actie. De humane beslissing in het begin gemaakt door Kirk, heeft zijn gevolgen naderhand wanneer Spock door zijn rationeel handelen het rapport doorgeeft hierover. De originele Spock zal altijd de annalen ingaan als DE Spock (Verrassend dat deze eventjes kwam kijken in deze film). Quinto's prestatie is geweldig op vlak van het uitbeelden van de persoonlijkheid van Spock. Qua uitstraling vind ik hem echter niks. Hij heeft niet die uitstraling van een wereldvreemde persoon die de logica van een menselijk wezen hoogst ingewikkeld en verwarrend vind. Het totaal gebrek aan menselijke gevoelens vond ik dan weer perfect uitgewerkt. Het moment dat Spock emoties toont in een latere fase vond ik persoonlijk een prachtige scene.

De CGI en SE's zijn adembenemend , zeker in vergelijking met de originele serie. Naar huidige standaarden is dit natuurlijk vanzelfsprekend. De humor vond ik dan weer op bepaalde momenten vreselijk irritant en gemaakt. Buiten het meningsverschil tussen Kirk en Scotty, waarbij Scotty zich weer op zijn gekende Ierse manier begint op te jagen. Dat was weer een gniffel moment.

De rest is gewoon een rechtoe-rechtaan actieprent met een sausje SF eroverheen. Iets dat past in het rijtje Star Wars en Batllestar Gallactica ,doordrenkt met alle ingrediënten van een superheld(en)-film a la Iron Man en The Avengers.

Het feit dat het superieure bloed van Kahn , Kirk het leven zou redden, was dan weer zo supervoorspelbaar. Onrealistisch of ongeloofwaardig zou ik als term niet direct hanteren. Daarvoor is het dan ook een SF

Al bij al een vermakelijke film voor een zaterdagavond. Actierijk en meesterlijke effecten. Het is echter niet een film die me zal aanzetten om al de andere bioscoopfilmen van ST te gaan bekijken.

3*

“Hope is not lost today... it is found.”

Eindelijk heb ik deze langverwachte film kunnen bewonderen. Niet dat ik, net zoals zovele miljoenen andere Star Wars fanaten, er op zat te wachten. Ik moet altijd nadenken waar deze Star Wars film zich situeert in de gehele saga. Dat hele prequel, sequel of semi-sequel gedoe boeit me niet erg. Om eerlijk te zijn erger ik me daar meestal mateloos over. Toen ik als 11-jarige jongetje samen met een nonkel de eerste Star Wars ging kijken in de cinema, kwam ik achteraf redelijk van mijn spreekwoordelijke sokken geblazen naar buiten. Dit was voor die tijd ongezien en redelijk indrukwekkend. En zeker voor een jonge knaap. De twee vervolgfilms die naderhand uitkwamen, borduurden voort op dit concept en hielden de magie die rond het hele Star Wars gebeuren hing in ere.

De magie verdween bij mij toen Episode I uitkwam. En neen, dat is niet de eerste originele Star Wars film, maar de eerste in de saga. Hopelijk wordt er in de toekomst niet nog een episode uitgebracht die verder teruggaat in de tijd, anders moeten ze weer alles hernummeren. Niet dat deze episode er slecht uitzag ! Dat zou er nog aan mankeren. 22 Jaar na de originele film mag je toch verwachten dat filmtechnieken en het creëren van computeranimaties toch enige vooruitgang hebben gekend. Voor mij was dus de verpakking stijlvoller en indrukwekkender, maar de inhoud was zielloos. Ik kreeg meer zo’n “laten-we-er-nog-een-episode-bij-breien” gevoel bij. Commercieel gezien was deze laatste film dan ook een meesterzet. “Laten we teruggaan naar de essentie en de geest van de eerste film” zullen de beleidsmensen van Lucasfilm gedacht hebben. “The Force” mag terug opflakkeren hier. Alleen is het in mijn ogen alleen nog maar een waakvlammetje.

