Opinions

In mijn ogen een typische Oscar-film. Degelijk acteerwerk en soms aangrijpend maken van dit een behoorlijke film. Toch bevat de film maar weinig waardoor de film boven andere films in het genre uitsteekt.

Een goed gemaakte Hollywood film is het zeker geworden, een eigenzinnig meesterwerk zoals Moon is het zeker niet. Daarvoor is deze film te conventioneel. Het uitgangspunt is zeer vermakelijk, maar de uitwerking is iets minder geloofwaardig. Met name tegen het einde aan wringt het verhaal zich in bochten om er toch een opgewekt einde aan vast te plakken. Het concept van de film is te vergelijken met Groundhog Day, al probeert Source Code de gebeurtenissen te verklaren.

Het is duidelijk dat regisseur Duncan Jones hier te maken heeft met een studiofilm. Vooral in vergelijking met Moon, lijkt zijn inbreng in deze film minimaal. Niettemin is het allemaal best vermakelijk en vooral de kleine momenten tussen de karakters zijn interessant. Toch is het te hopen dat Duncan Jones de volgende keer weer komt met een eigen iets.

Naar mijn gevoel is Southern Comfort een zeer wisselvallige maar daarbij wel een vermakelijke film. Het acteerwerk was helaas maar matig en dat verminderde voor een groot deel de impact van de film. Net als de meeste anderen vond ik het laatste deel van de film het sterkst. De rest van de film kent overigens ook een aantal aardige momenten.

Wanneer de film qua camerawerk, acteerwerk en geluid van een iets hoger niveau was, had hier best een sterke film uit kunnen komen. Het uitgangspunt en de setting van de film waren tenslotte heel sterk. Maar een vermakelijke film is natuurlijk nooit verkeerd.

Overigens heeft de film hier een zeer mooie poster.

The Spiral Staircase betreft een verrassend donkere film. Dat had ik eerlijk gezegd niet verwacht, en het is opvallend dat de film de gehele speelduur nogal donker blijft, zowel qua setting als verhaal. Mijn complimenten gaan dan ook uit naar de regisseur, die het aandurft een dergelijke film te maken. De film heeft mij in ieder geval de hele speelduur weten te boeien, waarbij het einde zelfs bijzonder sterk en menselijk overkomt.

Het sterkste punt van de film is de setting. Een oud landhuis, ingesloten in het onweer en de constante regen. Het landhuis is bevolkt door verschillende karakters met elk een eigen achtergrond. Wat mij betreft zijn de karakters wel iets teveel karikaturen, maar dat zie je wel vaker bij films uit deze periode.

Ik had vooraf niet verwacht dat deze film mij zo goed zou bevallen. Elia Kazan heeft met Splendor in the Grass zijn derde 4* gemaakt. Met name de acteerprestaties van de hoofdpersonen zijn goed, waarbij ik de prestatie van Natalie Wood zelfs geweldig kan noemen.

Het verhaal is wellicht niet echt indrukwekkend, maar Kazan weet toch de nodige scherpe randjes aan het verhaal toe te voegen. Visueel kan ik het overigens ook niet heel bijzonder noemen, ik ben dus met name onder de indruk van de karakters die centraal. De eerder al geprezen laatste scène is zeer indrukwekkend, hoewel mijn interpretatie wel anders is dan die van starbright boy. Ik denk dat ze dus nog wel verliefd zijn, maar het op dit moment zo laten. Ik denk dat de kans aanwezig is dat ze in een later stadium bij elkaar komen. Maar het einde zoals het nu is werkt zo goed vanwege al die onderliggende emoties.

Een meesterwerk is het dus niet, maar een drama van een buitengewoon niveau is het zeker.

Voorspelbaar is wellicht niet de eerste term waarmee deze film geassocieerd wordt, maar die kwam wel als eerste bij mij op. Dan bedoel ik uiteraard niet de inhoud van de scènes, maar wel het shockerende effect wat de filmmaker aan de kijker opdringt. Ik zie het al helemaal voor me, regisseur Spasojevic zit met een aantal vrienden/financiers rond de tafel, en proberen te bedenken hoe zij snel naam kunnen maken in de filmwereld. Gezien het recente succes van de Franse horrorfilms, en Saw etc., besluiten zij eenzelfde film te maken. Uiteraard dient de film een wereldschokkende scène te hebben waarmee de film voortaan altijd mee geassocieerd wordt, en een twist aan het einde, om het publiek te laten denken dat zij een indrukwekkende film hebben gezien.

