Opinions

Hoewel de film en zijn niveau zeer onevenwichtig is, heb ik de film toch wel met een tevreden gevoel kunnen kijken. De momenten dat de film leuk is, zijn ook echt leuk. Verder zijn de karakters in de film ook zeer sterk. Maar zoals gezegd kon de film mij als geheel niet voldoende boeien, en waren het slecht fragmenten die mij goed bevielen.

The Abyss is een film die ik vooraf had verwacht. Meest positief ben ik hoe het geheel eruit ziet, net als bij andere films van Cameron zit het met de design van sets wel goed. Overigens net als de special effects.

Voor de rest is het verhaal zo standaard Hollywood. Hiermee bedoel ik dat elke gebeurtenis in het begin van de film, uiteraard van belang is in de rest van het verhaal. Verder zijn alle clichés ook weer aanwezig. Alle typische karakters en plotwendingen zorgen ervoor dat The Abyss de middelmaat niet ontstijgt. Wel moet ik zeggen dat de laatste paar shots best aardig waren, maar ook qua cameravoering is het allemaal vrij saai. Tel daarbij de tijdsduur en je weet dat het een vrij lange en vooral eentonige film is.

Iedereen is tot nu toe vol lof over Ace in the Hole geweest. Hoewel ik niet negatief ben, ben ik toch iets meer neutraal over het eindresultaat. Het staat wel vast dat dit een grootse film is, en ik verbaasde mij dan ook over de schaal van het geheel.
Tegenvallend vond ik dus een groot aantal karakters in de film. Wat mij betreft waren ze iets te zwart-wit, en bleven ze ook gedurende de hele film of "zwart" of "wit". Behalve Tatum, die halverwege radicaal en iets teveel verandert.

Daarnaast vond ik de relatie tussen Tatum en mevrouw Minosa te overdreven. Vooral het moment wanneer Tatum gestoken wordt is wellicht het zwakste moment van de film.

Dit wil niet zeggen dat ik niet van de film heb genoten. Het is wederom een sterk staaltje film van Wilder, met een krachtig einde.

Na een boeiend begin kon deze film mij helaas steeds minder boeien. Wat mij betreft weet de regisseur niet optimaal de onmogelijke situatie waarin de hoofdpersoon zich bevindt weer te geven. Dat zorgt ervoor dat de hoofdpersoon in mijn ogen wat vreemde en ongeloofwaardige beslissingen maakt.

Na een sterk en interessant begin, begint de film mij gaandeweg minder te boeien en blijven wat mij betreft nieuwe frisse ontwikkelingen uit. Maar ondanks het ietwat matte 2e deel is de film als geheel wel geslaagd.

Visueel op bepaalde momenten wel aardig. Maar qua verhaal stelt het allemaal niet veel voor. De acteurs zijn zwak en het zijn duidelijk bijna allemaal slechte studio opnamens. Waar ik bij een film als Saló nog duidelijk het verhaal achter bepaalde scènes kon ontdekken en begrijpen, gaat het in deze film mij net iets te ver en ontstijgt het maar zelden boven een gemiddelde sexfilm uit.

Bij deze film kies ik eerder de kant van Wouter dan van Paalhaas. Ook ik vond het helaas niet allemaal even interessant. Natuurlijk kent de film absoluut zijn sterke momenten, maar over een speelduur van 180 minuten zaten er simpelweg te veel momenten in die mij niet konden boeien.

Dit kwam voornamelijk omdat niet elk van de gebeurtenissen zoveel schermtijd hadden verdiend. Zo keek ik met veel plezier naar de scènes van de jongen die naar school ging. Heel mooi om hem bezig te zien. Minder interessant is dan weer een willekeurig feest in het dorp. Uiteindelijk bevat de film iets teveel van die momenten en weet het eindresultaat dus niet zoveel indruk op mij te maken.

