Opinions

Een hele aardige film waarin vier jonge studenten er eer in leggen om op hele uitgekookte manieren moorden te plegen die ook nog eens niet traceerbaar zijn. Nou, dat klinkt best goed.

De eerste vraag die dan bij mij opkomt is natuurlijk waarom ze dat doen. Ik ben altijd geïnteresseerd in een motief. Welke ontaarde karaktereigenschappen bezitten die studenten dan wel om zich voor de lol met moordende activiteiten bezig te houden. Erg duidelijk wordt dat in de film helaas niet. Een beetje jammer is dat wel.

De personages lenen zich er trouwens ook niet goed voor. Hun karaktereigenschappen zijn zo divers dat een eenduidig antwoord niet kan worden gegeven. Daarbij zijn de individuele personages te standaard geboetseerd om aan een overtuigend motief te kunnen geraken. Ik hou het maar op verveling, op arrogantie of op een psychische aandoening. Een ander motief schijnt er niet te zijn. Wat mij betreft had daar wel wat meer investering mogen plaatsvinden

Een poging daartoe is er wel. Zo af en toe komt de naam Nietzche voorbij. Zijn filosofie zou een mogelijke inspiratiebron voor het plegen van een moord kunnen zijn. Zou kunnen, maar dat komt er niet echt uit. Zijn filosofie wordt meer als een vorm van rechtvaardiging voor de moordende activiteiten gebruikt. Niet echt als de inspiratiebron dus.

Als rechtvaardiging functioneert Nietzche overigens uitstekend. Het is altijd prettig als je voor of na een moordpartij dingen kunt zeggen als: ‘normen zijn nooit absoluut, maar situatieafhankelijk’ of ‘alles wat goed is draait om macht en de wil om macht te hebben’. Hoe prettig deze woorden na de gedane arbeid ook klinken, een beetje magertjes is het op het psychologische vlak allemaal wel.

Ach, heel belangrijk is het uiteindelijk ook niet. Belangrijker is dat de film vermaakt. En dat doet ie. Met een reeks fijne moordpartijen, met een alleraardigste creepy sfeer die met name wordt gegenereerd door sfeergevoelig camerawerk, met spanning door de aangename kills en met nog meer spanning doordat de kijker de minutieuze voorbereidingen voor de moorden met de daders meebeleeft. In veel films gebeurt de gewaarwording vanuit het slachtoffer. Hier doet de maker dat dus anders. Het andere perspectief bevalt goed. Verrassend en intrigerend is het.

De personages zijn aan de platte kant en vrij gemakkelijk te karakteriseren. Dat is niet heel vervelend. Hun dialoogjes die vaak een moralistische ondertoon hebben zijn eveneens niet echt vervelend. Het gaat om het totaalplaatje en dat is ernstig genoeg om de studentikoze killers serieus te nemen.

Ze verbeelden prima killermateriaal. Koud, gewetenloos, intelligent en vooral zeer vervuld van zichzelf. Ik had in dat opzicht fijne associaties met de film Funny Games U.S. (2007), alhoewel ik daarin nog wat humor bespeurde.

Zonder humor, maar met onmiskenbare spanning doet Extracurricular het ook best goed.

Hoe de tamme jaarvergadering van een tennisclub opeens ontaardt in een hoop geruzie als de aanschaf van een barbecuegrill ter sprake wordt gebracht. Een film gebaseerd op een gelijknamig toneelstuk dat de teloorgang van de debatcultuur op de korrel neemt. Het scenario voor de film werd door de schrijvers van het toneelstuk geschreven. De regie is in handen van Marcus H. Rosenmüller die ik kende van de niet erg grappige film Beckenrand Sheriff (2021). Extrawurst beviel me beter.