Heel leuk voor de maker dat hij naam heeft gemaakt, maar op mij heeft hij allerminst indruk gemaakt. Het is een schande dat deze film vergeleken wordt met audiovisuele parels als Antichrist en Martyrs. Deze film is vooral heel rommelig, bevat een groot aantal karikaturen en is dus voorspelbaar qua concept. Ook met het naïeve hoofdpersoon had ik totaal geen binding. De film is werkelijk “smakeloze bagger” (citaat van kos). En mochten we ooit nog iets van deze regisseur horen, dan zal dat waarschijnlijk gaan om een soortgelijke film, die op een krampachtige wijze deze film qua shock value probeert te overtreffen.

Nu dan toch een keer gezien. De film viel mij niet tegen, hoewel de versie uit 1954 een stuk beter is. De acteerprestaties zijn zeer overtuigend en ook het verhaal is aardig uitgewerkt. Al moet gezegd worden dat sommige momenten wat fragmentarisch zijn.

Visueel gezien is de film overmatig slordig gemaakt. Meest storend was voor mij het script. Het verhaal is zeer zwak en dun. Daarnaast zijn de karakters voornamelijk storend en zijn de talloze "komische" one-liners geforceerd en niet nodig. In feite werkt de film zichzelf daardoor tegen, want scènes die spannend zouden moeten zijn (vanwege het gevecht op leven en dood) zijn eerder saai en vinden plaats zonder dat het enige emotie bij de kijker op weet te wekken.

Allereerst vreemd dat de tijdsduur hier 93min is, terwijl ik maar 65min heb gezien. Afgezien daarvan heb ik mij best wel vermaakt met deze documentaire. Vooral de laatste 20min waren een genot om te zien.

Het is natuurlijk de vraag of de kinderen onder dwang deze trainingen beginnen en volbrengen, maar respect voor het doorzettingsvermogen is zeker op zijn plaats. Ik zie deze vorm van doorzettingsvermogen en wil om te presteren in ieder geval niet zo snel terug in de Westerse wereld.

Storytelling was voor mij persoonlijk een aagename verrassing. Vooral het non-fictie deel beviel mij uitstekend. Hoewel de film op sommige momenten wat overdreven lijkt, past dat uitstekend in de sfeer van de film. De film voelt wat minder compleet aan dan Happiness, toch bevat deze film genoeg sterke karakters om de film boeiend te houden.

Vooraf hoge verwachtingen van La Strada. Op papier een perfecte film voor mij. Helaas waren er een aantal details die mij minder bevielen, waardoor de totale kijkervaring wat tegenviel.

Allereerst het overacteren van bepaalde karakters dat soms storend op mij overkwam. Daarnaast vond ik het visueel ook vrij standaard. Dit alles kan ik nog wel vergeten als de hoofdrollen goed zijn ingevuld. Dit geldt zeker voor het karakter van Anthony Quinn, die de gehele film door op een logische en ontroerende manier veranderd. Helaas had ik dus wel problemen met Gelsomina. Niet dat de actrice het slecht deed, maar ik snapte haar af en toe niet. Ik had geen band met haar, en uiteindelijk is dat voor deze film essentieel.

Dit alles wil natuurlijk niet zeggen dat La Strada een slechte film is. Wellicht begrijp ik de beweegredenen van Gelsomina bij een tweede kijkbeurt wat beter. Een verhoging zit er dan nog zeker in.

Een film die af en toe wat onevenwichtig lijkt. Maar vooral het laatste deel van de film is sterk. Het is duidelijk waarom Peter Lorre bovenaan de loonlijst stond, want dat is hij zeker waard.

Na vele Herzog films, ben ik weer eens beland bij één van zijn hoogtepunten. Het op het oog simpele verhaal wordt in dit geval op zeer krachtige manier uitgewerkt. Hoewel vele factoren hier voor zorgen, is er één die erboven uitsteekt, en dat is het acteerwerk van Bruno S. Hij speelt bij wijze van spreken de sterren van de hemel, zien is geloven.

Compliment ook voor Herzog die het wederom voor elkaar krijgt om een groot aantal zeer overtuigende bijrol acteurs te vinden die allen iets toevoegen aan het verhaal. En natuurlijk voor het laatste gedeelte van de film inclusief de laatste scène die niet snel vergeten zal worden.

Su-ki-da heeft mijn verwachtingen voor het grootste deel waargemaakt. Ik was voorbereid op een trage film met prachtige beelden, en dat was dan ook duidelijk het geval. Maar met name in het tweede deel viel de traagheid van de film in principe niet meer op, het eerste deel had ik wel last van met name het onnatuurlijke verbale gedrag van de karakters. Voor het grootste deel verandert dit gedrag in de toekomst schijnbaar niet, toch wen je als kijker aan deze manier van communicatie waardoor ik mij uiteindelijk in voldoende mate kon identificeren met de karakters.

