Opinions

Hele mooie documentaire met prachtige beelden. Met grote regelmaat zag ik uniek beeldmateriaal op het scherm, wat mij kon boeien tot het einde. Hoogtepunt was voor mij het simpele, maar effectieve beeld van de eenden die het nest verlieten. Werkelijk heel mooi in beeld gebracht. Ik zal in ieder geval nu ook op zoek gaan naar de gehele documentaire.

In Rebel without a Cause wist James Dean mij al verrassend genoeg te overtuigen, maar in East of Eden overtreft hij dat nog eens. Ik had nooit gedacht dat hij zo goed was, en dan is het natuurlijk heel jammer dat hij niet meer films heeft kunnen maken.

De samenwerking met Elia Kazan is een groot pluspunt. Waar Kazan dat eerst deed met Brando, is nu Dean aan de beurt. Met name de psychologische diepgang van zowel de rollen van Brando als van Dean in deze film spreken mij heel erg aan. Knap om het op een geloofwaardige manier naar het publiek te brengen.

De film zelf zakt halverwege iets in, waardoor het niet de maximale score haalt. Het acteerwerk was goed en in het geval van Dean uitstekend. Het verhaal weet de gehele speelduur te boeien waardoor ik uiteindelijk uitkom op een solide 4 sterren.

Na het zeer goede A History of Violence is David Cronenberg terug. Hoewel ik absoluut geen liefhebber ben van zijn eerdere werk, bewonder ik toch bepaalde aspecten uit zijn films. Eastern Promises doet gelukkig niet terugdenken aan zijn eerdere werk.

De film zelf kon ik zeker waarderen. Van het relatief simpele verhaal tot en met het acteerwerk. Visueel is de film ook prima in orde. Hoewel ik vind dat de film niet teveel clichés bevat, mist de film toch iets waardoor het uniek zou moeten zijn.

Hopelijk is dit het 2e deel uit een mogelijke trilogie met Mortensen en Cronenberg. Ik zou daar in ieder geval meer naar uitkijken, dan naar een nieuwe Videodrome of Naked Lunch.

Hoewel deze documentaire zeer vermakelijk was, had ik toch het gevoel dat de maker teveel informatie in een korte tijd aan de film heeft willen toevoegen. Daardoor is het inderdaad nogal oppervlakkig en voelt het verhaal nogal gehaast aan.

Deze film beviel mij uitstekend. Dat kwam niet alleen door het camerawerk en de overtuigende acteurs, maar ook verhaaltechnisch zat het naar mijn mening wel goed. Waar andere films de afgelopen jaren de film laten draaien om de twists, doet deze film het net andersom en zorgt ervoor dat het verhaal erop vooruit gaat.

In eerder reviews wordt soms getwijfeld aan de geloofwaardigheid van deze film om verschillende redenen. Maar wat mij betreft is dat niet terecht, omdat alle gebeurtenissen in de film voortkomen uit één gebeurtenis. Namelijk het besef van Jørgen dat hij doodgaat, waardoor hij het hele proces in werking laat treden. Al met al een krachtige film en wellicht de beste film van 2006.

Enchanted is een leuke film die op een aantal momenten zelfs boven de middelmaat uitsteekt. Hoogtepunten zijn er vooral in de momenten na de intro, waar ze kennismaken met New York. Waar in andere films (aliens gaan naar de aarde etc.) dit soort scènes meestal pijnlijk niet grappig zijn, weet Enchanted een aantal maal een grote glimlach op mijn gezicht te toveren.

De tweede film die ik van de broers Dardenne heb mogen zien (na Le Fils) is wederom zeer sterk en krachtig. Hoewel de film ten opzichte van Le Fils behoorlijk tekort komt, omdat in die film het verhaal en de onderhuidse spanningen vele malen groter zijn, wist L'Enfant mij toch behoorlijk te overtuigen. De film is in bepaalde mate zo intrigerend en boeiend dat het de aandacht van kijker vasthoudt.

Ik hoop in ieder geval snel de andere films van de broers te zien, want het bevalt mij duidelijk zeer goed. Toch moeten ze oppassen dat het niet teveel een herhalingsoefening gaat worden, dat gaat op een bepaald moment toch wel vervelen.

Een duidelijke en heldere documentaire waaruit blijkt hoe de directeuren van Enron het voor elkaar hebben gekregen om een bedrijf op te bouwen tot ogenschijnlijke grote hoogten terwijl in feite dat niet het geval was. Ik ben bang dat veel mensen dit leed nog vele jaren zullen voelen, en dan doel ik met name op de voormalige "lagere" werknemers.

Na Los Olvidados en Belle de Jour wederom een sterke film van Luis Buñuel. Hierbij weet met name het eerste deel van de film de interesse van de kijker op te wekken. Er hangt op dat moment een mysterieuze sfeer rond de film, waarbij de kijker met veel vragen zit.

Langzaam worden die vragen behandeld. Hierbij had ik wel het gevoel alsof de film aan kracht verliest. De dreiging werd hierbij ook steeds minder. Toch is het mij duidelijk dat de regisseur wederom met weinig middelen een krachtige film kan afleveren. Net als bij Los Olvidados is de soms onvoorspelbaarheid van het script en de agressie bij zijn karakters het sterkste punt. Minder is hier de emotionele verbondenheid met de karakters.