R2D2, C3PO en Chewbacca hebben de tand des tijds goed doorstaan. De enigen die hun verouderingsproces niet hebben kunnen stopzetten zijn Han Solo, Prinses Leia en Luke Skywalker. Deze laatste zie je echter maar een paar minuutjes. Kwestie om ruimte te laten voor eventuele vervolgen. Hopelijk volgt er in de toekomst geen prequels op deze film, anders kan je je verwachten aan een Star Wars 4.2 en 5.2. Maar werden de verhaallijn, sommige gebeurtenissen en de uiteindelijke afloop niet al eens eerder gebruikt. Yes indeed. Leg de eerste film naast deze versie, en je zal algauw verschillende overeenkomsten terugvinden. En dat zelfs zonder vergrootglas. Het ziet er allemaal wel gepolijst en verbluffend uit (de achtervolgingsscène met Rey aan het stuur van de Millenium Falcon en twee Tie Fighters is adembenemend), maar toch miste ik de impact die de eerste film op me had. Ik wist zelfs wanneer het zinnetje “May the force be with you” weeral zou gebruikt worden. Ik denk dat er ook een kleine “force” in mij aanwezig is!

3*

This is a great opportunity for a young actress, a great opportunity for an actress with ambition.

That’s me. I’m your girl. I will do whatever it takes for this role.

Good, because we want to offer it to you.

We think you could be great in this role, Sarah.

Wat doe je als je tot de conclusie komt dat de film die je nog maar net aan het kijken bent, hoogstwaarschijnlijk in je top 10 van de meest ergerlijke en waardeloze films terechtkomt ? Inderdaad, dan zet je gezwind een andere film op in de hoop dat deze beter zal zijn. Zo ook nadat ik 15 minuten “Muck” had gekeken. Eerst was er dat nogal abrupt begin, waarbij het acteerniveau al dadelijk duidelijk werd (weeral enkele bijeengeraapte B-acteurs), en een begingeneriek waarbij meer gefocust werd op de siliconen aanhangsels van een halfnaakte, ronddraaiende cheerleader die wat heen en weer struikelt in wat op een moeras lijkt. En vooral het moment dat één van die trienen zich afvraagt of er in het huis wat ze in de verte zien liggen, ook wel wat alcoholische drank te vinden is. En die vraag stelt ze dan ook nog eens op zo’n manier waaruit moet blijken dat ze liefst van al een klein feestje zou beginnen met haar olijke vrienden, terwijl er één van het gezelschap ligt dood te bloeden en ze twee anderen blijkbaar vermoord achtergelaten hebben. Dat was voor mij het moment om naar de afstandsbediening te grijpen en mezelf verder leed op die manier te besparen. Gelukkig maar want “Starry Eyes” is van een heel ander niveau en inhoudelijk heel wat origineler. Het is evenwaardig aan “Spring”, die ik recent gezien heb. Niet dat de kern van het verhaal nog nooit gebruikt werd in een film. Maar de uitwerking ervan en de manier waarop het evolueert maakte dat dit toch weer een unieke ervaring was.

Volledige recensie hier ...

Getting the job done the easy way,

is like running away from the problem.

Because dealing with the problem is...

It takes hard work.

Ik heb een voorliefde voor het onbekendere werk. De indie-film wereld is levendig en onuitputtelijk. Het spijtige is dat er ook enorm veel kaf onder het koren zit. En dan kom je zo’n film tegen als “A dark place” (Originele titel : "Steel Country")met een onderwerp dat niet direct indruk maakt. Je verwacht hetzelfde, routineus afgehaspelde verhaal zoals er al verteld werden in ontelbare andere films. Maar naarmate de film vorderde, werd ik meer overweldigd en enthousiast. En dan voornamelijk door, de voor mij onbekende, acteur Andrew Scott. Mijn schaamtegevoel vergrootte met de minuut terwijl ik zijn acteerprestatie bewonderde. Hoe in hemelsnaam komt het dat ik deze acteur niet kende? Als je Dustin Hoffman fabuleus vond als autistische broer van Tom Cruise in “Rain Man”, dan ben ik zeker dat je de vertolking van Andrew Scott als de geestelijk gehandicapte Donald Devlin ook zal appreciëren. Gelijkwaardig en Oscarwaardig zijn twee woorden die onmiddellijk bij me opkomen. Een ontroerend en tegelijkertijd inspirerend personage. Tegelijkertijd was de film ook nog eens boeiend genoeg en bleef het giswerk duren tot de ontknoping.

Verplicht kijkvoer noem ik dit. En vooral (ik kan het niet meer benadrukken) vanwege de acteur Andrew Scott. Overlaad die vent met allerhande prijzen en hopelijk krijgt hij aanbiedingen voor films die een breder publiek bereiken. Ik heb in ieder geval zijn filmografie bekeken en zal zeker nog meer werk uit zijn oeuvre bekijken.

PS. Verwar deze film niet met de gelijknamige film met Luke Baines.