Wederom een echt drama van de hand van Mike Leigh. En dan bedoel ik niet dat het een drama van een film is. Als er iemand dit soort films op een overtuigende manier kan neerzetten dan is het Leigh. All or Nothing is een echte acteurs film. De acteurs in deze film zetten zulke overtuigenden karakters neer dat het onmogelijk is om niet iets te voelen van het begin tot het einde.

De positieve reacties op het visuele deel van Allegro zijn helemaal terecht. Het ziet er werkelijk prachtig uit. Dat maakt het gelijk extra zuur als het verhaal wat minder is.

Ik had absoluut geen goed gevoel bij de hoofdpersoon, wat de impact van het mogelijke slot van de film sterk zou verminderen. Hoewel ik de film niet voorspelbaar zou willen noemen, is de hoofdlijn van de film dat wel. Het door mij voorspelde slot werd dan ook werkelijkheid en het lege gevoel na afloop van de film was een feit.

Maar Allegro is wel degelijk een heel speciale en unieke film. Het bracht mij wel naar wereld waar ik nog nooit ben geweest, en daar ben ik de film dan ook dankbaar voor.

Een hele aardige documentaire die goed het tijdsbeeld van die tijd weergeeft. De beelden in combinatie met het commentaar wisten mij van begin tot einde te boeien, maar ook niet meer dan dat.

Hoewel Alphaville weinig emotie in mij heeft losgemaakt, heb ik toch veel bewondering voor dit werk van Godard. Origineel en gewaagd is de film namelijk wel, en verder ziet het er ook nog zeer goed uit. Godard is duidelijk een persoon die weet wat hij wil, het is alleen de vraag of het publiek dat bevalt en er in mee zal gaan. De kijker wordt namelijk vrij veel gevraagd en moet dan ook geduld opbrengen.

Grootste minpunten waren dus vooral het ontbreken van meeslependheid, verder was de score simpelweg irritant en te overheersend aanwezig.

In het verleden een keer gezien, en vanmiddag opnieuw de film geprobeerd. In feite kan ik niets anders zeggen dan dat de film tegenviel. Naar mijn gevoel is de film stevig verouderd. Qua verhaal is het een beetje kinderachtig en qua animaties is het ook niet meer van deze tijd. Wat dat betreft kan deze Nederlandse productie de concurrentie met zijn Amerikaanse en Japanse collega's niet echt aan.

Mijn derde Fellini film is mij zeer zeker goed bevallen. De film bevat namelijk een aantal zeer originele en memorabele scènes. Maar daar tegenover staat dat ik weinig binding had met de karakters, en dat is jammer.

In American Gangster wordt het standaard vakwerk afgeleverd. Deels is dat jammer, en deels niet. In potentie had deze film de mogelijkheid om een klassieker te worden, maar toch is dat niet gelukt. Dit kwam vooral omdat de film emotie, sterke bijrollen, en bovenalles echte spanning mist. Daarnaast is de film op geen enkele manier echt origineel of vernieuwend. Uiteindelijk is het een goede film geworden, die ik vrij snel zal vergeten.

The American wist mij in positieve zin te verrassen. Corbijn levert een visueel sterke film af. Grote pluspunten waren de cinematografie, de camera was veelal observerend aanwezig en hield het rustige tempo van de film op een prettige wijze in stand. Ook was ik onder de indruk van de acteerprestaties van George Clooney. Normaal gesproken ben ik geen grote fan van Clooney, maar in The American is hij ideaal voor de rol. Wat mij betreft bewijst Corbijn met deze film, na het betere Control, dat hij in ieder geval geen ééndagsvlieg is.

Wel hoop ik dat Corbijn in het vervolg gaat werken met een betere screenwriter. De sterke momenten in de film, zijn de momenten in stilte en rust. Het gaat om de simpele momenten, en het contact wat Jack heeft met Clara. Deze momenten worden, in negatieve zin, vooral verstoord door het karakter van Thekla Reuten. Ik was zowel niet onder de indruk van het acteerspel van Reuten als het ongeloofwaardige karakter dat ze speelt. De interactie tussen Clooney en Reuten voelt geforceerd aan, en de dialogen zijn zowel schaars als krampachtig. Overig geldt dit voor veel dialoog in de film.