Wat zijn de eerste circa 40 minuten van Enter the Void geweldig. Het begint al met de openingcredits, die de kijker in een houdgreep neemt. Daarna gaat het verder vanuit het perspectief van Oscar. Dit is om verschillende redenen ongelooflijk meeslepend. Ten eerste vond ik het karakter van Oscar vanaf minuut 1 interessant. Daarnaast is in deze fase van de film alles een onbekende tocht voor de kijker. Het deed mij een beetje denken aan het begin van een RPG (role playing game). Je leert de namen van de karakters langzaam kennen, maar je kan er nog geen gezicht bij plaatsen. En je weet als kijker totaal niet wat zijn eigen plaats is in die grote donkere wereld, zoals Tokio in eerste instantie geschetst wordt vanuit het balkon.

Dan volgt de eerst “trip” scène. Ook deze scène kon mij volledig meeslepen, net als de gebeurtenissen die volgen. Ook Alex blijkt een boeiend maar op dit moment ondoorgrondelijk karakter te zijn. De momenten die volgen in The Void zijn ook sterk, net als de eerste 20 minuten waarbij Oscar boven de stad zweeft.

Nu komt er echter een moment dat er bij mij als kijker de hoop is dat Oscar terugkeert in zijn eigen lichaam, zodat de film de weg kan vervolgen die het in eerste instantie in is geslagen. Helaas gebeurt dit niet, en al mijn hoop hierop is vervlogen nadat het lichaam gecremeerd wordt.

Deze crematie is voor mij als kijker het grote keerpunt in de film. De emotionele betrokkenheid die ik in eerste instantie had, en die al langzaam minder werd, was na deze gebeurtenis volledig weg. De rest van de film is voor mij een soort “hit & miss” verhaal. Sommige losse scènes zijn fantastisch, maar het repetitieve karakter van de film en de wijze waarop de scènes aan elkaar zij geplakt, weet bij mij steeds meer irritatie en verveling op te wekken. Daarnaast overheerst het gevoel dat dit een meesterwerk had kunnen zijn, maar dat Noé het zelf verpest heeft.

Na het zien van Enter the Void, hoop ik dat Noé een voorstander is van zelfreflectie en kan inzien waar het mis is gegaan, want ook na deze film wordt duidelijk dat hij buitengewone kwaliteiten als filmmaker bezit. Nog een speciale vermelding voor de verschillende referenties aan 2001: A Space Odyssey. Dit soort verwijzingen naar andere meesterwerken doen het bij mij altijd goed, omdat de filmmaker aangeeft dat hij bescheiden genoeg is om aan zijn publiek te tonen waar hij door geïnspireerd is.

Dubbele gevoelens na het zien van Eraserhead. De film bevat vele indrukwekkende beelden, een bizar verhaal en een unieke setting. Het meest negatief aan de film vond ik dat een spanningsboog op bepaalde moment ontbrak. Hierdoor verliep de film nogal traag. Ik denk dat dit vooral een gevoelskwestie is, aangezien ik deze onderliggende spanning wel duidelijk voelde bij een film als Mulholland Dr., terwijl dit bij Inland Empire weer ontbrak. Toch ben ik blij de film uiteindelijk gezien te hebben.

El Espinazo del Diablo viel mij lichtelijk tegen. Wellicht waren de verwachtingen iets te hoog, maar wat mij betreft is deze film maar een aardig opstapje naar El Laberinto del Fauno.

Het grootste minpunt was voor mij dat de karakters iets te zwartwit waren, wat nogal ten koste ging van de geloofwaardigheid van het verhaal. Verder was er met de setting en aankleding van de film weinig mis en bleef het verhaal redelijk boeien tot aan het einde.

Everyone Says I Love You stelt heel weinig voor. Problemen had ik logischerwijs met het musical aspect van de film, waar ik bij voorbaat een hekel aan heb. Maar het grootste probleem had ik wel met het feit dat het allemaal zo weinig voorstelt. Feitelijk is het verhaal niet interessant genoeg om in een film te verschijnen. Stuk voor stuk saaie karakters, het is bijna als een mislukte The Royal Tenenbaums. Woody Allen heeft in ieder geval veel beter gedaan.

Vandaag eindelijk deze "klassieker" gezien. Ik ben in ieder geval blij dat ik deze film al die jaren niet heb gekocht, ondanks de lage prijs. Hoewel ik van mijzelf weet dat dit niet mijn genre is, kom ik toch af en toe verrassingen tegen uit deze periode van horrorfilms (Dawn of the Dead).

The Evil Dead weet mij in ieder geval niet te verrassen. De film weet een groot aantal ergernissen bij mij als kijker op te wekken. Uiteraard is het acteerwerk van bedenkelijk niveau, maar erger is dat deze film eigenlijk niet de stempel horror hoort te krijgen. Eng wordt de film namelijk niet, eerder lachwekkend.

Het meest ergelijk vind ik het camerawerk. De wijze waarop de camera het kwaad moet voorstellen, of hoe het naar karakters toekruipt komt zeer amateuristisch over. Ik besef ook dat het budget niet al te hoog was, maar dit zijn voor mij te grote missers.

Een zeer vermakelijke documentaire waarbij de speelduur voorbij vliegt. Ik moet eerlijk zeggen dat ik heel weinig kennis heb over deze vorm van kunst. Gelukkig is dat geen probleem en je wordt al snel gezogen in de wereld van Thierry Guetta en Street Art.

Soms deed de film mij denken aan This is Spinal Tap. Vooral tegen het einde aan waren sommige momenten zeer komisch, waarbij het de vraag is of het hier gaat om de werkelijkheid. Wellicht dat andere gebruikers weten of het hier gaat om een mockumentary. Maar eigenlijk maakt het mij weinig uit, omdat de film werkt in zijn huidige vorm.