3.5* (naar 4* neigend)

Whenever I was away... Jobs, meetings, whatever...

Whenever there was a pause, a silence, my thoughts would just drift towards him.

He was always the first thing that came into my head.

Sometimes the only thing.

“Still” is grijs, grauw, deprimerend en aangrijpend tegelijkertijd. Het laat zien hoe iemand, verscheurd door verdriet na het verlies van zijn zoon, een zelfdestructief leven leidt en zichzelf laat meeslepen in een neerwaartse spiraal. Een uitzichtloos leven met alcohol en drugs als steun. De film begint dan ook met het geluid van het noodlottig ongeval en momentopnames van het slachtoffer. Initieel is het een karakterstudie over Tom Carver (Aidan Gillen), een freelance fotograaf. Maar geleidelijk aan evolueert dit naar een donkere thriller op het moment dat er zich een schijnbaar onschuldig incident voordoet tussen Tom en een lokale belhamel. Wat volgt is een dreigende situatie vol intimidaties, confrontaties en misdadige feiten. Een situatie die langzamerhand escaleert en Tom aanzet om het recht in eigen handen te nemen. Een film waarbij je als kijker jezelf de vraag stelt : “Wat zou ik doen in die omstandigheden ?”.

Het eerste wat ik me afvroeg was : “Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een individu als Tom zo’n beeldschone vriendin als Christina (Elodie Yung) aan de haak kan slaan?”. En ook zijn ex-vrouw Rachel (Amanda Mealing) is niet bepaald lelijk en heeft nog altijd contact met hem. En op bepaalde momenten krijg je het gevoel alsof ze hem terug wil voor haar winnen. Nochtans ziet Tom er uit als een bezopen zwerver die leeft in een op een kraakpand lijkende woning, ergens in Londen. Zijn destructieve manier van leven vol drank en drugs en zijn door verdriet getormenteerde geest, nodigen niet bepaald uit tot een serieuze relatie.

De film start als een karakterstudie over de persoon Tom. Iemand die wegkwijnt thuis, samen met zijn ex het graf van zijn zoon op regelmatige tijdstippen bezoekt en verder zijn job probeert uit te oefenen. Maar geleidelijk aan gaat het over in een regelrechte thriller (op een bepaalde genuanceerde manier) dat als apotheose leidt tot een regelrechte wraakfilm. Het thriller gedeelte is het minst geslaagde gedeelte. Allereerst kwamen de hangjongeren niet echt dreigend over. Het bleef in het begin beperkt tot nietszeggende kwajongensstreken en intimiderende confrontaties. Tom is daarbij niet bepaald een McClane-achtige figuur maar eerder een doorsnee huisvader die agressiviteit tracht te mijden. De reden waarom hun wraakgevoelens zo’n grensverleggend hoogtepunt bereikte met Christina als slachtoffer, kwam redelijk vergezocht over. Was dit een poging om het wraakmotief extra te ondersteunen? Het wraakgedeelte is echter andere koek. Een huiveringwekkend moment waarbij je gevoelsmatig sympathie hebt voor Tom en goedkeurend zijn beslissing aanschouwt. Tegelijkertijd voel je diep van binnen dat er ergens iets niet klopt in zijn redenering en dat zijn aankomende handeling niet door de beugel kan.

Al bij al was dit weer een degelijk Brits project met briljante vertolkingen met vooral Gillen als steracteur. Een vertolking die zowel mededogen als afkeuring oproept. Tegelijkertijd zijn de andere vertolkingen ook schitterend. Stuk voor stuk zijn het persoonlijkheden die op een menselijke manier naar voren worden gebracht. Een film die perfect past in een grootstad zoals Londen. Zou dit een Hollywood product zijn, dan was het allemaal grootser, actierijker en dramatischer geworden. Het is echter het minimalistische en ingetogenere karakter dat deze film zo groots maakt. En tegelijkertijd bleef ik met dezelfde vraag zitten : “Hoe zou ik verdomme in zijn plaats reageren?”

3*

Korte samenvatting :

Nicolas Cage (weeral een supergeweldige vertolking ... standaard) krijgt te maken met een kidnapping van zijn dochter, moet in de plaats iets bezorgen wat bijna onmogelijk is om te bezorgen, de autoriteit gelooft hem niet , agenten zijn steeds op de verkeerde plaats op het verkeerde moment, een ex partner die katholieker is geweest en niet meer in de misdaad zit (en een lekker ding is) , maar uiteindelijk toch meewerkt waardoor het uiteindelijk lukt en het allemaal bezegeld wodt met een eind-gevecht. De booswicht dood, het familielid gered. Happy end !