Een zeer goede film die slapstick momenten afwisselt met wat minder opzichtige humor. Helaas ben ik geen groot liefhebber van deze slapstick momenten, maar voor de rest is deze film zeer geslaagd. Niet alleen de hoofdpersonen worden terecht geroemd om hun rol, maar ook de vele bijpersonen maken het een unieke film. Hopelijk weet een volgende Sturges film alle goede noten te raken, zodat een topwaardering erin zit.

Een geweldig sterke film die scène voor scène meer indruk bij mij heeft achtergelaten. Het acteerwerk in de film is natuurlijk een pluspunt, maar wat de film voor mij tot een klassieker maakt is het prachtige camerawerk. Hoewel ik moet toegeven dat een aantal scènes in eerste instanties niet goed gelukt of niet geheel op hun plaats leken. Ik bedoel hier het komische gedeelte en de scène waarbij ze net uit de kerk komen. Maar nadat ik de film nog een keer zag voorzien met commentaar begreep ik ook de logica achter die stukken.

Sunrise is op vele vlakken een meesterwerk, en het is terecht dat de film nu de aandacht krijgt wat in de jaren 20 ontbrak.

Film met vele hoogte- en dieptepunten. Allereerst de complimenten voor McLovin die duidelijk de show steelt. Het grootste compliment wat iedereen deze film geeft zijn de goede en scherpe dialogen. Die zitten ook in de film, maar 90% van de dialogen zijn totaal niet scherp en vooral herhalend. En het is zeker niet revolutionair, want een film als Kiss Kiss Bang Bang deed dit 100% beter.

De karakters van Seth en Evan hadden hun momenten, maar over het algemeen was het standaard en herhalend (ligt vast aan de tijdsduur). En om de film diep te noemen door het laatste kwartier is ook wat overdreven.

Al zou je het niet denken na deze review, heb ik mij best vermaakt met Superbad. Het is alleen niet de film waar iedereen op gehoopt had, en het ligt naar mijn gevoel dichter bij American Pie dan de meeste mensen denken.

De pluspunten van de film zijn vooral te vinden in de art-direction en sfeer, en ook de acteurs passen goed bij hun rol. Minpunten zijn vooral te vinden in de voorspelbaarheid van het verhaal, en het constante gezang wat iets van de sfeer wegneemt. Hoewel de film wel uniek is, en musicals vanuit Hollywood vrij schaars zijn, had ik achteraf liever een versie zonder de liedjes gehad.

Toch wel wat gemengde gevoelens na het zien van The Sweet Hereafter. Het acteren in de film is overwegend goed te noemen. Toch was met name de uiteindelijke emotionele impact bij mij minder dan ik had verwacht. Ik kwam nooit echt in het verhaal en met name de bewoners in het dorp kwamen nogal afstandelijk op mij over. Misschien doet een tweede kijkbeurt wonderen voor deze film, omdat de karakters in de film dan meer herkenbaar zijn.

Uitzonderingen zijn er ook in het verhaal. De rol van Nicole was vrij ontroerend, maar met name de relatie van Ian Holm met zijn dochter was indrukwekkend. Zonder deze relatie was de film wellicht een tegenvaller geweest.

Wederom een goede film uit het hele sterk filmjaar 1957. De film liep als een trein en de twee hoofdpersonages zijn zeer sterk neergezet. Het script is verder snel en van hoge kwaliteit. Visueel is het allemaal niet zo bijzonder, maar het gaat dan ook vooral om de dialogen in de film, en die zijn zeer goed.

Een subtiel opgebouwde Ozon film die wat mij betreft zijn beste film tot nu toe is. Wellicht is deze film voor sommige iets te traag, maar zodra de dochter in de film komt blijft het intrigerend tot het einde.

Zo zou ik het niet willen noemen. Er gebeurt namelijk best veel in deze film en de ontwikkelingen komen in een hoog tempo langs. Maar de voorspelbaarheid van de hele film en het complete ontbreken van enige verrassing maakt het toch een saaie filmervaring.

Om politieke en humane redenen is het terecht dat die situatie daar aandacht krijgt. Met de deels gescheiden verhaallijnen wordt getracht dit op een goede manier te doen. Maar afgezien van die politieke setting en buitenlandse taal is het verhaal heel dun, zijn de acteurs en de dialogen zeer matig en het camerawerk niet geïnspireerd.

Vreemd genoeg heb dezelfde paspoortproblemen gehad vanuit de Emiraten naar Oman en weer terug. Dus wat dat betreft was het nogal herkenbaar, maar zelfs na deze ervaring voelde ik totaal geen emotie of betrokkenheid. Daarvoor zou ik in dit geval eerder een film als Paradise Now aanraden, die dit een stuk beter doet.