Opinions

Jean de Florette is geen moeilijke of visueel spannende film. Het is simpelweg een uitstekend verhaal, die met gemak het hart van de kijker veroverd. Het verhaal wordt goed ondersteund door het sterke acteerwerk. Het is jammer dat de film niet optimaal gebruik maakt van het medium film, dat had de uiteindelijke impact van de film nog meer versterkt.

Een leuke western, die verrassend veel overeenkomsten bevat ten opzichte van de 2007 versie (The Assassination of Jesse James). Welke naar mijn gevoel beter is, is niet echt een eerlijke strijd. De oudere versie bevat naar mijn gevoel niet die diepgang en camerawerk dat de nieuwe versie wel in overvloed heeft.

Maar niets ten nadele van deze versie, die er opvallend goed uitzag. Vooral Tyrone Power maakt als acteur indruk en de film bevat een aantal zeer sterke scènes (onder andere het einde). Voor western liefhebbers is deze film zeker aan te bevelen.

Ik verbaasde mij in eerste instantie over het geweld in deze film. Maar naarmate de film vordert en de gevechten talrijk blijven, vermindert de impact snel. De gevechten zijn zonder inhoud, waardoor ik er totaal geen gevoel bij krijg. Dat is heel jammer, want Jet Li doet aardig zijn best en geeft als enige de film wat karakter.

Toch wel verrast over al het positieve commentaar dat geschreven wordt over deze film. Natuurlijk is het opvallend dat in een western een tweetal vrouwen de dominante rollen invullen. Maar of dat direct positief is, durf ik niet echt te zeggen. Ik had vrij veel moeite met de over-acting van beide vrouwen en vooral Joan Crawford vind ik wat misplaatst. Dit geldt overigens ook voor Sterling Hayden, die de rol van Johnny Guitar wat te kleurloos invult. Ook qua cinematografie vind ik de film niet uitmuntend goed, eerder wat gewoontjes. Het kleurgebruik is veelal lelijk, en de afwisseling tussen decors en buitenopnames vond ik bijzonder storend.

Uiteraard kent de film ook wat goede punten. Ten eerste vond ik de actie in de film vrij realistisch, wat ik bij voorbaat een pluspunt vind voor een film uit deze periode. Ook het verhaal is interessant, vooral door de onderlinge spanningen tussen de karakters. Maar zoals gezegd zie ik niet waarom deze film zo wordt gewaardeerd. Die punten die mij storen, worden door andere mensen geprezen. Eerlijk gezegd zou ik de film als leuk tussendoortje willen bestempelen.

Ik had bij mijn eerste Bresson film geen geweldig hoge verwachtingen, omdat het verhaal mij niet echt aansprak. Die verwachtingen waren voor het grootste deel uitgekomen. Maar toch had deze film net dat beetje extra ten opzichte van andere films. Al zijn het alleen maar de prachtige beelden. Verder had ik iets veel trager en minimalistischer verwacht na alles wat ik van deze regisseur had gelezen, en dat viel ook wel mee. Ik verbaasde mijzelf zelfs over de hoeveelheid dialoog in deze film.

Het mag duidelijk zijn dat het natuurlijk geen film is voor iedereen, en dat hoeft ook niet. Maar voor de filmfans is het een must-see.

Ik was toch wel benieuwd naar een nieuwe western van Delmer Daves, vooral na het zien van het meesterwerk 3:10 to Yuma. Het eerste half uur worden deze verwachtingen voor het grootste deel ingelost. Maar vanaf dat moment begin ik langzaam te beseffen dat de film steeds meer de kant van een standaard western opgaat. Steeds meer clichés komen langs, en langzaam begin ik mijn interesse voor de film te verliezen.

Uiteindelijk is het, wat Demoniac ook zegt, een standaard liefdesverhaal. Het acteerwerk is trouwens wel van een goed niveau. Naast de drie man op de poster, speelt ook Charles Bronson verdienstelijk mee.

Ik had vooraf toch wel hoge verwachtingen van Junebug. Die zijn helaas niet helemaal uitgekomen. Hoewel de acteurs allen vrij sterk bezig zijn, wil het verhaal nooit helemaal loskomen. Wat dat betreft is de film een stuk minder als Scandinavische vergelijkbare films als After the Wedding en Festen.

Jungle Fever zou zomaar een mislukt vervolg kunnen zijn van Do the Right Thing. Spike Lee slaat hier de plank flink mis. De verschillende situaties in de film slaan op sommige momenten werkelijk nergens op. Alles komt zo overdreven over en het is net alsof Lee de boodschap er in wil slaan. Wat mij betreft is bijna elk verhaaltje in de film slecht gekozen en is er van subtiliteit geen sprake. Enige pluspunt is hier Samuel L. Jackson, gezien zijn recente films was ik bijna vergeten dat de man werkelijk kan acteren.

Vandaag de Amerikaanse hype zelf mogen zien. Het was misschien geen meesterwerk, maar in ieder geval wel de beste komedie van 2007. Hoewel er een paar scènes bovenuit staken, was het vooral de film als geheel die zeer geslaagd is. Nergens verliest de film zijn kracht, en het einde blijft op een subtiele manier moeilijk te voorspellen.

De meeste rollen zijn goed ingevuld, en vooral J.K. Simmons vond ik sterk als vader van Juno. Michael Cera was goed in zijn rol, maar als atleet kan ik wel zeggen dat hij met die benen geen enkel record gaat lopen. Om nog maar te zwijgen over het outfit.