Een ander minpunt is dat de film voor mij iets te standaard was. Aan de ene kant komt dat waarschijnlijk door de aanwezigheid van Clooney, aan de andere kant voelt het verhaal ook te standaard aan. Dit geldt vooral voor het einde, waarbij de puzzelstukjes in elkaar vallen.

Gelukkig wegen de minpunten minder zwaar dan de pluspunten. Daarom ben ik ook heel benieuwd aan welk project Corbijn nu gaat werken.

Nooit gedacht dat in het oeuvre van Sorrentino een film als L'Amico di Famiglia zich zou bevinden tussen Le Conseguenze dell'Amore en Il Divo. Voornamelijk omdat dit mij een verhaal leek wat in de eerste plaats leuk zou zijn voor een wat beginnende regisseur met niet al te veel ambitie. Maar gezien de waardevolle extra's op de dvd, blijkt Sorrentino veel meer in het verhaal te hebben gezien.

Ik denk dat de oorzaak vooral ligt in het feit dat een dergelijk verhaal zich maar minimaal leent tot al te ingewikkelde en "diepe" karakters. Het is nu eenmaal een nogal vlotte misdaadfilm met een dikke laag zwarte humor. Sorrentino zag hier duidelijk meer in. Zelfs de acteur die Geremia speelt zag op basis van het script maar weinig in de gemengde gevoelens waarmee hij de rol zou moeten spelen.

Afgezien daarvan, is de film inderdaad een behoorlijke vlotte film, met de bekende twist, zoals de laatste jaren in veel verschillende landen al is uitgebracht. Grote verschil is uiteraard de geweldige visuele stijl waarmee Sorrentino van ieder shot een pareltje maakt.

Eigenlijk kan ik deze film dus beschouwen als een tussenstation voor Sorrentino. De basis van deze film is nu eenmaal te dun om er een meesterwerk van te maken. Maar ik denk wel dat Sorrentino met zijn talenten nog veel meesterwerken zal afleveren.

Het is altijd interessant om te zien of een film uit je persoonlijke top 10 bij herziening zijn status kan behouden. Na de herziening van Amores Perros, kan ik in ieder geval bevestigen dat deze film in mijn top 10 blijft staan. De film is nog net zo krachtig als de eerste keer.

Amores Perros kent voor mij een aantal pluspunten die ervoor zorgen dat deze film zijn 5* meer dan waard is. Ten eerste is het de moderne uitstraling van de film. Zowel het gebruik van de camera, muziek en geluidseffecten en de wijze waarop het verhaal verteld wordt, voelen nog steeds fris aan. Amores Perros, uit 2000, was één van de eerste films die in eerste instantie nogal druk en chaotisch lijkt. Dit is in de rest van deze eeuw regelmatig geïmiteerd in andere films, sommige op een succesvolle wijze (oa. Brick) en in andere films een stuk minder succesvol (oa. Lucky Number Slevin). In Amores Perros werkt dit perfect, en wordt het nooit teveel. De kijker dient op te letten, maar de film vraagt ook weer niet teveel van de kijker.

Een ander belangrijk pluspunt zijn de karakters in de film. Hoewel de karakters in met name de tweede en derde verhaallijn in eerste instantie lastig zijn om als kijker mee te identificeren, weten zij in korte tijd het respect van de kijker op te wekken. De achtergrond van elk karakter wordt op een goede wijze uitgediept, zowel narratief als ook visueel. Vooral visueel gebeurt dit op een subtiele wijze, waarbij met name bij een tweede kijkbeurt bepaalde shots opeens opvallen. Wat voor mij belangrijk is, is dat de verhalen geloofwaardig blijven. Dat lukt in dit geval, vooral omdat de situaties waarin de karakters zich bevinden op een logische wijze zijn ontstaan en zich ook op deze wijze ontwikkelen. Ook hier verdient Iñárritu alle lof, omdat het niet bepaald alledaagse situaties zijn.