Cage acteert top, actie scenes zijn prima (alhoewel ongeloofwaardig) en soms had ik zo'n "ja-dat-zal-wel" gevoel. En bij deze ben ik de film al vergeten

Pffffttt dit was maar een zielig duplicaatje van Alien dat eindigt met een creatuurtje als The Fly.

Ik zag het al aankomen bij de beginscenes met de buitenopnames. Dit was identiek als bij "Space 1999" , een tv-serie uit de jaren 70. Zo overduidelijk plastieke schaalmodelletjes. Is die Slater zo een dure vogel dat men moet beknibbelen op andere zaken ?

De rest van het verhaal is saai en hemeltergend slaapverwekkend.

0,5*

“The Stranger” is zo’n typisch voorbeeld waarbij een originele benadering van een reeds veelgebruikt onderwerp in eerste instantie zorgt voor een kortstondige opwinding, dat dan evenwel in de kiem wordt gesmoord door een geduld eisend tempo, duister beeldmateriaal (alhoewel dat in dit geval nogal vanzelfsprekend is) en bovenal beroerde vertolkingen van enkele leden van de cast. In het begin had ik de indruk dat dit verhaal zich afspeelde ergens in Zuid-Amerika. Ik was naderhand redelijk verwonderd toen ik vernam dat het zich echter situeerde ergens in Canada. Blijkt dat de Chileense regisseur Guillermo Amoedo het merendeel van de cast heeft gezocht binnen de Chileense bevolking. Vandaar de verwarring. Trouwens de klinkende titel “Eli Roth presents The Stranger” is ook niet een reden om terstond opgewonden te raken. Juist zoals bij “Clown” staat zijn naam prominent op de cover. Maar dit verzekerd geen kwalitatief, hoogstaand eindresultaat.

Lees verder hier ....

Oh, God, help him! I think something bit him!

You're a doctor! Help him!

I'm a gynecologist for Christ's sake!

Ik had een goed gevoel over deze film en het was trouwens al sinds “Big Ass Spider” geleden dat ik nog eens een dergelijk ouderwetse reuzeninsecten film had gezien met flink uit de kluiten gewassen ongedierte die massaal oprukken en een ware ravage aanrichten onder de aanwezige menigte. Dat het een combinatie zou zijn van horror, komedie en romantiek zorgde al voor een beetje wantrouwen. Uiteindelijk sloeg deze film de bal mis als het over de eerste twee genres gaat. En het laatste genre voelde een beetje geforceerd aan. Over de hele lijn was het niet echt komisch. En eng of spannend was het omzeggens nergens. Ik verwachtte wel een soortement B-film, met niet zo’n indrukwekkende CGI, maar vond het eigenlijk redelijk teleurstellend.

We maken kennis met Paul (Matt O’Leary) en Julia (Jessica Cook), een stel vrienden/collega’s (niet direct echt duidelijk) die op weg zijn naar een tuinfeest die georganiseerd wordt door een zekere Mevrouw Perch ter ere van haar overleden man. De twee zorgen voor de catering. Algauw wordt dit aangenaam feestje grondig verstoord door reusachtige wespen/horzels/bijen (Geen flauw idee welke soort het was, maar ze steken allemaal) die deze proporties hebben verkregen doordat met groeihormonen geprepareerd mest de grond ingesijpeld is, recht in een wespen/horzel/bijennest.

Vooreerst moet ik wel toegeven dat men niet al te lang moet wachten voordat de poppen aan het dansen zijn en het slijm, schuimbekkende gasten en zich ontpoppende gigantische exemplaren op het scherm verschijnen. Juist zoals bij “Big Ass Spider” zien de ongediertes er realistisch uit wanneer ze nog een normale grootte hebben. Maar het moment dat ze onwezenlijke proporties aannemen ziet het eruit alsof ze rechtstreeks uit een “Dr. Who” aflevering uit de jaren 70 komen. En vooral de scene op het einde is niet om aan te zien. Zelfs het fenomeen dat op een bepaald moment verscheen bij de zoon van de gastvrouw, en dat me deed denken aan “Total Recall” uit 1990 waarbij een lelijk klein mannetje vergroeid was aan de buik van een van de personages, vond ik niet bijster geslaagd te noemen. Maar toegegeven, de hoeveelheid gore was niet onaardig en op sommige momenten hoogst entertainend.