In Extrawurst escaleren meningsverschillen en vallen maskers. De personages in de film zijn vervuld van cultuurhistorische, chauvinistische en racistische opvattingen. De personages geven luidruchtig blijk van vooroordelen en clichématige opvattingen die gênant zijn om in het openbaar te roepen. Het zijn tevens opvattingen die de meeste kijkers wel bekend in de oren zullen klinken en die de meeste kijkers waarschijnlijk ook wel eens gedacht zullen hebben. Extrawurst is dan ook een film die de kijker een satirische spiegel voorhoudt.

De setting van een tennisclub is een leuke setting en de aanleiding tot het meningsverschil is dat ook. De leden pretenderen een bepaalde ruimhartigheid te bezitten die in het geding komt als de eigen belangen in de knel dreigen te raken. Tolerantie is dan opeens ver te zoeken. De verhitte discussie draait om de aanschaf van een grill in relatie tot het enige lid met Turkse roots. Een man die meer Duits is dan Turks. De man leidt een belastingadvieskantoor, is maatschappelijk geslaagd en heeft de Duitse nationaliteit. In het barbecuedebat raken de gemoederen dermate verhit dat de man opeens wordt neergezet als de Turkse tegenstander van de Duitse verenigings- en eetcultuur en als een religieuze fundamentalist.

Een film waarin flink wordt gedebatteerd en geruzied. De dialogen worden steeds lachwekkender en beklemtonen hoe belachelijk de personages zich in het geschil gedragen. Om de luchtigheid te waarborgen en het ridicule gedrag van de personages nog eens extra te benadrukken, zijn een aantal slapstick-intermezzo’s ingebouwd. Ondanks die elementen voelen de debatten, waarin het steeds meer om individuele belangen gaat, op den duur wat taai en vermoeiend.

Extrawurst is over de gehele linie echter een hele vermakelijke komedie. Leuke dialogen en leuke personages. Een fijne rollercoaster van meningen, vooroordelen en emoties. Leuke film.

Ted Bundy is wellicht de bekendste seriemoordenaar. Tussen 1974 en 1978 verkrachtte en vermoordde hij meer dan 30 vrouwen en eindigde uiteindelijk op de elektrische stoel. Bundy was een merkwaardig en fascinerend fenomeen dat zich charmant en intelligent presenteerde in het openbaar. En met succes. Hoe gruwelijk de moorden ook waren, Bundy slaagde erin om heel ingenieus een beeld van zichzelf te creëren dat hele volksstammen op het verkeerde been zette. De media aten uit zijn hand en jonge vrouwen adoreerden hem.

De film vertelt zijn verhaal vanuit het perspectief van Liz Kendall (de vriendin van Bundy). Over de liefde die zij langzaam ziet afbrokkelen door de enorme hoeveelheid bewijsmateriaal dat onmiskenbaar naar Bundy wijst. Over Bundy’s manipulatieve gedrag en zijn bedrog. Over het verdriet en de woede die bij het besef daarvan bij Liz de kop opsteken. En uiteraard over het fenomeen Bundy met geënsceneerde highlights uit het proces en aandacht voor de politionele zoektocht naar de moordenaar van al die vrouwen. Genoeg invalshoeken om cinematografisch van te genieten, zou je zeggen.

Dat valt tegen. De film intrigeert omdat Bundy intrigeert. De bleke filmische invulling van al deze emotionele, monsterlijke en strafrechterlijke materie is daar in ieder geval niet de oorzaak van. De regisseur heet Joe Berlinger, die zijn sporen in de wereld van de documentaire heeft verdiend. Dat is te zien. Ondanks de sensationele titel is de film eigenlijk maar een hele vlakke weergave van de levensgeschiedenis van Bundy. De film is zelfs een beetje saai. De film heeft geen eigen smoel. Is flets. Zonder enige opvallende inspiratie worden de spannende, aangrijpende en sappige details nogal slaapverwekkend gepresenteerd door acteurs als Zac Efron, Lily Collins en John Malkovich.

Extremely Wicked is een onnodige film. Als je artikeltjes leest op het internet en youtube-filmpjes bekijkt heb je ook geen cinematische ervaring en ben je niet slechter af.