Elke verhaallijn kent zijn (emotionele) hoogtepunten. Eigenlijk kan ik niet zeggen welke verhaallijn mijn voorkeur geniet. Wellicht vind ik de verhaallijn van El Chivo nog het sterkst, vooral vanwege de mysterie die rond het karakter hangt en de relatieve onvoorspelbaarheid van zijn acties. Maar zoals gezegd kent elke verhaallijn zijn sterke kanten. Dit alles maakt van Amores Perros een compleet meesterwerk.

Ik heb toch wel wat moeite om deze film een hele hoge waardering te geven. Hoewel de twee kinderen zeer overtuigend hun rollen invulden, had ik zeer veel moeite met de vader en de moeder. Met name de vader was een wandelend cliché, en ook de afloop met de moeder was gemakkelijk te voorspellen. De scène met de vader en de kameel was trouwens bijzonder tenenkrommend en bijna ongeloofwaardig. Jammer, want dat heeft de film zeker een half punt gekost.

And Then There Were None heeft mij zeer zeker vermaakt, hoewel je er niet teveel van moet verwachten. Op bepaalde momenten is het leuk puzzelen met de film, maar veel meer bevat het dan ook niet. De acteerprestaties zijn vrij standaard en qua spanning is het allemaal ook vrij matig. Het einde is natuurlijk jammer, maar wel te verwachten voor een film uit deze periode. René Clair had de geschiedenisboeken ingegaan als het einde daadwerkelijk gedurfd zou zijn.

Ik was toch wel onder de indruk van Angst. De grootste complimenten gaan hierbij uit naar Erwin Leder en het camerawerk. Erwin Leder zet werkelijk een grootse prestatie neer. Hij speelt in deze film een karakter dat totaal verward is en zijn acties zijn voor de normale mens niets minder dan krankzinnig. Voor hem is het gek genoeg allemaal vrij logisch. Deze tegenstrijdigheid zorgde ervoor dat ik van begin tot eind geboeid was door dit karakter.

Het camerawerk in deze film is zeer apart. Wat mij betreft was het een succes, al waren sommige scènes inderdaad wat knullig. Ook de shots vanuit de kraan kon ik zeer waarderen. Minpunt in deze film is dat het soms wat grotesk en overdreven aanvoelt. Dit zorgde bij mij voor een verminderd gevoel van dreiging, en dat is eigenlijk wel jammer.

Bij het mogen zien van een absolute klassieker is er altijd het verwachtingspatroon. Dit soort films hebben voor mij namelijk altijd de potentie om uit te groeien tot een persoonlijke favoriet. Enige verwachtingen had ik al bij deze film, omdat ik een aantal jaar geleden Hiroshima Mon Amour en Nuit et Brouillard heb gezien. De eerste viel nogal tegen, en was vooral oninteressant omdat de karakters mij niet konden boeien en de vertelstructuur mij niet lag. Nuit et brouillard beviel mij een stuk beter.

De recensies voor deze film, hoewel ik die vooraf niet heb doorgenomen, zijn zeer wisselend. Na het zien van de film heb ik eenzelfde reactie. Na een vijftal minuten wist ik al dat de film geen topwaardering zou krijgen, maar zonder de film op te geven, bleef ik mijn concentratie vasthouden. Uiteindelijk herstelde de film zich voor een deel, maar net als Hiroshima Mon Amour, wist deze film geen uitgesproken gevoelens op te wekken.

Visueel zit het goed bij deze film, en ook qua originaliteit heb ik weinig te klagen. Ondanks de verschillende betekenissen die de film kan hebben, blijft het verhaal voor mij niet interessant genoeg. Deels komt dit door de wijze van presenteren, ontbreken van boeiende karakters en het hoge repetitieve karakter van de film. Kortom de duidelijke plus- en minpunten zorgen ervoor dat mijn eindbeoordeling uitkomt op een kleine voldoende.