Maar toch was er veel wat me stoorde. De transformatie nadat er iemand gestoken werd, naar het reusachtige insect was opzienbarend snel (maar zorgde dan wel voor de gepaste vaart). Het romantische gedeelte voelde echt misplaatst aan. Als ik me in deze situatie zou bevinden, dan was dit wel echt het laatste waarover ik me zou zorgen maken. De manier waarop Paul van onbetrouwbare horecahulp uitgroeit tot een regelrecht held, is ook niet bijster origineel. En de manier waarop het eindigt in de ziekenwagen was waarschijnlijk een metaforische verwijzing naar de filmtitel. Het grappige ontging me volledig (juist zoals de mop over de bijen) maar misschien heb ik een verkeerd gevoel voor humor.

Al bij al een simpel, kort verhaal met enkele gebreken, met vooral een mislukte voorstelling van de ambetante insecten en een gebrek aan humor en spanning. Ik zal nog steeds een gesuikerd drankje nuttigen op een terras zonder direct in paniek weg te rennen bij het zien van enkele nieuwsgierige wespen.

1*

“Submerged”. Het enige waar ik enthousiast over ben, is de sublieme filmposter. Een sterk staaltje van grafisch design met een schitterende en krachtige oneliner erbij : “You can’t scream and hold your breath at the same time”. Nu, de ongelukkige tieners die gevangen zitten in de gezonken limo hebben in ieder geval niet hun adem ingehouden. Geschreeuw was er in overvloed te horen. Als ik zo’n claustrofobische toestand zou meemaken, zou me het koude zweet uitbreken. Ik hou niet zo van enge ruimtes. Maar geef toe, opgesloten zitten in zo’n limousine op de bodem van een meer, wetende dat de druk op dat bescheiden dak enorm moet zijn en omringd door enkele jeugdige heethoofden die zich hysterisch gedragen en elkaar allerlei verwensingen naar het hoofd slingeren, lijkt me toch een veel ergere nachtmerrie.

Verwacht je je dus aan een spannende, zenuwslopende film, dan zal je eerder van een koude kermis terugkomen. Het moment dat Matt (Jonathan Bennett) de neus van de gesofisticeerde limousine het water in ziet verdwijnen, lijkt de start van een veelbelovende thriller. Spijtig genoeg wordt er naderhand gebruik gemaakt van een resem flashbacks om de oorzaak van dit ongeval toe te lichten. Verder komen we ook te weten dat Matt ook nog een jongere broer heeft, Dylan (Cody Christian) , met enkele persoonlijke problemen. Dit leek me een nevenplot wat eigenlijk niets ter zake deed en puur opvulsel was. Voor de rest zien we dat het hele gebeuren te maken heeft met Jessie (Talulah Riley), dochter van zakenman en miljonair Hank (Tim Daly) die vanwege drastische besparingen in zijn bedrijf zich de toorn van de lokale bevolking op de hals haalt. Daarom de aanwerving van Matt als zijn privéchauffeur en als bodyguard om hem en zijn dochter te beschermen tegen eventuele wraaknemingen.

Het andere gedeelte van de film toont dan de omstandigheden in de gezonken limousine en de pogingen die ondernomen worden door de jongeren om uit hun benarde situatie te geraken. Matt kan hierbij niet echt veel hulp bieden daar hij op één of andere manier gespietst zit aan de wagen. Jessie ligt langs hem buiten westen nadat ze gedrogeerd werd. En de vier hysterische jongeren achterin raken niet verder dan wat nutteloos rammen op de ramen en elkaar beschuldigen van medeplichtigheid. Niet voor niets dat Matt bij momenten het geluidsdichte schot tussen hun terug dichtdoet. Buiten een totaal ongeloofwaardige ontknoping, zijn er ook enkele ridicule en belachelijke ontwikkelingen. Ik ben er nog altijd niet in geslaagd om te achterhalen hoe de truc met de koffer van de wagen in elkaar stak. Ik moet wel toegeven dat de ontwerper van de wagen erg vooruitziend was. En ik ben er ook vrij zeker van dat een ingeslagen glazen dak zou zorgen voor een verwoestende stormvloed aan water in plaats van wat lichtjes doorsijpelend water.