Van een rustige opbouw is in deze aangename thriller geen sprake. Het gaat meteen goed los als de killende bestaansreden voor de film al in de eerste scènes flink tekeer gaat. Als kijker schiet je onverbiddellijk uit je afwachtende en relaxte kijkhouding en zit je gelijk rechtop.

Het eerste optreden van de killer is van grote klasse. Filmisch klopt het allemaal. De vormgeving waarbij licht en donker elkaar onrustig afwisselen is mooi en prikkelt. Er is spanning. De killer is er, maar hij vertoont uitstelgedrag en dat werkt op de zenuwen. Hij speelt met zijn prooi en maakt een intens ijzige en onvoorspelbare indruk. De score accentueert de dodelijke bedreiging en duwt de spanning verder opwaarts. Het zweet staat in de handjes.

Na de eerste furieuze minuten van de film, die zowaar enkele horrorelementen bevatten, gaat de film een paar versnellinkjes minder hard en worden de zenuwen minder belast. De spannende opening wordt in het vervolg niet meer overtroffen. Desondanks blijft de film boeien, zij het op een minder enerverende manier. De spanning neemt meer onderhuidse vormen aan. Eigenlijk is het grootste deel van de film een lange opbouw (met hier en daar een spannende uithaal) naar de finale die weer herinnert aan het furieuze begin van de film.

De meest aansprekende rol is die van de gestoorde killer, gespeeld door John DiSanti. Een zeer onaangename rol en erg memorabel. De vrouwelijke actrices zijn bekend en leuk, maar niet heel indrukwekkend. Lauren Tewes is een aantrekkelijke dame, maar heeft een veel te lieve uitstraling om een geloofwaardige opponente van de meedogenloze killer te zijn. Jennifer Jason Leigh dan. Haar eerste grote filmrol. Heel schattig, maar niet meer dan dat.

Tot slot nog dit. Om één scène heb ik erg moeten lachen. Een stripper die een zeer merkwaardige dans uitvoert waarbij haar benen uitzonderlijke bewegingen maken, is zeer vermakelijk. Een eigenaardige scène en een geweldige spanningsbreker!

Een bijzonder aangenaam debuut van Nicolas Pesce. Intussen zijn er twee andere films van hem verschenen (Piercing (2018) en The Grudge (2020)) die mijn nieuwsgierigheid na het zien van dit prachtdebuut absoluut hebben ge-wekt. Beide films staan hoog genoteerd op mijn filmverlanglijstje.

The Eyes of My Mother schept in slechts 76 minuten een spannend beeld van een eenzame instabiele vrouw. De film focust zich heel prettig op dit personage en laat potentiële zijplotjes en intrigerende bijpersonages grotendeels voor wat ze zijn. Zij zijn passanten die schemeren aan de rand van haar belevingswereld. Ze staan in dienst van de hoofdvertelling. De film volgt één lijn en dat is de lijn van hoofdpersonage Francisca.

De entourage, de sfeer en de fotografie zijn fantastisch. Volledig gedraaid in hypnotiserend zwart-wit ontstaat een intrieste en onheilspellende ambiance die in al zijn treurige beklemming nog eens extra dreigend wordt ondersteund door verontrustende muzikale klanken en het geluid van een dreinende bas. De film zegt het met beeldende sfeer en van veel dialoog is dan ook geen sprake. Verklaringen zijn er amper.

Een brute film is het. Niet door heel plastisch en bloederig met geweld te smijten, maar juist door binnen die sfeer van beklemmende dreiging het brute geweld suggestief weer te geven. Het onzichtbare geweld nestelt zich in je hoofd en laat daar een permanente vieze smaak achter.

Als kijker wordt je psychisch vetgemest. Op den duur zit je zo vol met ongemakkelijke indrukken dat het bijzonder onaangenaam gaat aanvoelen.

Geen lichte kost. Met relativering of andere vormen van comic relief, wordt door Pesce niet gestrooid. De tanden op elkaar en doorbijten maar.