Tot nu toe mijn favoriete Allen film, hoewel Hannah and Her Sisters in de buurt komt. Heerlijke vlotte dialogen en trucs komen in hoog tempo voorbij. De leukste momenten zijn de scènes wanneer Allen rechtstreeks met de kijker communiceert, dit werkt vooral in de wachtrij scène.

Enige kritiekpunt is inderdaad het fragmentarische karakter van de film. Hierdoor kreeg ik maar matig binding met de karakters en dat is toch een vereiste binnen het genre. Gelukkig blijven voldoende positieve punten over.

Alleraardigste film van Tom Barman. Een aantal karakters en scenes konden mij zeer zeker boeien. Helaas was dat niet de gehele film. Het grote aantal karakters leek op bepaalde momenten teveel, en ook konden niet alle karakters volledig overtuigen.

Aparajito qua verhaal duidelijk een vervolg op Pather Panchali. Qua toon volgt het de weg die in de tweede helft van Pather Panchali werd ingeslagen. De gehele film is een stuk zwaarder en deels ook trager dan het eerste deel.

Maar het geheel is minstens zo effectief. Voor mij is deze film voor een deel een waarschuwing naar jongeren toe. Vergeet namelijk nooit waar je vandaan komt, en blijft respect houden voor je ouders. Besef dat jij voor hen de belangrijkste persoon bent, en dat hun wereld voor een groot deel om jou draait. Helaas vergeet Apu dit. Zijn wereld draait vooral om hem en vergeet daarbij de eenzaamheid van zijn moeder. Wanneer Apu dit beseft, zal dit waarschijnlijk een last op zijn schouders zijn die hij de rest van zijn leven moet dragen. Dit maakt mij ook benieuwd naar het derde deel van de trilogie.

Dit deel bevat ook een aantal prachtige shots, en met name de sleutelscènes zal ik niet snel vergeten. Voor een deel moet de film het hebben van herkenning. Hoewel we hier in een totaal andere wereld leven, blijven bepaalde aspecten overal hetzelfde. Net zoals ma in zowel Nederland als India hetzelfde betekent. Aparajito is niet alleen een hele krachtige film, het is tevens een film die onder andere door zijn centrale boodschap tijdloos is te noemen.

The Apartment is een film van Billy Wilder waarin hij gelukkig de slapstick en slappe humor grotendeels achterwege laat. Films als One, Two, Three en The Seven Year Itch zijn daardoor bijna niet te kijken zonder ergernis. Zoals gezegd lijkt Wilder de balans hier wel aardig te hebben gevonden.

De karakters in The Apartment zijn redelijk geloofwaardig. Met name het contrast tussen Baxter en zijn baas is interessant. Uiteindelijk is het toch het karakter van de baas die als winnaar uit dit verhaal zal komen. De enige reden dat Fran hem verlaat is omdat Baxter eindelijk iets deed waaruit blijkt dat hij een beetje meer "man" is dan zijn baas. Uiteindelijk zal hij waarschijnlijk in zijn oude gewoontes terugvallen.

Maar dit is wel een hele negatieve kijk op het verhaal. Het belangrijkste is dat ik deze film met een goed gevoel gekeken heb, mede door de voorspelbaarheid van de film wat ik dan ook niet als een negatief aspect van de film kan bestempelen.

Apur Sansar is een passend slot voor de briljante trilogie van Satyajit Ray. Al moet ik vermelden dat dit wel het minst goede deel van de drie is. Grootste ontdekking van de film zijn [spoiler[de vrouw van Apu en zijn zoon. Prachige karakters die doen terugdenken aan Pather Panchali. Meer problemen heb ik met Apu in deze film. De acteur vind ik in het eerste deel van deze film nogal storend spelen en als gevolg heb ik weinig gevoel bij hem. Dit wordt voor een deel goedgemaakt in het tweede deel van de film, maar de echte emotionele verbondenheid ontbreekt hierdoor.Als gevolg had ik vooral medelijden met Aparna en konden de emoties van Apu mijn relatief gezien weinig schelen.