Het meest positieve was de speelduur. Het is een korte en compacte would-be thriller zonder al teveel sensationele gebeurtenissen. Het meeste is al eens ooit ergens getoond. Naderhand bekeken, lijkt het eerder op een thriller-episode uit “Melrose Place” of een gelijkaardige tiener flut-serie uit de jaren 80. Talulah Riley is een verwend nest dat ook niet echt uitblinkt als het op intelligentie aankomt (niet voor niets dat ze in “Inception” een personage speelt die op IMDb de omschrijving “Blonde” krijgt). En eigenlijk beschikt het hele vriendenclubje over een gelijkaardig intelligentieniveau. Je kan dan misschien wel concluderen dat het idee waar het hele verhaal rond draait hoogst origineel is, maar de uitwerking liet toch wel te wensen over.

1*

Our world is

firstly about power,

it's only secondly

about education.

Zo’n rustige film van tijd tot tijd, is wel eens welkom. Niet weeral zo’n flitsende, actierijke heldenfilm waar je zenuwachtig wordt doordat de scènes elkaar in een sneltreinvaart opvolgen en stroboscopische effecten voor een snijdende hoofdpijn zorgen. “Submergence” hoort zonder twijfel tot de eerste categorie. Geen misselijkmakende hoofdpijn. Geen desoriëntatiegevoel. Dat zal je zeker niet ervaren bij deze ultra trage film. Het enige wat me zenuwachtig maakte was het heen en weer geflits tussen de belevenissen van de twee protagonisten Danielle Flinders (Alicia Vikander) en James More (James McAvoy).

James is zo’n type man die over elk onderwerp wel iets weet te vertellen. Een whiskykenner, mensenkenner (één blik en hij weet dat de barman een ex-rugbyspeler was) en ook nog geletterd. Het is zo’n man waarbij elke vrouw wegsmelt. Niet alleen vanwege zijn knap uiterlijk, maar ook vanwege zijn innemendheid en charmant gedrag. En voornamelijk omdat hij de kunst van het luisteren als geen ander beheerst. James is werkzaam in Nairobi waar hij advies geeft over water projecten. In werkelijkheid werkt hij voor de Britse inlichtingendienst. Dat leidt ik af uit de geheimzinnige briefing die hij krijgt terwijl hij rondslentert in een kunstmuseum. En ook heeft de toestand waar hij zich naderhand in bevindt niet veel te maken met waterbronnen.

Danielle is een bio-mathematicus (en geen oceanograaf zoals James het noemt) en is op zoek naar het bewijs dat er leven in de donkerste dieptes van de oceaan bestaat. Een baanbrekend (en nobelprijswaardig) onderzoek die voor eeuwige faam kan zorgen. Verwacht je dus aan veel onbegrijpelijk, wetenschappelijk gebrabbel. In de trant van “Some of the most common pathways of energy production in microorganisms, who live along the hydrothermal vents, are oxidation or reduction of sulfur compounds. The most common electron donor along the vents is hydrogen sulfide, making oxidation of sulfur-containing compounds the base of the food web in this environment.”. Niet bepaald voer voor een doorsnee conversatie dus. Danielle is zo’n typische vrouwelijke nerd wiens werk haar hele leven bepaald en stuurt.

Het zijn dus in feite twee realisten wiens beroep een centrale rol speelt en die waarschijnlijk niet de tijd vinden of zin hebben om een eeuwige binding aan te gaan met iemand van het andere geslacht. Tot ze elkaar toevallig ontmoeten op een Normandisch strand.

“Submergence” is dus niet bepaald opwindend te noemen. Het voelt allemaal nogal poëtisch aan. Zelfs de titel is een abstractie van de verschillende facetten uit de film. De plots opvlammende liefde. De hachelijke situatie waar James zich in bevindt in Somalië. En de claustrofobische situatie in een (ja hoor, gele) duikboot voor Danielle. En de hele film dobbert rustig heen en weer tussen al deze verhaallijnen. Om eerlijk te zijn vond ik het romantisch gedeelte het meest impressionante. Een lust om naar te kijken hoe deze twee tortelduifjes elkaar aftasten en ontdekken, in één lange wilde paringsdans. Telkens als de film terugkeerde naar dit gedeelte, werd het boeiend. De andere twee gedeeltes bekeek ik met een soort onverschilligheid. Toch raar dat Alicia Vikander me te jong leek in de rol van Lara Croft in “Tomb Raider”, terwijl me dat niet zo leek in deze film. Ik snap wel de gebruikte metaforen in deze film. Maar om eerlijk te zijn vond ik het vlees noch vis. Uiteindelijk vond ik de verhaallijn in deze potpourri van romantiek en drama redelijk graatmager.

2.5*