Welkom in de hel.

Regisseur Tony Goldwyn en scriptschrijver Tony Spiridakis nemen de thema’s autisme en ouderlijke zorg en verpakken deze in een vermakelijke en humorvolle film. De film draait om het autistische jongetje Ezra en benadrukt de neiging die de maatschappij blijkbaar heeft om autistische mensen sociaal uit te sluiten en geeft de duidelijke boodschap af om die uitsluiting niet vanzelfsprekend te laten zijn. Spiridakis heeft zelf een autistische zoon en dat lijkt me een goede garantie dat het maatschappelijke en autistische element van het verhaal dicht bij de werkelijkheid staat. Robert de Niro, die in de film de grootvader van de autistische Ezra speelt, heeft trouwens ook een autistische zoon, zo las ik.

Een leuke cast mag die boodschap tot uiting brengen. Een prima Robert de Niro, die geen hoofdrol heeft maar die mij met zijn bijdrage wel liet lachen. Rose Byrne als de moeder van Ezra. Een zorgzame vrouw die haar zoon tegen overmatige prikkels en pesterijen wil beschermen en hem daarom op een school voor speciaal onderwijs laat plaatsen. Bobby Cannavale als de heethoofdige vader en stand-upcomedian die zijn zoon juist zoveel mogelijk maatschappelijke betrokkenheid en middelen om in de gewone wereld te kunnen integreren wil bijbrengen. En dan is er nog Ezra zelf. Een opgewekte jongen, die graag dialogen uit films reciteert. Hij kan lief zijn, is slim en opvliegend. Ezra wordt overtuigend door de jonge William A, Fitzgerald gespeeld. Ik was onder de indruk.

De kern van de film bestaat uit een roadtrip van vader en zoon. Leuk zijn de fragmenten uit de stand-up van Cannavale. Zijn voornaamste onderwerp bestaat uit verwikkelingen die Ezra en als gevolg daarvan ook hemzelf overkomen. Volgens de critici in de film een te ernstig thema om grappen over te maken. Ik vond de energieke optredens van Cannavale wel leuk. Hoor- en zichtbaar gefrustreerd, bijtend, confronterend maar ook met relativering. Ze passen prima in de film. De film is niet heel diepzinnig maar laat wel goed zien hoe de wereld van een autist moeilijk verenigbaar is met de gewone wereld. En andersom natuurlijk. Prima feelgood.

De Israëlische regisseur Idan Haguel heeft het in zijn speelfilmdebuut over het bevoorrechte homostel Ben en Raz in een woonwijk in Tel Aviv waar veel migranten zijn gehuisvest. Haguel hanteert in beginsel een luchtige satirische toon. Hij schetst een situatie waarbij hij menig illusie van de tot de linkse bourgeois behorende personages blootlegt. Personages die zichzelf als progressief zien en met hun goedbedoelde en enigszins naïeve acties nogal wat turbulentie veroorzaken.

Een boompje dat door Ben wordt geplant vormt de aanzet tot onaangename gebeurtenissen die weer aanleiding geven tot een brok zelfinzicht bij met name Ben. De gebeurtenissen zijn ook aanleiding voor Haguel om de toon van de film te veranderen. De ambiance verandert van luchtig, vriendelijk naar onbehaaglijk, benauwend. Opeens verwordt de wijk waar Ben en Raz wonen en die door hen als charmant werd gezien voor hen tot een afschuwelijke woonoord waar zij zich als liberaal homostel met een kinderwens absoluut niet meer thuis voelen.

Haguel weet zowel de luchtige als de onbehaaglijke sfeer in fijnzinnige scènes goed te vangen. Op die manier worden thema’s als zelfloochening, klassisme en racisme sfeervol aangestipt zonder heel erg diepzinnig te worden behandeld. Concerned Citizen signaleert misstanden, zelfbedrog en desillusie, hanteert daarbij geen belerende en zwaar emotionele toon en dat voelt wel prettig. Aangenaam filmpje.