Qua verhaal is dit deel ook iets minder pakkend dan de vorige twee delen. Wellicht omdat de herkenbaarheid iets minder was, of omdat ik Apu voor een deel zijn slechte beslissingen uit het verleden kwalijk neem. Een ander minpuntje is dat deze film tot op zekere hoogte als een op zichzelf staande film kan worden gezien. Op de symbolische trein na, straalt Apu weinig uit van de ingrijpende gebeurtenissen uit het verleden.

Afgezien van deze punten is Apur Sansar een waardige afsluiting. Visueel ziet het er weer prachtig uit. En ook complimenten voor de passende muziek die het geheel compleet maakt. Overigens vreemd om een film (trilogie) die jarenlang bovenaan mijn mustsee lijst staat eindelijk te zien. Een 5* waardering zat er helaas niet in, maar de films hebben op mij een zeer goede indruk achtergelaten en kan ik dan ook iedereen aanraden. Hopelijk zal ik ooit de films in bezit krijgen, en zal mijn waardering waarschijnlijk nog meer stijgen.

Een meesterwerk is Army in the Shadows helaas niet geworden, maar een sterke film is het wel degelijk. De reden dat het geen meesterwerk is, is dat sommige momenten er te weinig ritme in de film zit. Er is iets teveel sprake van overgangen, waardoor het niet echt een geheel is en sommige delen minder interessant zijn.

Maar ondanks dat minpunt, is verder alles bovengemiddeld goed. Melville is zijn tijd duidelijk vooruit qua camerawerk. De donkere en grauwe sfeer is de gehele film duidelijk aanwezig, wat een meerwaarde is. Het hoogtepunt van de film is voor mij het laatste half uur. In dat half uur werd ik werkelijk de film ingezogen en werd het mij pas duidelijk welke onmogelijke keuzes gemaakt moesten worden in die tijdsperiode.

Voor mij persoonlijk de eerste topfilm uit 2007. De film heeft alles wat ik graag in een film wil zien: sterke karakters, goed verhaal, prachtige lange shots, goed acteerwerk, uitstekend geluid maar vooral en nogmaals sterke karakters. En wat betreft karakters is Jesse James iemand om te onthouden. De onderhuidse spanning gecreërd door Jesse James, mede door zijn onvoorspelbaarheid, is zeer krachtig in beeld gebracht. Mijn complimenten gaan dan ook uit naar Brad Pitt, die wat mij betreft de film draagt. Die constante spanning in combinatie met die prachtige shots maken van deze film een zeldzame topper, en is waarschijnlijk een tweede bezoek aan de bioscoop waard.

The Assassination of Richard Nixon is een film die mij in positieve zin kon verrassen. Sean Penn speelt de rol van Bicke zeer intens en weet de gehele speelduur te overtuigen. Als karakterstudie hoort deze film zeker bij de betere van de laatste jaren en het is dan ook jammer dat hij overal ondergewaard wordt.

De connectie met Taxi Driver is natuurlijk gemakkelijk gemaakt. Hoewel die film op een aantal punten duidelijk beter is, mag The Assassination of Richard Nixon zeker niet vergeten worden. Niels Mueller had een slechter debuut kunnen hebben, en hopelijk komt er een volgende film van zijn hand.

Ik deel de mening van een eerder bericht hier. Het prachtige begin van de film wordt helaas niet de hele film lang volgehouden. Oftewel een bijna-klassieker. Daarnaast heb ik veel lof over voor het camerawerk, alleen daarom al is deze film een bezoek naar de bioscoop waard. Als er één film dit jaar een aantal nominaties voor grote Awards gaat binnenhalen, dan is het Atonement wel. Of de film alle nominaties en lof verdient weet ik niet, maar ik kijk wel uit naar het volgende project van Joe Wright.